‌
خواجه نظام‌الدین عبیدالله زاکانی معروف به عبید زاکانی شاعر، نویسنده و لطیفه‌پرداز ایرانی قرن هشتم هجری است که طبق قراین موجود در اواخر قرن هفتم یا اوایل قرن هشتم ه.ق. در یکی از توابع قزوین چشم به جهان گشود.
عبید شاعری خوش ذوق و آگاهی است که نکته یابی و انتقاد های ظریف اجتماعی او معروف است. شاعری که ناملایمات های اوضاع آشفته روزگار خود را بر نمی تافت و تزویر و ریاکاری حاکمان را در آثارش به تصویر می‌کشد.

#عبیدزاکانی #عبید_زاکانی #رساله_دلگشا #نقد_دین #گفتگو_توانا
@Dialogue1402

#یاداشت
🔴 دیوارها بی‌گناهند

✍️ #رسول_بداقی

یادداشت زیر را رسول بداقی #معلم_زندانی برای مراسم ازدواج دخترش نوشته است.
و کانال تلگرام شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان منتشر کرده است.

رسول بداقی در بیش از دو سال گذشته به جز یک بار به مدت ۴ روز، همچنان از حق مرخصی محروم مانده و «تلاش وکلای او برای آزادی‌اش با رد اعاده دادرسی در دیوان عالی بی نتیجه مانده است».

او پیش از این یک دوره هفت ساله زندان بدون مرخصی را گذرانده است.

او که حتی برای مراسم ازدواج دخترش نیز اجازه نیافت از حق مرخصی قانونی خود استفاده کند، این یادداشت را در همین رابطه برای دخترش نوشته است.


«دخترم شبنم، از پشت دیوارها و قفل‌های زندان، جشن عروسی‌ات را شادباش می‌گویم؛ می‌دانم دیوارها و قفل‌ها بی گناهند، آنان که در بیدادگاه خودکامگان گناهکارند، آزادگانند.

دخترم، می‌دانم که ده سال زاد روزت را بدون پدر جشن گرفتنید، ده عید تنها بر سفره‌ی هفت‌سین نشستید؛ ده چهارشنبه‌سوری و سیزده‌به‌در چشمتان به در بود. اما من نه فقط ده عید که روزی ده بار در اندوه دوری شما اشک‌هایم را پنهان کردم. ده سال، هر آن دلم زیر باران و سوز سرمای اندوه به خود لرزید. خود می‌دانی که مرگ مادر را هم در تنهایی سلول زندان با خود به سوگ نشستم و دیدم که دیوار زندان هم به حالم گریست.

دلبندم، اندوه نبودنم در کنار سفره‌ی عقد تو، همچون نبودنم هنگام جان‌کندن مادر، سنگین و دلخراش بود؛ گرچه آن‌روزها خواب دیدم که مادر سر بر زانوی من جان می‌سپرد، اما این خواب زخمی‌ست که نمکش سکوت و نگاه‌های رمزآلود و گله‌مند شماست.

فرزندم، واپسین نگاه و خاطره‌ام از مادر، تنها سنگ قبری‌ست، سرد و بی‌جان که هرگز باورش نکردم. نمی‌دانم آیا مادرم با آن اراده‌ی استوار زیر آن سنگ بود یا اطرافیانم فریبم دادند! هرگز باورم نشد که مادری دلیر و با احساس چگونه می‌تواند زیر سنگی سرد پنهان شود؟!

گمان می‌کردم اگر مادرم زیر آن سنگ بود، برای نوشیدن چای صدایم می‌کرد. در آن گورستان در میان زمزمه‌های نامفهوم اطرافیان دلم من همچون همیشه گوشش به صدای پر مهر مادر بود، اما نه...! من فقط خیال می‌کردم و امیدوارنه دلم مرا به‌سوی خانه‌ای پر از خاطره‌های مادر می‌کشاند؛ خانه‌ای که دلم را چون بچه آهویی در آن جا گذاشته بودم.

