🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#یادمان

#موسیقی

افتخار دده‌بالا (خدیجه)با نام هنری #مهستی (زاده ۲۵ آبان ۱۳۲۵– درگذشت ۴ تیر ۱۳۸۶)
خواننده ایرانی موسیقی سنتی و پاپ ایرانی و خواهر خوانندهٔ ایرانی #هایده است.
او با عناوینی چون بانوی_آوازگلهاودلها یاد می شود.
مهستی از خوانندگان موسیقی اصیل و همچنین پاپ ایرانی است. وی در نوجوانی استعدادش برای خوانندگی توسط پرویزیاحقی کشف شد. خواهر او نیز یکی از بزرگ‌ترین خوانندگان درگذشته موسیقی پاپ ایران یعنی هایده است. هایده از مهستی بزرگتر بود، اما مهستی زودتر از خواهر خود پا در وادی هنر گذاشت. وی نام خود را از #مهستی_گنجوی شاعره ایرانی وام گرفته بود.

نخستین آوازهای او در مجموعه گلها به کارهای او اعتبار بخشید و او را به خواننده ای محبوب در دهه های چهل و پنجاه بین مردم بدل ساخت و به علاوه راه را برای ورود خواهر بزرگترش، هایده به عالم خوانندگی نیز باز کرد.

🍂دوره خوانندگی مهستی
شروع کار مهستی در سن ۱۷ سالگی برنامهٔ گلها برنامه شماره ۴۲۰ و با خواندن ترانه‌ای به نام "آنکه دلم را برده خدایا "ساختهٔ بیژن_ترقی در سبک موسیقی کلاسیک ایرانی بوده‌است . اما پس از طی زمان و همراه با گرایش عمومی برای موسیقی پاپ بخصوص در دوران پس از انقلاب اسلامی ایران آهنگ‌هایی نیز در این سبک اجرا نمود.
در ابتدا خانواده وی نسبت به آواز خوانی او اظهار بی میلی میکردند چرا که در آن دوران خوانندگی برای یک زن مناسب تلقی نمی گردید.

🍂زندگی خصوصی و روابط خانوادگی

بانو مهستی دوبار ازدواج کرد ولی هر دوی ازدواج‌ها منجر به طلاق گردید. از ازدواج اول با کورس_ناظمیان صاحب دختری به نام سحر هستند. ازدواج دوم ایشان هم با بهرام_سنندجی صاحب کارخانهٔ کفش بوده‌است. مهستی از تنها دختر خود دو نوه به نامهای ناتاشا و ناتالی دارد.

🍂دوران بیماری

مهستی تا حدود چهار سال بیماری خود را از اطلاع عامه مردم پنهان نگاه داشته بود.اما تحت شیمی درمانی خفیف قرار گرفته بود.پزشکان به او هشدار داده بودند که در صورت مداوا با دز بالاتر که مورد نیاز شرایط وی می باشد،امکان ایجاد مشکل در صدای او وجود خواهد داشت.با این وجود در نوروز ۱۳۸۶ که قرار بود کنسرتی در دبی انجام دهد به علت ظهور مجدد علایم بیماری،در بیمارستانی در آن شهر بستری شد و فورا به لس آنجلس بازگشت و در برنامه تلویزیونی در مصاحبه با نادره سالار پور،دختر برادر خود،به همراه پزشک خانوادگی،حضور پیدا کردند و اعلام کردند که به بیماری سرطان مبتلاست و باید پرتو درمانی شود. بدین منظور پس از انجام مداوا به همراه دخترش به شمال کالیفرنیا رفت.

🍂درگذشت و خاکسپاری مهستی

بعد از چهار سال بیماری سرطان کلون (سرطان روده بزرگ)وی در روز دوشنبه چهارم تیر ماه در سنتا روزا ی کالیفرنیا ی شمالی در ساعات اولیه روز ۷:۵۲ صبح مورخ ۴/تیر/۱۳۸۶ خورشیدی و بر اثر سرطان روده بزرگ دار فانی را وداع گفت. پس انتقال پیکر او،در گورستانی در لس آنجلس شهر وست وود در کنار مزار خواهر خود هایده و مادرشان به خاک سپرده شد وهزاران نفر و از جمله هنرمندان برجسته ایرانی مقیم خارج از کشور و جمشید دلشاد نخستین شهر دار ایرانی در ایالت کالیفرنیا در مراسم خاکسپاری وی شرکت کردند.
مراسم تشییع پیکر مهستی به طور زنده،از شبکه تلویزیونی طپش پوشش داده شده بود.

کمی پس از انقلاب اسلامی ایران، وی به بریتانیا رفت و پس از چند سال به آمریکا مهاجرت کرد.
در سال ۲۰۰۵ نیز در این کشور،آکادمی جهانی هنر،ادبیات و رسانه،توسط جمعی از ایرانیان از وی برای (بیش از ۴۰) ۳۵ سال فعالیت در زمینه موسیقی سنتی و پاپ ایرانی تقدیر به عمل آمد.از وی بیش از ۳۵ آلبوم بر جای مانده است.

#روحشون_شاد

#یادشون_گرامی

🌸🌸#همه_ما_باید_فمینیست_باشیم🌸🌸

https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
شانه‌هایت، میخونه, ساقی, نرگس شیراز, پادشه خوبان , بهانه و یا رب برای #هایده;
گل پونه, صدای تو, وارث برای #ستار
و بسیاری از بهترین کارهای
#معین مانند سفر, زندگی با تو , خالق و پریچهر
#عمرت_جاودانه

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

#ارتباط_با_ما
#گروه_شهر_کتاب

@Bookcitychat

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

@Bookirancity
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺🔆
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴#_امروز_در_تاریخ
امروز دوشنبه #30_دی ماه خورشیدی
مصادف با #20_ژانویه میلادی
دوشنبه ۳۰ دی ۱۳۹۸دی
۲۴جمادی الاول۱۴۴۱
۲۰ ژانویه ۲۰۲۰
۳۰۶ روز گذشته ۵۹ روز مانده

🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸

چهره‌ی تو روی صفحه ساعتم
حک شده است
روی دقیقه‌شمار و ثانیه‌شمارش!
چهره‌ی تو بر هفته‌ها، ماه‌ها و سال‌هایم
حک شده است،
زمانی خصوصی
برای من نمانده است
تو همه‌ی زمانِ من شده‌ای!

با تو پادشاهی ِکوچکم پایان یافته است
چیزی وجود ندارد تا به تنهایی صاحبش باشم
گلدانی نیست تا تنهایی مراقبش باشم
کتابی نیست تا تنهایی بخوانمش!
تو وارد فاصله‌ی چشمم
تا کاغذ می‌شوی
واردِ لبانم و صدایم می‌شوی
تو بینِ سَرم و بالشم هستی!
بینِ انگشتانم
و لای لباسم!

#نزار_قبانی

🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸


#رویدادها


🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸


۲۵۰ - دقیانوس، اذیت و آزار گستردهٔ مسیحیان را در رم آغاز می‌نماید. پاپ فابین کشته می‌شود.

۱۸۴۱ - جزیرهٔ هنگ کنگ به اشغال نیروهای بریتانیایی درآمد.

۱۸۹۳ - سرزمین لائوس توسط نیروهای فرانسوی تصرف شد.

۱۸۹۶ - کشف اشعه ایکس توسط ویلهلم رونتگن فیزیک‌دان آلمانی.

۱۹۶۴ - آبادان - محمدرضاشاه پهلوی کارخانه پترو شیمی را افتتاح می‌کند.

۳۳۰ پیش از میلاد - سردار آریوبرزن در کوه‌های پارس و در حال دفاع از وطن در مقابل یورش اسکندر مقدونی به خاک افتاد.

۱۸۹۳ - سرزمین لائوس توسط نیروهای فرانسوی تصرف شد.

۱۸۹۶ - کشف اشعه ایکس توسط ویلهلم کنراد رونتگن فیزیکدان آلمانی.

۱۹۸۶ - روز مارتین لوتر کینگ برای اولین‌بار در ایالات متحده آمریکا جشن گرفته شد.

۱۰۳۱ - پایان ساخت عمارت تاج‌محل

۱۳۵۹ - پایان ماجرای بحران گروگان‌گیری در سفارت آمریکا در ایران، با آزادسازی ۵۲ گروگان در الجزایر

۱۳۹۰ - ترور مولوی مصطفی جنگی زهی امام جمعه اهل سنت شهر راسک در مسیر چابهار ـ سرباز

۱۳۹۵ - فرو ریختن ساختمان پلاسکو در تهران بر اثر آتش سوزی


🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

#زادروزها

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸



🌿۱۳۴۵ - پیمان قاسم‌خانی، فیلمنامه‌نویس و بازیگر

🌿۱۳۶۳ - میلاد میداوودی، بازیکن فوتبال ایرانی

🌿۱۳۶۳ - احسان حدادی پرتاب‌گر دیسک ایرانی

🌿۱۷۱۶ - کارلوس سوم اسپانیا شاه اسپانیا و مستعمرات آن از ۱۷۵۹ تا ۱۷۸۸ میلادی

🌿۱۷۷۵ - آندره ماری آمپر ریاضیدان و فیزیکدان فرانسوی

🌿۱۸۷۳ - یوهانس ویلهلم ینسن نویسنده دانمارکی، برندهٔ جایزه نوبل ادبیات سال ۱۹۴۴

🌿۱۹۱۹ - سیلوا کاپوتیکیان شاعر، کنشگر سیاسی ارمنستانی

🌿۱۹۲۰ - فدریکو فلینی فیلمنامه‌نویس و کارگردان ایتالیایی

🌿۱۹۳۰ - باز آلدرین فضانورد آمریکایی، دومین انسان گام نهاده روی ماه

🌿۱۹۴۶ - دیوید لینچ کارگردان آمریکایی


🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

#درگذشت‌ها

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸


#۱۳۷۳ - #مهدی_بازرگان سیاستمدار، عضو جبهه ملی ایران، مؤسس حزب نهضت آزادی ایران

🍂۲۵۰ - فابین از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم

🍂۱۶۱۲ - رودلف دوم، امپراتور مقدس روم، پادشاه مجارستان، کرواسی، بوهم و آرشیدوک اتریش

🍂۱۹۳۶ - جرج پنجم پادشاهی متحد پادشاه بریتانیا و ایرلند و قلمروهای بریتانیا و امپراتور هند از سال ۱۹۱۰ تا زمان مرگ

🍂۱۹۸۳ - گارینشا بازیکن فوتبال برزیل

🍂۱۹۸۴ - جانی ویسمولر ورزشکار مرد رشتهٔ شنا و واترپلو اهل کشور اتریش-مجارستان - ایالات متحده آمریکا

🍂۱۹۹۳ - آدری هپبورن هنرپیشه بریتانیایی هلندی‌تبار، برندهٔ جایزه اسکار

🍂۱۰۰۷ - شاه عباس بزرگ صفوی، (زاده: ۹۴۹)، در مازندران.

🍂۱۳۶۸ - #هایده، خواننده

🍂۱۳۸۶ - قربان سلیمانی، استاد دوتار

🍂۱۳۹۰ - مولوی مصطفی جنگی زهی امام جمعه اهل سنت شهر راسک

🍂۱۳۵۵-نورعلی خان برومند (۱۲۸۵ تهران - ۳۰ دی ۱۳۵۵) از استادان موسیقی ایرانی و نوازندهٔ تار، سه‌تار، سنتور، تنبک و کارشناس آواز بود.

@Bookirancity

🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺🔆
🔴#یادمان

۳۰ دیماه ،سالروز درگذشت صدای بی تکرار و جاودان موسیقی ایران ، بانو #هایده است.

#گلچین_ترانه_فارسی

هایده دارای صدای کنترآلتو بود و آواز و ترانه‌های ایرانی را بسیار دلنشین اجرا میکرد، صدای او به لحاظ زیباشناختی با صدای دلکش، مقایسه می‌شد.
پیش از آنکه هایده به جرگهٔ آوازخوان‌های بپیوندد، خواهر کوچکترش مهستی در میان خوانندگان جایگاهی به‌دست آورده بود.
هایده با شاگردی استاد علی تجویدی شروع کرد و در ۱۳۴۷ با خواندن ترانه «آزاده» از ساخته های استادش روی آخرین سروده رهی معیری رسما خواننده شد. او اوایل دهه ۱۳۵۰ به خواندن ترانه‌های پاپ علاقه‌مند شد و با فریدون خشنود، جهانبخش پازوکی، محمد حیدری و انوشیروان روحانی همکاری کرد. او سه آلبوم مشترک با ویگن، معین و مهستی منتشر کرده‌است.
هایده ۳۰ دی ماه ۱۳۶۸ فردای اجرای کنسرت در باشگاه کازابلانکا در حومه سان فرانسیسکو، بر اثر سکته قلبی درگذشت و در گورستان وست‌وود لس آنجلس به خاک سپرده شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔴#یادمان

