روایت اردلان مامه از شلیک به مادر و ناپدیدسازی قهری پدرش

بیش از هزار روز بی‌خبری از عثمان مامه


اردلان مامه، فرزند عثمان مامه – قربانی ناپدیدسازی قهری – و شهین عبدالقادری، از آسیب‌دیدگان انقلاب مهسا، در ویدیویی که برای آموزشکده توانا ارسال کرده، جزئیات شلیک به مادرش و ناپدید شدن پدرش را روایت کرده است.

به گفته اردلان مامه، شامگاه هفتم مهر ۱۴۰۱، هنگامی که خانواده او برای مراسم فوت مادربزرگش به سمت خانه او در حرکت بودند، حوالی میدان مادر شهر بوکان، در میان ترافیک ناشی از بوق‌های اعتراضی، هدف تیراندازی مستقیم نیروهای امنیتی قرار گرفتند. شش یا هفت گلوله به خودروی آن‌ها اصابت کرد که یکی از آن‌ها مستقیماً به سر مادرش برخورد کرد و باعث جدا شدن گوش راست او و باقی ماندن ساچمه‌ها در سرش شد.

اردلان توضیح می‌دهد که در بیمارستان بوکان اعلام کردند پزشک متخصص حضور ندارد و روز بعد نیز هیچ پزشکی حاضر به مداوا نشد. در نهایت مادرش را به سقز منتقل کردند، جایی که پزشک تنها توانست گوش او را پیوند بزند و به دلیل خطر بالای فلج کامل، از خارج کردن ساچمه‌ها خودداری کرد.

به گفته او، در زمان بستری شدن مادرش، چندین بار از خانواده بازجویی شد و نیروهای امنیتی علت تیرخوردن را «اشتباه» عنوان کردند. پس از ترخیص، اطلاعات سپاه سقز، خانواده را تهدید کرد که از انتشار هرگونه تصویر یا فیلم از وضعیت مادرش خودداری کنند.

اردلان مامه می‌گوید پنجاه روز بعد، در شب ۲۷ آبان ۱۴۰۱، پدرش، عثمان مامه، در مسیر بازگشت به خانه توسط نیروهای امنیتی بازداشت و ناپدید شد. اکنون ۱۰۰۱ روز از آن زمان می‌گذرد و با وجود پیگیری‌های مکرر، هیچ اطلاع رسمی از سرنوشت او به دست نیامده است. اردلان نقل می‌کند که فرمانده سپاه بوکان به آن‌ها گفته: «پدرت در بازداشت وزارت اطلاعات است و تا خودشان نخواهند، خبری از او نخواهید گرفت.»

او در پایان این ویدیو از همه نهادهای حقوق بشری و فعالان می‌خواهد که صدای پدرش و دیگر زندانیان سیاسی باشند.

#عثمان_مامه #شهین_عبدالقادری #بوکان #زن_زندگی_آزادی #ناپدیدسازی_قهری #یاری_مدنی_توانا


@Tavaana_TavaanaTech

اردلان مامه در بخش دوم ویدئو درباره ناپدید سازی‌قهری، بر اهمیت رسانه‌ای‌کردن اخبار بازداشت عزیزان تأکید می‌کند و می‌گوید اطلاع‌رسانی عمومی در بسیاری از موارد باعث می‌شود مأموران قضایی و امنیتی با احتیاط بیشتری با فرد بازداشتی برخورد کنند. به گفته او، رسانه‌ای‌شدن پرونده‌ها موجب می‌شود نهادهای بین‌المللی و حقوق بشری از وضعیت بازداشتی مطلع شوند و این خود نوعی مستندسازی و ثبت حقیقتِ نقض حقوق بشر است؛ مستندسازی‌ای که یکی از ابزارهای مؤثر مبارزه مدنی به شمار می‌آید.
اردلان مامه توضیح می‌دهد که اطلاع‌رسانی، علاوه بر کاهش احتمال شکنجه و بدرفتاری، به انعکاس صدای بازداشتی به بیرون از زندان و گسترش شبکه ارتباطات برای آزادی او کمک می‌کند و توجه فعالان، سازمان‌ها و نهادهای حقوق بشری را جلب می‌سازد.
او تأکید می‌کند که اطلاع‌رسانی درباره بازداشت‌ها هیچ منع قانونی ندارد و خانواده‌ها با ممنوعیت قانونی در این زمینه مواجه نیستند. در قوانین موجود ایران، از جمله قانون کیفری، قانونی برای منع رسانه‌ای‌کردن اخبار بازداشت‌شدگان وجود ندارد. به گفته او، فشار مقامات قضایی، امنیتی یا اطلاعاتی بر خانواده‌ها برای سکوت، خود جرم است و قابلیت پیگرد قانونی دارد.
بر اساس قانون آیین دادرسی کیفری و آیین‌نامه سازمان زندان‌ها، خانواده باید از محل دقیق نگهداری و اتهامات انتسابی بازداشتی مطلع شوند و عدم ارائه این اطلاعات، به معنای بازداشت غیرقانونی و خودسرانه است.

‌
اردلان مامه، فرزند عثمان مامه، قربانی ناپدیدسازی قهری، و شهین عبدالقادری از آسیب‌دیدگان انقلاب مهسا، است.

پدر اردلان، عثمان مامه، از ۲۷ آبان ۱۴۰۱ ربوده شده و تاکنون هیچ اطلاعی از سرنوشت و محل نگهداری او در دست نیست.


#عثمان_مامه #ناپدیدسازی_قهری

@Tavaana_TavaanaTech