از گورستان که به خانه آمدم، چشمانم به در بود، شاید مادرم همچون همیشه به رویم آغوش بگشاید؛ اما نه مادر و نه هیچ‌کس دیگر در خانه نبود. تا سر بر ستون شانه‌هایش غبار از دل بزدایم و رنج هفت سال زندان را با او قسمت کنم. من ماندم و خاطراتی تلخ‌تر و اشک‌هایی که هنوز پشت پلک‌هایم پنهان شده است.
این بار جشن عروسی تو نیز برفی دیگر بر زمستان دلم نشاند، این سرنوشت، مرده ریگ نیاکان است که باید ما دگرگونش کنیم. برف روی برف. زمستان پشت زمستان! اما برآنم که اندوهم را روزی، با خاک گور قسمت کنم که رازدار است و پربار و بی‌سرزنش.

از مادرم آموختم که: «درد دل سی زیر گل» آموختم که پنهان و بی‌صدا گریه کنم، آموختم که محبت به گدایی ندهند، محبت خریدنی نیست. همچون دستان بخشنده‌ی طبیعت، رایگان و خودروست.

دخترم، سوگند به اشک‌های آزادگان؛ سوگند به خون گرم شهیدان راه آزادی و انسانیت، جز برای رهایی انسان از بند خودکامگان آرمانی ندارم، و هیچ چیز به‌جز لذت آزادگی در کام من شیرین نیست. مال و شهرت و مقام جز خس و خاشاکی، بر روی دریای آرزوهایم نیست؛ که من بر کشتی اراده، اندیشه و تجربه‌ی خویش، توانا و شاداب ایستاده‌ام؛ از تلخی روزهای پیش‌رو مرا باک نیست. زیرا هیچ چیز برای من تلخ‌تر از بندگی و شکم‌بارگی نیست. والاترین شکوه برای من شادی و رفاه و آرامش و آزادمنشی ایرانیان است و در این راه یک دم درنگ نخواهم کرد.

فرزندانم مرا ببخشید، چون همه‌ی آزادی و همه‌ی مسئولیت من با خودم است و شما نیز آزاد و مسئول رفتار و گفتار و کردار خویشید.

من و شما همانا آفریده‌ی اندیشه و رفتار خویشیم. در آرزوی خوشبختی شما

رسول - شهریور ۱۴۰۳»

#رسول_بداقی #بیانیه #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

محمد عمرانی، هنرمند مردمی و معترض، در این ویدیوی کوتاه با بیان روایتی حمایت خود از خانواده‌های دادخواه را ابراز می‌کند.

در چند سال گذشته پدران و مادران دادخواه، نقشی مهم در جنبش آزادی‌خواهی داشته‌اند و با برافراشتن پرچم دادخواهی و تاکید بر همبستگی، بسیار تاثیرگذار بوده‌اند.

حکومت انواع فشارها را بر آن‌ها وارد کرده، تهدید به بازداشت سایر فرزندان، خراب کردن مزار فرزند، حمله به منزل، احضار و بازجویی و تهدید و بازداشت و ... اما آن‌ها پا پس نکشیده‌اند.

تعدادی از اعضای خانواده‌های دادخواه اینک در زندان‌های جمهوری اسلامی هستند.
در آستانه سالگرد خیزش انقلابی ۱۴۰۱، در کنار این خانواده‌ها و حامی و دست‌گیر آن‌ها باشیم.
در هر شهری، بر سر مزار قهرمانان وطن حاضر شویم و شاخه‌ای گل نثار کنیم. این حداقل کاری است که می‌توان انجام داد.


#دادخواهی #خانواده_های_دادخواه #مادران_دادخواهِ #پدران_دادخواه #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

بهار نعیمی، نوه عفیف نعیمی شهروند بهائی زندانی، به مناسبت پانصدمین روز حبس پدربزرگش، دلتنگی‌هایش را در ترانه‌ای بیان می‌کند.

