‌
ملت ایستاده شکست نمی‌خورد؛
خیابان خانه‌ پیروزی ماست


پیام همراهان

پیروزی در برابر نظام‌های سرکوبگر هرگز یک‌باره اتفاق نمی‌افتد؛ استمرار حضور مردم در خیابان است که قدرت حقیقی را می‌سازد.

در اعتراضات ایران نیز همین تداوم، همین قدم‌های هر روزه و صدای بی‌وقفه است که می‌تواند معادله قدرت را تغییر دهد.

تجربه کشورهای دیگر هم این واقعیت را تأیید می‌کند: در سودان، جنبشی که سرانجام عمرالبشیر را سرنگون کرد، نه با یک روز تجمع، بلکه با ماه‌ها حضور پیوسته، اعتصاب‌های سراسری و همبستگی گروه‌های مختلف اجتماعی شکل گرفت. مردم با وجود سرکوب و تهدید، در کنار هم ایستادند و هیچ مطالبه‌ای را تنها نگذاشتند.

ما به‌عنوان همراهان این راه می‌دانیم هر گامی که در خیابان برداشته می‌شود، وزن امید را بیشتر می‌کند و دیوار ترس را فرو می‌ریزد.

حضور مداوم یعنی نشان دادن اینکه اعتراض یک واکنش لحظه‌ای نیست، بلکه خواسته‌ای عمیق، انسانی و جمعی است.

ما یاد گرفته‌ایم که پیروزی زمانی معنا پیدا می‌کند که از هم جدا نشویم، پشت هم بایستیم و به قدرت درونی یکدیگر تکیه کنیم.

این مسیر سخت است، اما همبستگی ما سخت‌تر از هر سرکوبی است.

ما به هم امید می‌دهیم، صدای هم را تقویت می‌کنیم و به دنیا نشان می‌دهیم ملتی که متحد بماند، دیر یا زود سرنوشت خود را پس خواهد گرفت.

#اعتراضات_سراسری #همبستگی #پایان_دیکتاتور #گفتگو_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

‌
هیچ چیز مثل آزادی نیست

پیام همراهان

هیچ چیز مثل آزادی نیست؛ مفهومی که تا زمانی که از ما دریغ نشود، قدر واقعی‌اش را درنمی‌یابیم. زندگی در سایه حکومت دیکتاتوری یعنی نفس‌کشیدن در هوایی سنگین، جایی که ساده‌ترین حقوق انسانی به امتیاز بدل می‌شود.
مردم ایران به خروش آمده‌اند، نسلی که نمی‌خواهد در تاریکی بماند.
ایستادگی در برابر سرکوب، کاری دشوار و پرهزینه است؛ اما تاریخ نشان داده است که هیچ قدرتی نمی‌تواند اراده انسان‌ها برای آزادی را بی‌پاسخ بگذارد.
همبستگی، نیرویی است که ترس را می‌شکند و امکان فردا آزاد را می‌سازد.
راه رسیدن به آزادی شاید طولانی و پرخطر باشد، اما هر گام، هر صدا و هر دست در دست دیگری، ما را یک قدم به جهانی نزدیک می‌کند که در آن زندگی ارزش زیستن دارد.

#اعتراضات_سراسری #همبستگی #آزادی #پایان_دیکتاتور #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

عدالتِ جغرافیایی؛ استاندارد دوگانه مرجعیت در برابر سرکوب و کشتار

از سنگ صدا آمد، از علما نه

پیام همراهان


در بسیاری از بحران‌های سیاسی سال‌های اخیر، رفتاری که از سوی مراجع تقلید شیعه مشاهده شده، تصویری روشن از یک استاندارد دوگانه به‌دست می‌دهد؛ شکافی که میان ملاحظات فقهی ادعایی و تعلقات سیاسی واقعی آنان دهان باز کرده است. آن‌جا که سرکوب در خارج از مرزها رخ می‌دهد، مواضع تند و کلام آتشین است؛ اما همان صحنه‌ها در داخل ایران، ناگهان «فتنه»، «اغتشاش» یا «حفظ نظام» نام می‌گیرد.

در بحران بحرین سال ۲۰۱۱، زمانی که معترضان میدان لؤلؤ با سرکوب سنگین روبه‌رو شدند، بسیاری از مراجع قم از «نسل‌کشی» سخن گفتند. در عربستان نیز پس از اعدام شیخ نمر، بیانیه‌ها پر بود از واژه‌هایی چون «جنایت» و «استکبار». در این موقعیت‌ها، مرجعیت شیعه نقابِ مدافع مظلوم را به چهره داشت.

اما همین نگاه، در مواجهه با اعتراضات داخلی، رنگ می‌بازد. در دی‌ماه ۹۶ و آبان ۹۸، هنگامی که گزارش‌ها از صدها کشته حکایت داشت، برخی مراجع حکومتی نه تنها هشدار یا انتقادی مطرح نکردند، بلکه معترضان را «مزدور دشمن» نامیدند و از «برخورد قاطع» دفاع کردند. در جنبش مهسا امینی نیز، بخش مهمی از مرجعیت قم عملا در کنار نیروهای امنیتی ایستاد و معترضان را «اهل باطل» خواند؛ چنان‌که حتی در سال‌های بعد نیز بر لزوم «برخورد با هنجارشکنان» تاکید می‌شود. امروز هم در اعتراضات سراسری از سنگ صدا آمد اما از مراجع و علما نه.

این تضاد، تصادفی یا صرفا برداشت عمومی نیست؛ نشانه‌ای ساختاری از جغرافیایی‌کردن عدالت است. ظلم، وقتی در خیابان‌های منامه و قطیف اتفاق می‌افتد، محکوم و «حرام» است؛ اما همان رفتار در تهران و زاهدان، لباس فقهی می‌پوشد و «صیانت از نظام» نامیده می‌شود. چنین رویکردی جایگاه تاریخی مرجعیت را که مدعی پناه مظلومان و سخنگوی اخلاق دینی معرفی کرده است، به نهادی تقلیل می‌دهد که در بزنگاه‌های سیاسی، بیش از آنکه نگران جان مردم باشد، دغدغه تثبیت قدرت و منافع خود را دارد.

#اعتراضات_سراسری #سرکوب #مرجعیت_شیعه #پایان_دیکتاتور #گفتگو_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

‌
ملاله یوسف‌زی: اعتراضات ایران، انفجار دهه‌ها سرکوب نظام‌مند علیه زنان است

ملاله یوسف‌زی، برنده جایزه صلح نوبل، در پیامی با حمایت از معترضان ایرانی، اعتراضات جاری را نتیجه دهه‌ها محدودیت و سرکوب نظام‌مند علیه زنان و دختران دانست. او با تاکید بر اینکه آینده سیاسی ایران باید تنها توسط خود مردم و با پیشگامی زنان ساخته شود، تصریح کرد که مطالبه دختران ایرانی برای کرامت و آزادی، پاسخی به دهه‌ها آپارتاید جنسیتی و نظارت‌های دولتی است که حتی فراتر از محیط‌های آموزشی، امنیت و حق انتخاب آن‌ها را سلب کرده است.

#اعتصابات_سراسری #پایان_دیکتاتور #گفتگو_توانا

هولوکاست ایرانی
پیام همراهان

سال‌هاست که جمهوری اسلامی در مجامع جهانی با تحریف تاریخ، هولوکاست را انکار کرده و رنج میلیون‌ها قربانی را کوچک شمرده است. امروز، همان حکومتی که حقیقت بزرگ‌ترین جنایت قرن بیستم را رد می‌کرد، خود فجایعی را رقم می‌زند که ابعادش فراتر از تصور است.

در روزهایی که ایران در تاریکی قطع اینترنت فرو رفته، گزارش‌های ناظران مستقل، فعالان حقوق بشر و نهادهای مدنی از ده ها هزار معترض کشته شده به‌دست ماشین سرکوب حکومت دیکتاتور ایران حکایت دارد. اما این تنها بخشی از واقعیت است؛ ناظران هشدار می‌دهند که به دلیل قطع کامل ارتباطات و نبود دسترسی به داده‌های قابل‌راستی‌آزمایی، این ارقام افزایشی خواهد بود و با روشن شدن ابعاد سرکوب، ممکن است با آمارهایی به‌مراتب وحشتناک‌تر روبه‌رو شویم. خیابان‌ها به میدان‌های کشتار بدل شده‌اند و مردم بی‌دفاع زیر سایه سنگین ماشین سرکوب خامنه‌ای قربانی می‌شوند.

انکار گذشته، امروز در ایران به شکلی هولناک بازآفرینی شده است. تاریخ دوباره تراژدی می‌نویسد؛ این‌بار نه در اردوگاه‌های مرگ، بلکه در خیابان‌های زنده یک ملت. هولوکاستی ایرانی، خاموش اما سهمگین، که جهان نباید از آن چشم بپوشد.

#اعتراضات_سراسری #پایان_دیکتاتور #هولوکاست_ایرانی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

«یا شیعه یا شمشیر!»
برگی از تاریخ ایران پس از صفویان

«با این حال، آغاز حکومت جدید چیزی کمتر از یک دوره وحشت نبود. با تصرف تبریز در سال ۱۵۰۱ میلادی، شهری که حدود دو سوم جمعیت آن سنی‌مذهب بودند، شاه اسماعیل همه کسانی را که ممکن بود در برابر پذیرش آیین نماز شیعی در مسجد جامع اصلی مقاومت کنند، به مرگ تهدید کرد و سربازان قزلباش را مأمور کرد تا در میان جماعت نمازگزار گشت بزنند و اطمینان یابند که هیچ‌کس علیه لعنت فرستادن به سه خلیفه نخست (که به عنوان دشمن امامان تلقی می‌شدند)، صدایی بلند نکند.

در تبریز و دیگر شهرها، گروه‌هایی از لعنت‌کنندگان حرفه‌ای که به «تبرّاییان» معروف بودند، به طور تصادفی مردم شهر را متوقف می‌کردند و آنان را با تهدید به مرگ وادار می‌ساختند که سه خلیفه سنی‌ها را لعنت کنند.

قتل‌های هدفمندِ چهره‌های برجسته سنی در شمار زیادی از شهرها رخ داد، به‌ویژه در قزوین و اصفهان، و در شیراز و یزد کشتارهای گسترده و آشکار صورت گرفت. مساجد سنی مورد هتک حرمت قرار گرفت و آرامگاه‌های عالمان برجسته سنی ویران شد (اوبَن، ۱۹۷۰، صص. ۲۳۷ تا ۲۳۸؛ همان، ۱۹۸۸، صص. ۹۴ تا ۱۰۱).»

در میان مقامات سایر کشورها، این رفتار و سیاست صفویان به سیاست «یا شیعه یا شمشیر» معروف شده بود.

#پایان_دیکتاتور #شیعه #صفوی_گری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402