آیا شیعه یک دین است یا فرقه؟

نیما قاسمی، پژوهشگر فلسفه، بر این باور است همانطور که خود شیعیان، شیعه را دین تلقی نمی‌کنند و بلکه آن را مذهب و روایت «حق» از اسلام می‌دانند، شیعه را نمی‌توان جزو ادیان تلقی کرد و بر این اساس در قالب آزادی ادیان آن را گنجاند.

به باور نیما قاسمی شیعه در یک نگاه برون دینی، یک «فرقه» است و در برخی کشورهای متمدن و آزاد نیز فرقه‌ها ممنوع هستند. مانند فرانسه. اینکه چرا شیعه را می‌توان فرقه دانست از دید نیما قاسمی به دلایل خصایصی چون وجود خودکشی آیینی یا دگرکشی آیینی است که در شیعه «عملیات استشهادی» نامیده می‌شود.

نظر شما درباره دیدگاه نیما قاسمی چیست؟ آیا با او موافق هستید؟

آیا با مذهب شیعه بایستی همچون یک فرقه برخوردار شود؟

گفته‌های او را می‌توانید در اینجا بشنوید:

لینک یوتیوب
https://www.youtube.com/watch?v=34tvH1w9-0I&t=2s

لینک وبسایت
http://tolerance.tavaana.org/fa/shia

لینک ساندکلاد
https://soundcloud.com/tavaana/zdknxbaeha9v

#گفتگو_توانا #فرقه_شیعه #آزادی_انتخاب #مدارا_رواداری

@Dialogue1402

در جنوب عراق، گروهی شیعی به نام «القربان» ظهور کرده که پیروان آن به الوهیت علی، امام اول شیعیان، باور دارند و خودکشی را به‌عنوان یک آیین مذهبی اجرا می‌کنند.

این گروه که حدود سه سال پیش در الناصریه (استان ذی‌قار) شکل گرفت، با انجام قرعه‌کشی، یکی از اعضای خود را برای قربانی کردن انتخاب می‌کند.

این مراسم که در مکان‌های مخفیانه برگزار می‌شود، باعث نگرانی شدید مقامات و مراجع دینی عراق شده است.

مقامات امنیتی عراق در ماه‌های اخیر ده‌ها عضو این گروه را دستگیر کرده‌اند و تحقیقات درباره ماهیت، ساختار و اهداف آن‌ها همچنان ادامه دارد.

مقتدی صدر، رهبر جریان صدر، از دولت ایران خواسته است که اعضای فراری این گروه را بازداشت و به بغداد تحویل دهد.

بر اساس قوانین عراق، تشکیل گروه‌های انحرافی و اقدام به خودکشی دسته‌جمعی جرم محسوب می‌شود و برای اعضای چنین گروه‌هایی مجازات‌هایی از حبس ابد تا اعدام در نظر گرفته شده است. این موضوع علاوه بر اینکه چالشی امنیتی محسوب می‌شود، نگرانی‌های مذهبی و اجتماعی گسترده‌ای نیز در میان مردم عراق ایجاد کرده است.

#شیعه_گری #القربان #فرقه_گرایی #الوهیت #فرقه_شیعه #گفتگو_توانا@
Dialogue1402

‌
برای بیروت اشک، برای بندرعباس سکوت
وقتی خون ایرانیان ارزان‌تر از پروژه‌های خامنه‌ای است

انفجار مهیب در بندر رجایی بندرعباس در روز شنبه گذشته، که به گمانه‌زنی‌ها ناشی از انفجار محموله‌های مرتبط با برنامه موشکی ایران بوده و ده‌ها کشته، بیش از هزار مصدوم و خسارات مادی گسترده بر جای گذاشته است، بار دیگر رفتار آشنا و تلخ مسئولان عالی جمهوری اسلامی، به ویژه شخص علی خامنه‌ای را به نمایش گذاشت.
رهبر جمهوری اسلامی در قبال این فاجعه ملی، همچون بسیاری دیگر از فجایع داخلی، طبق روال همیشگی که یا سکوت اختیار کرده یا اولویت‌های دیگری را بر مردم کشورش ترجیح داده، رفتار کرد و پیامی خالی از همدردی و دلجویی با تاخیر و تاکید بر شناسایی مقصر -گویی مقصری غیر از او و سیستمش وجود دارد- منتشر کرد.

این الگو مسبوق به سابقه است:
در فاجعه‌ی متروپل آبادان، که ده‌ها نفر زیر آوار جان باختند، خامنه‌ای با تأخیر و بیانی سرد و رسمی واکنش نشان داد، بدون آنکه دلجویی جدی از بازماندگان یا عزاداران صورت گیرد.
در سقوط هواپیمای اوکراینی که توسط موشک‌های سپاه پاسداران ساقط شد و ده‌ها ایرانی بی‌گناه کشته شدند، واکنش خامنه‌ای نه تنها همراه با دلجویی نبود، بلکه با حمایت تلویحی از سپاه و سرکوب معترضان به این فاجعه همراه شد.
حوادث مشابهی چون سیل‌ها، زلزله‌ها، نیز معمولاً با بی‌اعتنایی یا واکنش‌های کلیشه‌ای مواجه بوده‌اند.

در مقابل، در حوادثی نظیر انفجار بندر بیروت، خامنه‌ای بلافاصله با پیام تسلیت پرشور، تمجید از مردم لبنان و تأکید بر حمایت همه‌جانبه از آنان ظاهر شد.
علاوه بر پیام‌های احساسی، میلیاردها دلار از اموال ملت ایران، به شکل آشکار یا پنهان، صرف حمایت مالی از گروه‌هایی نظیر حزب‌الله لبنان شده است؛ در حالی که مردم ایران هرگاه به مصیبتی گرفتارشدند، تنها رها شده و برای جبران خسارت خود یا درمان مجروحانشان در حسرت مانده‌اند.

نتیجه روشن است:
در منطق رهبری جمهوری اسلامی، مردم ایران در اولویت نیستند؛ آنان در بهترین حالت وسیله‌ای برای پیشبرد پروژه‌های منطقه‌ای و ایدئولوژیک هستند، نه صاحبان حقیقی کشور.
درد مردم داخل مرزها نه صدای بلندی دارد، نه واکنش گرمی، نه کمک مؤثری؛ اما رنج "وابستگان ایدئولوژیک" در منطقه، بلافاصله همدردی، تسلیت و کمک مالی هنگفت به همراه دارد.

شما در این مورد چطور فکر می‌کنید؟

#بندرعباس #حکومت_ایدولوژیک #فرقه_شیعه #گفتگو_توانا

@Dialogue1402