«۵۰۰ روز …
۱۲٫۰۰۰ ساعت …
۷۲۰٫۰۰۰ دقیقه … »

سال پیش عفیف نعیمی، پس از ده سال حبس آزاد شده بود. حالا برای چندمین بار از نهم اردیبهشت ۱۴۰۲ باز در زندان است. ۲۵ خرداد ماه جاری او به هفت سال حبس دیگر محکوم شد! عفیف نعیمی از بیماری قلبی حاد رنج می‌برد و بارها بابت آن بستری شده است.
او علاوه بر حبس، به پنج میلیارد تومان جریمه نقدی، پنج سال محرومیت از حقوق اجتماعی، ممنوعیت خروج از کشور، تبعید از استان البرز، دو سال ممنوعیت از فعالیت‌های اجتماعی و آموزشی نیز محکوم شده است.

آقای عفیف نعیمی از اعضای سابق شورای مدیریت جامعه بهاییان موسوم به یاران ایران هستند که پیشتر ده. سال را در زندان بدون مرخصی گذرانده‌اند.
سینا نعیمی پیشتر طی متنی نوشته بود که حتی فعالیت نیکوکارانه ساخت مدرسه ابتدایی توسط آقای عفیفی نیز جرم‌انگاری شده است!

اقلیت بهایی در ایران همواره سرکوب شده‌اند و حتی اجازه شرکت در کارهای خیریه را هم پیدا نمی‌کنند.


#عفیف_نعیمی
#داستان_ما_یکیست
#یاری_مدنی_توانا #بهائی_بودن_جرم_نیست
#ourstoryisone

@Tavaana_TavaanaTech

سارا دلدار، از بازداشت‌شدگان خیزش انقلابی ۱۴۰۱ و‌ زندانی سیاسی سابق در زندان لاکان رشت، به‌دلیل کمک به معترضان مجروح در خلال قیام، بازداشت و به حبس محکوم شد. او به دلیل عفونت ناشی از ساچمه‌های فراوان در تن خود، جان خود را از دست داد.

سارا دلدار در آخرین پست اینستاگرام خود که در بیمارستان بستری بود، شرح کاملی از وضعیت خود داده بود:

«اول مرداد هزار و چهارصد و سه

فردا روزی که یکسال پیش از دادگاه مستقیم به #زندان_لاکان_رشت برده شدم هیچ حس و درد و ترسی نداشتم یا حتی نگفتم با خودم کاش این کارو نمیکردم. چون من کاری نکردم جز اینکه زخمی‌ها رو نجات دادم و جراحی کردیم و سکوت نکردم در برابر وجدانم و و‌جز قلمی که جز راستی هیچ ننوشت.

روزها گذشت داخل زندان و تا حکم‌ام اومد: دو تا حکم یک سال و سه ماه و ده روز و شش ماه و خورده‌ای. موندم و ازادی مشروطم اومد. این مدت هر چقدر هر ثانیه چه چیزایی گذشت و بگم بازم کمه.

از بهداشت، از دعواها از سرما از گرما از اینکه آرزوت باشه ماه و آسمون رو ببینی ولی خب همه این چیزا و صد برابرش برای وطن کمه.

وقتی که اومدم به هیچ کس نگفتم، تا استقبالم نیان تا هیچ گلی نیارن، وقتی ازادی هیچ معنی نداشت.

روزها گذشت. هم‌اش فکر و ذهنم زندان بود… پیش دخترایی که کمکشون کردم و ترک کردن. پیش اینکه وای دعوا نشه وای برف نیاد سردشون میشه…

حتی غذاهایی که هوس کرده بودم و برام درست میکردن نمیخوردم تا اینکه گفتم اینجوری نمیشه… باید بلند شم مثل همیشه رفتم سرکار. خودم از صبح تا شب درگیر کردم تا برسم خونه بخوابم و فکری نکنم همه رو محل کار خندوندم و انرژی دادم تا اینکه کم کم مریض شدم. پیگیری کردم، دکتر رفتم تا اینکه هر روز بدتر عفونت…

