عثمان ذاکری، روحانی اهل سنت، به خلع لباس روحانیت محکوم شد

عثمان ذاکری، روحانی اهل سنت اهل بوکان، توسط دادگاه‌ ویژه روحانیت، به خلع لباس روحانیت محکوم شد.

در روزهای اخیر، حکم اخراج از امامت جماعت مسجد جامع علی‌آباد بوکان و خلع لباس روحانیت برای آقای ذاکری صادر شده است. این حکم بدون طی شدن روند دادرسی قضایی در دادگاه‌های ویژه روحانیت صادر شده است.
بر اساس گزارش‌های منتشر شده، برکناری این روحانی در پی تشکیل پرونده از سوی نهادهای امنیتی و ارجاع آن به «شورای بزرگ غرب کشور» صورت گرفته است.
عثمان ذاکری، روحانی اهل سنت و امام جماعت پیشین مسجد جامع علی‌آباد بوکان است.

#اهل_سنت #روحانی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

خطر اجرای قریب‌الوقوع حکم اعدام برای اشکان مالکی و مهرداد محمدی‌نیا

فوری!
بر اساس اطلاعات دریافتی، جان دو زندانی سیاسی، اشکان مالکی ومهرداد محمدی‌نیا در خطر جدی قرار دارد و نگرانی‌ها درباره اجرای قریب‌الوقوع احکام اعدام آنان افزایش یافته است.

این پرونده سه متهم دارد، نفر سوم آرمان معرفتی است که این روزها در شبکه‌های اجتماعی برخی کاربران نسبت به وضعیت او ابراز نگرانی کرده‌اند.

این سه نفر پس از اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ بازداشت شدند و در پرونده‌ای موسوم به «مسجد جعفری»، «تحریق و تخریب مسجد جعفری و حوزه علمیه امام هادی در کوی نصر تهران» به آن‌ها نسبت داده شد.

نهادهای حقوق بشری و نزدیکان آنان روند رسیدگی به آن را فاقد استانداردهای دادرسی عادلانه می‌دانند.

در خبری که در اسفند ماه ۱۴۰۴ منتشر شده است، طبق کیفرخواست صادره در خصوص متهم ردیف اول اشکان مالکی فرزند علی‌حیدر و متهم ردیف دوم مهرداد محمدی‌نیا فرزند محرم متهم به اقدام عملیاتی برای «رژیم صهیونیستی»، دول و گروه‌های متخاصم برخلاف امنیت کشور با قابلیت کشتار، تخریب اموال عمومی و خصوصی و ایجاد رعب و وحشت از طریق تخریب مسجد، تحریق موتورسیکلت‌های داخل مسجد، تخریب تابلو‌های راهنمایی و رانندگی، مسدود کردن خیابان و اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت داخلی کشور از طریق حضور در آشوب‌های دی‌ماه سال ۱۴۰۴ و متهم ردیف سوم آرمان معرفتی فرزند محمدصالح متهم به اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت داخلی کشور از طریق حضور در اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ شده‌اند.

رسانه‌های حکومتی در اسفندماه ۱۴۰۴ گزارشی از دادگاه این متهمان منتشر کرده بودند.

اکنون اخباری از صدور و تأیید احکام اعدام به دست ما رسیده و نگرانی‌ها درباره اجرای ناگهانی این احکام در روزها یا حتی ساعات آینده افزایش یافته است.

با توجه به سابقه اجرای ناگهانی احکام اعدام در پرونده‌های سیاسی و امنیتی در ایران، بیم آن می‌رود که جان متهمان این پرونده به خصوص اشکان مالکی و مهرداد محمدی‌نیا بیش از هر زمان دیگری در معرض خطر قرار داشته باشد.
حتی برخی منابع از احتمال اجرای حکم در ساعات یا روزهای آتی خبر داده‌اند.

درباره حکم نهایی صادر شده علیه آرمان معرفتی اطلاعات دقیقی نداریم ولی در مورد دو نفر دیگر، وضعیت نگران‌کننده است.

