خانم شیرین عبادی، برنده صلح نوبل، و وکیل مدافع برجسته در اینجا در سالگرد اعدام ده زن بهایی یادآور می‌شود که ستم همانند ویروس است.

به گفته ایشان این ویروس اگر بر گروهی اعمال شود و دیگران به آن معترض نشوند، ویروس ستم سراغ بی‌تفاوت‌ها نیز خواهد آمد.

از ایلی ویزل، از بازماندگان هولوکاست نیز نقل است که بی‌تفاوتی، آدمی را غیرآدمی می‌کند. او مشخصا به بی‌تفاوتی در قبال رنجی اشاره می‌کرد که ستمدیدگان تحت رژیم نازی در اردوگاه‌های کار اجباری می‌بردند.

جمهوری اسلامی از چشمان تیزبین جهان می‌هراسد وگرنه هیچ بعید نبود باورمندان به آیین بهایی را به اردوگاه کار اجباری ببرد.

نظر شما درباره برخورد جمهوری اسلامی با باورمندان به آیین بهایی چیست؟

#یاری_مدنی_توانا #شیرین_عبادی #آیین_بهایی #مدارای_مذهبی #جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

‌
خانم شیرین عبادی در بیانیه‌ای مماشات بی‌انتها با جمهوری اسلامی، حامی اصلی حماس و حزب‌الله لبنان، توسط دولت‌های غربی را عامل بروز جنگ و وحشی‌گری دانسته و حملات حماس را نه تنها موجب «پایان حماس» که منجر به بروز نقض گسترده حقوق بشر به ویژه کودکان دانست.

متن بیانیه ایشان به شرح زیر است:

«🔸حملات روز گذشته حماس و جنایات روز گذشته در شهرک‌های اسرائیلی‌نشین، یک پیام روشن از جانب حماس به اسرائیل بود: «ما را از بین ببرید، ما را سلاخی کنید». قتل غیرنظامیان، تعرض و تجاوز به گروگان‌ها، برهنه‌گرداندن اجساد در شهر و در نهایت وقاحت، تصویربرداری از این جنایات و با افتخار آن را منتشر کردن، خودکشی حماس بود. اما متاسفانه این تنها «پایان حماس» نیست. این بلاهت بی‌انتها به جنایتی بی‌انتها تبدیل خواهد شد و قربانیان بیشتری از میان غیرنظامیان و به ویژه کودکان خواهد گرفت.
‌
🔸اسرائیل در گذشته نیز نشان داده است که ید طولایی در انتقام‌گیری دارد و در این راستا تعهدی نسبت به موازین حقوق‌بشری ندارد. باید مقابل جنگ از هر طرف ایستاد و نسبت به حقوق زنان و کودکان در این کارزار هشدار داد.
‌
🔸از طرف دیگر نباید فراموش کرد، که مماشات بی‌انتها با جمهوری اسلامی، حامی اصلی حماس و حزب‌الله لبنان توسط دولت‌های غربی، کار را به اینجا رسانده است. به جای کوبیدن بر طبل جنگ و حمایت از انتقام‌جویی اسراییل باید دید حمایت از کدام حکومت‌ها و تغذیه‌ی کدام جریان‌‌ها که امروز در خیابان‌ها با دیدن تصاویر کشتار و تجاوز پایکوبی می‌کنند، کار را به اینجا رسانده است؟
‌
🔸فراموش نکنیم که هیچ خیری در جنگ نهفته نیست. موشک‌هایی که بر منازل مسکونی فرود می‌آیند و گلوله‌هایی که جان کودکان معصوم را هدف قرار می‌دهند و دوربین‌هایی که تعرض به غیرنظامیان را ثبت و با افتخار منتشر می‌کنند تنها بر ویرانی بیشتر خاورمیانه در سال‌های پیش‌رو دامن می‌زنند.
‌
🔸از نهاد بین‌المللی و شخصیت‌های برجسته می‌خواهم که با دقت وضعیت منطقه را رصد کنند و نسبت به نقض گسترده حقوق بشر هشدار دهند.»
‌
#شیرین_عبادی #حماس #تروریسم #نه_به_جمهوری_اسلامی #بیانیه #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

جوابیه شیرین عبادی به مقاله تحت عنوان «ما قضاوت می‌کنیم»

منصفانه «قضاوت کنیم»

صفحه نیمه‌شب در سایت گویا مقاله‌ای تحت عنوان «قضاوت می‌کنیم» منتشر کرده که ظاهرا توسط سه فرد با نام‌های خلاصه شده در حرفهای ب.ع، م.ز و م.ع نوشته شده است.

از آنجا که نقد عملکرد من یا جایزه صلح نوبل اتفاقا به مذاق حاکمان جمهوری اسلامی خوش می‌آید، تعجب کردم که چرا نویسندگان این مقاله پشت حروف اختصاری این متن را نوشتند. چون اگر این افراد در داخل ایرانند، نوشتن چنین متنی خطری متوجه آنها نمی‌کرد و اگر بیرون از ایران هستند که باز می‌توانستند از موهبت آزادی بیان استفاده کنند و نقد عملکرد افراد برایشان عواقبی نخواهد داشت.

اما به هر حال از آنجا که جسته و گریخته سخنانی شبیه به این نقد در شبکه‌های اجتماعی خوانده یا شنیده‌ام و کنجکاوی‌هایی هم به‌وضوح به‌ویژه درباره وجه نقدی این جایزه وجود دارد، برای ثبت در تاریخ ضروری می‌دانم که مطلبی را بیان کنم. طبیعتا آنچه در اینجا بیان می‌کنم صرفا مربوط به بخشی از مقاله «قضاوت می‌کنیم» است که فعالیتهای مرا بعد از جایزه صلح نوبل مورد نقد قرار داده.

با پول جایزه نوبل چه کردم؟

پس از اینکه جایزه نوبل را دریافت کردم از مبلغ جایزه که چیزی حدود ۱ میلیون و ۱۰۰ هزار دلار بود، بخش کوچکی را به عنوان شهریه دانشگاه دخترانم که پیش از جایزه نوبل برای ادامه تحصیل به بیرون از ایران مهاجرت کرده بودند، در نظر گرفتم و بقیه پول را به ایران بردم، با این توضیح که در آن زمان قیمت دلار مبلغی کمتر از ۹۰۰ تومان بود. با این پول توانستم دفتری در تهران خیابان یوسف‌آباد روبه‌روی سینما گلریز در یک منطقه اداری- تجاری بخرم تا به عنوان دفتر کانون مدافعان حوق بشر مورد استفاده قرار بگیرد.

ادامه را اینجا بخوانید.


#یاری_مدنی_توانا
#نه_به_جمهوری_اسلامی
#زن_زندگی_آزادی
#شیرین_عبادی

@Tavaana_TavaanaTech

«سه‌‌شنبه‌های نه به اعدام» روایتی از مقاومت و شجاعتی در حال تکثیر

#شیرین_عبادی، برنده جایزه صلح نوبل، در گفت‌وگو با خانواده‌های زندانیان سیاسی زندان قزلحصار و نیز با بررسی اخبار منتشر شده، گزارش اختصاصی از کارزار  « #سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام» منتشر کرد. این گزارش شامل نگاهی تحلیلی به شرایط زندانیان (محکوم به اعدام) و جنبش مدنی نوپای پیرامون آن دارد.

۱۲ شهریور سال ۱۴۰۲ بود که رسانه‌ها از تبعید تعدادی از زندانیان سیاسی از زندان اوین به زندان قزلحصار خبر دادند. زندانی که تا پیش از آن به عنوان بزرگترین زندان مواد مخدر در ایران و بلکه در کل منطقه غرب آسیا از آن یاد می‌شد. اما مدت زیادی طول نکشید که قزلحصار نه به عنوان زندان مواد مخدر بلکه به عنوان کانون اصلی ایستادگی در برابر «اعدام» به عنوان مجازاتی غیرانسانی، در رسانه‌ها و افکار عمومی شناخته شد.

کمتر از شش ماه پس از تبعید زندانیان سیاسی به نام‌های جعفر ابراهیمی، احمدرضا حائری، زرتشت احمدی راغب، رضا سلمان‌‌زاده، سعید ماسوری، حمزه سواری، سپهر امام جمعه، میثم دهبان‌زاده، لقمان امین‌پور و رضا محمدحسینی از زندان اوین به زندان قزلحصار، با وجود فشار و سرکوب پس از تبعید، کارزاری را با عنوان «سه‌شنبه‌های #نه_به_اعدام» شکل دادند. کارزاری که اکنون به بیش از ۲۳ زندان ایران گسترش یافته و در تاریخ ۶ شهریور ۱۴۰۲ نیز ۶۸ تشکل و سازمان حقوق‌ بشری ایرانی و بین‌المللی در حمایت از آن بیانیه‌ مهمی را صادر کردند.

در مورد چرایی انتخاب سه‌شنبه برای این کارزار یکی دیگر از اعضای خانواده‌های زندانیان سیاسی میگوید: «زندانیان تلاش می‌کنند تا از طریق این کمپین توجه جامعه، فعالان حقوق بشر و رسانه‌ها را به منظور محو مجازات اعدام جلب کنند. آن‌ها امیدوارند که در سطح داخلی و بین‌المللی این پیام رسانده شود که اعدام به عنوان ابزار سرکوب علیه جامعه استفاده می‌شود. همچنین به این دلیل روز سه‌شنبه برای کارزار انتخاب شد که نماد آخرین روز زندگی زندانیانی است که در شرف اعدام هستند و نشانه مقاومت در برابر این مجازات غیرانسانی است.»
براساس بررسی و تحلیل متن بیانیه‌ها و نامه‌های منتشر شده از زندانیان سیاسی قزلحصار در رابطه با کمپین «سه شنبه‌های نه به اعدام» خواسته اصلی آنان و تفاوتش با برخی کنش‌های قبلی، در ۴ مورد است:
۱. توجه بیشتر نسبت به اعدام زندانیان با جرائم غیرسیاسی
۲. تأکید بر عمل جمعی به منظور موفقیت
۳. لزوم استمرار و تداوم عمل جمعی
۴. توجه بیشتر به زندانیان سیاسی و عقیدتی گمنام زیر حکم اعدام

متن کامل گزارش:
tinyurl.com/ShiEdm

#یاری_مدنی_توانا

@shirinebadiofficial

@Tavaana_TavaanaTech

شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل، در واکنش به ربودن دختر معترض علوم و تحقیقات و انتقال او به بیمارستان روانی متنی به شرح زیر منتشر کرد:

«بیمار انگاری» معترضان، روش دیرینه حکومت برای سرکوب مخالفان

🔸️خبر، کوتاه و دردناک است: یک دختر دانشجو بعد از اینکه نیروهای حراست دانشگاه برای تحمیل حجاب اجباری به او حمله و لباسش را پاره کردند در اعتراض لباس‌هایش را از تن درآورد و نیمه برهنه شد.
🔸️واکنش حکومت هم چیزی جز تکرار همان سناریوی نخ‌نما نیست: فرد معترض دچار اختلال روانی است؛ «بیمار انگاری» معترضان روش دیرینه‌ی دستگاه سرکوب است. اگر دانشجوی معترض علوم تحقیقات «بیمار» بود، چرا او را بازداشت کردید؟ آیا دستگاه امنیتی مسئول رسیدگی به وضعیت پزشکی شهروندان است؟!

🔸️تصور کنید حکومتی که به دلیل شکل شال و روسری، دختران را بازداشت می‌کند و به قتل می‌رساند، ادعا می‌کند با این دختر با آرامش صحبت کرده! روایتی که حتی برای «طنز بودن» هم زیادی بی‌مزه است!

🔸️دختر معترض دانشگاه علوم تحقیقات بازداشت و به بیمارستان روانی‌ منتقل شده است. همان مکانی که بسیاری از مخالفان جمهوری اسلامی در آن‌جا شکنجه شده‌اند. ما تجربه دردناک بهنام محجوبی را که در پی انتقال به بیمارستان روانپزشکی رازی به قتل رسید را فراموش نکرده‌ایم.

🔸️انتقال شهروندان توسط دستگاه امنیتی به بیمارستان‌های روانی مصداق شدیدترین شکنجه‌هاست. اگر حکومت نگران سلامتی‌ انسان‌ها بود، صدها زندانی سیاسی، در محرومیت از حق درمان و خدمات پزشکی، با مرگ دست و پنجه نرم نمی‌کردند.

