تصاویر و روایت‌های منتشرشده از بیمارستان الغدیر، بخشی از حافظه جمعی مردمی‌اند که در دی‌ماه ۱۴۰۴، میان گلوله، ترس، بی‌خبری و قطع اینترنت، عزیزانشان را از دست دادند.

گزارشی که با پیگیری و هماهنگی فرنوش فرجی، خبرنگار ایران‌اینترنشنال تهیه شده، تلاش می‌کند نام و روایت بخشی از جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه را از فراموشی نجات دهد؛ انسان‌هایی با زندگی، رویا، خانواده و آینده‌ای که در سرکوب جمهوری اسلامی خاموش شد.

روایت امیرحسین امام‌جمعه

امیرحسین امام‌جمعه، ۳۹ ساله، شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در منطقه هفت‌حوض نارمک تهران هدف شلیک گلوله جنگی قرار گرفت و جان خود را از دست داد.

او همراه همسرش در اعتراضات حضور داشت و بنا بر روایت‌های منتشرشده، در آغوش همسرش جان باخت. به گفته شاهدان عینی، تیراندازی از پشت‌بام یک مسجد انجام شده و گلوله‌ای که به صورت امیرحسین اصابت کرد، مرگ او را رقم زد.

شدت جراحت به حدی بود که امکان خارج کردن گلوله از سر او فراهم نشد و خانواده‌اش او را با همان گلوله در صورت به خاک سپردند.

@Tavaana_TavaanaTech

خمینی: «ما تا بانگ لا اله الا الله را در سراسر جهان طنین‌انداز نکنیم، مبارزه هست.»
توهمات فرقه‌ای، مبارزه‌خواهی و به آتش کشیدن یک کشور
ورق بزنید

یکی از خطرناک‌ترین ویژگی‌های فرقه‌ها این است که خود را مأمور تحقق یک «رسالت الهی و روحانی» می‌دانند. در چنین تفکری، انسانیت، آزادی‌های فردی، مرزهای ملی و منافع مردم یک کشور اهمیت خود را از دست می‌دهد.همه چیز را می‌توان قربانی آن «رسالت الهی» کرد، حتی جان مومنین. خمینی در یکی از سخنان خود می‌گوید: «ما تا بانگ لا اله الا الله را در سراسر جهان طنین‌انداز نکنیم، مبارزه هست.» خمینی می‌گفت حتی جان مهم‌ترین شخصیت فرقه، مهدی، را نیز می‌توان قربانی نمود، بی‌توجه به این که شایداین رسالت صرفا خیالاتِ مومنان فرقه باشد.

این جمله نشان می‌دهد که در نگاه او مبارزه نه محدود به ایران، بلکه یک رسالت معنوی، قُدسی و جهانی است. وقتی چنین تفکری به سیاست رسمی یک حکومت تبدیل شود، نتیجه فاجعه است: سوزاندن فرصت‌ها و منابع یک کشور، دخالت در درگیری‌های منطقه‌ای، حمایت از گروه‌های مسلح و ایجاد دشمنی با کشورهای مختلف، و از دست رفتن جان‌های ارزشمند مردمی که نمی‌خواهند در سایه فرقه زیست کنند.

در چنین شرایطی کشور به جای تمرکز بر توسعه، رفاه مردم و ثبات داخلی، به میدان پروژه‌های ایدئولوژیک تبدیل می‌شود. مردم ایران این واقعیت تلخ را برای دهه‌ها زیسته‌اند. آنان با چشم خود شاهد بودند چگونه زندگی‌ها و آرامش آنان قربانی ایمان فرقه‌ای عده‌ای خشونت‌طلب و ستیزه‌خو اما خود-حق-پندار شد.

تاریخ چهار دههٔ گذشته نشان می‌دهد که بسیاری از بحران‌هایی که ایران با آن روبه‌رو بوده، ریشه در همین نگاه فرقه‌ای دارد. حملات به ایران نیز نتیجه همین دیدگاه ایمانی و اعتقادی است: دیدگاهی که مبارزه و مقاتله در آن جایگاهی محوری دارد.
#حکومت_ایدئولوژیک #حکومت_فقهی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

تصاویر و روایت‌های منتشرشده از بیمارستان الغدیر، بخشی از حافظه جمعی مردمی‌اند که در دی‌ماه ۱۴۰۴، میان گلوله، ترس، بی‌خبری و قطع اینترنت، عزیزانشان را از دست دادند.

گزارشی که با پیگیری و هماهنگی فرنوش فرجی، خبرنگار ایران‌اینترنشنال تهیه شده، تلاش می‌کند نام و روایت بخشی از جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه را از فراموشی نجات دهد؛ انسان‌هایی با زندگی، رویا، خانواده و آینده‌ای که در سرکوب جمهوری اسلامی خاموش شد.

روایت محمد رادمان‌نیا

محمد رادمان‌نیا، جوان ۲۹ ساله اهل تهران، شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در محله نظام‌آباد تهران، حوالی خیابان طاووسی، هدف شلیک نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی قرار گرفت و جان خود را از دست داد.

بر اساس روایت شاهدان، ماموران ابتدا با گلوله‌های ساچمه‌ای به سمت محمد شلیک کردند. او پس از اصابت ساچمه‌ها تلاش کرد از محل دور شود، اما دقایقی بعد از پشت سر با گلوله جنگی هدف قرار گرفت و در همان سرکوب خونین کشته شد.

به گفته منابع مطلع، خانواده محمد رادمان‌نیا پس از جان‌باختن او با فشارهای امنیتی روبه‌رو شدند.
@Tavaana_TavaanaTech