#اشکان_مالکی #مهرداد_محمدی_نیا #آرمان_معرفتی #نه_به‌_اعدام

@Tavaana_TavaanaTech

حامد میرزایی، هموطن ساکن تهران، در جریان حملات موشکی آمریکا و اسرائیل، ۱۲ تن از اعضای خانواده‌اش را از دست داد.
همدلی مردم با او کمترین کار انسانی است که جامعه ایرانیان می‌تواند انجام دهد.
خانواده او قربانی جنگی شد که آتش آن با نفرت‌پراکنی، تنش‌زایی، ایجاد گروه‌های نیابتی، مخفی‌کاری برای پروژه هسته‌ای به قصد غنی‌سازی بیش از حد نیاز (و به قصد ساخت بمب)، افروخته شد و در این میان بسیاری از هموطنان آسیب دیدند، کارشان را از دست دادند یا حتی جانشان را از دست دادند.

#جنگ #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

‌
‌
تداوم بازداشت فرزانه فرهبد و علیرضا شایگان؛
دو فعال فرهنگی در سبزوار بازداشت و به تربت حیدریه منتقل شدند

فرزانه فرهبد و علیرضا شایگان، زوج فرهنگی ساکن سبزوار، روز ۲۵ فروردین‌ماه توسط نیروهای اداره اطلاعات سبزوار بازداشت و به زندان تربت حیدریه منتقل شدند.

بر اساس اطلاعات دریافتی، اتهام مطرح‌شده علیه این دو شهروند «شادی در شب شهادت رهبر جمهوری اسلامی» و «تبلیغ علیه نظام» عنوان شده است.

فرزانه فرهبد، متولد ۱۳۵۸، از فعالان حوزه زنان، شاعر و مجری شناخته‌شده سبزواری است. او دانشجوی دکتری جغرافیا و کارمند فرهنگی دانشگاه حکیم سبزواری نیز هست.

علیرضا شایگان، متولد ۱۳۵۶، معلم بازنشسته، دارای مدرک کارشناسی ارشد جامعه‌شناسی و از فعالان حوزه حمایت از کودکان بی‌سرپرست است و سال‌ها در فعالیت‌های خیریه مشارکت داشته است.

تا زمان تنظیم این گزارش، اطلاعات بیشتری درباره وضعیت پرونده، محل نگهداری و روند رسیدگی قضایی این دو شهروند منتشر نشده است.

#علیرضا_شایگان‌ #فرزانه_فرهبد #سبزوار #از_بازداشتیها_بگو

@Tavaana_TavaanaTech

بیش از ۷۵ روز از بازداشت احمد رحیمی، استاد دانشگاه و فعال حقوق بشری، و همسرش سهیلا حسینی، هنرمند و نقاش، می‌گذرد و خانواده این زوج همچنان در بی‌خبری از وضعیت پرونده آنان به سر می‌برند.

بر اساس اطلاعات دریافتی، احمد رحیمی، استاد رشته فناوری اطلاعات (IT) و عضو سابق هیئت علمی چند دانشگاه در مشهد، به همراه همسرش سهیلا حسینی، روز ۲۷ اسفندماه ۱۴۰۴ پس از تفتیش کامل منزل شخصی‌شان توسط نیروهای امنیتی بازداشت شدند.

به گفته منابع مطلع، بازداشت این زوج با اتهاماتی مرتبط با کمک‌های انسان‌دوستانه و خیریه برای تأمین هزینه‌های درمانی و بیمارستانی مجروحان اعتراضات دی‌ماه در مشهد و همچنین استفاده از اینترنت استارلینک صورت گرفته است.

خانواده این دو شهروند پس از ۱۵ روز بی‌خبری مطلق، از طریق یک تماس تلفنی مطلع شدند که آنان در زندان وکیل‌آباد مشهد نگهداری می‌شوند. با این حال، علی‌رغم پیگیری‌های مکرر خانواده‌ها از مراجع قضایی و امنیتی، از جمله دادگاه، دادستانی، بازپرس و مسئولان زندان، تاکنون هیچ‌گونه ملاقات حضوری با آنان امکان‌پذیر نشده است.

همچنین بنا بر این گزارش، تاکنون اجازه ورود وکیل به پرونده و یا تعیین وثیقه برای آزادی موقت این زوج صادر نشده و هر دو همچنان در شرایطی نامشخص و بلاتکلیف در بازداشت به سر می‌برند.