و هنوز از دومین ماه که زندان بودم پریود شدم، دیگه عادت ماهیانه نشدم. تو زندان فشار عصبی گرفتم و بعد مشکلای دیگه… گفتم شایدچون من کبدم مشکل داشت این عفونت‌ها رو گرفتم. یه هفته بیمارستان خوابیدم. دیگه ادم قبل نبودم، ضعیف ضعیف شدم، کم‌خونی شدید و بزرگ شدن طحال و کلیه و تخمدان… بعد دیدم بچه‌هایی که از زندان اومدن خیلیاشون بیماری زمینه‌ای گرفتن
ولی با تمام این رنج‌ها و دردها ساچمه‌‌های تو بدنم و سرم هر لحظه، ناخوداگاه میبینم خیابون پر از صدای تیر و خون، رژه میرن تو ذهنم و جز مشت کردن ناخن داخل گوشتم هیچ تسلی نیست
ولی باز هم با تمام وجود به تمام شیر زنان سرزمینم افتخار میکنم و روحم پیش خواهرای تو بند که تمام رنجاشونو دیدم و باهاشون زندگی کردم …
#زن_زندگی_آزادی »
saray.deldar

#سارا_دلدار #رشت #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

امروز زادروز پویا بختیاری است.
اگر او را نکشته بودند او تازه امروز ۳۲ ساله شده بود.

صبا بختیاری، عمه پویا، ضمن انتشار این ویدئو نوشت:
«و تو به ایران دل سپردی
چنان دلداده مردم شدی
که از آرزوهایت و از جان خود گذشتی
فریاد زدی #من_هم_فرزند_کسی_هستم
و فرزند ملت شدی
زادروزت خجسته باد فرزند ایران»


پدر و مادر و عموی پویا اینک در زندان‌های جمهوری اسلامی اسیر هستند. جرم آن‌ها دادخواهی است. این خانواده بعد از آبان ۹۸ تحت شدیدترین فشارها قرار گرفته‌اند.

مطلب مرتبط:
پدر و مادر پویا بختیاری؛ سوگند بر ادامه‌ی راه فرزند
https://tavaana.org/fa/Pouya_Bakhtiari
منوچهر بختیاری، منادی یک فراخوان ملی:
https://tavaana.org/fa/Manochehr_Bakhtiari_Campaign

#پویا_بختیاری #آبان۹۸ #ابان_ادامه_دارد #دادخواهی #منوچهر_بختیاری #ناهید_شیرپیشه #مهرداد_بختیاری #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

‌
این ویدیو را مخاطبان توانا برای ما ارسال کرده‌اند و گفته‌اند «محاله توماج و زندانیان سیاسی را فراموش کنیم. ما هنوز کف خیابونیم.»

‏روز گذشته صفحه توماج صالحی از نیاز فوری و مبرم توماج‌ صالحی به رسیدگی پزشکی خبر داد و نوشت:

نزدیک به دوسال از شکستگی پای #توماج‌_صالحی زیر شکنجه‌های وحشیانه ماموران اطلاعات استان اصفهان در حین ربایش وحشیانه ۸ آبان ۱۴۰۱ می‌گذرد. این شکستگی در کنار آسیب چشمی و شکستگی انگشتان دست وی با بی‌توجهی دستگاه امنیتی و قضایی در دوران حبس انفرادی و عدم رسیدگی پزشکی و درمان به موقع، منجر به جوش‌خوردگی ناقص همراه با انحراف استخوان پا و انگشتان دست وی گردید.

باوجود اینکه معاینه‌های ابتدایی در همان دوران بازداشت اولیه بر ضرورت اقدام هرچه سریعتر برای جراحی پای او تاکید داشت و مشخصا ذکر شده بود که در صورت تأخیر در آن این شکستگی تبدیل به نقصی دائمی خواهد شد، و بارها بطور رسمی از دادگاه درخواست مساعدت و رسیدگی پزشکی شده بود، اما مسئولان و ضابطین قضایی استان اصفهان یک ماه و ۲۱ روز از هرگونه رسیدگی و اقدام پزشکی خودداری کردند و پس از آنهم اجازه درمان کامل یا مرخصی استعلاجی برای رسیدگی پزشکی حتی با هزینه شخصی داده نشد.

