معصومه دده بالا (هایده )
تصنیف #گر_نمیدانی_بدان
خواننده #هایده
آهنگساز #علی_تجویدی
شعر #پرویز_وکیلی
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
تصنیف #گر_نمیدانی_بدان
خواننده #هایده
آهنگساز #علی_تجویدی
شعر #پرویز_وکیلی
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
ویگن
ترانه #سرگردان
خواننده #ویگن
آهنگساز #ویگن
شعر #پرویز_وکیلی
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
ترانه #سرگردان
خواننده #ویگن
آهنگساز #ویگن
شعر #پرویز_وکیلی
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی
#پرویز_وکیلی
پیش از آنکه ترانه سرایی به عنوان حرفه ای مستقل درآید، آهنگ سازان یا خود بر روی آهنگ هایشان شعر می نهادند و یا از ادبیات کلاسیک بهره می گرفتند. این رسم پس از رونق گرفتنِ بازارِ ترانه سرایی و سربرآوردنِ ترانه سرایان برجسته نیز، از میان نرفت و ادبیاتِ کلاسیک همچنان منبعِ پرباری برای تغذیه آهنگ سازان باقی ماند. اما با توجه به نیاز جامعه و همزمان با شکلی گیری موسیقی پاپ در ایران، تحولاتِ چشمگیری در کار ترانه سرایی در موسیقی ایران، پیش آمد و به موازاتِ افزایش تعدادِ آهنگ سازانِ این ژانر، بر شمارِ تعداد ترانه سرایانِ پاپ، نیز افزوده شد.
برخی از اینان، همان عاشقانه سازی های کلیشه ای را ادامه می دادند، مانند "عبدالله الفت"، "نظامِ وفا"، "شهرآشوب" و "ایرج تیمورتاش". اما شمار اندکی که کمتر می سرودند، اما لابه لای سروده هایشان، گزیده هایی به چشم می خورد، که کارهای ماندگاری از آب در می آمد، مانند "ناصر میر شریفی"، "بهادر یگانه"، "ناصر رستگارنژاد" و "پرویز وکیلی"، و با آنکه بر برخی از ترانه هایشان مهرِ ماندگاری خورده است، متاسفانه در موردشان اطلاعاتِ کمی داریم. در این میان نامِ "پرویز وکیلی" نسبت به بسیاری از همتایانِ خود، خوش درخشیده که کارهایش را بیشتر بر برخی از ترانه های داستانی دیده ایم.
ترانه ی «دو کبوتر» نام یکی از پر احساس ترین ترانه های قدیمی اوست. روایتِ عشقی لطیف، همچون دو کبوتر که روزها شادمانه در اوجِ آسمان ها پرواز می کردند و چون شب می رسیدند، در بسترِ پرهای خود می آرمیدند. با این همه سرانجام از هم روی بر می گردانند و نمی دانند که چرا زمانی آشنا و چرا هم اکنون جدا شده اند. صمیمیتی رمانتیک که در این شعرِ "پرویز وکیلی" وجود دارد با صدای گرمِ "ویگن" به زیبایی پرورده شده و ترانه ای ماندگار و تاثیرگذار پدید آورده است.
زنده یاد "پرویزوکیلی" در یکم مهرماه ۱۳۱۱ خورشیدی در تهران به دنیا آمد. او دیپلمش را در رشته ادبیات فارسی گرفت و بعد از آن، به استخدام بانک ملی ایران درآمد، وی به دلیل علاقه بسیارش به ادبیات فارسی، اکثرِ اشعارِ شاعرانِ بزرگ را حفظ بود، او به دلیل استعداد سرشارش در ترانه سرایی، هنگامی که چند ترانه را به رادیو داده بود تا اجرا شود، این ترانه ها در شورای موسیقی، که ریاستش را آن زمان "دکتر نیرسینا" که خود، از شاعران برجسته نیز، می باشد به عهده داشت، مطرح شد و مورد تایید قرار گرفت. در نتیجه به وی پیشنهاد استخدام در رادیو ملی ایران داده شد و او نیز، از کارِ قبلی اش استعفا داد و به استخدام رادیو ایران درآمد.