در تازه‌ترین تحول، احمد رحیمی در تاریخ ۲۶ اردیبهشت‌ماه برای انجام بازجویی مجدد از زندان به یکی از نهادهای امنیتی منتقل شده است. خانواده وی می‌گویند از زمان انتقال او تاکنون، بیش از ۱۵ روز گذشته و هیچ اطلاعی از محل نگهداری، وضعیت جسمی و سلامت او در دست نیست. به گفته نزدیکان این خانواده، با وجود مراجعات و پیگیری‌های روزانه از دادگاه، زندان و نهادهای امنیتی، هیچ مرجع مسئولی پاسخ روشنی درباره وضعیت وی ارائه نکرده است.

#احمد_رحیمی #سهیلا_حسینی #مشهد #از_بازداشتیها_بگو

@Tavaana_TavaanaTech

عبدالله مؤمنی:
دفاع از حقوق زندانیان سیاسی نباید مشروط به هم‌سویی فکری باشد

در پی بحث‌هایی که در شبکه‌ ای اجتماعی پیرامون اعلام موضع سیاسی علی یونسی، زندانی سیاسی، درگرفت، عبدالله مؤمنی، فعال سیاسی و زندانی سیاسی سابق، با تأکید بر اینکه حقوق انسان‌ها فراتر از تعلقات و گرایش‌های سیاسی است، خواستار دفاع بی‌قیدوشرط از حقوق تمامی زندانیان سیاسی شد و تأکید کرد که اختلافات فکری و سیاسی نباید بهانه‌ای برای نادیده گرفتن حقوق زندانیان یا تخریب آنان باشد.

متن نوشته آقای مؤمنی به شرح زیر است:

آیا گرایش یا هواداری سیاسی می‌تواند دلیل نادیده گرفتن حقوق یک زندانی سیاسی باشد؟

زندانبان‌ها همه زندانیان را ـ از منتقد تا مخالف حکومت، با هر گرایشی ـ با منطق سرکوب به بند می‌کشند. اما در زندان، زندانیان با گرایش‌های سیاسی متفاوت و بعضاً معارض، همدلانه و با زیستی مسالمت‌آمیز در کنار هم زندگی می‌کنند.

زندانیان همگی دغدغه‌ای مشترک دارند: آزادی.

صرفِ بیان تعلق یک زندانی به یک گروه یا سازمان سیاسی ـ جمهوری‌خواه، مشروطه‌خواه و سلطنت‌طلب، مجاهدین خلق ـ نباید بهانه‌ای برای تخریب یا نادیده گرفتن حقوق زندانیان شود؛ رویکردی که نه عادلانه است و نه اخلاقی؛ به‌ویژه شماتت زندانی‌ای که سال‌هاست هزینه اعتقاد و باور خود را در زندان می‌دهد.

دفاع از حقوق زندانیان سیاسی نباید مشروط به هم‌سویی فکری باشد. حقوق انسان، فراتر از تعلقات سیاسی است.

با وجود داشتن چارچوب روشن سیاسیِ جمهوری‌خواهی و اختلاف اساسی با سایر گروه‌ها و سازمان‌های سیاسی، دفاع از حقوق همه زندانیان را وظیفه‌ای انسانی می‌دانم؛ بی‌هیچ پیش‌شرطی.

#علی_یونسی #حقوق_بشر #زندانیان_سیاسی #علی_یونسی

@Tavaana_TavaanaTech

خبرگزاری قوه قضاییه از اعدام اشکان مالکی و مهرداد محمدی‌نیا، از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی ماه ۱۴۰۴، خبر داد

کمتر از یک روز پس از انتشار گزارش‌ آموزشکده توانا و هشدار درباره خطر قریب‌الوقوع اجرای حکم اعدام اشکان مالکی و مهرداد محمدی‌نیا، خبرگزاری میزان، وابسته به قوه قضاییه جمهوری اسلامی، از اجرای حکم اعدام این دو زندانی خبر داد. این دو پس از اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ بازداشت شده و در پرونده‌ای موسوم به «مسجد جعفری» به اعدام محکوم شده بودند.

