🔹 یک بیت تحریفشده و خلاف آداب
پسر کو ندارد نشان از پدر
تو بیگانه خوانش، مخوانش پسر
🔻
بسیار وقتها این بیت منسوب به فردوسی را در وصف فرزندانی که در فضل و کمال به پدرشان رفتهاند، میشنویم، مثل فرزند یک شاعر، یک هنرمند یا یک نخبۀ علمی. گاهی نیز که آن فرزند دختر است، به زور آن را با کلمۀ «دختر» میخوانند و در مواردی که مادر آن فرزند هم در جمع باشد، میگویند «پسر کو ندارد نشان از پدر و مادر...» و البته در این موارد برای آن دختر یا مادر ناخوشایند هم بود و حس میکنند که بر این شعر تحمیل شدهاند.
ولی این بیت با این که معمولاً در تشویق فرزند گفته میشود، برای آن فرزند متضمن هیچ ستایشی نیست، بلکه حتی به طور ضمنی این را میرساند که آنچه این فرزند دارد، به خاطر پدر اوست.
به واقع یک فرزند نخبه که به اتکا به استعداد و تلاش خودش به جایی رسیده است، بیشتر از کسی که پدر و مادری نخبه دارد باید قابل ستایش باشد، در حالی که این بیت در این مورد مسکوت است و حتی نقض میشود.
ببینید، مقام اصلی این بیت در جایی است که فرزند نشان از پدر ندارد، نه جایی که نشان از پدر دارد. یعنی بیت برای فرزندانی گفته شده است که ناخلف از کار درمیآیند و آنان را ملامت میکند و هشدار میدهد. اینجا صریحاً از «ندارد نشان» صحبت میکند نه «دارد نشان».
تازه در همان حالت هم این بیت معنی قبیحی دارد. یعنی اگر پسری معمولی و غیرنخبه بود و از پدر نخبۀ خود نشان نداشت به اصالت و نسب او شک میکنیم؟
اما در آخر این را بیفزایم که این بیت که به فردوسی نسبت داده میشود، تحریف شده است و سخن فردوسی در اصل چنین بوده است: «گر او بفکند فرّ و نام پدر / تو بیگانه خوانش، مخوانش پسر». شعر فردوسی چون بر جنبۀ اختیاری و اکتسابیِ عمل فرزند اشاره شده است، قابل توجیه است و البته در این صورت هم بیشتر جنبۀ هشدار به فرزند دارد تا رسم پدر را به جای بیاورد، نه این که نشان داشتن از پدر را جایگزین آزمایش دی ان آ ساخته باشد.
باری، به نظر من آن بیت را در مورد فرزندان مردم به کار نبریم. از هر جهت که نگاه میکنیم یک شیرینزبانی خنک و حتی خلاف آداب و منطق است.
#تأملات
#محمدکاظم_کاظمی
@asarkazemi
پسر کو ندارد نشان از پدر
تو بیگانه خوانش، مخوانش پسر
🔻
بسیار وقتها این بیت منسوب به فردوسی را در وصف فرزندانی که در فضل و کمال به پدرشان رفتهاند، میشنویم، مثل فرزند یک شاعر، یک هنرمند یا یک نخبۀ علمی. گاهی نیز که آن فرزند دختر است، به زور آن را با کلمۀ «دختر» میخوانند و در مواردی که مادر آن فرزند هم در جمع باشد، میگویند «پسر کو ندارد نشان از پدر و مادر...» و البته در این موارد برای آن دختر یا مادر ناخوشایند هم بود و حس میکنند که بر این شعر تحمیل شدهاند.
ولی این بیت با این که معمولاً در تشویق فرزند گفته میشود، برای آن فرزند متضمن هیچ ستایشی نیست، بلکه حتی به طور ضمنی این را میرساند که آنچه این فرزند دارد، به خاطر پدر اوست.
به واقع یک فرزند نخبه که به اتکا به استعداد و تلاش خودش به جایی رسیده است، بیشتر از کسی که پدر و مادری نخبه دارد باید قابل ستایش باشد، در حالی که این بیت در این مورد مسکوت است و حتی نقض میشود.
ببینید، مقام اصلی این بیت در جایی است که فرزند نشان از پدر ندارد، نه جایی که نشان از پدر دارد. یعنی بیت برای فرزندانی گفته شده است که ناخلف از کار درمیآیند و آنان را ملامت میکند و هشدار میدهد. اینجا صریحاً از «ندارد نشان» صحبت میکند نه «دارد نشان».
تازه در همان حالت هم این بیت معنی قبیحی دارد. یعنی اگر پسری معمولی و غیرنخبه بود و از پدر نخبۀ خود نشان نداشت به اصالت و نسب او شک میکنیم؟
اما در آخر این را بیفزایم که این بیت که به فردوسی نسبت داده میشود، تحریف شده است و سخن فردوسی در اصل چنین بوده است: «گر او بفکند فرّ و نام پدر / تو بیگانه خوانش، مخوانش پسر». شعر فردوسی چون بر جنبۀ اختیاری و اکتسابیِ عمل فرزند اشاره شده است، قابل توجیه است و البته در این صورت هم بیشتر جنبۀ هشدار به فرزند دارد تا رسم پدر را به جای بیاورد، نه این که نشان داشتن از پدر را جایگزین آزمایش دی ان آ ساخته باشد.
باری، به نظر من آن بیت را در مورد فرزندان مردم به کار نبریم. از هر جهت که نگاه میکنیم یک شیرینزبانی خنک و حتی خلاف آداب و منطق است.
#تأملات
#محمدکاظم_کاظمی
@asarkazemi