۳۰ دیماه ،سالروز درگذشت صدای بی تکرار و جاودان موسیقی ایران ، بانو #هایده است.
#مهستی ازهایده و #هایده از عشق می گوید ( به یاد هایده نازنین )

طلوع : ۲۱ فروردین ۱۳۲۱

غروب : ۳۰ دی ۱۳۶۸

روحش شاد و یادش گرامی ..
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔴#اجرای زنده یاد #الهه در برنامه #رنگارنگ با #مجری_گری زنده یاد #هایده
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔴#اجرای_زیبا
#موسیقی_ایرانی
#پاپ
#سفره_عشق
زنده یاد بانو #هایده
جدائی از حد که بخواد بگذره
فاصله بین ما یه دیوار میشه
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
#هایده 🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ

۲۱ فروردین زادروز #هایده

( زادهٔ ۲۱ فروردین ۱۳۲۱ تهران – درگذشتهٔ ۳۰ دی ۱۳۶۸ کالیفرنیا ) خواننده

بانو هایده خوانندهٔ موسیقی سنتی و پاپ ایرانی، دارای صدای کنترآلتو بود و بیش از دو دهه در اجرای آواز و ترانه‌های ایرانی فعالیت داشت.
نام اصلی او معصومه، نام پدرش محمد دده‌بالا افسر گارد جاویدان، مادرش زینت بلغاری و خواهر کوچکترش مهستی بود که پیش از او خوانندگی را آغاز کرده بود.
صدای هایده به لحاظ زیباشناختی با صدای بانو دلکش مقایسه می‌شد. وی آموزش را با علی تجویدی، مربی آواز، استاد ویلون و آهنگساز شروع کرد، تجویدی کسی بود که با دلکش نیز همکاری داشت. البته هایده پیش از آنکه تجویدی صدای وی را در اجرایی عمومی بشنود، تبحری در موسیقی یافته بود.
هایده، آنگونه که بارها در چندین مصاحبه گفته بود، تحت تأثیر صدای پر قدرت و شیوهٔ آوازخوانی دلکش، خوانندهٔ صاحب سبک و بلندآوازهٔ آن دوران، روی به عالم موسیقی آورد. وی در سال ۱۳۴۷، فعالیت حرفه‌ای خود را با خواندن ترانه «آزاده» که اثر استادش علی تجویدی بر روی آخرین سروده رهی معیری بود آغاز کرد. اجرای ترانه «آزاده» با ارکستر بزرگ گل‌ها در رادیو تهران انجام شد. وی پس از اجرای چندین اثر دیگر از تجویدی و دیگر آهنگسازان معروف، از جمله همایون خرم در برنامه گلها، از نخستین سال‌های دهه ۱۳۵۰ به خواندن ترانه‌های پاپ علاقه‌مند شد که بیشتر از ساخته‌های فریدون خشنود، جهانبخش پازوکی، محمد حیدری و انوشیروان روحانی بودند..
هایده در شهریور ۱۳۵۷، چند ماه پیش از انقلاب، ایران را به مقصد بریتانیا ترک کرد. او تا پایان عمر از این رویداد به عنوان تلخ‌ترین خاطره زندگی خود یاد می‌کرد.
همکاری او با آهنگساز سرشناس ایرانی صادق نوجوکی پس از مهاجرت به آمریکا فزونی یافت و منجر به تهیه آلبوم‌های «بزن تار» و «شب عشق» شد. آلبوم «شب عشق» به‌عنوان پرفروش‌ترین آلبوم دههٔ شصت شرکت ترانه معرفی شد و همچنین از آلبوم «بزن تار» به عنوان آلبوم سال (۱۹۹۰) یاد شد.
هایده در ۲۰ ژانویه ۱۹۹۰ برابر با ۳۰ دی ۱۳۶۸ فردای اجرای کنسرت در باشگاه کازابلانکا در حومه سان‌فرانسیسکو، کالیفرنیا، بر اثر سکته قلبی درگذشت
و در گورستان وست‌وود در لس آنجلس با حضور هزاران نفر از ایرانیان مقیم آمریکا به خاک سپرده شد. هما سرشار (روزنامه‌نگار) ویگن (خواننده) و حسن شهباز (مترجم و سردبیر فصلنامه رهاورد) از جمله سخنرانان در آن مراسم بودند.
در تهران نیز با وجود محدودیت‌های بسیار، گروهی از مردم در مسجدالجواد یاد او را گرامی داشتند. ویدئوی مراسم خاکسپاری او به فاصله کوتاهی، مخفیانه در ایران پخش شد.

۱۵ فروردین سال ۱۳۹۸ برابر با ۴ آوریل ۲۰۱۹ شهرداری لس‌آنجلس ستاره‌ این خواننده را در بلوار مشاهیر این شهر قرار داد. همچنین روز پنجم آوریل به نام هایده در تقویم لس‌آنجلس ثبت شد.


🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

#ارتباط_با_ما

#گروه_شهر_کتاب

@Bookcitychat

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

@Bookirancity
🔴#موسیقی_ایرانی 🎼

#هایده
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺🔆
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴#موسیقی_ایرانی 🎼

#هایده

بانو "هایده"، آوازخوانِ نام آورِ موسیقی سنتی و پاپِ ایران، در یکی از پربارترین دوره های فرهنگی یعنی دهه ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ سربرآورده بود. دوره ای که زنان در همه عرصه های هنری، از جمله موسيقی، سخت فعال بودند و نقشی سازنده ايفا می‌کردند. از "دلکش" تا "هايده" با طيفِ گسترده‌ای از زنانِ خواننده روبرو می‌شويم که جدا از نوع و شيوه کار، در نوسازی موسيقی مشارکت داشته‌اند. بسیاری از تازه کارها نيز وقتی شروع به کار کردند، با انقلابِ اسلامی روبرو شدند و در نهايت به حاشیه رفته و دیگر از آنها خبری نشد.

بنای محدودیت و ممنوعيت‌های مذهبی در آغاز، موسيقی را حرام ‌کرد و به ويژه زنان را از نو به اندرونی‌های دورانِ قاجار ‌فرستاد و اجازه پیشرفت را نمی داد. آن‌ها که به حاشیه رفتند و در خانه ها محبوس شدند، سال‌های دراز، خاموش ماندند و آن‌ها که به بيرون از کشور مهاجرت کردند، به ناگزير تن به قاعده ی عرضه و تقاضای بازار دادند و از آنچه که بودند فاصله گرفتند. زنده یاد "هايده" خواننده ی خوش صدای کشورمان، يکی از اين مهاجران بود.

زنده یاد "هايده" فراگيری موسيقی و آوازخوانی را از سال ۱۳۴۵ نزد استاد "علی تجويدی" آغاز کرد. استاد "تجويدی" در ميان موسيقیدانان، همواره معروف به «کاشفِ صداهای ناب»، بوده است. البته صداها را کشف می کرده، پرورش داده، معرفی می کرده و بعد آن‌ها را به حالِ خود رها می کرد. بانو "هايده" نيز از کشفيات درخشانِ استاد "تجويدی" است.

شاید بختی که "هايده" داشت، اين بود که استاد "تجويدی" آهنگِ تازه‌ای را در دستگاه «سه گاه» بر روی شعری بسیار زیبا از زنده یاد "رهی معيری"، شاعر و یکی از موسسین برنامه ی فاخرِ گلها، آماده ی اجرا کرده بود. اين آهنگ با فراز و فرودی که داشت، معرفِ دقيقی برای صدای گسترده و پر توان بانو "هايده" شد و صدای وی نيز طبیعتاً این ترانه را اثرگذارتر نمود.

متن اين ترانه که «آزاده» نام دارد، که به گفته زنده یاد "تجويدی"، آخرين اثرِ موسيقايی "رهی" است که گمان می رود، در بستر بيماری آن را ساخته و کم‌تر از يک سال پس از آن، در آبان ماه ۱۳۴۷ چشم از جهان فروپوشيد. استاد "تجويدی" خود گفته است: «آزاده را شايد هيچ خواننده ديگری نمی‌توانست با چنين وسعت صدایی بخواند... اما "هايده" توانست تحولی در ترانه خوانی و آواز خوانی ايجاد کند و تاثيرات تازه‌ای در موسيقی سنتی به وجود بياورد...»