نهایتاً پس از آزادی موقت در آبان‌ماه سال گذشته، بلافاصله روند درمانی و مراقبت‌های پزشکی توماج صالحی آغاز گردید و دقیقا یک روز قبل از نوبت عمل جراحی پای آسیب‌دیده‌اش، او را با خشونت و ضرب و شتم مجدد ربودند و تا به امروز مانع انجام این عمل جراحی حیاتی و مهم شده‌اند.

در تمام ماه‌هایی که توماج صالحی در زندان بسر می‌برد، همواره از درد محل آسیب‌دیده رنج برده و همواره پس از انجام فعالیت بدنی یا ورزش‌های معمولی تا چند روز با احساس درد شدید در پا مواجه می‌گردد.

باتوجه به اینکه در حال حاضر هیچ قرار بازداشتی در پرونده توماج صالحی وجود ندارد و تمام وثایق مورد نظر نیز توسط خانواده وی تامین شده، و تنها بهانه حبس توماج، حکم حبس یکساله‌ای است که با احتساب دوران بازداشت پیش از صدور حکم، توماج صالحی بابت آن حدود دو سال است در زندان بسر میبرد، لازم است هر چه سریعتر به این روند شکنجه خاموش توماج صالحی پایان داده ‌تا اقدامات لازم برای پیگیری و ادامه روند درمانی و جراحی پای آسیب دیده وی انجام پذیرد.
#FreeToomaj

#یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

چهارشنبه ۱۴ شهریورماه، پرونده چهار متهم پرونده شهرک اکباتان تهران، پس از رفع نقص، به دادگاه ارسال شد.

پرونده میلاد آرمون، نوید نجاران، سید محمدمهدی حسینی و مهدی ایمانی که پیشتر توسط شعبه ۱۳ دادگاه کیفری تهران برای رفع نقص به دادسرا فرستاده شده بود، با اعلام رفع نقص از سوی بازپرسی مجددا به دادگاه ارسال شده است.

این چهار جوان علاوه بر اتهام مشارکت در قتل عمد در دادگاه کیفری، به «محاربه» نیز متهم بوده و پرونده آنها همزمان با دادگاه کیفری به شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست ابوالقاسم صلواتی نیز فرستاده شده است.

متهمان پرونده اکباتان متهم به قتل یکی از اعضای یگان امنیتی امام رضا به نام آرمان علی‌وردی هستند. این در حالی است که تا کنون مدرک و سندی که نشان دهد کشته‌شدن این نیروی سرکوبگر کار این افراد باشد، وجود ندارد. پرونده دارای تناقض‌های بسیار است، ولی بازجویان تلاش دارند تا با اعمال فشار بر بازداشت‌شدگان آن‌ها را قاتل معرفی کنند.

لازم به ذکر است، یگان امنیتی امام علی، همان یگانی است که قتل نیکا شاکرمی و بسیاری از جان‌باختگان را انجام داده است. گفته می‌شود علی‌وردی برای جمع‌آوری اطلاعات به میان معترضان رفته و شناسایی شده بود. کاری که قاتلان نیکا هم پیش از ربودنش انجام داده بودند.

ویدیو از پوریا افضلی

#شهرک_اکباتان #میلاد_آرمون #نوید_نجاران #محمدمهدی_حسینی #مهدی_ایمانی
#نه_به_جمهوری_اسلامی
#یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

آتنا دائمی روز گذشته در جلسه‌ای با حضور عوامل فیلم «هفت روز» درباره درد و رنج مادران زندانی سخن گفت.
این نشست به بهانه نمایش فیلم «هفت روز» در جشنواره فیلم تیف، با حضور برخی فعالان حقوق بشر در تورنتوی کانادا برگزار شد.

این فیلم با بازی ویشکا آسایش و فیلمنامه محمد رسول‌اف و کارگردانی علی صمدی‌احدی داستان یک زن فعال حقوق بشر زندانی است که پس از ۶ سال برای ۷ روز به او مرخصی درمانی داده می‌شود در حالی که همسر و فرزندانش خارج از کشور هستند.