خبرگزاری میزان، رسانه وابسته به قوه قضاییه جمهوری اسلامی، از اجرای حکم اعدام اشکان مالکی و مهرداد محمدی‌نیا در بامداد امروز دوشنبه. ۱۱ خرداد ۱۴۰۵ خبر داد؛ دو زندانی که پس از اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ بازداشت و در پرونده‌ای موسوم به «مسجد جعفری» به اعدام محکوم شده بودند.

کمتر از یک روز پیش از اعلام این خبر، گزارشی از افزایش نگرانی‌ها نسبت به اجرای قریب‌الوقوع احکام اعدام این دو زندانی توسط آموزشکده توانا منتشر شده بود. منابع مطلع هشدار داده بودند که با توجه به سابقه اجرای ناگهانی احکام اعدام در پرونده‌های سیاسی و امنیتی، جان اشکان مالکی و مهرداد محمدی‌نیا در معرض خطر جدی قرار دارد.

پرونده مذکور سه متهم داشت؛ اشکان مالکی، مهرداد محمدی‌نیا و آرمان معرفتی. این سه نفر پس از اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ بازداشت شدند و در پرونده‌ای مرتبط با «تحریق و تخریب مسجد جعفری و حوزه علمیه امام هادی در کوی نصر تهران» تحت پیگرد قرار گرفتند.

رسانه‌های حکومتی پیش‌تر مدعی شده بودند که اشکان مالکی و مهرداد محمدی‌نیا در اقداماتی از جمله آتش زدن یک موتورسیکلت در محوطه مسجد، تخریب اموال عمومی و برخی اقدامات دیگر نقش داشته‌اند. خبرگزاری میزان نیز در گزارش مربوط به اجرای حکم، بار دیگر این اتهامات را تکرار کرده است.

با این حال، روند رسیدگی به این پرونده فاقد معیارهای دادرسی عادلانه بوده است و متهمان از داشتن وکیل انتخابی محروم بودند و پرونده مبتنی بر اعترافات اجباری بود.

در حالی که حکم اعدام اشکان مالکی و مهرداد محمدی‌نیا به اجرا درآمده، همچنان اطلاعات دقیقی درباره وضعیت نهایی پرونده و حکم صادرشده برای آرمان معرفتی در دست نیست.

جمهوری اسلامی طی ماه‌های گذشته بیش از چهل نفر را با اتهامات سیاسی اعدام کرده است. اعدام حکمی ظالمانه است و بسیاری از کشورها آن را منع کرده‌اند. جمهوری اسلامی ایران رکورددار. تعداد اعدام نسبت به جمعیت است. حکمی ظالمانه که غیر قابل بازگشت است.

#اشکان_مالکی #مهرداد_محمدی‌نیا #مهرداد_محمدی_نیا #نه_به‌_اعدام

@Tavaana_TavaanaTech

مریم ابراهیم‌وند:

مسعود پیاهو فقط «یک زندانی» یا «یک شهروند» نیست؛ او بخشی از حافظه جمعی یک ملت است و با یک عکس، همدلی و اتحاد آفرید

مریم ابراهیم‌وند، زندانی سیاسی سابق و فیلمساز مستقل ایرانی، در یادداشتی با انتقاد از آنچه «بی‌اهمیت‌سازی نقش مسعود پیاهو» در روایت‌های رسانه‌ای می‌خواند، او را فراتر از یک محکوم سیاسی دانست و نوشت فردی که در دل سرکوب تصویری ماندگار از مقاومت مدنی را ثبت کرده، تنها یک عکاس یا شهروند عادی نیست، بلکه شاهد تاریخ و بخشی از حافظه جمعی جامعه ایران است.

متن کامل نوشته خانم ابراهیم‌وند. به شرح زیر است:

مسعود پیاهو در اعتراضات دی‌ماه ایران با موبایلش عکسِ فردی را ثبت کرد که با دستِ خالی مقابل نیروهای سرکوب‌گر نشست و آن تصویر به نماد مقاومت و اعتراض تبدیل شد؛ عکسی که جهانی شد، میلیون‌ها همدلی در ایران ایجاد کرد و حتی همان حرکت باعث شد صدها نفر دیگر با دست خالی جلوی نیروهای امنیتی که تا دندان مسلح بودند بایستند. و آن عکس به یک حرکت نمادین اعتراضی تبدیل شد.

