پیام نوروزی فرهاد حافظی سمنانی، از زندان اوین

"نوروز بی‌بهار"

آمده نوروز، اما کو بهار؟
تا زداید از تن ایران این غبار

کو نشان از فصل تازه، روز نو؟
تا شود دل‌ها کمی امیدوار

مردمی در آرزوی زندگی
زخمی از جور و جفای روزگار

سال‌ها میهن گرفتار شب است
غرق تشویش، دل‌ها بی‌قرار

روزگاری باغمان آباد بود
پُرثمر، پُررونق و پُربار

ناگهان اما ز جور جاهلان
زرد شد آن باغ زیبا، بی‌قرار

خانه‌ای در دست ستم ویرانه شد
این چنین شد خانه زاغ و شغال

سال‌ها در حسرت صبحی دگر
ملتی لبریز غم، چشم‌انتظار

دستِ عفریت سیاهی می‌زند
آرزوها را در این ظلمت به دار

سال‌ها پیچیده اینجا بوی مرگ
مردمانی در عذاب و داغدار

زندگی را جاهلان سر می‌بُرند
عشق را کرده‌اند اینجا سنگسار

سایه افکنده است بر تبریک عید
این هوای سرد و حزن‌انگیز و تار

در نبود عشق و آزادی چنین
دشتِ دل‌ها گشته مثل شوره‌زار

سرزمینم تشنه‌ی آزادی است
ای خدا، بر ما رهایی را ببار

هموطن، در مان ما در همدلی‌ست
بذرِ عشق و همدلی در شب بکار

دیگر این غُفلِ سکوت را بشکن و
فریادِ آزادی از جان برآر

پل بزن با عشق، سوی روز نو
تا سرآید این شبِ اندوهبار

قاصدِ نوروز و فصلی تازه باش
تا بیاید بعد از این سرما، بهار

تا برآید از دل خاکسترش
خاکِ‌مان ایران‌مان، ققنوس‌وار

تا پیامِ صلح و آزادی دهیم
بر جهان، زین پهنه‌ی پرافتخار!


#بیانیه #نوروز۱۴۰۴ #نوروز #فرهاد_حافظی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech