سه تن از همبندیهای حسین رونقی، در دهمین روز اعتصاب غذای او، با انتشار بیانیهای، بر همبستگی خود با این زندانی سیاسی و ارزشهایی که او برایشان جان بر کف نهاده تأکید کردند. آنان ضمن هشدار نسبت به وخامت وضعیت جسمی رونقی، خواستار توجه فوری نهادهای بینالمللی و مدافعان حقوق بشر به شرایط او و دیگر زندانیان سیاسی در ایران شدند.
متن این بیانیه به شرح زیر است:
دلا خوبان دل خونین پسندند
دلا خون شو که خوبان این پسندند
هر انسانی حق آزادی بیان و عقیده دارد. این حق شامل آن است که بدون ترس و اضطراب عقاید خود را داشته باشد و در جستوجو، کسب، انتقال و انتشار اطلاعات و افکار، از هر رسانه و وسیلهای و بدون محدودیت مرزی، آزاد باشد. این اصل بنیادین در اعلامیه جهانی حقوق بشر تصریح شده و هیچ حکومت و قدرتی نمیتواند آن را سلب کند.
با تکیه بر همین اصول جهانشمول، ما بار دیگر نسبت به بیعدالتی و سرکوبی که سالهاست بر مردم ایران و آزادیخواهان تحمیل شده است، اعتراض میکنیم. حکومتی که با ابزار دین و قانون، سانسور و سرکوب را نهادینه کرده و هر صدای مخالف را خاموش میسازد.
این روزها ما شاهد اعتصاب غذای حسین رونقی، همبند آزادهمان هستیم که اکنون دهمین روز را با جانفشانی سپری میکند. حسین خواستهای جز آزادی، عدالت و کرامت انسانی ندارد، اما جانش قطرهقطره در برابر چشمان ما آب میشود. گناه او فقط انساندوستی و ایراندوستی است؛ اعتراض به بیداد، اعدام و نابرابری. در کنار او، برادرش در تبریز در بند است و پدر و مادر رنجکشیدهاش سالهاست با وجود بیماری، درگیر پیگیری بیپایان وضعیت فرزندان خود هستند.
ما، همبندیهای حسین رونقی، از نزدیک شاهد لحظهلحظه آب شدن جسم او در زندان قزلحصار هستیم. شاهدیم که چگونه با وجود بیماریهای سخت، بر سر آرمانهای انسانی و ملی خود ایستاده و جانش را کف دست گرفته است. او نشان میدهد که ایراندوستی تنها شعار نیست، بلکه فداکاری در عمل است؛ و امروز با اعتصاب غذا، جان خود را سپر کرده تا به ما و شما یادآوری کند که آزادی و کرامت انسانی ارزشهاییاند که باید برایشان تا پای جان ایستاد. خواستهاش آزادی مردم، عدالت، و نجات ایران است. صدای او صدای ماست، و اکنون بر همه ماست که این صدا را بلندتر کنیم و نگذاریم در سکوت سلولها خاموش شود. از همه وجدانهای بیدار در ایران و جهان میخواهیم به یاری حسین برخیزند؛ زیرا امروز او نه تنها برای خودش، که برای همه ما میجنگد.
اینک پرسش ما از جهان است: چرا در قرن بیستویکم، زمانی که ملتها برای آزادی، عدالت و صلح گام برمیدارند، ملت ایران باید همچنان در چنگال استبداد و بیقانونی اسیر باشد؟ چرا باید بهترین فرزندان این سرزمین در سلولهای تاریک زندان، زیر شکنجه، با اعتصاب غذا و جسمی فرسوده، فریاد آزادی را بلند کنند؟
ما علاوه بر حسین رونقی، نگرانی عمیق خود را از وضعیت تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی در ایران اعلام میکنیم؛ کسانی که تنها به جرم دفاع از حقوق مردم، نقد قدرت، یا مطالبه عدالت، اکنون در خطر جان و سلامت قرار دارند. از نویسندگان و روزنامهنگاران تا معلمان، کارگران، دانشجویان و زنان آزادیخواه، همگی قربانی سرکوبی سیستماتیک هستند.
پیشتر نیز گفتهایم و باز تکرار میکنیم: وظیفه ماست که وجدان بیدار ایران و دیدهبان انسانیت باشیم. امروز، نجات جان حسین رونقی و همه زندانیان سیاسی، وظیفهای انسانی، ملی و جهانی است. ما از جامعه مدنی ایران، افکار عمومی جهانی، نهادهای حقوق بشری و همه وجدانهای آگاه میخواهیم که به یاری این عزیزان بشتابند تا فاجعه دیگری در برابر دیدگانمان تکرار نشود.
در پایان، به ماده دیگری از اعلامیه جهانی حقوق بشر اشاره میکنیم: «هیچکس نباید مورد شکنجه یا مجازات یا رفتاری ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز قرار گیرد.» این اصل نه یک شعار، بلکه حقی مسلم است که باید همین امروز در ایران به رسمیت شناخته شود.
آزادی زندانیان سیاسی، آزادی ایران است.
پاینده ایران
زرتشت احمدیراغب
آرشام رضایی
رضا محمدحسینی
۲۱ شهریور ۱۴۰۴
زندان قزلحصار
#بیانیه #حسین_رونقی #رضا_محمدحسینی #زرتشت_احمدی_راغب #آرشام_رضایی #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
متن این بیانیه به شرح زیر است:
دلا خوبان دل خونین پسندند
دلا خون شو که خوبان این پسندند
هر انسانی حق آزادی بیان و عقیده دارد. این حق شامل آن است که بدون ترس و اضطراب عقاید خود را داشته باشد و در جستوجو، کسب، انتقال و انتشار اطلاعات و افکار، از هر رسانه و وسیلهای و بدون محدودیت مرزی، آزاد باشد. این اصل بنیادین در اعلامیه جهانی حقوق بشر تصریح شده و هیچ حکومت و قدرتی نمیتواند آن را سلب کند.
با تکیه بر همین اصول جهانشمول، ما بار دیگر نسبت به بیعدالتی و سرکوبی که سالهاست بر مردم ایران و آزادیخواهان تحمیل شده است، اعتراض میکنیم. حکومتی که با ابزار دین و قانون، سانسور و سرکوب را نهادینه کرده و هر صدای مخالف را خاموش میسازد.
این روزها ما شاهد اعتصاب غذای حسین رونقی، همبند آزادهمان هستیم که اکنون دهمین روز را با جانفشانی سپری میکند. حسین خواستهای جز آزادی، عدالت و کرامت انسانی ندارد، اما جانش قطرهقطره در برابر چشمان ما آب میشود. گناه او فقط انساندوستی و ایراندوستی است؛ اعتراض به بیداد، اعدام و نابرابری. در کنار او، برادرش در تبریز در بند است و پدر و مادر رنجکشیدهاش سالهاست با وجود بیماری، درگیر پیگیری بیپایان وضعیت فرزندان خود هستند.
ما، همبندیهای حسین رونقی، از نزدیک شاهد لحظهلحظه آب شدن جسم او در زندان قزلحصار هستیم. شاهدیم که چگونه با وجود بیماریهای سخت، بر سر آرمانهای انسانی و ملی خود ایستاده و جانش را کف دست گرفته است. او نشان میدهد که ایراندوستی تنها شعار نیست، بلکه فداکاری در عمل است؛ و امروز با اعتصاب غذا، جان خود را سپر کرده تا به ما و شما یادآوری کند که آزادی و کرامت انسانی ارزشهاییاند که باید برایشان تا پای جان ایستاد. خواستهاش آزادی مردم، عدالت، و نجات ایران است. صدای او صدای ماست، و اکنون بر همه ماست که این صدا را بلندتر کنیم و نگذاریم در سکوت سلولها خاموش شود. از همه وجدانهای بیدار در ایران و جهان میخواهیم به یاری حسین برخیزند؛ زیرا امروز او نه تنها برای خودش، که برای همه ما میجنگد.
اینک پرسش ما از جهان است: چرا در قرن بیستویکم، زمانی که ملتها برای آزادی، عدالت و صلح گام برمیدارند، ملت ایران باید همچنان در چنگال استبداد و بیقانونی اسیر باشد؟ چرا باید بهترین فرزندان این سرزمین در سلولهای تاریک زندان، زیر شکنجه، با اعتصاب غذا و جسمی فرسوده، فریاد آزادی را بلند کنند؟
ما علاوه بر حسین رونقی، نگرانی عمیق خود را از وضعیت تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی در ایران اعلام میکنیم؛ کسانی که تنها به جرم دفاع از حقوق مردم، نقد قدرت، یا مطالبه عدالت، اکنون در خطر جان و سلامت قرار دارند. از نویسندگان و روزنامهنگاران تا معلمان، کارگران، دانشجویان و زنان آزادیخواه، همگی قربانی سرکوبی سیستماتیک هستند.
پیشتر نیز گفتهایم و باز تکرار میکنیم: وظیفه ماست که وجدان بیدار ایران و دیدهبان انسانیت باشیم. امروز، نجات جان حسین رونقی و همه زندانیان سیاسی، وظیفهای انسانی، ملی و جهانی است. ما از جامعه مدنی ایران، افکار عمومی جهانی، نهادهای حقوق بشری و همه وجدانهای آگاه میخواهیم که به یاری این عزیزان بشتابند تا فاجعه دیگری در برابر دیدگانمان تکرار نشود.