#شیرین_عبادی #آهو_دریایی #زن_زندگى_آزادى #نه_به_جمهوری_اسلامی #نه_به_حجاب_اجباری #دختر_علوم_تحقيقات #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل، در پی صدور حکم اعدام برای شش تن از متهمان پرونده بچه‌های اکباتان، در صفحه اینستاگرام خود نوشت:


پرونده شهرک اکباتان یکی از قدیمی‌ترین پرونده‌های جنبش زن زندگی آزادی است. متهمان زیادی در این رابطه بازداشت، بازجویی و شکنجه شدند. این شهرک به عنوان یکی از نقاط حائز اهمیت برای حکومت به شمار می‌رفت. اکباتان علی‌رغم فاصله‌ی نسبتاً زیادش با مرکز شهر تبدیل به یکی از کانون‌های اصلی اعتراضی شد. امری که تمرکز بخش زیادی از نیروی سرکوب را به خود اختصاص داده بود.

با این‌حال اعتراضات در این شهرک متوقف نشد و همچنان یکی از کانون‌های مقاومت محسوب می‌شود. به شکلی که شعارنویسی‌های شبانه و حرکات اعتراضی به شیوه‌های متنوع همچنان در این شهرک ادامه دارد.

بر همین اساس می‌توان گفت صدور حکم اعدام برای متهمان پرونده‌ی کشته شدن یک بسیجی، بیش از جزئیات پرونده، به کینه‌ی عمیق حاکمیت و دستگاه سرکوب نسبت به شهرک اکباتان بازمی‌گردد و اقدامی برای ارعاب و تهدید شهروندان انقلابی محسوب می‌شود.

با توجه به آن‌که شدت سرکوب در مناطق مختلف تهران ارتباط زیادی با بافت مسکونی و ویژگی‌های شهرسازی آن نواحی دارد، به راحتی می‌توان حدس زد که سرکوب در شهرک اکباتان به عنوان یک منطقه‌ی متمرکز، با خشونت بسیار بیش‌تری جریان داشت.

بدون شک باید اعلام کرد برای میلاد آرمون، علیرضا کفایی، امیرمحمد خوش‌اقبال، نوید نجاران، حسین نعمتی و علیرضا برمرزپورناک که به قصاص نفس محکوم شده‌اند، کلیه‌ی حقوق متهم و تمام قوانین در حوزه‌ی آئین دادرسی در خصوص ایشان نقض شده است.

تک‌تک افراد بازداشت‌شده بی‌گناه هستند و باید فوراً و بدون هیچ قید و شرطی آزاد شوند. همچنین حق شکایت نسبت به این روند ناعادلانه و غیرقانونی نیز برای ایشان وجود دارد. هرچند همه‌ی ما به خوبی می‌دانیم که این مسئله در چارچوب این نظام حاکم روی نخواهد داد.

ضمن آن‌که صدور حکم اعدام برای این شش نفر را محکوم می‌کنم عمیقاً باور دارم که صدور این حکم بخشی از فرایند ایجاد فضای رعب و وحشت و همچنین انتقام‌گیری حکومت از جنبش زن زندگی آزادی است. همان واقعیتی که در خصوص احکام گذشته از جمله حکم اعدام برای پخشان عزیزی، وریشه مرادی، مجاهد کور‌کور و دیگر زندانيان سیاسی وجود دارد. از سوی دیگر باید تأکید کرد که مقابله با احکام اعدام، نیازمند همبستگی سراسری و سازماندهی اساسی است.

#پرونده_اکباتان #علیرضا_کفایی #میلاد_آرمون #امیرمحمد_خوش_اقبال #علیرضا_برمرزپورناک #نه_به_جمهورى_اسلامى #بیانیه #شیرین_عبادی #نه_به_اعدام #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

شعبه ۱۳ دادگاه کیفری یک استان تهران، ۶ تن از متهمان ⁧ پرونده اکباتان شامل میلاد آرمون، علیرضا کفایی، امیرمحمد خوش‌اقبال، نوید نجاران ، حسین نعمتی و علیرضا برمرزپورناک را به اتهام «مشارکت در قتل عمد» به قصاص نفس (اعدام) محکوم کرده است.

چهار نفر از این افراد، تا دو هفته پیش با وثیقه آزاد بودند. دو مستشار دادگاه برخلاف نظر قاضی دادگاه حکم به بازداشت مجدد آن‌ها دادند و همان دو مستشار باز بر خلاف رای قاضی دادگاه حکم به اعدام این افراد دادند!