حالا مسعود پیاهو که آن عکس را ثبت کرده، دقیقاً به خاطر همین عمل، به ده سال زندان محکوم شده است.

اما رسانه‌ها از او به عنوان «یک شهروند» یا «فردی که ده سال حبس گرفته» یاد می‌کنند!

نه. باید اینجا مکث کرد.

باید شجاعت مسعود پیاهو را بارها و بارها تقدیر کرد؛ مسعود در دل خطر توانست یک فریم از حقیقت را به تمام دنیا نشان بدهد و یک کنش سیاسی جمعی بسازد.

اما موضوع فقط حکم ده‌ساله نیست. مسئله، زبانِ روایت و سیاستِ دیده‌نشدن است.

چرا ناگهان واژه‌ها خنثی می‌شوند؟ چرا بخشی از رسانه‌ها، بلاگرهای سیاسی و کنشگران سیاسی نسبت به چنین احکام سنگینی برای مسعود بی‌تفاوت‌اند؟ چرا از القابی مثل «یک شهروند» و «فردی که...» استفاده می‌کنند؛ گویی با یک عمل معمولی طرف هستیم، نه با کسی که در قلبِ سرکوب، یک سند تاریخی خلق کرده است؟

یاد کتاب «دربارهٔ عکاسی» نوشته سوزان سانتاگ افتادم که سال قبل خواندم: تصویر فقط ثبت یک لحظه نیست؛ تصویر می‌تواند حافظهٔ سیاسی یک جامعه را بسازد. اگر چنین است، پس کسی که در دل خطر چنین تصویری را ثبت می‌کند، صرفاً «یک شهروند» نیست؛ او شاهدِ تاریخ، حاملِ حقیقت و بخشی از حافظهٔ جمعی یک ملت است.

و اینجا کمی چگونه فکر کردن مهم است.

عملِ مسعود پیاهو، در چند ثانیه، کاری کرد که هزاران بلاگر سیاسی، کنشگر آنلاین و جریان‌هایی که سال‌ها در فضای مجازی صرفاً محتوای تخریب‌گر، دوقطبی‌ساز و فرسایندهٔ اعتماد اجتماعی تولید می‌کنند، نتوانستند انجام دهند. او در چند ثانیه همدلی ساخت. اعتماد اجتماعی ساخت. اتحاد ساخت.

در فضایی که بسیاری از کنشگران و جریانات سیاسی بیشتر مشغول تخریب رقیب، ساختن لجنزار روانی، قطبی‌سازی و اثبات «تنها حقیقت بودن» خودشان هستند، یک نفر با یک موبایل و در دل خطر، چیزی ساخت که سیاست واقعی به آن نیاز دارد: شجاعت، همبستگی و احساسِ مشترک انسانی.

اگر کمی فکر کنیم، شاید بفهمیم مسعود فقط فردی نیست که عکسی ثبت کرده یا حکم زندان گرفته است. فردی با چنین شجاعت، چنین قدرتِ عمل و چنین توانایی در خلق همدلی، می‌تواند در مسیر آزادی نقش داشته باشد و کمک کند.

قدرت علاوه بر زندان، گلوله و سرکوب، با بی‌اهمیت‌سازی، با تغییر زبان روایت و با پاک‌کردن نقشِ کسانی که حقیقت را ثبت کردند نیز کار می‌کند.

وقتی ثبت‌کنندهٔ یک تصویر جهانی که میلیون‌ها نفر را تکان داده، به «فردی که ده سال حبس گرفته» تقلیل پیدا می‌کند، ما فقط با یک بی‌دقتی رسانه‌ای مواجه نیستیم؛ با نوعی عادی‌سازیِ حذفِ عاملیت، شجاعت و هزینه‌دادن روبه‌رو هستیم.

ثبت حقیقت در دلِ خطر، یک عمل ساده نیست؛ یک کنش سیاسی، اخلاقی و انسانی است.

من به مسعود پیاهو افتخار می‌کنم و تا لحظه آزادی صدایش خواهم شد و آن‌قدر می‌نویسم تا تلنگری باشد...