آتنا در این ویدیو درباره رنج مضاعف مادران زندانی می‌گوید که مورد قضاوت جامعه، مورد فشار بازجویان و ... قرار می‌گیرند. او از چند تن از مادران زندانی و رنج آن‌ها سخن می‌گوید. او همچنین از رنج کودکانی که مادرانشان زندانی هستند، می‌گوید.


مرتبط:
کودکان دارای والد زندانی، آسیب‌ها و نیازها:
https://youtu.be/_9asB44Y7pg

کودکان دارای والدین زندانی، لزوم و نحوه حمایت:
https://tavaana.org/parents_prison


اگر می‌خواهید درباره مجموعه احساسات کودکان دارای والدین زندانی و روش حمایت فوری و کمک به آن‌ها بیش‌تر بدانید، این ویدیو را تا پایان ببینید.
سایت:
https://tavaana.org/support-children-of-prisoners/

توانا اخیرا کتابچه «راهنمای حمایت از کودکان دارای والدین زندانی» را منتشر کرده است که می‌توانید از آدرس زیر دانلود کنید:
https://tavaana.org/children_of_incarcerated_parents/

#مادران_زندانی #آتنا_دائمی #کودکان_زندانیان #زندانی_سیاسی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

پدر جاویدنام دکتر آیلار حقی، ویدیویی از کودکی فرزند حان‌باخته‌اش را به مناسبت زادروز او منتشر کرد.

آیلار دانشجوی پزشکی بود و در جریان انقلاب ملی ایران، روز ۲۵ آبان به قتل رسید.
نهادهای امنیتی سناریوهای مختلفی درباره علت مرگ او مانند مصرف مشروبات الکلی ارائه دادند؛ اما آثار ضرب‌وجرح و اصابت گلوله بر پیکر آیلار مشخص بوده است. 

یک منبع نزدیک به خانواده حقی می‌گوید: 
«۲۵ آبان ۱۴۰۱، آیلار ساعت ۷ عصر برای شرکت در اعتراضات خیزش زن_زندگی_آزاذی از خانه خارج شد. 
در همان ساعات در حالی که می‌دوید به دوستانش زنگ می‌زند و می‌گوید که ماموران در حال تعقیب او هستند. 
در ساعت ۹ و ۴۵ دقیقه در اینستاگرام خود در خواست کمک می‌کند و پس از آن دیگر خبری از آیلار نمی‌شود.»
نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی پس از شلیک گلوله به پشت سر آیلار پیکر او را از ساختمانی نیمه‌کاره به پایین پرتاب می‌کنند. 
درباره آیلار حقی:
https://tavaana.org/aylarfa/

۲۰ شهریور زادروز تولد این عزیز جانباخته است.

محل دفن : تبریز وادی رحمت بلوک ۱۱۲،ردیف ۳۹، مزار ۱۸۰

#آیلار_حقی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

سهیل عربی، هم‌بندی سابق زنده‌یاد علیرضا گلی‌پور، ضمن انتشار این ویدیو نوشت:
«نه!
باور نمی‌کنم!
تو علیرضایی، تو کابوس شکنجه‌گران، تو کابوس مافیاهای زندان، تو یک لبخند سرشار از آرامش در نبرد با بیماری‌ها و شکنجه‌ها
نه!
"سرطان "تنها عامل جوانمرگ شدنت نیست!
بلکه خنجرها!خنجر هایی که از به ظاهر خودی‌ها خوردی.
▪︎
نه!
این اشکها فقط برای سوگواری از اندوه یتیم شدن" رسا" فرزند خردسالت نیست، بل اشک افتخار است،
افتخار به همزیستی و همرزمی با دادخواهی چون تو

