امروز سه شنبه نهم دی ماه ۱۴۰۴ کی از شعارهایی که هم در خیابان و هم در دانشگاه‌ها شنیده شد شعار «مرگ بر دیکتاتور» بود.

بعد از سرکوب اعتراضات سال ۸۸ به ویژه پس از عاشورای ۸۸ جمهوری اسلامی روز نهم دی را روز بصیرت و میثاق با ولایت و رهبری نامگذاری کرد. روز ۹ دی ۱۳۸۸ با انواع ترفندها و تهدیدها، جمهوری اسلامی یک راهپیمایی حکومتی ترتیب داد و سرکوب را جشن گرفت!
اما اعتراض مردم تبدیل به آتش زیر خاکستر شد. از قضا در دی ماه ۹۶ اعتراضات مردمی اوج گرفت و حالا در نهم دی ماه ۱۴۰۴ بار دیگر شعار «مرگ بر دیکتاتور» سر داده می‌شود، در حالی که دیکتاتور در زیر زمین مخفی شده است.

ویدیوها از دانشگاه تهران و دانشگاه صنعتی شریف

#نه_به_جمهوری_اسلامی #فقر_فساد_گرونی #اعتراضات_سراسری #اعتصابات_سراسری #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

حکومت در حال سرکوب مردم است!
چرا نباید در خانه بمانیم؟

پیام همراهان

افزایش سرسام‌آور دلار و تورم افسارگسیخته، زندگی و کسب‌وکار مردم را به مرز فروپاشی رسانده است. بسیاری از خانواده‌ها نمی‌دانند چگونه هزینه اجاره، مدرسه و معیشت را تأمین کنند و کاسبان هر روز نگران جایگزینی کالاهای خود هستند. در چنین وضعیتی، اعتراض مسالمت‌آمیز نه فقط حق، بلکه پاسخ طبیعی جامعه‌ای است که امکان زیستن و برنامه‌ریزی را از دست داده است.

اما چرا نباید در خانه ماند؟ دلیل اصلی این است که حضور جمعی هزینه سرکوب را سرشکن می‌کند. وقتی مردم کنار هم می‌ایستند، حکومت جرأت سرکوب گسترده را ندارد و خشونت مشروعیت خود را از دست می‌دهد. تجربه تاریخی نشان داده هر وقت اعتراض‌ها پراکنده و محدود مانده‌اند، سرکوب شدیدتر و بی‌رحمانه‌تر بوده است. ماندن تنها، نه صبر و عقلانیت، بلکه تسلیمِ کنترل حاکمیت است.

ماندن در خانه همچنین به معنای عادی‌سازی سرکوب است؛ سکوت، عملاً هزینه را به ضعیف‌ترین اقشار منتقل می‌کند و اجازه می‌دهد بی‌عدالتی ادامه یابد. اعتراض مسالمت‌آمیز حق جامعه است و هرگونه ابراز درد و خشم، مادامی که خشونت‌آمیز نباشد، مشروع و ضروری است.

البته شجاعت مدنی محدود به خیابان نیست؛ حمایت زبانی، روایت‌کردن رنج‌ها، مستندسازی سرکوب، همراهی علنی و به رسمیت شناختن اعتراض و خشم مردم هم بخشی از آن است. مهم‌ترین گام این است که سکوت را بشکنیم و تنها کسانی که صدای جمعی را نمایندگی می‌کنند، رها نکنیم.

در برابر فشار اقتصادی و سرکوب سیاسی، سکوت فضیلت نیست. فریاد حق ماست و وقتی این فریاد جمعی شود، سرکوب ناتوان می‌شود و کرامت، معیشت و زندگی روزمره قابل دفاع می‌گردد.

#اعتراضات_سراسری #اعتصابات_سراسری #فقر_فساد_گرونی #نه_به_جمهوری_اسلامی #همبستگی

@Tavaana_TavaanaTech

قمار ایدئولوژیک جمهوری اسلامی بر سر سفره مردم؛
خاکستر شدن صنایع مادر در آتش جنگ‌افروزی

سیاست‌های ستیزه‌جویانه‌ جمهوری اسلامی و اصرار بر دشمن‌تراشی‌های بی‌پایان، به‌ویژه در قبال اسرائیل، سرانجام گریبان اقتصاد لرزان ایران را گرفت و کشور را به کام جنگی ویرانگر کشاند. در این میان، صنایع پیشران که ستون فقرات معیشت عمومی محسوب می‌شدند، به سیبل حملات تبدیل شده و هزینه‌ توهمات استراتژیک نظام را از جیب ملت پرداخت کردند.

⚫️منطقه ویژه ماهشهر: شاهرگی که بریده شد
منطقه ویژه اقتصادی پتروشیمی ماهشهر، به عنوان قطب اول پتروشیمی کشور، قلب تپنده‌ صنعت ارزآور ایران بود. این منطقه با تمرکز بر زنجیره کامل تولید از الفین‌ها و پلیمرها تا مواد شیمیایی پایه و آروماتیک‌ها، حدود ۴۰ درصد از کل ظرفیت تولید پتروشیمی ایران را در اختیار داشت. مجتمع‌های عظیمی همچون بندر امام، مارون، اروند و فجر، نه‌تنها تأمین‌کننده نیاز داخلی، بلکه منبع اصلی ورود ارز به کشور بودند.

⚫️فاجعه‌ی فراتر از بمباران: نابودی معیشت
با از کار افتادن این ابرمجتمع صنعتی در پی حملات اخیر، فاجعه‌ای چندلایه رخ داده است:
۱. هدررفت سرمایه‌های ملی: میلیاردها دلار منابعی که طی دهه‌ها از حق مردم ایران صرف ساخت این زیرساخت‌ها شده بود، در چشم‌برهم‌زدنی به تلی از آهن‌پاره تبدیل شد.
۲. غارت دارایی سهامداران: بخش بزرگی از سهام این پتروشیمی‌ها متعلق به صندوق‌های بازنشستگی و سهام عدالت است؛ یعنی اموال مستقیم مردمی که اکنون شاهد دود شدن سرمایه‌های خرد خود هستند.
۳. فلج شدن صنایع پایین‌دستی: پتروشیمی ماهشهر خوراک هزاران واحد تولیدی کوچک و متوسط (از صنایع پلاستیک و نساجی تا دارویی و شوینده) را تأمین می‌کرد. توقف تولید در ماهشهر، به معنای تعطیلی زنجیره‌ای کارخانه‌ها و بیکاری گسترده است.
۴. شوک ارزی و تورم افسارگسیخته: با قطع درآمد صادراتی این منطقه، تراز ارزی کشور فروپاشیده و نتیجه‌ مستقیم آن، پرواز قیمت ارز و موج جدیدی از گرانی کالاهای اساسی است که کمر طبقه ضعیف را خواهد شکست.


آنچه در ماهشهر و دیگر نقاط صنعتی رخ داد، نه یک اتفاق تنها از جنس جنگ، بلکه نتیجه‌ مستقیم رویکرد «دیگرستیز» و ایدئولوژی‌محور رهبرانی است که بقای خود را در صدور بحران و جنگ‌طلبی می‌بینند. جمهوری اسلامی بار دیگر نشان داد که برای گسترش نفوذ منطقه‌ای و توهمات سیاسی خود، ابایی از قربانی کردن صنایع مادر، ثروت ملی و امنیت اقتصادی مردم ایران ندارد. هزینه‌ این «جنگ خودخواسته» را نه حاکمان در برج‌های عاج، بلکه مردمی می‌پردازند که زیر بار تورم و ویرانی، قربانی سیاست‌های بیخردانه شده‌اند.

#نه_به_جمهورى_اسلامى #تورم #گرانی #فقر #جنگ

@Tavaana_TavaanaTech