"وکیلی" اولین کار خودبه نام روزگار را به "ویگن" داد تا بخواند. گفتنی ست که "ناصر رستگارنژاد" درزمانی که قصد داشت به آمریکا مهاجرت کند، این شاعر جوان و تازه کار را به "ویگن" معرفی می کند و می بینیم که هنوز پس از گذشت بیش از نیم قرن، اشعارش جاودانه مانده اند و در واقع مثلثِ هنری که بین "پرویز وکیلی" و "ویگن" و "عطاالله خرم" و یا با "پرویز مقصدی" برقرارشد، باعث ماندگاری این ترانه ها شده است.
"پرویز وکیلی" از بنیان گذاران تصنیف های قصه ای بود و تمام داستان هایی که در شعرها می گفت از این قصه ها بود که کلماتی مانند غم و دل و بلبل و از این کلماتی که آن زمان در شعر ها رواج داشت، کمتر استفاده می کرد. "پرویز وکیلی" آهنگهای محلی را هم تنظیم می کرده که از آن جمله می توان به «ترانه لیلی منال» (که "الهه" و "ویگن" اجرا کرده اند) اشاره نمود آهنگِ آن محلی ارمنی است.
زنده یاد "پرویز وکیلی" برای هنرمندان بسیاری همچون "عارف"، "منوچهر سخایی"، "آرتوش"، "رامش"، "ایرج"، "پوران"، "الهه"، "هایده"، "مهستی"، "مهرپویا"، "گوگوش"، "محمد نوری"، "دلکش" و... ترانه های بسیاری سروده که همگی انها جز ترانه های ماندگار این خواننده ها می باشند. وی در سالهای اولیه ی پس از انقلاب در اروپا درگذشت. روحش شاد و یادش گرامی
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی
#پرویز_وکیلی
پیش از آنکه ترانه سرایی به عنوان حرفه ای مستقل درآید، آهنگ سازان یا خود بر روی آهنگ هایشان شعر می نهادند و یا از ادبیات کلاسیک بهره می گرفتند. این رسم پس از رونق گرفتنِ بازارِ ترانه سرایی و سربرآوردنِ ترانه سرایان برجسته نیز، از میان نرفت و ادبیاتِ کلاسیک همچنان منبعِ پرباری برای تغذیه آهنگ سازان باقی ماند. اما با توجه به نیاز جامعه و همزمان با شکلی گیری موسیقی پاپ در ایران، تحولاتِ چشمگیری در کار ترانه سرایی در موسیقی ایران، پیش آمد و به موازاتِ افزایش تعدادِ آهنگ سازانِ این ژانر، بر شمارِ تعداد ترانه سرایانِ پاپ، نیز افزوده شد.
برخی از اینان، همان عاشقانه سازی های کلیشه ای را ادامه می دادند، مانند "عبدالله الفت"، "نظامِ وفا"، "شهرآشوب" و "ایرج تیمورتاش". اما شمار اندکی که کمتر می سرودند، اما لابه لای سروده هایشان، گزیده هایی به چشم می خورد، که کارهای ماندگاری از آب در می آمد، مانند "ناصر میر شریفی"، "بهادر یگانه"، "ناصر رستگارنژاد" و "پرویز وکیلی"، و با آنکه بر برخی از ترانه هایشان مهرِ ماندگاری خورده است، متاسفانه در موردشان اطلاعاتِ کمی داریم. در این میان نامِ "پرویز وکیلی" نسبت به بسیاری از همتایانِ خود، خوش درخشیده که کارهایش را بیشتر بر برخی از ترانه های داستانی دیده ایم.
ترانه ی «دو کبوتر» نام یکی از پر احساس ترین ترانه های قدیمی اوست. روایتِ عشقی لطیف، همچون دو کبوتر که روزها شادمانه در اوجِ آسمان ها پرواز می کردند و چون شب می رسیدند، در بسترِ پرهای خود می آرمیدند. با این همه سرانجام از هم روی بر می گردانند و نمی دانند که چرا زمانی آشنا و چرا هم اکنون جدا شده اند. صمیمیتی رمانتیک که در این شعرِ "پرویز وکیلی" وجود دارد با صدای گرمِ "ویگن" به زیبایی پرورده شده و ترانه ای ماندگار و تاثیرگذار پدید آورده است.
