‌
اسلحه در برابر شعار؟
فریاد گرسنگی را با خشونت پاسخ ندهید؛ اخلاق قدرت و مسئولیت نیروهای مسلح

پیام همراهان

در تجمعات اعتراضی اخیر، تصویری آشنا بار دیگر تکرار شده است:
مردم شعار می‌دهند و نیروهای مسلح پاسخ می‌دهند؛
اما نه با گفت‌وگو یا تحمل، بلکه با باتوم، گاز اشک‌آور، سلاح ساچمه‌ای و گاه اسلحه جنگی.
پرسش ساده، اما تعیین‌کننده است:
اسلحه در برابر شعار؟
شعار، خشونت نیست.
شعار کلمه است، فریاد است، زبان اعتراض است؛ ابزار مردمی که امکان مشارکت مؤثرشان در تصمیم‌گیری‌های سرنوشت‌ساز، سال‌هاست محدود شده است. پاسخ دادن به کلمه با خشونت فیزیکی، نه نشانه اقتدار که نشانه ناتوانی در شنیدن است.
حتی اگر از منظری که حاکمیت به آن استناد می‌کند بنگریم، اصل روشن است. در منطق دینی، قاعده «تناسب» بنیادین است:
العین بالعین، الاذن بالاذن
پاسخ باید هم‌سنگ کنش باشد.
شعار، اگر مسئله است، با استدلال و پاسخ سیاسی حل می‌شود؛ نه با کور کردن، زخمی کردن یا کشتن شهروندان.
واقعیت اجتماعی امروز ایران نیز قابل انکار نیست.
این شعارها از خلأ نمی‌آیند. از فشار معیشتی سنگین می‌آیند؛
از تورمی که زندگی را فرسایشی کرده،
از سقوط مداوم قدرت خرید،
و از احساس ناتوانی در تأثیرگذاری بر آینده.
در چنین وضعیتی، مسئله اصلی این نیست که چرا مردم فریاد می‌زنند؛
مسئله این است که چرا فریاد گرسنگی با خشونت پاسخ داده می‌شود.
حق اعتراض، از ابتدایی‌ترین حقوق شهروندی است. مردم حق دارند وضعیت موجود را نقد کنند، ساختارها را به چالش بکشند و خواهان تغییرات عمیق سیاسی و اجتماعی شوند—به‌ویژه آن‌گاه که مسیرهای قانونی و اصلاحی یکی پس از دیگری مسدود شده است.
تا زمانی که این مطالبه‌ها به شیوه‌ای خشونت‌پرهیز بیان می‌شود، سرکوب آن‌ها نه توجیه اخلاقی دارد و نه کارکرد امنیتی پایدار.
این یادداشت، به‌طور خاص خطاب به نیروهای نظامی و امنیتی است:
مسئولیت شما حفظ جان شهروندان است، نه ارعاب آنان.
لباس نظامی، مجوز تعلیق وجدان، قانون و اخلاق نیست.
هیچ مأموریتی، شلیک به انسان بی‌سلاح را مشروع نمی‌کند.
اقتدار واقعی، از لوله تفنگ بیرون نمی‌آید.
امنیت پایدار، محصول عدالت، پاسخ‌گویی و شنیدن صداهای معترض است؛ نه خاموش‌کردن آن‌ها.

#نه_به_جمهورى_اسلامى #مبارزه_مدنی #اعتراضات_سراسری #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech