فرح دخت عباسی طاقانی ((پوران ))



تصنیف #خسته_از_هجرانم
خواننده #پوران
آهنگساز #منوچهر_سلطانی
شعر #حسین_مسرور
تنظیم #جواد_معروفی
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
بهار غلامحسینی (الهه )
از گلهای رنگارنگ 438
آهنگ #سلیم_فرزان
تنظیم #جواد_معروفی
ترانه #معینی_کرمانشاهی
دستگاه/مایه #چهارگاه
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
از برنامه گلهای رنگارنگ 430
آهنگ #مرتضی_محجوبی
تنظیم #جواد_معروفی
ترانه #رهی_معیری
آه سردم، اشک دردم
مجنونی چو آهوی وحشی صحراگردم
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
بهار غلامحسینی (الهه )



از گلهای رنگارنگ 438
آهنگ #سلیم_فرزان
تنظیم #جواد_معروفی
ترانه #معینی_کرمانشاهی
دستگاه/مایه #چهارگاه
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
#جواد_معروفی 🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ

۱۶ آذر سالروز درگذشت #جواد_معروفی

(زاده سال ۱۲۹۱ تهران -- درگذشتهٔ ۱۶ آذر ۱۳۷۲ تهران) آهنگساز و نوازنده پیانو

جواد معروفی، فرزند موسی معروفی نوازنده تار بود. مادرش عذرا و پدرش از شاگردان برگزیده درویش خان، موسیقیدان بزرگ بودند.
او پنج سال داشت که خواهرش، نرگس به دنیا آمد. چند سال بعد در همان دوره کودکی مادرش را از دست داد و در خانواده پدری بزرگ شد. در ۱۸ سالگی با شمس الزمان ازدواج کرد. حاصل این ازدواج چهار فرزند بود: منوچهر، شکوه الزمان (گیتی)، ژیلا و فرهاد. او در طول عمر خود سعی در آشتی دادن موسیقی سنتی و غربی داشت.
فعالیت هنری :
او آموزش موسیقی را نزد پدر آغاز کرد؛ تار می‌نواخت و با نواختن ویلون نیز آشنا شد. بعد از دوره ابتدایی، در ۱۴ سالگی و در دوره‌ای که کلنل وزیری مدیر هنرستان ملی موسیقی بود به تحصیل در آنجا مشغول شد. به پیانو روی آورد و نزد خانم تاتیانا خاراتیان به یادگیری تکنیک نوازندگی پیانو کلاسیک مشغول شد. اتودها و پرلودهای فردریک شوپن، سونات‌های ولفگانگ آمادئوس موتسارت، لودویگ ون بتهوون، فرانتس شوبرت و فوگ‌های باخ را با مهارت می‌نواخت. در کنار موسیقی کلاسیک، موسیقی ایرانی را هم ادامه داد و تحصیلات موسیقی را نزد علینقی وزیری کامل کرد.
در ۲۱ سالگی به دلیل استعداد شگرفش در موسیقی، به استخدام وزارت فرهنگ و هنر درآمد و معلم موسیقی مدارس تهران شد و به آموزش سلفژ و دیکته موسیقی در هنرستان پرداخت. از ۱۳۱۹ همزمان با افتتاح رادیو به این سازمان پیوست و سال‌ها تک نواز پیانو بود. از ۱۳۳۲ به سرپرستی موسیقی رادیو منصوب شد و همزمان با آن به عضویت شورای عالی موسیقی درآمد. او همچنین رهبر ارکستر شماره یک و رهبر ارکستر گلها بود و تنظیم کننده آهنگ‌های علی اکبر شیدا، عارف قزوینی، رکن‌الدین مختاری و درویش خان و بسیاری دیگر از آهنگسازان معروف ایرانی بوده است.
او می‌گفت :
«از بدو تأسیس رادیو در سال ۱۳۱۹ در آنجا هم مشغول شدم. در آن موقع سنی نداشتم ولی هم نوازنده پیانو بودم و هم رهبر ارکستر شماره یک. سال اولی که رادیو تأسیس شد، در اولین ارکستر رادیو این نوازنده‌ها بودند: ابوالحسن صبا، حبیب سماعی، حسین تهرانی، مرتضی نی‌داوود و خود من. بعدها که برنامه گلها تأسیس شد من رهبر ارکستر آن شدم و نوازنده پیانو و سولیست هم بودم. برای ارکستر گلها هم قطعاتی تنظیم می‌کردم.»
او در نواختن پیانو برای موسیقی ایرانی از روش مشیر همایون شهردار بیشتر از مرتضی محجوبی اقتباس می‌کرد اما شیوه‌ای ویژه و یکتا داشت که تکنیک در آن آشکار بود. وی بیش از چهل سال در زمینه آهنگسازی فعالیت کرد. معروفی و پدرش از نخستین کسانی محسوب می‌شوند که قطعاتی در دامنه موسیقی ایرانی برای پیانو ساخته و تنظیم کرده‌اند. اولین قطعه جواد معروفی ترانه‌های خیام بر اساس رباعیات خیام بود که در ۱۳۱۵ اجرا شد.
از جمله خدمات فرهنگی و آموزشی جواد معروفی می‌توان به سال‌های تدریس در دانشگاه تهران اشاره کرد. در آن زمان روش ساخت آهنگ و فرم‌های اصیل موسیقی را تدریس می‌کرد. استاد در سال‌های عمرش در دانشگاه تهران و هنرستان عالی موسیقی شاگردان بسیاری تربیت کرد که از هنرمندان بنام کشور هستند. اردشیر روحانی، افلیا پرتو، انوشیروان روحانی، پرویز اتابیگ (اتابکی)، مهین زرین پنجه و ساسان محبی.

آثار برای پیانو :
فانتزی ژیلا
خواب‌های طلائی (موسیقی فیلم)
کوکو
دستگاه‌های موسیقی ایرانی در پیانو
عاشورا
راز خلقت و فراق
پیش درآمد اصفهان (تنظیم برای پیانو)
رومی
پرلود شماره ۵٬۴٬۳٬۲٬۱
رومینا
طبیعت
راپسودی اصفهان

استاد جواد معروفی، در ۸۱ سالگی درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.

🎼

#موسیقی_ایرانی
#استاد_جواد_معروفی

موسیقی دانانِ پیشروی ایران از همان آغازِ جنبش نوآوری، بر این نیت بودند که آنچه از مجموعه ی موسیقی بین الملل با محتوای موسیقی ملی سازگار باشد، به خدمت بگیرند. از جمله، قاعده ی نت نویسی، شیوه های تنظیم و ارکستراسیون و به کارگیری برخی از سازهای غربی که در عصرِ حاضر جهانی شده اند.

البته سازهایی چون «اُرگ»، «کلارینت»، «فلوت»، «ویولن» و «پیانو» حتی از دوره ناصری که هنوز جنبش نوآوری در موسیقی ما شکل نگرفته بود، وارد ایران شده بودند، اما آنگونه که باید با موسیقی ملی، اُنس و اُلفت پیدا نکرده بودند. «فلوت» و «ویولن» و «کلارینت» بیشتر در موسیقی نظام به کار می رفت و همان حضورِ اندکِ ویولن در موسیقی دستگاهی به همتِ کمانچه کشان بود. در واقع ویولن می رفت که به کمانچه ای دیگر یا به قولِ "ناصرالدین شاه"، به «کمانچه فرنگی» تبدیل شود. می بایست هنرمند برجسته ای چون معلمِ بزرگِ موسیقی، استاد "ابوالحسن خانِ صبا" پیدا می شد تا مرزِ میانِ کمانچه و ویولن و نیز تفاوتِ ویولن فرنگی را با ویولن ایرانی مشخص سازد.