ما فقط برای این‌که بتوانیم مثل آدم‌های معمولی زندگی کنیم جنگیدیم

گلشن فتحی، نویسنده و پژوهشگر حقوق، در متنی تأثیرگذار از حسرت یک زندگی معمولی برای نسل خود می‌نویسد؛ روایتی از حق‌های ساده‌ای که در سایه سال‌ها محدودیت، ترس و بی‌ثباتی از انسان‌ها گرفته شده و حتی عادی‌ترین لحظه‌های زندگی را به رؤیایی دست‌نیافتنی تبدیل کرده است.


«یک زندگیِ همین‌قدر معمولی سال‌ها برای نسلِ من آرزو بود
یک قابِ کوتاه در خیابان، اتفاقی، بی‌هیچ اهمیتی برای دیگران، اما برای من سنگین، عمیق، پر از حسرت. دختری با موی بافته، پتِ کوچکش را کول کرده، سوار بر موتور، در شهرِ خودش، بی‌ترس، بی‌اجازه، بی‌توضیح.

همین. همین تصویرِ ساده برای من تبدیل شد به یک سؤالِ تلخ: چه چیزهایی را از ما گرفتید که این، این حداقلِ زندگی، شبیه رؤیا شده؟ ما برای چه این‌همه سال جوانی‌مان را ذره‌ذره باختیم؟ برای کدام باید و نبایدها که حتی ساده‌ترین شکلِ نفس کشیدن همراه با ترس شد؟ ما فقط برای این‌که بتوانیم مثل آدم‌های معمولی زندگی کنیم جنگیدیم.
اما هر بار، یک قانون، یک ترس، یک دیوار، بین ما و همین «معمولیِ ساده» کشیده شد. و حالا، وسط این‌همه خبر و جنگ و بی‌ثباتی، می‌فهمم بزرگ‌ترین چیزی که از ما گرفتید نه آزادی‌های بزرگ بود، نه آینده‌های دور. همین لحظه‌های کوچک، همین قاب‌های بی‌ادعا، همین حقِ ساده که آدم بتواند در شهرِ خودش زندگی کند… بی‌حسرت.
سالها زمان حال را از ما گرفتید…»

ـ مردم ایران سال‌ها برای همین خواسته زندگی معمولی و نرمال، زندانی شدند، اعتراض کردند با گلوله پاسخ گرفتند و کشته شدند. حالا بانیان سال‌ها فلاکت، غارتگران بزرگترین سرمایه آدمی (عمر و زندگی و جوانی) یکی یکی در جنگ کشته می‌شوند، ایدئولوژی‌ای که پوسیده و فروپاشیده و امیدی که حتی در ترس و جنگ هم بین مردم سوسو می‌زند و زنده است. امیدی که برای نسل‌های آینده ایران، زندگی بدون استبداد، بدون اجبار، بدون خودمحوری و تمامیت خواهی را طلب می‌کند.

#جنگ #ایران #برای_آزادی #برای_یک_زندگی_معمولی

@Tavaana_TavaanaTech