🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴# شعر #حمید_مصدق، ورای دوست داشتن

#مصدق شاعری بود که با شعر زندگی کرد، حرف زد، گریه کرد، حسرت خورد، عاشق شد، خود را شناخت و خود را به مردم شناسانید و به همین دلیل #مصدق مدیون شعر است و شعر مدیون #مصدق. شعر مصدق از جنس عاشقانه‌هاست، عاشقانه‌هایی که ورای دوست داشتن را به تصویر می‌کشد. او شاعر غم و درد عشق است و اندوه خود را از فراق معشوق در شعرهایش از دریچه نوستالژی بیان می‌کند.

او شاعری است از مکتب #رمانتیسیم تغزلی و اجتماعی که در شعرش از نوستالژی‌های کودکی و عاشقانه همراه با اندوه یاد می‌کند. او شاعری است که در شعر خود در عین اینکه به حال و مسائل روز توجه دارد به گذشته نیز نگاه حسرت‌آمیزی داشته و آن را در جای جای شعرهایش به تصویر کشیده است.

می‌توان زبان شعری #حمید_مصدق را به نوعی اسطوره‌ای و نمادین دانست که او با به تصویر کشیدن شرایط اجتماعی و سیاسی حاکم بر جامعه از دریچه شعر، سعی می‌کند کنش‌ها و دغدغه‌های جمعی را با زبانی نمادین بیان کند؛ اساطیر عرفانی، عاشقانه، ملی و .. در اشعار وی به وفور یافت می‌شود. پرداختن به اسطوره‌ای اصیل در اشعار وی ناشی از شناخت و علاقه او به فرهنگ ایرانی و تعهدمندی او به عنوان یک شاعر در قبال مردم است. ماندگاری شعر #مصدق وابسته به زبان خاص او و سادگی در بیان است. از همین رو شعر او در حافظه جمعی مردم ایران نقش‌بسته و همگان او را به عنوان شاعری دغدغه‌مند می‌شناسند.

به جرئت می‌توان #مصدق را جزو آن دسته از شاعرانی دانست که در مسائل مختلف قلم زد و گاه از دریچه شعر نگاه انتقادی خود را به مسائلی از جمله مدرنیسم، منزوی شدن انسان مدرن، عذاب زندگانی و رنج‌های آن بیان کرد. #مصدق شعر را صرفا صحبت یک نویسنده نمی‌دانست و به رسالت شاعر در بیان درد‌های مردم معتقد بود و شعارمحوری را باعث تخریب اثر هنری شاعران و هنرمندان می‌دانست و بر این باور بود که این اتکای صرف به شعار باعث فراموش شدن نویسندگان و هنرمندان می‌شود.

این #شاعر، #روزنامه‌نگار، #وکیل و #استاددانشگاه در طول دوران زندگی خود به شعر بها می‌داد و عدم بی‌بند و باری در سرودن شعر را برای شاعران توصیه می‌کرد. او شاعری از دل جامعه بود، شاعری آگاه و دوست‌دار رشد شعر. شاعری بود که آنچنان به عشق، مردم و خوبی بها داد که توانست بعد‌ها جای خود را در میان جوانان باز کند و او را شاعری بزرگ در نظر بگیرند علی‌رغم این که او خود را شاعری بزرگ نمی‌دانست. شاعری که مورد نقد و محبت قرار گرفت، شاعری که نوشت، خواند، درک کرد و مردم را به شعر راهنمایی کرد تا مگر مرهمی باشد بر زخم‌های روزگار.

او آنچنان شاعر بزرگی است که معتقدم خواندن اشعار او می‌تواند رسالت اصلی شاعران را به آنها گوشزد کند و با شناخت هنر او در بیان و به تصویر کشیدن مسائل مختلف، ضمن فراگرفتن شعر خوب به عظمت شعری او پی برد.
در رثای #حمید_مصدق:

سرخ و سیاه
اندوه یاد #حمید_مصدق


برای لاله و غزل و ترانه اش
دریغا که آخر
رفتی و به حضور نگفتی یا دیدی و به غرور نشنیدی
که برخاستن تو و من ، همان نشستن من و تو بود
من و تو
ــ که هرگز
«ما» نشدیم
و اگر شدیم
ــ چنانکه باید
گویا شدیم
شاعرِ در خیالِ ملال
که نه سیب ات نصیب افتاد
و نه جیب ات،
ــ که جوانان ماه ، همه بر جایگاه او
در « آبی،خاکستری،سیاه »
رشک می برند . . .
کتابی که زود «خاکستری» و «آبی اش»
سرخ شد،
سرخ و سیاه؛
بانوی دیروز و امروز که لالۀ یگانۀ تو بود
که دیگرش هرگز نخواهی دید،نخواهی شنید :
لالۀ داغدار،
که ماه و مهر خانۀ تو بود
با دو ستارۀ شب و روزش
که بهترین «غزل» بهترین «ترانه»ی تو بود


دشت ها نام تو را می گویند
کوه ها شعر مرا می خوانند
کوه باید شد و ماند
رود باید شد و رفت
دشت باید شد و خواند
در من این جلوه ی اندوه ز چیست ؟
در تو این قصه ی پرهیز که چه ؟

در من این شعله ی عصیان نیاز
در تو دمسردی پاییز که چه ؟
حرف را باید زد
درد را باید گفت

سخن از مهر من و جور تو نیست
سخن از تو
متلاشی شدن دوستی است

و عبث بودن پندار سرورآور مهر
آشنایی با شور ؟
و جدایی با درد ؟
و نشستن در بهت فراموشی
یا غرق غرور ؟

سینه ام آینه ای ست
با غباری از غم
تو به لبخندی از این آینه بزدای غبار
آشیان تهی دست مرا
مرغ دستان تو پر می سازند

آه مگذار ، که دستان من آن
اعتمادی که به دستان تو دارد به فراموشی ها بسپارد
آه مگذار که مرغان سپید دستت
دست پر مهر مرا سرد و تهی بگذارد

من چه می گویم ، آه
با تو اکنون چه فراموشی هاست
با من اکنون چه نشستن ها ، خاموشیها ست

تو مپندار که خاموشی من
هست برهان فراموشی من

#حمید_مصدق