وقتی کشته‌شدگان به عدد فروکاسته می‌شوند، نوبت هنر است
قدرت واژه‌ در برابر خشونت گلوله‌!

پیام همراهان

پس از انتشار خبرها از کشتارهای خونین دی‌ماه و سخن گفتن از ده‌ها هزار کشته، بار دیگر با پدیده‌ای دردناک روبه‌رو شدیم: تبدیل جان‌های انسانی به رقم و آمار!

وقتی تعداد کشته‌ها زیاد می‌شود، رسانه‌ها ناچارند آن‌ها را در قالب آمار بیان کنند. آمار برای ثبت واقعیت ضروری است؛ برای مستندسازی، برای پیگیری، برای نشان دادن وسعت فاجعه. اما همین آمار یک خطر پنهان نیز دارد: انسان‌ها را به عدد تقلیل می‌دهد.
عدد، احساس ایجاد نمی‌کند.
عدد، تصویر نمی‌سازد.
عدد، زندگیِ زیسته را بازتاب نمی‌دهد.
پشت هر عدد، انسانی بوده است با نامی مشخص، خانواده‌ای چشم‌انتظار، دوستی‌هایی شکل‌گرفته، ترس‌ها و امیدهایی واقعی. وقتی انسان‌ها به رقم تبدیل می‌شوند، رنج به امر انتزاعی بدل می‌شود و امر انتزاعی آسان‌تر فراموش می‌شود.
یکی از راه‌های مقابله با این فروکاستن، بهره‌گیری از هنر است. هنر می‌تواند آنچه را که عدد پنهان می‌کند آشکار کند: چهره، صدا، خاطره، رویا و فقدان.
شعر می‌تواند نام‌ها را زنده نگه دارد.
داستان می‌تواند لحظه‌های انسانی را بازسازی کند.
عکس، نقاشی و موسیقی می‌توانند درد را از سطح آمار به سطح تجربه بیاورند.
در شرایطی که روایت‌های رسمی می‌کوشند معنا و چارچوب خاصی بر رویدادها تحمیل کنند، حفظ روایت انسانی خود نوعی کنشگری مدنی است؛ کنشی از مسیر حافظه، نه خشونت. اصرار بر یادآوری، اصرار بر نام‌ها، اصرار بر اینکه زندگی‌ها به «عدد» تقلیل نیابند.
واژه‌ها شاید در برابر گلوله ناتوان به نظر برسند، اما تاریخ بارها نشان داده آنچه ماندگار می‌شود، روایت است نه سرکوب.
اگر نگذاریم کشته‌شدگان به عدد فروکاسته شوند، در حقیقت از کرامت انسانی دفاع کرده‌ایم و این همان جایی است که نوبت هنر آغاز می‌شود.
و در این میان، مسئولیت شهروندی ما آغاز می‌شود.
روایت‌گری، در روزگاری که فراموشی سازمان‌یافته می‌تواند حقیقت را بپوشاند، یکی از مهم‌ترین مسئولیت‌های شهروندی است.
ثبت کردن، گفتن، نوشتن، به یاد آوردن و ...
همه شیوه‌هایی هستند برای پاسداری از حافظه‌ی جمعی.
شاید ما نتوانیم همه چیز را تغییر دهیم،
اما می‌توانیم نگذاریم انسان‌ها به عدد تبدیل شوند.

#دادخواهی #جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی #جاویدنامان

@Tavaana_TavaanaTech