سمت بی نوایان ایستادن،سمت حق ایستادن چنین تاوانی دارد و تو می‌دانستی و ایستادی،
با آنهمه درد و بیماری، حامی زندانیان بی پناه بودی، برای حق ملاقات زندانیان جنگیدی،
برای حق درمان، تلفن، هواخوری، خوراک، بهداشت...
جنگیدی
جنگیدی
جنگیدی
و خود را فدا کردی
فراموشت نمی‌کنیم،
تو صرفا آن پیکری که فردا به خاک سپرده می‌شود نیستی، تو خاطرات خوبی هستی که برای اسیران در بند ایجاد کردی، تو لبخند آرامبخشی، تو همان فریادهایی هستی که بر سر زندانبان می‌زدی:
فلانی جعفر خاتمی پسر احمد خاتمی است که باشد، فلانی پسر رفسنجانی است که باشد، فلانی اختلاسگر هزاران ملیاردی است که باشد، همه در برابر قانون یکسانند، چرا باید فلانی سانس ویژه سالن ورزش و هواخوری داشته باشد در حالی که هزاران زندانی بی پناه در حسرت یک ساعت استفاده از سالن ورزش و هواخوری در جایی که فرزند رئیس جمهور سابق از آن استفاده می کند هستند,چرا فلانی در زندان موبایل و اتاق اختصاصی دارد ،در حالی که صدها زندانی کف خواب، کریدورخواب و محروم از تماس تلفنی با خانواده‌های خود هستند ..
تو دادخواه بودی،با اینکه خودت نیاز به حمایت داشتی و فراموش شده بودی
که اگر رقصیدن به ساز ابرقدرتها را می‌ذیرفتی حالا در اوج رفاه بودی.
یادت گرامی و راهت ادامه دارد.»

- لازم به ذکر است جمله بندی خبری که یکی از همبندی‌های سابق علیرضا گلی‌پور در رابطه با مرگ او نوشته بود، برخی از افراد را به اشتباه انداخت که او در داخل زندان جانش را از دست داده، خیر او در خانه درگذشته، اما این موضوع هیچ از مسئولیت حکومت کم نمی‌کند.

#علیرضا_گلیپور در سال ۱۳۹۱ با اتهامات واهی بازداشت شد و به ۳۹ سال زندان محکوم شد. او سرانجام در سال ۱۴۰۰ آزاد شد. او دچار بیماری‌های متعددی در زندان بود به طوری که کمیسیون پزشکی رای به عدم تحمل کیفر داده بود.
علیرضا گلی‌پور به‌رغم ابتلا به تومور سرطانی و عفونت شدید ریه، بیماری قلبی و خونریزی شدید بینی و با وجود گواهی پزشکان مبنی بر 'عدم تحمل کیفر' از مراقبتهای پزشکی ضروری محروم بود.
#یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

نظام آموزشی جمهوری اسلامی‎ کودکان را به کجا می‌فرستد؟

بر اساس گزارش روزنامه هم‌میهن از میان «دانش‌‌آموزانی که از پایه ششم به هفتم می‌‌روند، حداقل از هر ۲۰ نفر، ۴ تا ۵ نفرشان به هیچ ‌‌عنوان سواد خواندن و نوشتن ندارند».

طرح از بهنام محمدی

https://tavaana.org/ir-educational-system-children/
#کارتون
#یاری_مدنی_توانا
#مدرسه
#آموزش
#نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

پناهندگی بیماران خاص به دلیل کمبود دارو در ایران
«کاش زودتر از ایران خارج شده بودم.»
این جمله دردناک را یکی از اعضای خانواده بیماران خاص گفته است.
آن‌ها که بارها به دلیل کمبود دارو دست به اعتراض زده بودند زمانی‌که هیچ پاسخی نگرفتند، خانه و زندگی‌‏شان را می‌‏فروشند و به دلال‌‏ها و وکلای مهاجرتی پول می‏‌دهند و به کشور‌هایی مثل آلمان، اتریش، هلند، انگلستان و چند کشور اروپایی دیگر مهاجرت می‏‌کنند. البته مهاجرت که نه، آن‌ها پناهنده می‏‌شوند.
در گزارشی که روزنامه هم‌میهن منتشر کرده آمده:
«در سال گذشته بیش از ۵۰ بیمار مبتلا به SMA جان خود را از دست داده‌اند.»
جمهوری اسلامی اما ادعا می‌کند به دلیل تحریم داروی بیماران خاص را وارد نمی‌کند، دروغی که بارها توسط مقامات بهداشت جهانی و مقامات سازمان ملل تکذیب شده است.
جمهوری اسلامی بودجه‌ای را که باید برای خرید داروی بیماران اختصاص دهد به موشک‌پرانی و تسلیح نیروهای شورشی و تروریستی در منطقه می‌دهد.
به این ترتیب ایران و ایرانی از حق زندگی محروم می‌شوند.
#یاری_مدنی_توانا
#نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech

تعدادی از تشکل‌های دانشجویی و دانشجویان ایران، در آستانه دومین سالگرد انقلاب مهسا، بیانیه‌ای منتشر کردند.
آن‌ها در این بیانیه تأکید کرده‌اند که همچنان در برابر «این حکومت ضدانسانی» ایستاده‌‌اند و برای «به چالش‌کشیدن دائمی» و «نابود‌کردن» آن مبارزه خواهند کرد.

این تشکل‌های دانشجویی افزوده‌اند:
«جمهوری اسلامی دیر یا زود با پیروزی انقلابی که در رگ‌های جامعه در جریان است توسط ما نابود خواهد شد.»

آنها دو سالگی این اعتراضات را «آیینه تمام‌قد مبارزه پیگیرانه‌ نسل نسل ما علیه حکومت زور و تحمیل و سانسور» دانسته و تأکید کرده‌اند که این جنبش هنوز در حال «جنگ سنگر به سنگر» با جمهوری اسلامی است.

به دومین سالگرد انقلاب ملی ایران نزدیک می‌شویم در حالی‌که چهره شهرها دگرگون شده دیوارها سخن می‌گویند و در این دو سال جامعه در کنار زندانیان سیاسی و خانواده‌های دادخواه دست به مقاومت مدنی زده است.

#بیانیه
#نه_به_جمهوری_اسلامی
#یاری_مدنی_توانا
#دانشجو
@Tavaana_TavaanaTech

رادان: اگر چادر ما را بگیرند، پرچم ما را هم می‌گیرند


- وظیفه چنین فردی حفظ امنیت است یا مراقبت از چادر؟

احمدرضا رادان، فرمانده انتظامی، «چادر» را «پرچم زن» نامید و گفت: «چرا بر چادر ما می‌تازند؟ وقتی مادر ما زن ما دختر ما پرچم‌دار شد، مرد ما و پسر ما می‌تواند زیر این پرچم علمدار شود. وقتی پرچم نباشد، علمی نیست. پرچم را بگیرند، علم افتاده.»

به نظر شما اینگونه مقولات فرهنگی و مرتبط با سبک زندگی که همه جا در حیطه اختیار و انتخاب فرد است، چه ارتباطی با یک سردار نظامی و امنیتی دارد؟!

در حوزه استحفاظی این فرد همه روزه و همه ساعته شاهد ناامنی و کیف‌قاپی و نزاع و درگیری هستیم و حتی تماسهای مردمی با پلیس هم راه به جایی نمی‌برد و پلیسی در صحنه حاضر نمی‌شود. با این حال سرداران جمهوری اسلامی مدام در حال موعظه و برشمردن مزایای حجاب و یا کشف و انهدام مهمانی‌های مختلط و … هستند!

نظر شما چیست و چه سخنی با سردار رادان دارید؟

#توتالیتاریسم #سبک_زندگی #رادان #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

سحرگاه امروز دوشنبه ۱۹ شهریور ۱۴۰۳، تنها در زندان مرکزی زاهدان، ۶ نفر اعدام شدند.

بنا بر گزارش «حال‌وش» این شش نفر «با اتهام‌های مرتبط با مواد مخدر» به اعدام محکوم شده بودند.
در سال گذشته، ۷۵ درصد از کل اعدام‌های دنیا توسط جمهوری اسلامی در ایران ما انجام شده است.
آیا تا کنون اعدام، در پیشگیری از جرم و جنایت اثربخش بوده است؟
صدای هم‌وطنان‌مان باشید

#یاری_مدنی_توانا
#نه_به_جمهوری_اسلامی
#نه_به_اعدام
@Tavaana_TavaanaTech