مستشارهایی که کاملا مشخص است که گماشته نهادهای امنیتی هستند..

متهمان پرونده بچه‌های اکباتان، پرونده دیگری در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی مرتضوی با اتهام محاربه دارند.

این عزیزان در طی دوران بازداشت به شدت شکنجه شده بودند.

رای دادگاه بچه‌های اکباتان به طور مشخص انتقام‌گیری حکومت از مردم قهرمان ایران به ویژه ساکنان شهرک اکباتان است که نقش برجسته‌ای در خیزش انقلابی ۱۴۰۱ داشتند.

ویدیو از پوریا افضلی

#بچه‌های_اکباتان #پرونده_اکباتان #علیرضا_کفایی #میلاد_آرمون #امیرمحمد_خوش_اقبال #علیرضا_برمرزپورناک #نه_به_جمهورى_اسلامى #بیانیه #شیرین_عبادی #نه_به_اعدام #یاری_مدنی_توانا


@Tavaana_TavaanaTech

شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل،درباره لزوم همبستگی جهت لغو مجازات اعدام متنی به شرح زیر منتشرکرد:
🔸️حذف مخالفان، اصلی‌ترین شیوه جمهوری اسلامی برای بقا از طریق ایجاد فضای رعب و وحشت بوده است و چه در زندان و چه در خیابان، این قاعده از بدو استقرار وجود داشته است. شاید بتوان خلاصه‌ی این تاریخ، که از گورستان خاوران تا همین امروز ادامه داشته، را در گفته‌های جاویدنام نوید افکاری شنید: «دنبال گردن برای طناب دارشان می‌گردند.»

🔸️این سیاست امروز نیز جریان دارد و تصور می‌کنند افزایش طناب‌های دار و قتل زندانیانی چون مجاهد کورکور و عباس دریس می‌تواند نجات‌بخش حکومت درهم‌شکسته‌شان باشد.

🔸️در این روزها، تأیید حکم اعدام پخشان عزیزی، بهروز احسانی و مهدی حسنی در دیوان عالی کشور موجی از خشم و نگرانی در میان مردم، به‌ویژه در میان فعالین سیاسی و اجتماعی ایجاد کرده است تا مشخص شود جمهوری اسلامی تنها راه مقابله با اعتراضات سراسری پیش رو را در سرعت بخشیدن به احکام اعدام می‌بیند.

🔸️حکومتی که اقتصادش در هم شکسته، مشروعیتش را در میان اکثریت مردم از دست داده و تمام آنچه خرج محور مقاومت کرده بود دود شده و به هوا رفته، نیاز دارد راهی برای ابراز وجود پیدا کند. جمهوری اسلامی می‌گوید: «اعدام می‌کنم، پس هستم.»

🔸️در این میان، جامعه، نهادهای مدنی، مخالفان حکومت و شخصیت‌های شناخته‌شده چه می‌توانند بکنند؟ شاید ابتدا باید از خود بپرسند: آیا پخشان عزیزی اولین زندانی محکوم به اعدام است؟ آخرین خواهد بود؟ پاسخ بدون شک منفی است. اینجاست که ضرورت همبستگی و اتحادی چشمگیر و قابل‌توجه برای مقابله با «مجازات اعدام» احساس می‌شود.

🔸️به ساختار حکومت نگاه کنیم؛ چگونه اصلاح‌طلبان، به‌اصطلاح میانه‌روها و تندروها دست در دست هم تلاش می‌کنند مانع فروپاشی نظام شوند؟ مسعود پزشکیان اصلاح‌طلب، قالیبافی که امروز بخشی از مافیای اقتصادی است، محسنی اژه‌ای که از فالانژهای شناخته‌شده بوده و زمانی برنده جایزه بین‌المللی چماق شد، امروز مشترکاً ریاست سه قوه مجریه، مقننه و قضاییه را در دست دارند.

🔸️آیا اپوزیسیون ایران هم حاضر است با هر نگاه و ایدئولوژی که دارد، با هر ایده‌ای که برای ساختار سیاسی بعد از جمهوری اسلامی دارد، برای نجات جان «انسان‌هایی که حکومت جانشان را می‌گیرد» متحد شود؟ اعتراض سراسری در قالب کمپین‌ها، اعتصابات و اعتراضات خیابانی با هدف مشخص «لغو مجازات اعدام» می‌تواند شکل بگیرد. این سوالی است که مخالفان جمهوری اسلامی باید از خود بپرسند.