بانو "هايده" اگر چه در سال‌های پيش از انقلاب در اوج بود، اما به عقیده ی نگارنده به زودی و پس از انقلاب، صدای خود را بیشتر در خدمتِ بازار قرار داد. اما زنده یاد "تجويدی" اين انحراف را بيش از آن که بر گردنِ خواننده‌ها بگذارد، از چشمِ جامعه می‌دانست، او معتقد بود: «جامعه بود که اين‌ها را به سوی کاباره‌ها می‌کشانيد. من به ياد می‌آورم که در همان سال‌ها در شورای موسيقی می‌گفتم که حقوق خواننده‌ها را زياد کنيد. طوری بشود که ديگر احتياج به رفتن به کاباره نداشته باشند».

مرحوم "هايده" پس از ترانه ی «آزاده»، چند ترانه ی ديگر نيز از استاد "تجويدی" خوانده است، اما سر و کارش که با کاباره ها افتاد از او جدا شد و به موسيقی «مردم پسند» نزديکتر گرديد. زنده یاد "محمد حيدری"، "جهانبخش پازوکی" و "انوشيروان روحانی"، آهنگسازانِ ديگری بودند که صدای زلالِ "هايده" را در اجرای ترانه‌های خود به کار می گرفتند. مخاطبانِ مهاجر، موسيقی ديگری را می‌طلبيدند.

آن قدر خسته و شکسته بودند که تنها به تفريح و سرگرمی می‌انديشيدند. از طرفِ دیگر کاسب کاران نیز همیشه به فکرِ سود و دلار بودند، که نهایتاً موسیقی لس آنجلسی خلق شد. بانوان "هايده" و "حميرا" و "مهستی" نيز که چند گامی از ديگران به سنت نزديک‌تر بودند و چه بسا که ابتدا فکر می کردند که نماينده موسيقی سنتی در برون مرز باشند، اما زير تاثير و فشارِ همين قاعده ی بازار، روز به روز بيشتر از گذشته ی خود، فاصله گرفتند.

دامنه آوازهای سنتی محدود‌تر شد و شمارِ ضربی‌های رقص برانگيز، يا به قولِ خودشان «شش هشتی‌ها»، افزايش پيدا کرد. در واقع می‌شود گفت که از پيوند موسيقی سنتی و موسيقی کوچه و بازار، نوزادِ تازه‌ای به دنيا آمد که هيچيک از آن دو نبود ولی به هر دوی آن‌ها شباهت داشت.

در بسياری از ترانه‌های زنده یاد "هايده" که در مهاجرت ساخته و پرداخته شده، چهره اين نوزاد را می‌توان تشخيص داد. اما با اين همه، در ترانه‌های برون مرزِ "هايده" ترانه های زیبایی به چشم می خورد که بسیار نیز گوش نوازند. ذکرِ این نکته ضروری ست که جنسِ صدای ناب و کميابِ او در همه آثارِ به جا مانده از او، هویداست...

@Bookirancity

🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺🔆
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔴#موزیک

قدیمی ترین آواز مرحوم #هایده

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔴#موزیک_ویدئو

قطعه #گل_سنگ
زنده یاد #هایده


گل سنگم گل سنگم
چی بگم از دل تنگم

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#موسیقی_ایرانی 🎼

#هایده

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#موسیقی_ایرانی 🎼

#هایده

بانو "هایده"، آوازخوانِ نام آورِ موسیقی سنتی و پاپِ ایران، در یکی از پربارترین دوره های فرهنگی یعنی دهه ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ سربرآورده بود. دوره ای که زنان در همه عرصه های هنری، از جمله موسيقی، سخت فعال بودند و نقشی سازنده ايفا می‌کردند. از "دلکش" تا "هايده" با طيفِ گسترده‌ای از زنانِ خواننده روبرو می‌شويم که جدا از نوع و شيوه کار، در نوسازی موسيقی مشارکت داشته‌اند. بسیاری از تازه کارها نيز وقتی شروع به کار کردند، با انقلابِ اسلامی روبرو شدند و در نهايت به حاشیه رفته و دیگر از آنها خبری نشد.

بنای محدودیت و ممنوعيت‌های مذهبی در آغاز، موسيقی را حرام ‌کرد و به ويژه زنان را از نو به اندرونی‌های دورانِ قاجار ‌فرستاد و اجازه پیشرفت را نمی داد. آن‌ها که به حاشیه رفتند و در خانه ها محبوس شدند، سال‌های دراز، خاموش ماندند و آن‌ها که به بيرون از کشور مهاجرت کردند، به ناگزير تن به قاعده ی عرضه و تقاضای بازار دادند و از آنچه که بودند فاصله گرفتند. زنده یاد "هايده" خواننده ی خوش صدای کشورمان، يکی از اين مهاجران بود.

زنده یاد "هايده" فراگيری موسيقی و آوازخوانی را از سال ۱۳۴۵ نزد استاد "علی تجويدی" آغاز کرد. استاد "تجويدی" در ميان موسيقیدانان، همواره معروف به «کاشفِ صداهای ناب»، بوده است. البته صداها را کشف می کرده، پرورش داده، معرفی می کرده و بعد آن‌ها را به حالِ خود رها می کرد. بانو "هايده" نيز از کشفيات درخشانِ استاد "تجويدی" است.

شاید بختی که "هايده" داشت، اين بود که استاد "تجويدی" آهنگِ تازه‌ای را در دستگاه «سه گاه» بر روی شعری بسیار زیبا از زنده یاد "رهی معيری"، شاعر و یکی از موسسین برنامه ی فاخرِ گلها، آماده ی اجرا کرده بود. اين آهنگ با فراز و فرودی که داشت، معرفِ دقيقی برای صدای گسترده و پر توان بانو "هايده" شد و صدای وی نيز طبیعتاً این ترانه را اثرگذارتر نمود.

متن اين ترانه که «آزاده» نام دارد، که به گفته زنده یاد "تجويدی"، آخرين اثرِ موسيقايی "رهی" است که گمان می رود، در بستر بيماری آن را ساخته و کم‌تر از يک سال پس از آن، در آبان ماه ۱۳۴۷ چشم از جهان فروپوشيد. استاد "تجويدی" خود گفته است: «آزاده را شايد هيچ خواننده ديگری نمی‌توانست با چنين وسعت صدایی بخواند... اما "هايده" توانست تحولی در ترانه خوانی و آواز خوانی ايجاد کند و تاثيرات تازه‌ای در موسيقی سنتی به وجود بياورد...»

بانو "هايده" اگر چه در سال‌های پيش از انقلاب در اوج بود، اما به عقیده ی نگارنده به زودی و پس از انقلاب، صدای خود را بیشتر در خدمتِ بازار قرار داد. اما زنده یاد "تجويدی" اين انحراف را بيش از آن که بر گردنِ خواننده‌ها بگذارد، از چشمِ جامعه می‌دانست، او معتقد بود: «جامعه بود که اين‌ها را به سوی کاباره‌ها می‌کشانيد. من به ياد می‌آورم که در همان سال‌ها در شورای موسيقی می‌گفتم که حقوق خواننده‌ها را زياد کنيد. طوری بشود که ديگر احتياج به رفتن به کاباره نداشته باشند».

مرحوم "هايده" پس از ترانه ی «آزاده»، چند ترانه ی ديگر نيز از استاد "تجويدی" خوانده است، اما سر و کارش که با کاباره ها افتاد از او جدا شد و به موسيقی «مردم پسند» نزديکتر گرديد. زنده یاد "محمد حيدری"، "جهانبخش پازوکی" و "انوشيروان روحانی"، آهنگسازانِ ديگری بودند که صدای زلالِ "هايده" را در اجرای ترانه‌های خود به کار می گرفتند. مخاطبانِ مهاجر، موسيقی ديگری را می‌طلبيدند.

آن قدر خسته و شکسته بودند که تنها به تفريح و سرگرمی می‌انديشيدند. از طرفِ دیگر کاسب کاران نیز همیشه به فکرِ سود و دلار بودند، که نهایتاً موسیقی لس آنجلسی خلق شد. بانوان "هايده" و "حميرا" و "مهستی" نيز که چند گامی از ديگران به سنت نزديک‌تر بودند و چه بسا که ابتدا فکر می کردند که نماينده موسيقی سنتی در برون مرز باشند، اما زير تاثير و فشارِ همين قاعده ی بازار، روز به روز بيشتر از گذشته ی خود، فاصله گرفتند.

دامنه آوازهای سنتی محدود‌تر شد و شمارِ ضربی‌های رقص برانگيز، يا به قولِ خودشان «شش هشتی‌ها»، افزايش پيدا کرد. در واقع می‌شود گفت که از پيوند موسيقی سنتی و موسيقی کوچه و بازار، نوزادِ تازه‌ای به دنيا آمد که هيچيک از آن دو نبود ولی به هر دوی آن‌ها شباهت داشت.

در بسياری از ترانه‌های زنده یاد "هايده" که در مهاجرت ساخته و پرداخته شده، چهره اين نوزاد را می‌توان تشخيص داد. اما با اين همه، در ترانه‌های برون مرزِ "هايده" ترانه های زیبایی به چشم می خورد که بسیار نیز گوش نوازند. ذکرِ این نکته ضروری ست که جنسِ صدای ناب و کميابِ او در همه آثارِ به جا مانده از او، هویداست...

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#موسیقی_ایرانی 🎼

#هایده

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#موسیقی_ایرانی 🎼

#هایده_و_مهستی

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#موسیقی_ایرانی 🎼

#هایده_و_مهستی

در تاریخِ موسیقیِ ایران، برخی از ترانه خوانهایِ سنتی، همواره میانِ اصالت و اختلاط، در رفت و برگشت بوده اند و با ترانه های خود، پیوندی میانِ موسیقیِ سنتی و موسیقی عامیانه، پاپ و کوچه بازاری برقرار می کردند. البته گرایش به عناصرِ عامیانه در خوانندگانِ سنتی، شدت و ضعف هایی هم داشت، که بسیاری از آنها در رادیو و تلویزیون می کوشیدند وابسته به سنت باقی بمانند، اما بهر صورت پایِ آنها به محافل عمومی و کاباره ها باز می شد. برای جلب نظر شنوندگان و تامین رضایت خاطر کاباره داران، قید و بندهای سنتی را می گسستند و ترانه هایی، آغشته به موسیقی و شعر عامیانه می خواندند.

در نخستین سالهای دهه ی پنجاه، دو خواهر خواننده به نام های "مهستی" و "هایده" یکی پس از دیگری به جمع اینگونه خوانندگان پیوستند. گرچه کار را با آهنگ سازانِ برجسته ی موسیقی سنتی آغاز کرده بودند و حتی در برنامه ی گلها می خواندند، به زودی زیرِ تاثیرِ خواستِ انبوه مردم به شیوه های عامیانه ی کاباره ای روی آوردند و نجات دهنده ی آن دو، صدای رسایشان بود که البته در این میان، "هایده" صدای ناب و استثنایی و استعدادی وافر در فراگیری داشت. شاید بتوان گفت صدایی در رسایی، چون "قمرالملوک وزیری" و در شفافیت، زلال تر از او داشت. عامیانه های او نیز به یاری همین صدا و همکاری که با آهنگسازان بزرگ، فاخر از کار در می آمد. استاد "علی تجویدی"، کاشفِ "هایده" بود و "انوشیروان روحانی" و "جهانبخش پازوکی"، آهنگ سازان دیگری بودند که با او همکاری نزدیکی داشتند.

و اما بانو "مهستی" اگرچه در آواز و ترانه خوانی به "هایده"، خواهرش نمی رسید، اما او نیز در قلمرو موسیقی سنتی با گرایش عامیانه، جایی برای خود باز کرده بود. کاشف و نخستین پرورنده ی او، شادروان استاد "پرویز یاحقی" است. پس از وی، بیشترین همکاری ها را با "محمد حیدری" و "جهانبخش پازوکی" داشته است. نقش "هایده" و "مهستی" به ویژه از آن جهت اهمیت پیدا می کند که هر دو پیش از انقلاب ۵۷ به ترتیب در ایران و بیرون از آن شهرتی فراگیر برای خود فراهم آورده اند و هر دو شوربختانه دور از خانه پدری و در غربت، چشم از جهان فرو بستند.

#روحشون_شاد_یادشون_گرامی

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🌿

🔴#_تــــلــــنـــگــــر🗣


‏عمیقاً معتقدم محبوبیت #هایده بعد از ۳۵ سال از مرگش تنها به‌سبب صدای خوبش نیست،
بلکه علت اصلیش اینه که هایده سمت درست تاریخ ایستاد و زمانی که شجریان‌ها و داریوش‌ها و مرضیه‌ها پشت خمینی و رجوی ایستادند، هایده همچنان می‌گفت "جاوید شاه" و اعتقاد داشت که انقلاب ۵۷ فتنه است.



#_روحشون_شاد_یادشون_گرامی




#پاینده_ایران

#آرمان_ماایرانشهر_ماست


#برای‌دوستاتون‌ارسال‌کنید

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity