نامه رضا محمدحسینی در آستانه دومین سالگرد درگذشت پدرش
رضا محمدحسینی، زندانی سیاسی محبوس در زندان قزلحصار، در نامهای در آستانهی دومین سالگرد درگذشت پدرش، از لحظههای تلخ دستگیریاش همراه با خشونت در برابر چشمان پدر، مرگ او بر اثر فشارهای روانی و محرومیت خود از حضور بر مزارش نوشت. او جمهوری اسلامی را مسئول «دقمرگ شدن» پدرش دانست.
متن این نامه به شرح زیر است:
پدر عزیزم،
دو سال از روزی که قلبت ایستاد و بیصدا زیر خاک آرام گرفتی گذشته است، اما زخم نبودنت هر روز تازهتر میشود. تو پدری بودی که هیچگاه چیزی جز عشق، مهربانی و پشتیبانی به من نیاموختی. آخرین تصویرت هنوز جلوی چشمانم است: روزی که مأموران سپاه با وحشیگری مرا جلوی چشم تو زدند، اسلحه روی شقیقهام گذاشتند و تو با بغض فریاد زدی: «نزنید پسرم را، مگر تروریست گرفتهاید؟» آن لحظه، تو شکستنی شدی؛ همان لحظه بود که بذر مرگت کاشته شد.
جمهوری اسلامی نهفقط جوانیام را با زندان و شکنجه گرفت، که تو را هم با فشارهای روانی و استرس عامدانه از من ربود. پس از آن روز، تو بیمار شدی، و وقتی خبر تبعید من به بند ۲۴۰ اوین و سقوط هوشیاریام به سطح ۴ را شنیدی، قلبت دیگر تاب نیاورد و در ۱۴ مهر ۱۴۰۲ ایستاد. چند روز پیش از مرگت قرار ملاقات حضوری داشتی تا دوباره دستم را بگیری، اما حتی آن فرصت هم از ما دریغ شد. گوشیات که همان روز اول دستگیریام ضبط کردند، سدّی شد میان ما؛ تا آخرین لحظهی زندگیات نتوانستم با تو بیواسطه و یک دل سیر حرف بزنم، نتوانستم بغلت کنم و بگویم دوستت دارم.
وقتی خبر تلخ درگذشت تو را به من دادند، در قرنطینه زندان اوین بودم، جایی که خواننده شریف کشورمان، مهدی یراحی هم حضور داشت، همدیگر را در آغوش گرفتیم و گریستیم و او به درخواستم ترانه «حبس» ابی را خواند.
پدرم،
هر شب به یادتم و بعد از گذشت دو سال هنوز به یادت میگریم. در سلولهای سرد، در تاریکی انفرادی، میان صدای گریهی محکومان به اعدام، نامت را زمزمه میکنم تا خودم را زنده نگه دارم.
اما درد ما به همینجا ختم نشد. اجازه حضور در خاکسپاریات را ندادند، در چهلمت مرا به سلول انفرادی قزلحصار تبعید کردند تا به جای وداع با تو، گریههای محکومان به اعدام را در تاریکی بشنوم. سال اول نیز نگذاشتند به مزارت بیایم. حالا در دومین سالگردت، با وجود گذشت چهار ماه از درخواست آزادی مشروط، هنوز هیچ پاسخی ندادهاند. من حتی از حق ابتدایی ایستادن بر سر خاک تو هم محروم ماندهام.
پدرم، تو قربانی همان سیستمی شدی که با زندان، اعدام، سرکوب و دروغ، مردم را به زانو درآورده است. آنها تو را نکشتند با گلوله یا طناب دار، اما تو را دقمرگ کردند؛ با دیدن کتک خوردن پسرت، با استرس تبعیدها، با شنیدن خبرهای شکنجه. و من شهادت میدهم که این یک قتل حکومتی بود.
من امروز با یاد تو مینویسم:
عشق به ایران جرم نیست. گفتن «نه به زندان و اعدام» جرم نیست. اظهار مخالفت با قتلهای حکومتی جرم نیست.
جمهوری اسلامی نهتنها شش سال از اوج جوانی مرا گرفت، بلکه پدرم را نیز با بیرحمی از من گرفت. اما آنچه از ما میماند، عشق و حقیقت است، و آنچه از آنها میماند، ننگ و جنایت.