#نه_به_اعدام #پخشان_عزيزى #بهروز_احسانی #مهدی_حسنی #شیرین_عبادی #بیانیه #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

شیرین عبادی، در متنی که به مناسبت سالگرد انقلاب ۵۷ منتشر کرد، بر مسئولیت‌پذیری و اتحاد تاکید کرد.

متن یادداشت ایشان به شرح زیر است:

«🔸۴۶ سال پیش در چنین روزی، مردم ایران کمتر از ۲۴ ساعت با پیروزی انقلابی که نتیجه‌ی هزینه‌های بسیار و حضور خیابانی و سازماندهی گسترده آنها بود، فاصله داشتند. از امید بسیار در آن ایام و ناامیدی بزرگ در روزهای بعد از آن زیاد گفته‌اند. با روشن شدن وضعیت و بلایی که روحانیون با رهبری روح‌الله خمینی داشتند بر سر کشور می‌آوردند،‌ همان زمان تصمیم گرفتم از صف انقلابیون جدا شوم. شاید زنان اولین کسانی بودند که فهمیدند کسانی که حالا قدرت را در دست گرفته‌اند،‌ باوری به برابری و ارزش‌های انسانی ندارند. خمینی اما با زیرکی سرکوب را مرحله به مرحله انجام داد. ابتدا کردستان و ترکمن صحرا و خوزستان را سرکوب کرد. بعد سراغ چپ ها رفت. آنجا هم همه را از ابتدا حذف نکرد،‌ جریان های مخالف را با همدیگر دشمن کرد. بعد سراغ نیروهای مسلمان مخالف خودش رفت. همه را قلع و قمع کرد. دهه سیاه شصت، آغشته به جنایتی است که تا امروز تنها قسمت‌های بسیار کوتاهی از آن افشا شده است.

🔸من از قضاوت خلع شدم. به خاطر قهر حکومت،‌ سال‌ها طول کشید تا بتوانم وارد حرفه وکالت شوم. در این میان سراغ فعالیت در حوزه نشر با هدف آگاهی رسانی و همچنین دفاع از حقوق کودکان رفتم. جمهوری اسلامی در هر دهه به نحوی شکل و نقاب عوض کرد تا مشروعیتش را از دست ندهد. اما بعد از نقاب «سازندگی» و بعد از آن «إصلاحات» جنبش سبز نشان داد که با دروغ و تزویر نمی‌توان مردم را تا ابد فریب داد. بعد نقاب «اعتدال» آمد. اما دی ۹۶ و آبان خونین ۹۸ پاسخ جامعه‌‌ای خشمگین به حکومت بود و جنبش زن زندگی آزادی در سال ۱۴۰۱ دست‌آخر تیر خلاص را به مشروعیت جمهوری اسلامی وارد کرد.

🔸برای گذار از حکومت جهل و استبداد، همان‌طور که پیش‌تر گفته ام به مسئولیت پذیری اخلاقی و اتحاد منسجم و سازماندهی نیاز دارد. به نوبه خودم در سال ۹۸، بابت حضورم در انقلابی که نتیجه‌ی آن رنج مضاعف برای مردم و آینده‌ای تاریک برای جوانان امروز شد عذرخواهی کردم. من نه قانون اساسی جمهوری اسلامی را نوشتم و نه حتی یک روز در جمهوری اسلامی در مشاغل دولتی کار کردم؛ اما می دانم انقلابی با آن عظمت، بدون حضور أمثال من ممکن نمی‌شد. از دیگران هم می‌خواهم به نقش و جایگاه خود توجه کنند و مسئولیت خود را در آنچه امروز ایران با آن مواجه است بپذیرند.»

🔹خانم عبادی همچنین نامه‌‌ای که در سال۹۸ خطاب به دخترانش و هم‌نسلانشان نوشته بود را بازنشر کرد:
t.me/shirinebadiofficial/21258

#شیرین_عبادی #نه_به_جمهوری_اسلامی #مسئولیت_پذیری #اتحاد #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech