Islamic Republic Executes Elite Aerospace Scholar Erfan Shakourzadeh

The Islamic Republic has executed Erfan Shakourzadeh, a 29 year old elite Aerospace Engineering student, on baseless charges of "collaboration with U.S. and Israeli intelligence." Shakourzadeh, a top-ranked researcher in satellite technology, spent months in solitary confinement and was subjected to torture to extract forced confessions. Despite international pleas and his academic brilliance, the regime carried out the sentence following his sudden transfer to Ghezel Hesar. By killing one of its brightest minds, the state reaffirms its strategy of using judicial murder to silence dissent. His final words: "Don't let an innocent life be lost in silence"٫ remain a haunting testament to this injustice.

#ErfanShakourzadeh
#StopExecutionsInIran
#HumanRights

@Tavaana_TavaanaTech

«ای آزادی!
در حیاط پشتی بیمارستان، زیر پتوی آبی، پدری تو را صدا می‌زد
دادخواهیم و اجازه نمی‌دهیم فراموش شود روزی که پدر را از روی پوتین‌هایش شناختند.»
پیام ارسالی از همراهان توانا

حسین حیدری، ۵۰ ساله، تنها دو روز مانده به تولدش، شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در منطقه هفت‌حوض تهران، با شلیک گلوله جنگی به پشت سر و پهلو، توسط نیروهای جمهوری اسلامی کشته شد.

پس از مجروح‌شدن او، مردم حسین را به بیمارستان الغدیر منتقل کردند. خانواده‌اش ساعت‌ها در جست‌وجوی او بودند تا سرانجام پیکرش را در حیاط پشتی بیمارستان، پیچیده در پتویی آبی و در میان انبوهی از پیکرها پیدا کردند؛ جایی که او را تنها از روی پوتین‌هایی شناختند که دخترش سال قبل برای تولدش هدیه داده بود.

حسین حیدری از هواداران تیم استقلال بود و پیش‌تر نوشته بود:
«هر شب تا رسیدن به آزادی، یه لحظه هم نمی‌نشینیم.»

تصاویر و روایت‌های مربوط به حیاط پشتی بیمارستان الغدیر، یکی از تلخ‌ترین اسناد سرکوب خونین دی‌ماه در ایران است؛ جایی که خانواده‌ها در میان پیکرهای روی زمین، به دنبال عزیزان‌شان می‌گشتند.
یاد حسین حیدری و همه جان‌باختگان راه آزادی گرامی باد.
@Tavaana_TavaanaTech

زخم‌های پنهان؛ راهنمای مقدماتی برای فهم تراما در قربانیان سرکوب، اثر مانی عظیم‌زاده

«کمک‌کردن به قربانیان شکنجه با هدف توانمندسازی ایشان در مقابله با شکنجه، تنها محدود به روان‌شناسان و درمان‌گران و پزشکان نیست؛ بلکه اطرافیان قربانیان و کسانی که در شرایط خفقان و خطر به یاری ایشان می‌شتابند، نقش بسیار مهمی در توانمندساختن قربانیان دارند.»
از کتاب «زخم‌های پنهان؛ راهنمای مقدماتی برای فهم تراما در قربانیان سرکوب» نوشته مانی عظیم‌زاده
بازداشت و شکنجه مخالفان سیاسی، نقض فاحش آزادی بیان و حقوق بشر است؛ امری رایج در کشورهایی با حکومت‌های دیکتاتوری و تمامیت‌خواه همچون جمهوری اسلامی. طبیعتا نمی‌توان از حکومتی که ناقض حقوق بشر است انتظار داشت به سلامت روان قربانیان و اطرافیانشان اهمیت دهد. حال آن‌که قربانیان نقض حقوق بشر با چالش‌هایی جدی در این زمینه مواجه هستند.
به رایگان دانلود کنید و بخوانید!

https://tavaana.org/trauma-among-political-prisoners-in-iran/

#نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

انسان‌گرایی، جایگزینی برای دین‌های باستانی؛ ساختار و فعالیت سازمان‌های انسان‌گرا و درس‌هایی برای ایران


در روزگاری که نیاز به معنا و پیوندهای اجتماعی فراتر از چهارچوب‌های سنتی احساس می‌شود، مطالعه موردی «انسان‌گرایی، جایگزینی برای دین‌های باستانی؛ ساختار و فعالیت سازمان‌های انسان‌گرا و درس‌هایی برای ایران» دریچه‌ای تازه به روی سازمان‌دهی مدنی می‌گشاید.

این نوشتار با نگاهی تطبیقی به تجربیات بریتانیا و فرانسه، نشان می‌دهد که چگونه جوامع غیردینی توانسته‌اند از «انزوا و سایه» خارج شده و به بخشی فعال از زیست‌بوم اجتماعی تبدیل شوند.
این نوشتار با مثال از یک مراسم تشییع جنازه انسان‌گرا آغاز می‌شود. در این الگو، به جای «دعاهای تکراری نسخه‌وار»، بر روایت خاطره‌ها و کرامت انسانی تاکید می‌شود. این تجربه نشان می‌دهد که شان انسان صرفا به قالب‌های دینی وابسته نیست و می‌توان آیین‌هایی «صمیمی‌تر و اصیل‌تر» بر پایه واقعیت‌های زیسته خلق کرد.
در ادامه متن به بررسی فعالیت Humanists UK در بریتانیا می‌پردازد که بر «ارائه خدمات عملی» (مانند مشاوره و آموزش) تمرکز دارد، و در مقابل، اتحادیه خردگرایان در فرانسه را معرفی می‌کند که پیشران «مناظرات فکری و دفاع از لائیسیته» است.
در بخش دیگر درس‌هایی برای زیست کثرت‌گرا در ایران؛ این متن یادآور می‌شود که تغییر در جوامعی مانند ایران، لزوما با اصلاحات سیاسی کلان آغاز نمی‌شود. طبق متن، «نهادینه‌شدن، بسیار پیش از به‌رسمیت‌شناختن رسمی آغاز می‌شود.» درس اصلی برای کنشگران ایرانی، تمرکز بر ایجاد «حلقه‌های کوچک اما تاب‌آور اعتماد» و ارائه خدمات اجتماعی غیرحساس است که می‌تواند به‌تدریج به زیست‌بوم اندیشه بدیل مشروعیت ببخشد.
این مطلب تاکید می‌کند که هم‌زیستی یک اصل تئوریک نیست، بلکه «رویه‌ای عملی» است که از طریق استمرار، شکیبایی و مفید بودن در زندگی روزمره حاصل می‌شود.
این نوشتار توسط آموزشکده توانا منتشر شده و برای مطالعه کامل این مطلب و تامل در جزئیات آن، به سایت «گفت‌وشنود» مراجعه کنید:

‏https://dialog.tavaana.org/humanist-organizations


#انسانگرایی #دین #اومانیسم #گفتگو_توانا


@Dialogue1402

فاطمه (سمیرا) رضوانی‌فر، که در جریان اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه بازداشت شده، همچنان به دلیل ناتوانی خانواده‌اش در تامین وثیقه سنگین تعیین‌شده، در زندان مشهد در بازداشت به سر می‌برد.

اتهام مطرح‌شده علیه او «اجتماع و تبانی» عنوان شده است؛ اتهامی که بارها علیه معترضان و فعالان مدنی به کار رفته و با صدور وثیقه‌های سنگین، به ابزاری برای ادامه بازداشت و افزایش فشار بر زندانیان و خانواده‌های آنان تبدیل شده است.

در شرایط بحرانی اقتصادی امروز ایران، بسیاری از خانواده‌ها توان تامین مبالغ سنگین وثیقه را ندارند و همین مسئله، زندانیان را ماه‌ها در وضعیت بلاتکلیف نگه می‌دارد؛ وضعیتی فرساینده که فشار روانی و اقتصادی سنگینی بر خانواده‌ها تحمیل می‌کند.

پیش‌تر هم تاکید کرده بودیم که صدور وثیقه‌های نامتناسب و غیرقابل تامین، مصداق «گروگان‌گیری قضایی» و محروم‌کردن افراد از حق آزادی قانونی‌شان است.
@Tavaana_TavaanaTech
⁧#فاطمه_رضوانی_فر⁩

تداوم فشار بر شهروندان بهائی؛ بازداشت مجدد انیسا فنائیان در سمنان جهت اجرای حکم ۸ سال حبس


بعد از ظهر روز دوشنبه ۲۱ اردیبهشت۱۴۰۵، ماموران امنیتی با ارائه حکم جلب به منزل انیسا فنائیان، شهروند بهائی ساکن سمنان مراجعه کرده و وی را جهت اجرای حکم ۸ سال حبس تعزیری بازداشت و به زندان منتقل کردند.
این بازداشت در حالی صورت می‌گیرد که خانم فنائیان پیش‌تر در مهرماه سال گذشته، پس از تحمل ۸ ماه حبس، با حکم توقف اجرای مجازات از سوی دیوان عالی کشور و با تودیع وثیقه آزاد شده بود. با این حال، پس از ارجاع پرونده به دادگاه هم‌عرض در سمنان، وی مجدداً به ۸ سال زندان محکوم شد که این حکم اکنون به مرحله اجرا درآمده است.

روند برخورد قضایی با این شهروند بهائی پیچیدگی‌های بسیاری را طی کرده است؛ اسفند ۱۴۰۲: شعبه اول دادگاه انقلاب سمنان به ریاست قاضی علی ایثاری، وی را به اتهاماتی از جمله «تشکیل گروه با هدف برهم زدن امنیت ملی» به ۱۶ سال حبس، جریمه نقدی و محرومیت‌های اجتماعی محکوم کرد.
آذر ۱۴۰۳: شعبه ۷ دادگاه تجدیدنظر سمنان حکم اولیه را تغییر داد و وی را در مجموع به ۸ سال حبس تعزیری (۷ سال برای تشکیل گروه و ۱ سال برای تبلیغ علیه نظام) محکوم کرد.
از جمله فعالیت‌هایی که به عنوان جرم در پرونده وی درج شده، می‌توان به «آموزش کمک‌درسی به کودکان افغانستانی» و «شرکت در جلسه یادبود آنلاین برای دایی‌اش، عطاالله رضوانی» اشاره کرد.

انیسا فنائیان پیش از این نیز هزینه سنگینی را بابت باورهای خود پرداخته است. او در سال ۱۳۹۱ به مدت یک سال در زندان سمنان محبوس بود؛ دورانی که همسرش نیز همزمان در حال گذراندن محکومیت ۳ ساله خود در زندان بود و فرزندان ۳ و ۷ ساله آن‌ها مجبور بودند در غیاب هر دو والدین نزد اقوام زندگی کنند.
علاوه بر این، خانواده فنائیان پیوند نزدیکی با یکی از پرونده‌های مفتوح و بحث‌برانگیز حقوقی دارند. انیسا فنائیان خواهرزاده عطاالله رضوانی است؛ شهروند بهائی که در سال ۱۳۹۲ در بندرعباس به قتل رسید. با وجود شواهد ارائه شده توسط مراجع انتظامی، پرونده قتل آقای رضوانی با صدور قرار منع تعقیب مختومه شد و تاکنون عاملی برای آن مجازات نشده است.
خانم فنائیان که اکنون مادر دو فرزند است، در حالی برای گذراندن دوران محکومیت جدید خود راهی زندان شده است که جامعه بهائیان ایران همچنان با موج گسترده‌ای از بازداشت‌ها، مصادره اموال و محرومیت‌های تحصیلی و شغلی روبرو هستند.

#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

تداوم بازداشت بلاتکلیف سهیلا حجاب در زندان کچویی کرج

سهیلا حجاب، زندانی سیاسی سابق، اوایل دی ماه ۱۴۰۴ (دوم دی ماه) در جریان اعتراضات مردمی در فردیس کرج، با خشونت و ضرب و شتم بازداشت و به زندان کچویی منتقل شد.

طبق اطلاعات رسیده به آموزشکده توانا، خانم حجاب همچنان بلاتکلیف در زندان کچویی در بازداشت است و از دسترسی به وکیل محروم مانده است.

خانم سهیلا حجاب، زندانی سیاسی سابق، پس از آزادی از زندان مدت‌ها درگیر فرآیند درمان آسیب‌هایی بوده است که در طی دوران تحمل محکومیت ناعادلانه بر او تحمیل شده است.
این فعال سیاسی، در طی دوران حبس خود، بارها مورد ضرب و شتم قرار گرفته و چندین دوره اعتصاب غذای طولانی را پشت سر گذاشته و از نظر سلامت جسمی و روانی آسیب دیده است.

#سهیلا_حجاب #از_بازداشتیها_بگو

@Tavaana_TavaanaTech

صبا بختیاری، خواهر زندانی سیاسی منوچهر بختیاری، از تاثیر شرایط جنگی و گرانی فزاینده بر جیره غذایی زندانیان خبر داد. او نوشت:

«با توجه به شرایط جنگی، گرانی فزاینده و بحران معیشتی که امروز مردم ایران با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند، جمهوری اسلامی از تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای غذایی زندانیان نیز عاجز مانده است.
از داخل زندان خبر رسیده مرغ ۹۰۰ گرمی که پیش‌تر برای چهار زندانی در نظر گرفته می‌شد، اکنون باید میان ۹ زندانی تقسیم شود؛ وضعیتی تحقیرآمیز و غیرانسانی که نشان‌دهنده عمق بحران در زندان‌های کشور است.
این در حالی‌ست که خانواده‌های زندانیان نیز زیر فشار سنگین تورم، بیکاری و فقر، توان تأمین هزینه‌های عزیزان خود را از دست داده‌اند. خانواده‌ها دیگر قادر نیستند حتی حداقل نیازهای زندانیان را فراهم کنند.
این وضعیت در زندان‌ها که با افزایش دستگیری ها در خیزش دی ماه تشدید یافته بود اکنون در شرایط جنگی با روح و جان زندانیان بازی می‌کند.
جمهوری اسلامی موظف است هرچه سریع‌تر زندانیان سیاسی و زندانیان جرایم کم‌خطر و غیرخشونت‌آمیز را آزاد کند.
جان انسان‌ها نباید قربانی ناکارآمدی، سرکوب و بحران‌های ساخته حکومت شود.»


@Tavaana_TavaanaTech

اعدام عبدالجلیل شه‌بخش؛ ادامه موج فزاینده اعدام‌ها در جمهوری اسلامی

قوه قضائیه جمهوری اسلامی اعلام کرد حکم اعدام عبدالجلیل شه‌بخش، شهروند اهل بلوچستان و از بازداشت‌شدگان اعتراضات ۱۴۰۱، بامداد سه‌شنبه ۲۲ اردیبهشت اجرا شده است.

خبرگزاری میزان، ارگان رسانه‌ای قوه قضائیه، عبدالجلیل شه‌بخش را «عضو آموزش‌دیده» و «تروریست» وابسته به گروه «انصارالفرقان» معرفی کرده و مدعی شده او در جریان عملیات نیروهای امنیتی در شرق ایران بازداشت شده بود.

بر اساس گزارش منتشرشده، برای او پرونده‌ای با اتهاماتی از جمله «بغی از طریق حمله مسلحانه به مقرهای انتظامی» و «عضویت در گروه باغی انصارالفرقان» تشکیل و به دادگاه انقلاب ارجاع شده بود.

قوه قضائیه مدعی است حکم اعدام عبدالجلیل شه‌بخش بر پایه «اعترافات متهم»، «فایل‌های صوتی استخراج‌شده از تلفن همراه او» و دیگر «مدارک و مستندات» صادر شده است؛ ادعاهایی که امکان راستی‌آزمایی مستقل آن‌ها وجود ندارد.

در مقابل، برخی رسانه‌ها و منابع محلی، عبدالجلیل شه‌بخش را یک سوخت‌بر ساده معرفی کرده‌اند؛ موضوعی که بار دیگر نگرانی‌ها درباره روند رسیدگی به پرونده‌های امنیتی، اخذ اعترافات اجباری و صدور احکام اعدام در جمهوری اسلامی را افزایش داده است.

در هفته‌های اخیر و همزمان با افزایش تنش‌ها و حملات آمریکا و اسرائیل به ایران، روند اجرای احکام اعدام در جمهوری اسلامی شدت گرفته است.


#عبدالجلیل_شهبخش #نه_به‌_اعدام #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

تداوم کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام در ۵۶ زندان مختلف در هفته صدوبیستم

«عدالت واقعی در سوله‌های اعدام متولد نمی‌شود؛ بلکه در قلب بیدار، در آموزش و در دادگاه‌های عادلانه شکوفا می‌شود»


در واپسین روز‌های سال ۱۴۰۴ که مردم ایران، خیز دگرگونی حکومت در تمامیت آن را برداشته بودند، حاکمیت دیکتاتوری با تحمیل کردن جنگ خارجی توانست در پوشش جنگ به طور مقطعی دست به سرکوب گسترده جامعه بزند.
به طوری که در سایه جنگ، ۲۳ زندانی سیاسی - امنیتی را از ابتدای سال ۱۴۰۵ تاکنون اعدام کرده است. علاوه بر اعدام زندانیان، جهت آزار و شکنجه‌ خانواده‌های آن‌ها، پیکر بسیاری از زندانیان سیاسی از جمله ۶ عضو کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، وحید بنی‌عامریان، پویا قبادی، بابک علیپور، اکبر (شاهرخ) دانشورکار، محمد تقوی و ابوالحسن منتظر که چهل روز از اعدام آن‌ها گذشته تاکنون به خانواده‌هایشان تحویل داده نشده است. دو خواهر شاهرخ دانشورکار، اعظم و اکرم دانشورکار، هم که برای پیگیری تحویل گرفتن پیکر برادرشان به پزشکی قانونی و دادگستری مراجعه کرده بودند، روز ۲۹ فروردین ۱۴۰۵ توسط ماموران امنیتی بازداشت شدند و به مکان نامعلوم منتقل گردیده‌اند. این روند غیرانسانی، مصداق بارز ناپدیدسازی قهری است که در ماه‌ها و سال‌های پیش نیز سابقه زیادی در این حکومت داشته‌است.

در ادامه همین روند سرکوب‌گرانه، حاکمان ستم‌کار ولایت فقیه هفته گذشته سه زندانی سیاسی قیام دی ماه ۱۴۰۴ با اسامی ابراهیم دولت‌آبادی، مهدی رسولی و محمدرضا میری را در زندان وکیل آباد مشهد به دار آویخت. ما پیش‌تر نسبت به اعدام این سه زندانی سیاسی، در بیانیه کارزار، سه شنبه ۱۵ اردیبهشت، همراه با ذکر اسامی چند تن دیگر هشدار داده بودیم.

روز گذشته نیز یک زندانی دیگر به نام عرفان شکورزاده به اتهام جاسوسی در زندان قزلحصار اعدام شد.

در حال حاضر بسیاری از زندانیان سیاسی به ویژه بازداشت‌شد‌گان اخیر، در خطر جدی اعدام قرار دارند که از جمله می‌توان به امیرمحمد زارع، محمدرضا عبدالله‌پور در زندان قزلحصار و علی پیشه‌ور زاده در زندان لاکان رشت و زندانیان سیاسی بلوچ، ادهم نارویی، فرشید حسن‌زهی، حسین شاهوزهی، نسیمه اسلام‌زهی و سلیمان شه‌بخش اشاره نمود که در یک روند دادرسی ناعادلانه و غیرشفاف محاکمه شده‌اند.

طی روزهای گذشته دست کم ۱۰۰ نفر از بازداشتی‌های قیام، به بند ۳۷ واحد ۳ زندان قزلحصار منتقل شده‌اند که با تراکم و کمبود امکانات اولیه زیستی مواجه هستند که اکثر آن‌ها نیز با اتهامات سنگین روبرو هستند و جانشان در معرض خطر جدی قرار دارد.

حکومت مستبد و جنایت‌کار طبق اعلام رسانه‌های حکومتی اموال ده‌ها تن از شهروندان معترض را مصادر کرده و با این اشکال متنوع سرکوب و اعدام‌های کم سابقه در پی ایجاد فضای رعب و وحشت در جامعه است تا شاید چندی به بقای خود بیافزاید؛ اما مقاومت و ایستادگی مردم و جوانان دلاور ایران در خیزش‌ها و زندان‌ها ثابت کرده که این حکومت محکوم به رفتن و آزادی و برابری بیش از همیشه نزدیک است.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» نیز  در همراهی با پایداری مردم شریف ایران تا لغو مجازات اعدام و آزادی ایران با تمام توان می‌ایستد و این کارزار اکنون به نماد مقاومت تبدیل شده‌است.

هر روز از کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، روز‌های زنده‌ ماندن وجدان جمعی است. روزهایی که در آن سکوت مرگ‌بار را می‌شکند تا فریاد «زندگی» را به گوش جهانیان برساند.

ما اعضای این کارزار باور داریم که عدالت واقعی، در سوله‌های اعدام متولد نمی‌شود؛  بلکه در قلب بیدار، در آموزش و در دادگاه‌های عادلانه شکوفا می‌شود.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» سه‌شنبه ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ در هفته صدوبیستم در ۵۶ زندان تداوم یافت.

هفته صدوبیستم
سه‌شنبه ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵
#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام

#کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_اعدام
#بیانیه

@Tavaana_TavaanaTech