پدرم، آرام باش. تو در راه نور رفتی. من در زندان میمانم، ولی صدایت میکنم، بر حق بودنت را فریاد میزنم و روزی در آزادی، بر مزارت میایستم و میگویم: «پدرم، عدالت آمد.»
رضا محمدحسینی
زندان قزلحصار – مهرماه ۱۴۰۴
#رضا_محمدحسینی #نه_به_جمهوری_اسلامی #بیانیه #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
رضا محمدحسینی، زندانی سیاسی محبوس در زندان قزلحصار، در نامهای در آستانهی دومین سالگرد درگذشت پدرش، از لحظههای تلخ دستگیریاش همراه با خشونت در برابر چشمان پدر، مرگ او بر اثر فشارهای روانی و محرومیت خود از حضور بر مزارش نوشت. او جمهوری اسلامی را مسئول «دقمرگ شدن» پدرش دانست.
متن این نامه به شرح زیر است:
پدر عزیزم،
دو سال از روزی که قلبت ایستاد و بیصدا زیر خاک آرام گرفتی گذشته است، اما زخم نبودنت هر روز تازهتر میشود. تو پدری بودی که هیچگاه چیزی جز عشق، مهربانی و پشتیبانی به من نیاموختی. آخرین تصویرت هنوز جلوی چشمانم است: روزی که مأموران سپاه با وحشیگری مرا جلوی چشم تو زدند، اسلحه روی شقیقهام گذاشتند و تو با بغض فریاد زدی: «نزنید پسرم را، مگر تروریست گرفتهاید؟» آن لحظه، تو شکستنی شدی؛ همان لحظه بود که بذر مرگت کاشته شد.
جمهوری اسلامی نهفقط جوانیام را با زندان و شکنجه گرفت، که تو را هم با فشارهای روانی و استرس عامدانه از من ربود. پس از آن روز، تو بیمار شدی، و وقتی خبر تبعید من به بند ۲۴۰ اوین و سقوط هوشیاریام به سطح ۴ را شنیدی، قلبت دیگر تاب نیاورد و در ۱۴ مهر ۱۴۰۲ ایستاد. چند روز پیش از مرگت قرار ملاقات حضوری داشتی تا دوباره دستم را بگیری، اما حتی آن فرصت هم از ما دریغ شد. گوشیات که همان روز اول دستگیریام ضبط کردند، سدّی شد میان ما؛ تا آخرین لحظهی زندگیات نتوانستم با تو بیواسطه و یک دل سیر حرف بزنم، نتوانستم بغلت کنم و بگویم دوستت دارم.
وقتی خبر تلخ درگذشت تو را به من دادند، در قرنطینه زندان اوین بودم، جایی که خواننده شریف کشورمان، مهدی یراحی هم حضور داشت، همدیگر را در آغوش گرفتیم و گریستیم و او به درخواستم ترانه «حبس» ابی را خواند.
پدرم،
هر شب به یادتم و بعد از گذشت دو سال هنوز به یادت میگریم. در سلولهای سرد، در تاریکی انفرادی، میان صدای گریهی محکومان به اعدام، نامت را زمزمه میکنم تا خودم را زنده نگه دارم.
اما درد ما به همینجا ختم نشد. اجازه حضور در خاکسپاریات را ندادند، در چهلمت مرا به سلول انفرادی قزلحصار تبعید کردند تا به جای وداع با تو، گریههای محکومان به اعدام را در تاریکی بشنوم. سال اول نیز نگذاشتند به مزارت بیایم. حالا در دومین سالگردت، با وجود گذشت چهار ماه از درخواست آزادی مشروط، هنوز هیچ پاسخی ندادهاند. من حتی از حق ابتدایی ایستادن بر سر خاک تو هم محروم ماندهام.
پدرم، تو قربانی همان سیستمی شدی که با زندان، اعدام، سرکوب و دروغ، مردم را به زانو درآورده است. آنها تو را نکشتند با گلوله یا طناب دار، اما تو را دقمرگ کردند؛ با دیدن کتک خوردن پسرت، با استرس تبعیدها، با شنیدن خبرهای شکنجه. و من شهادت میدهم که این یک قتل حکومتی بود.
من امروز با یاد تو مینویسم:
عشق به ایران جرم نیست. گفتن «نه به زندان و اعدام» جرم نیست. اظهار مخالفت با قتلهای حکومتی جرم نیست.
جمهوری اسلامی نهتنها شش سال از اوج جوانی مرا گرفت، بلکه پدرم را نیز با بیرحمی از من گرفت. اما آنچه از ما میماند، عشق و حقیقت است، و آنچه از آنها میماند، ننگ و جنایت.
پدرم، آرام باش. تو در راه نور رفتی. من در زندان میمانم، ولی صدایت میکنم، بر حق بودنت را فریاد میزنم و روزی در آزادی، بر مزارت میایستم و میگویم: «پدرم، عدالت آمد.»
رضا محمدحسینی
زندان قزلحصار – مهرماه ۱۴۰۴
#رضا_محمدحسینی #نه_به_جمهوری_اسلامی #بیانیه #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
❤25🕊5💔3
مخالفت ضابط قضایی (سپاه) با حضور رضا محمدحسینی بر سر مزار پدرش در دومین سالگرد درگذشت او
منابع نزدیک به زندانی سیاسی رضا محمدحسینی گزارش دادهاند که ضابط قضایی پرونده او (وابسته به سپاه پاسداران) با درخواستش برای حضور تحتالحفظ در مراسم دومین سالگرد درگذشت پدرش در ۱۴ مهر مخالفت کرده است. این درخواست از سوی او در تاریخ ۳۱ شهریور بهصورت رسمی ارائه شده بود.
پیشتر نیز در زمان فوت پدر رضا محمدحسینی ــ که در پی فشارهای روحی ناشی از بازداشت فرزندش دچار سکته شده بود ــ به او اجازه حضور در مراسم خاکسپاری پدرش داده نشد. همچنین در چهلم پدر، رضا محمدحسینی از زندان اوین به زندان قزلحصار تبعید و به سلول انفرادی منتقل شده بود. سال گذشته نیز ضابطان امنیتی با حضور او در نخستین سالگرد پدرش مخالفت کردند.
رضا محمدحسینی از جمله زندانیان سیاسی است که تنها بهدلیل بیان دیدگاههایش در زندان بهسر میبرد. او در نامهها و بیانیههای خود همواره بر آزادی، کرامت انسانی و مقاومت مدنی تأکید کرده است.
در حالی که مسئولان با حضور رضا در مراسم پدرش مخالفت کردند، دو روز پیش حسین رونقی ــ فعال سیاسی و همبندی رضا محمدحسینی ــ در اقدامی نمادین، بهجای او بر سر مزار پدرش حاضر شد و به این پدر رنجدیده ادای احترام کرد.
عکس از کانال تلگرام حسین رونقی
#رضا_محمدحسینی #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
منابع نزدیک به زندانی سیاسی رضا محمدحسینی گزارش دادهاند که ضابط قضایی پرونده او (وابسته به سپاه پاسداران) با درخواستش برای حضور تحتالحفظ در مراسم دومین سالگرد درگذشت پدرش در ۱۴ مهر مخالفت کرده است. این درخواست از سوی او در تاریخ ۳۱ شهریور بهصورت رسمی ارائه شده بود.
پیشتر نیز در زمان فوت پدر رضا محمدحسینی ــ که در پی فشارهای روحی ناشی از بازداشت فرزندش دچار سکته شده بود ــ به او اجازه حضور در مراسم خاکسپاری پدرش داده نشد. همچنین در چهلم پدر، رضا محمدحسینی از زندان اوین به زندان قزلحصار تبعید و به سلول انفرادی منتقل شده بود. سال گذشته نیز ضابطان امنیتی با حضور او در نخستین سالگرد پدرش مخالفت کردند.
رضا محمدحسینی از جمله زندانیان سیاسی است که تنها بهدلیل بیان دیدگاههایش در زندان بهسر میبرد. او در نامهها و بیانیههای خود همواره بر آزادی، کرامت انسانی و مقاومت مدنی تأکید کرده است.
در حالی که مسئولان با حضور رضا در مراسم پدرش مخالفت کردند، دو روز پیش حسین رونقی ــ فعال سیاسی و همبندی رضا محمدحسینی ــ در اقدامی نمادین، بهجای او بر سر مزار پدرش حاضر شد و به این پدر رنجدیده ادای احترام کرد.
عکس از کانال تلگرام حسین رونقی
#رضا_محمدحسینی #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
❤25👎3🕊3