#مسعود_پیاهو

@Tavaana_TavaanaTech

عدم رسیدگی پزشکی؛ اعزام بی‌نتیجه محشر پرندین، نوکیش مسیحی، به بیمارستان و تداوم محرومیت از درمان

محشر (محترم) پرندین، نوکیش مسیحی محبوس در زندان اوین، با وجود نیاز فوری به آنژیوگرافی قلب و جراحی تومورهای ناحیه گردن، از رسیدگی تخصصی پزشکی محروم مانده است. وی در هفته گذشته به بیمارستان اعزام شد، اما پس از انجام یک آزمایش، بدون دریافت خدمات درمانی یا تجویز دارو به زندان بازگردانده شد.

یک منبع مطلع از وضعیت این نوکیش مسیحی، ضمن تایید این موضوع به هرانا گفت: “خانم پرندین در هفته گذشته یک‌بار به بیمارستان اعزام شد، اما پس از انجام تنها یک آزمایش، بدون دریافت خدمات درمانی یا تجویز دارو، مجدداً به زندان بازگردانده شد. این در حالی است که بنا بر تشخیص پزشک بهداری زندان، وی نیازمند انجام آنژیوگرافی قلب و جراحی تومورهای موجود در ناحیه گردن است.”

پیشتر گزارش شده بود که یکی از تومورها در مجاورت مخچه قرار دارد و موجب اختلال در تعادل، حرکت و تکلم این زندانی شده است؛ به‌طوری که گفتار او با مکث‌های محسوس همراه است. همچنین به‌دلیل عدم رسیدگی درمانی، تومورها رشد کرده و ورم ناحیه زیر گلو به‌وضوح قابل مشاهده است. علاوه بر این، وجود توده‌ای در ناحیه پشت سر نیز از دیگر مشکلات پزشکی این نوکیش مسیحی است.
این نوکیش مسیحی در تاریخ ۱۵ آذر ۱۴۰۴ به بند زنان زندان اوین منتقل شد. با وجود فرارسیدن زمان برخورداری از آزادی مشروط، دادستانی با درخواست وی مخالفت کرده است.
محشر (محترم) پرندین، حدودا ۵۰ ساله، هنرمند و نقاش، مادر یک فرزند محصل و سرپرست خانواده است که پیشتر توسط دادگاه انقلاب به دو سال حبس محکوم شده است.

#نوکیش_مسیحی #رواداری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

بررسی موارد نقص حقوق بشر در ایران

عدم ارائه خدمات کنسولی به برخی ایرانیان توسط جمهوری اسلامی

با حضور کارشناسان حقوقی «دادبان»

دوشنبه ۱۱ خرداد ۱۴۰۵
ساعت ۲۰:۳۰ به وقت ایران

لینک برنامه در کلاب هاوس:
https://tinyurl.com/3nxb3357

آموزشکده توانا هر هفته دوشنبه با حضور حقوقدانان «دادبان»، برنامه‌ای درباره موارد نقض حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی برگزار می‌کند.

این هفته به موضوع عدم ارائه خدمات کنسولی به برخی از هموطنان می‌پردازیم.

اگر از افرادی هستید که از دریافت خدمات کنسولی محروم شده‌اید یا احیانا به شما گفته شده که دیگر «تابعیت» ایرانی ندارید، در این برنامه می‌توانید حضور پیدا کنید و روایت خود از برخوردهای غیرقانونی کنسولگری‌ها و سفارت‌های جمهوری اسلامی را بیان کنید.

@daadbaan2021
@Tavaana_TavaanaTech

بر اساس گزارش محمدحسین موسوی، در روزنامه شرق، تنها چند روز پس از بازگشایی دانشگاه‌ها در اسفند ۱۴۰۴، دانشجویان در دانشگاه‌های مختلف با تماس‌ها و پیامک‌هایی مواجه شدند که از تشکیل پرونده‌های انضباطی برای آنان خبر می‌داد.
در دانشگاه صنعتی شریف، حدود ۳۰ تا ۴۰ پرونده انضباطی تشکیل شده و تاکنون برای ۶ تا ۷ دانشجو حکم اخراج صادر شده است. بیش از ۲۰ دانشجوی دیگر نیز با احکام تعلیق یک تا سه ترم از تحصیل روبه‌رو شده‌اند. به گفته دانشجویان، برخی از این احکام صرفاً به دلیل فعالیت در شبکه‌های اجتماعی صادر شده و حتی تصویر پروفایل یا پیام‌های منتشرشده در گروه‌های خصوصی تلگرامی به عنوان مستند پرونده مورد استناد قرار گرفته است.

در دانشگاه شهید بهشتی سامانه‌های آموزشی حدود ۲۰ تا ۲۵ دانشجو مسدود شده و برخی از آنان بدون دریافت حکم رسمی، از انتخاب واحد، مشاهده نمرات و حتی دسترسی به کلاس‌های مجازی محروم شده‌اند. دانشگاه تهران نیز شاهد یکی از گسترده‌ترین موج‌های پرونده‌سازی بوده است. بر اساس این گزارش، برای حدود ۱۰۰ تا ۲۰۰ دانشجو پرونده انضباطی تشکیل شده .
@Tavaana_TavaanaTech

مادر جاویدنام صالح میرهاشمی در سومین سالگرد اعدام فرزندش، با انتشار ویدیویی نوشت:

«سومین سالگرد پسرم که تمام زندگیم بود.»

صالح میرهاشمی، ورزشکار خوش‌نام اصفهانی و از متهمان پرونده «خانه اصفهان» بود که همراه با مجید کاظمی و سعید یعقوبی در اردیبهشت ۱۴۰۲ اعدام شد.

پرونده خانه اصفهان به وقایع ۲۵ آبان ۱۴۰۱ و کشته‌شدن سه عضو بسیج در جریان اعتراضات سراسری بازمی‌گردد. نهادهای امنیتی این رویداد را «اقدام تروریستی» خواندند و شش نفر را در ارتباط با آن بازداشت کردند. با این حال، گزارش‌ها و بررسی‌های منتشرشده نشان می‌دهد که در پرونده صالح میرهاشمی و دیگر متهمان، هیچ مدرک مستقلی برای اثبات اتهامات ارائه نشد و اصلی‌ترین مستندات دادگاه بر اعترافاتی استوار بود که متهمان اعلام کرده بودند تحت شکنجه از آنان گرفته شده است.
صالح میرهاشمی در دوران بازداشت با انواع فشارها و شکنجه‌ها از جمله نگهداری طولانی‌مدت در سلول انفرادی، ضرب‌وشتم، شوک الکتریکی، تهدید اعضای خانواده و اعدام مصنوعی روبه‌رو شده بود. او و دیگر متهمان پرونده بارها تاکید کردند که در تیراندازی به نیروهای حکومتی نقشی نداشت‌اند.
@Tavaana_TavaanaTech

تصاویر تازه منتشرشده از تهران، صحنه‌هایی را از دی‌ماه ۱۴۰۴ ثبت کرده‌اند که در آن نیروهای بسیج و سپاه در روشنای روز و در خیابان‌های شهر، سلاح خود را به سوی شهروندان نشانه می‌روند و شلیک می‌کنند؛ تصاویری که بار دیگر یادآور سرکوب خونین اعتراضات و خشونت سازمان‌یافته حکومت علیه مردم است.

در سال‌های گذشته، هزاران شهروند ایرانی در شهرهای مختلف کشور با گلوله، شکنجه، بازداشت و اعدام حکومتی قربانی شده‌اند. با این حال، نه آمران و عاملان این سرکوب‌ها محاکمه شدند و نه خانواده‌های قربانیان به عدالت دست یافتند.

جمهوری اسلامی به جای پاسخگویی درباره کشتار معترضان، خانواده‌های دادخواه را تحت فشار قرار داده، آنان را بازداشت و زندانی کرده و حتی بر مزار جان‌باختگان نیز سایه تهدید گسترانده است. در بسیاری موارد، کسانی که تنها تصاویر و ویدیوهای این سرکوب‌ها را ثبت یا منتشر کرده‌اند نیز با پرونده‌سازی، بازداشت و احکام سنگین حبس روبه‌رو شده‌اند.
با قطع اینترنت، نه تصاویر را می‌توان زندانی کرد و نه حقیقت را برای همیشه پنهان نگه داشت.


@Tavaana_TavaanaTech