در پایان، به ماده دیگری از اعلامیه جهانی حقوق بشر اشاره میکنیم: «هیچکس نباید مورد شکنجه یا مجازات یا رفتاری ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز قرار گیرد.» این اصل نه یک شعار، بلکه حقی مسلم است که باید همین امروز در ایران به رسمیت شناخته شود.
آزادی زندانیان سیاسی، آزادی ایران است.
پاینده ایران
زرتشت احمدیراغب
آرشام رضایی
رضا محمدحسینی
۲۱ شهریور ۱۴۰۴
زندان قزلحصار
#بیانیه #حسین_رونقی #رضا_محمدحسینی #زرتشت_احمدی_راغب #آرشام_رضایی #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
❤42🕊9👎1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
زرتشت احمدی راغب، فعال مدنی و زندانی سیاسی محبوس در زندان قزلحصار، در آستانه ۲۵ شهریور، سالگرد جانباختن مهسا (ژینا) امینی، پیامی صوتی از زندان منتشر کرده است. او در این پیام با یادآوری رویدادهای سرنوشتساز همچون اعتراضات سالهای ۱۳۷۸، ۱۳۸۸، آبان ۱۳۹۸ و ۱۴۰۱ تأکید کرد که آنچه مردم در خیابانها فریاد زدهاند چیزی جز دادخواهی و مطالبه حقوق انسانی نبوده است، اما حاکمیت همواره معترضان را «اغتشاشگر» و «خرابکار» نامیده و با گلوله پاسخ داده است.
احمدی راغب به تناقض آشکار حکومت در برخورد با اعتراضات داخل کشور و رویکردش به تحولات منطقه اشاره کرد و گفت: «در ایران مردم معترض را اغتشاشگر و خرابکار مینامند، اما در یمن، فلسطین و لبنان همان افراد مبارز و شهید خوانده میشوند.» او هشدار داد که این رویه سبب تهی شدن مفاهیم انسانی و سیاسی میشود.
این زندانی سیاسی، ضمن اشاره به فساد گسترده، تاراج منابع و ویرانی اقتصادی و اجتماعی کشور، یادآور شد که ایران سرزمینی ثروتمند از نظر منابع طبیعی، فرهنگی و انسانی است، اما میلیونها ایرانی به دلیل سرکوب و فشار مجبور به مهاجرت و آوارگی شدهاند.
احمدی راغب بر ضرورت اتحاد نیروهای سیاسی و مدنی در داخل و خارج از کشور تأکید کرد و خواستار پایان دادن به چهار دهه سرکوب و خشونت شد. او مطالبات اصلی خود و دیگر زندانیان سیاسی را چنین برشمرد:
آزادی بیقید و شرط همه زندانیان سیاسی
پایان چرخه خشونت، اعدام، سرکوب و سانسور
برکناری حاکمان دیکتاتور و استبدادی
او در پایان خطاب به مردم و فعالان مدنی گفت: «این مردم گناهی ندارند. چهلوهفت سال سرکوب، فشار، خونریزی و اقتصاد ویران کافی است. زمان اتحاد و نجات این سرزمین فرارسیده است.»
#زرتشت_احمدی_زرتشت #مهسا_امینی #زن_زندگی_آزادی #بیانیه #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
احمدی راغب به تناقض آشکار حکومت در برخورد با اعتراضات داخل کشور و رویکردش به تحولات منطقه اشاره کرد و گفت: «در ایران مردم معترض را اغتشاشگر و خرابکار مینامند، اما در یمن، فلسطین و لبنان همان افراد مبارز و شهید خوانده میشوند.» او هشدار داد که این رویه سبب تهی شدن مفاهیم انسانی و سیاسی میشود.
این زندانی سیاسی، ضمن اشاره به فساد گسترده، تاراج منابع و ویرانی اقتصادی و اجتماعی کشور، یادآور شد که ایران سرزمینی ثروتمند از نظر منابع طبیعی، فرهنگی و انسانی است، اما میلیونها ایرانی به دلیل سرکوب و فشار مجبور به مهاجرت و آوارگی شدهاند.
احمدی راغب بر ضرورت اتحاد نیروهای سیاسی و مدنی در داخل و خارج از کشور تأکید کرد و خواستار پایان دادن به چهار دهه سرکوب و خشونت شد. او مطالبات اصلی خود و دیگر زندانیان سیاسی را چنین برشمرد:
آزادی بیقید و شرط همه زندانیان سیاسی
پایان چرخه خشونت، اعدام، سرکوب و سانسور
برکناری حاکمان دیکتاتور و استبدادی
او در پایان خطاب به مردم و فعالان مدنی گفت: «این مردم گناهی ندارند. چهلوهفت سال سرکوب، فشار، خونریزی و اقتصاد ویران کافی است. زمان اتحاد و نجات این سرزمین فرارسیده است.»
#زرتشت_احمدی_زرتشت #مهسا_امینی #زن_زندگی_آزادی #بیانیه #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
❤29👌6