زنده یاد "پرویزوکیلی" در یکم مهرماه ۱۳۱۱ خورشیدی در تهران به دنیا آمد. او دیپلمش را در رشته ادبیات فارسی گرفت و بعد از آن، به استخدام بانک ملی ایران درآمد، وی به دلیل علاقه بسیارش به ادبیات فارسی، اکثرِ اشعارِ شاعرانِ بزرگ را حفظ بود، او به دلیل استعداد سرشارش در ترانه سرایی، هنگامی که چند ترانه را به رادیو داده بود تا اجرا شود، این ترانه ها در شورای موسیقی، که ریاستش را آن زمان "دکتر نیرسینا" که خود، از شاعران برجسته نیز، می باشد به عهده داشت، مطرح شد و مورد تایید قرار گرفت. در نتیجه به وی پیشنهاد استخدام در رادیو ملی ایران داده شد و او نیز، از کارِ قبلی اش استعفا داد و به استخدام رادیو ایران درآمد.
"وکیلی" اولین کار خودبه نام روزگار را به "ویگن" داد تا بخواند. گفتنی ست که "ناصر رستگارنژاد" درزمانی که قصد داشت به آمریکا مهاجرت کند، این شاعر جوان و تازه کار را به "ویگن" معرفی می کند و می بینیم که هنوز پس از گذشت بیش از نیم قرن، اشعارش جاودانه مانده اند و در واقع مثلثِ هنری که بین "پرویز وکیلی" و "ویگن" و "عطاالله خرم" و یا با "پرویز مقصدی" برقرارشد، باعث ماندگاری این ترانه ها شده است.
"پرویز وکیلی" از بنیان گذاران تصنیف های قصه ای بود و تمام داستان هایی که در شعرها می گفت از این قصه ها بود که کلماتی مانند غم و دل و بلبل و از این کلماتی که آن زمان در شعر ها رواج داشت، کمتر استفاده می کرد. "پرویز وکیلی" آهنگهای محلی را هم تنظیم می کرده که از آن جمله می توان به «ترانه لیلی منال» (که "الهه" و "ویگن" اجرا کرده اند) اشاره نمود آهنگِ آن محلی ارمنی است.
زنده یاد "پرویز وکیلی" برای هنرمندان بسیاری همچون "عارف"، "منوچهر سخایی"، "آرتوش"، "رامش"، "ایرج"، "پوران"، "الهه"، "هایده"، "مهستی"، "مهرپویا"، "گوگوش"، "محمد نوری"، "دلکش" و... ترانه های بسیاری سروده که همگی انها جز ترانه های ماندگار این خواننده ها می باشند. وی در سالهای اولیه ی پس از انقلاب در اروپا درگذشت. روحش شاد و یادش گرامی
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی
#پرویز_وکیلی
پیش از آنکه ترانه سرایی به عنوان حرفه ای مستقل درآید، آهنگ سازان یا خود بر روی آهنگ هایشان شعر می نهادند و یا از ادبیات کلاسیک بهره می گرفتند. این رسم پس از رونق گرفتنِ بازارِ ترانه سرایی و سربرآوردنِ ترانه سرایان برجسته نیز، از میان نرفت و ادبیاتِ کلاسیک همچنان منبعِ پرباری برای تغذیه آهنگ سازان باقی ماند. اما با توجه به نیاز جامعه و همزمان با شکلی گیری موسیقی پاپ در ایران، تحولاتِ چشمگیری در کار ترانه سرایی در موسیقی ایران، پیش آمد و به موازاتِ افزایش تعدادِ آهنگ سازانِ این ژانر، بر شمارِ تعداد ترانه سرایانِ پاپ، نیز افزوده شد.
برخی از اینان، همان عاشقانه سازی های کلیشه ای را ادامه می دادند، مانند "عبدالله الفت"، "نظامِ وفا"، "شهرآشوب" و "ایرج تیمورتاش". اما شمار اندکی که کمتر می سرودند، اما لابه لای سروده هایشان، گزیده هایی به چشم می خورد، که کارهای ماندگاری از آب در می آمد، مانند "ناصر میر شریفی"، "بهادر یگانه"، "ناصر رستگارنژاد" و "پرویز وکیلی"، و با آنکه بر برخی از ترانه هایشان مهرِ ماندگاری خورده است، متاسفانه در موردشان اطلاعاتِ کمی داریم. در این میان نامِ "پرویز وکیلی" نسبت به بسیاری از همتایانِ خود، خوش درخشیده که کارهایش را بیشتر بر برخی از ترانه های داستانی دیده ایم.
ترانه ی «دو کبوتر» نام یکی از پر احساس ترین ترانه های قدیمی اوست. روایتِ عشقی لطیف، همچون دو کبوتر که روزها شادمانه در اوجِ آسمان ها پرواز می کردند و چون شب می رسیدند، در بسترِ پرهای خود می آرمیدند. با این همه سرانجام از هم روی بر می گردانند و نمی دانند که چرا زمانی آشنا و چرا هم اکنون جدا شده اند. صمیمیتی رمانتیک که در این شعرِ "پرویز وکیلی" وجود دارد با صدای گرمِ "ویگن" به زیبایی پرورده شده و ترانه ای ماندگار و تاثیرگذار پدید آورده است.
زنده یاد "پرویزوکیلی" در یکم مهرماه ۱۳۱۱ خورشیدی در تهران به دنیا آمد. او دیپلمش را در رشته ادبیات فارسی گرفت و بعد از آن، به استخدام بانک ملی ایران درآمد، وی به دلیل علاقه بسیارش به ادبیات فارسی، اکثرِ اشعارِ شاعرانِ بزرگ را حفظ بود، او به دلیل استعداد سرشارش در ترانه سرایی، هنگامی که چند ترانه را به رادیو داده بود تا اجرا شود، این ترانه ها در شورای موسیقی، که ریاستش را آن زمان "دکتر نیرسینا" که خود، از شاعران برجسته نیز، می باشد به عهده داشت، مطرح شد و مورد تایید قرار گرفت. در نتیجه به وی پیشنهاد استخدام در رادیو ملی ایران داده شد و او نیز، از کارِ قبلی اش استعفا داد و به استخدام رادیو ایران درآمد.
"وکیلی" اولین کار خودبه نام روزگار را به "ویگن" داد تا بخواند. گفتنی ست که "ناصر رستگارنژاد" درزمانی که قصد داشت به آمریکا مهاجرت کند، این شاعر جوان و تازه کار را به "ویگن" معرفی می کند و می بینیم که هنوز پس از گذشت بیش از نیم قرن، اشعارش جاودانه مانده اند و در واقع مثلثِ هنری که بین "پرویز وکیلی" و "ویگن" و "عطاالله خرم" و یا با "پرویز مقصدی" برقرارشد، باعث ماندگاری این ترانه ها شده است.
"پرویز وکیلی" از بنیان گذاران تصنیف های قصه ای بود و تمام داستان هایی که در شعرها می گفت از این قصه ها بود که کلماتی مانند غم و دل و بلبل و از این کلماتی که آن زمان در شعر ها رواج داشت، کمتر استفاده می کرد. "پرویز وکیلی" آهنگهای محلی را هم تنظیم می کرده که از آن جمله می توان به «ترانه لیلی منال» (که "الهه" و "ویگن" اجرا کرده اند) اشاره نمود آهنگِ آن محلی ارمنی است.
زنده یاد "پرویز وکیلی" برای هنرمندان بسیاری همچون "عارف"، "منوچهر سخایی"، "آرتوش"، "رامش"، "ایرج"، "پوران"، "الهه"، "هایده"، "مهستی"، "مهرپویا"، "گوگوش"، "محمد نوری"، "دلکش" و... ترانه های بسیاری سروده که همگی انها جز ترانه های ماندگار این خواننده ها می باشند. وی در سالهای اولیه ی پس از انقلاب در اروپا درگذشت.
#روحش_شاد_و_یادش_گرامی
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی
#پرویز_وکیلی
پیش از آنکه ترانه سرایی به عنوان حرفه ای مستقل درآید، آهنگ سازان یا خود بر روی آهنگ هایشان شعر می نهادند و یا از ادبیات کلاسیک بهره می گرفتند. این رسم پس از رونق گرفتنِ بازارِ ترانه سرایی و سربرآوردنِ ترانه سرایان برجسته نیز، از میان نرفت و ادبیاتِ کلاسیک همچنان منبعِ پرباری برای تغذیه آهنگ سازان باقی ماند. اما با توجه به نیاز جامعه و همزمان با شکلی گیری موسیقی پاپ در ایران، تحولاتِ چشمگیری در کار ترانه سرایی در موسیقی ایران، پیش آمد و به موازاتِ افزایش تعدادِ آهنگ سازانِ این ژانر، بر شمارِ تعداد ترانه سرایانِ پاپ، نیز افزوده شد.
برخی از اینان، همان عاشقانه سازی های کلیشه ای را ادامه می دادند، مانند "عبدالله الفت"، "نظامِ وفا"، "شهرآشوب" و "ایرج تیمورتاش". اما شمار اندکی که کمتر می سرودند، اما لابه لای سروده هایشان، گزیده هایی به چشم می خورد، که کارهای ماندگاری از آب در می آمد، مانند "ناصر میر شریفی"، "بهادر یگانه"، "ناصر رستگارنژاد" و "پرویز وکیلی"، و با آنکه بر برخی از ترانه هایشان مهرِ ماندگاری خورده است، متاسفانه در موردشان اطلاعاتِ کمی داریم. در این میان نامِ "پرویز وکیلی" نسبت به بسیاری از همتایانِ خود، خوش درخشیده که کارهایش را بیشتر بر برخی از ترانه های داستانی دیده ایم.
ترانه ی «دو کبوتر» نام یکی از پر احساس ترین ترانه های قدیمی اوست. روایتِ عشقی لطیف، همچون دو کبوتر که روزها شادمانه در اوجِ آسمان ها پرواز می کردند و چون شب می رسیدند، در بسترِ پرهای خود می آرمیدند. با این همه سرانجام از هم روی بر می گردانند و نمی دانند که چرا زمانی آشنا و چرا هم اکنون جدا شده اند. صمیمیتی رمانتیک که در این شعرِ "پرویز وکیلی" وجود دارد با صدای گرمِ "ویگن" به زیبایی پرورده شده و ترانه ای ماندگار و تاثیرگذار پدید آورده است.
زنده یاد "پرویزوکیلی" در یکم مهرماه ۱۳۱۱ خورشیدی در تهران به دنیا آمد. او دیپلمش را در رشته ادبیات فارسی گرفت و بعد از آن، به استخدام بانک ملی ایران درآمد، وی به دلیل علاقه بسیارش به ادبیات فارسی، اکثرِ اشعارِ شاعرانِ بزرگ را حفظ بود، او به دلیل استعداد سرشارش در ترانه سرایی، هنگامی که چند ترانه را به رادیو داده بود تا اجرا شود، این ترانه ها در شورای موسیقی، که ریاستش را آن زمان "دکتر نیرسینا" که خود، از شاعران برجسته نیز، می باشد به عهده داشت، مطرح شد و مورد تایید قرار گرفت. در نتیجه به وی پیشنهاد استخدام در رادیو ملی ایران داده شد و او نیز، از کارِ قبلی اش استعفا داد و به استخدام رادیو ایران درآمد.
"وکیلی" اولین کار خودبه نام روزگار را به "ویگن" داد تا بخواند. گفتنی ست که "ناصر رستگارنژاد" درزمانی که قصد داشت به آمریکا مهاجرت کند، این شاعر جوان و تازه کار را به "ویگن" معرفی می کند و می بینیم که هنوز پس از گذشت بیش از نیم قرن، اشعارش جاودانه مانده اند و در واقع مثلثِ هنری که بین "پرویز وکیلی" و "ویگن" و "عطاالله خرم" و یا با "پرویز مقصدی" برقرارشد، باعث ماندگاری این ترانه ها شده است.
"پرویز وکیلی" از بنیان گذاران تصنیف های قصه ای بود و تمام داستان هایی که در شعرها می گفت از این قصه ها بود که کلماتی مانند غم و دل و بلبل و از این کلماتی که آن زمان در شعر ها رواج داشت، کمتر استفاده می کرد. "پرویز وکیلی" آهنگهای محلی را هم تنظیم می کرده که از آن جمله می توان به «ترانه لیلی منال» (که "الهه" و "ویگن" اجرا کرده اند) اشاره نمود آهنگِ آن محلی ارمنی است.
زنده یاد "پرویز وکیلی" برای هنرمندان بسیاری همچون "عارف"، "منوچهر سخایی"، "آرتوش"، "رامش"، "ایرج"، "پوران"، "الهه"، "هایده"، "مهستی"، "مهرپویا"، "گوگوش"، "محمد نوری"، "دلکش" و... ترانه های بسیاری سروده که همگی انها جز ترانه های ماندگار این خواننده ها می باشند. وی در سالهای اولیه ی پس از انقلاب در اروپا درگذشت.
#روحش_شاد_و_یادش_گرامی
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity