🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۹ آذر سالروز درگذشت #مهدی_خالدی
( زاده امرداد ۱۲۹۸ تهران -- درگذشته ۹ آذر ۱۳۶۹ تهران) آهنگساز و نوازنده ویلون
خالدی نخستین نوازندهای بود که بعد از صبا در رادیو ایران ویلون تکی نواخت.
او در نواختن ویلون سبکی نو و خاص ابداع کرد و الگوی قدیمی اجرای موسیقی ایرانی را بهم زد. وی به جای روال پیش درآمد، آواز، تصنیف و رنگ، تصنیفهایی ساخت که اول دو بند شعر همراه با آهنگ در آغاز برنامه خوانده میشد، سپس خواننده تصنیف را میخواند و بعد یک قطعه آواز با ساز سلو اجرا میکرد و در نهایت برنامه با همان تصنیف خاتمه مییافت. همین نوآوری توجه و علاقه مردم را برانگیخت و باعث شهرت و محبوبیت آهنگهای او شد. در آهنگسازی چهارمضراب شور معروف به چهارمضراب خالدی و چهارمضراب سلمک را انحصاری خود ساخت.
خالدی که پدربزرگ مادریاش نیزن دربار ناصرالدین شاه بود، علاقهاش به موسیقی باعث شد که پدرش در ۱۶ سالگی او را به نزد ابوالحسن صبا ببرد که با او دوستی داشت. او طی یک سال و نیم آموزش ویلون و موسیقی ایرانی را نزد صبا فرا گرفت و کمی بعد جزو هنرمندان شناخته شده عرصه موسیقی شد. او همچنین از هنرمندانی چون روحاله خالقی، حسین یاحقی، حسین خالدی، و حبیب اسماعیلی هم استفاده کرد. با افتتاح رادیو در سال ۱۳۱۹ صبا او را به عنوان نوازنده ویلون به ارکستر رادیو معرفی کرد و به زودی هرهفته دو برنامه رادیویی در اختیارش قرار گرفت. سال ۱۳۳۴ به مقام سرپرستی موسیقی رادیو ایران رسید و با همکاری بنان ۶ ارکستر برای رادیو تشکیل داد. در این ارکسترها خوانندگان و نوازندگان مختلف شرکت داشتند و رهبری آنها به عهده خود وی بود. تعداد آهنگهایی که خالدی ساخت و از رادیو پخش شده بین ۲۵۰ تا ۳۰۰ آهنگ است و ۷۰ آهنگ نیز برای برنامه گلها ساخت.
او در نواختن ویلون در کنار سبک صبا و حسین یاحقی، سبک ویژهای مخصوص به خود ابداع کرد که در آن توجه به آرشه کشی بیش از پنجه مهم بود. او علاقه زیادی به آهنگهای فولکلور و محلی داشت و از آنها به عنوان منبع الهام بسیاری از آهنگهایش مثل رعنا جان و آی بانو استفاده کرد.
در طی سالهای ۱۳۲۴ تا ۱۳۴۳ به دعوت شبکههای رادیویی کشورهای همسایه سفرهای متعددی را جهت اجرا و شناساندن موسیقی ایرانی انجام داد. سال ۱۳۲۴ به دعوت شبکه رادیویی هندوستان همراه با بدیع زاده، علیاکبر پروانه، کاموسی و علی زاهدی به دهلی رفت و باعث رونق برنامههای فارسی رادیو دهلی شد تا جاییکه یکسال بعد رادیو هندوستان برای ضبط نمونههای موسیقی ایرانی بر روی صفحه از او دعوت کرد و او به همراه تعدادی از بهترین هنرمندان آن روزگار به هند رفت و ۱۵۰ صفحه از آهنگهای ایرانی را ضبط کردند. سال ۱۳۲۴ نیز به دعوت دولت افغانستان و رادیو کابل به عنوان سرپرست هیأتی از هنرمندان چون حسین قوامی، جلیل شهناز، مجید نجاحی، انوشیروان روحانی و حسین همدانیان به کابل رفت و ۹ برنامه اجرا کردند که مورد توجه بسیار قرار گرفت. کمی پس از آن دولت شوروی هم از هنرمندان رادیو ایران دعوت کرد و این بار نیز خالدی به عنوان سرپرست هیأتی که اعضایش فرهنگ شریف، جهانگیر ملک و ناصر مسعودی بودند به باکو و مسکو رفتند و برنامههای مختلفی اجرا کردند.
در دهه ۳۰ با اینکه سینما در ایران نوپا و فاقد تکنیکهای لازم بود، اما به دعوت فیلمسازان برای فیلمهایشان آهنگ ساخت که اسامی برخی از این فیلمها عبارتند از: زندانی امیر، طوفان زندگی، شرمسار و مادر. آشنایی خالدی با دلکش و تشکیل مثلث خالدی، دلکش و نواب صفا (شاعر) باعث شد که همراه با هم تعدادی از بهترین آهنگهای ایرانی همچون آمد نوبهار، داغ لاله، رفتی و رفتم و دل غافل پدیدار شود. خالدی حدود ۸۰ آهنگ برای دلکش ساخت.
او در طی دوران آهنگسازی با شعرایی همچون رهی معیری، بیژن ترقی، نواب صفا، معینی کرمانشاهی، حسین مسرور، ابوالقاسم حالت، سایه، گل گلاب، سهیلی، پرویز خطیبی و نادرپور همکاری کرد. حدود ۸۰ آهنگ نیز بر روی اشعار متقدمین همچون حافظ و سعدی ساختهاست. اسامی برخی از خوانندگانی که آهنگهای او را خواندهاند عبارتند از: دلکش، ملوک ضرابی، روح بخش، بنان و قوامی.
مهدی خالدی در ۷۱ سالگی درگذشت و در ابنبابویه به خاک سپرده شد. از او سه فرزند به نامهای نشاط، مهرداد و شهرزاد به یادگار ماندهاست.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۹ آذر سالروز درگذشت #مهدی_خالدی
( زاده امرداد ۱۲۹۸ تهران -- درگذشته ۹ آذر ۱۳۶۹ تهران) آهنگساز و نوازنده ویلون
خالدی نخستین نوازندهای بود که بعد از صبا در رادیو ایران ویلون تکی نواخت.
او در نواختن ویلون سبکی نو و خاص ابداع کرد و الگوی قدیمی اجرای موسیقی ایرانی را بهم زد. وی به جای روال پیش درآمد، آواز، تصنیف و رنگ، تصنیفهایی ساخت که اول دو بند شعر همراه با آهنگ در آغاز برنامه خوانده میشد، سپس خواننده تصنیف را میخواند و بعد یک قطعه آواز با ساز سلو اجرا میکرد و در نهایت برنامه با همان تصنیف خاتمه مییافت. همین نوآوری توجه و علاقه مردم را برانگیخت و باعث شهرت و محبوبیت آهنگهای او شد. در آهنگسازی چهارمضراب شور معروف به چهارمضراب خالدی و چهارمضراب سلمک را انحصاری خود ساخت.
خالدی که پدربزرگ مادریاش نیزن دربار ناصرالدین شاه بود، علاقهاش به موسیقی باعث شد که پدرش در ۱۶ سالگی او را به نزد ابوالحسن صبا ببرد که با او دوستی داشت. او طی یک سال و نیم آموزش ویلون و موسیقی ایرانی را نزد صبا فرا گرفت و کمی بعد جزو هنرمندان شناخته شده عرصه موسیقی شد. او همچنین از هنرمندانی چون روحاله خالقی، حسین یاحقی، حسین خالدی، و حبیب اسماعیلی هم استفاده کرد. با افتتاح رادیو در سال ۱۳۱۹ صبا او را به عنوان نوازنده ویلون به ارکستر رادیو معرفی کرد و به زودی هرهفته دو برنامه رادیویی در اختیارش قرار گرفت. سال ۱۳۳۴ به مقام سرپرستی موسیقی رادیو ایران رسید و با همکاری بنان ۶ ارکستر برای رادیو تشکیل داد. در این ارکسترها خوانندگان و نوازندگان مختلف شرکت داشتند و رهبری آنها به عهده خود وی بود. تعداد آهنگهایی که خالدی ساخت و از رادیو پخش شده بین ۲۵۰ تا ۳۰۰ آهنگ است و ۷۰ آهنگ نیز برای برنامه گلها ساخت.
او در نواختن ویلون در کنار سبک صبا و حسین یاحقی، سبک ویژهای مخصوص به خود ابداع کرد که در آن توجه به آرشه کشی بیش از پنجه مهم بود. او علاقه زیادی به آهنگهای فولکلور و محلی داشت و از آنها به عنوان منبع الهام بسیاری از آهنگهایش مثل رعنا جان و آی بانو استفاده کرد.
در طی سالهای ۱۳۲۴ تا ۱۳۴۳ به دعوت شبکههای رادیویی کشورهای همسایه سفرهای متعددی را جهت اجرا و شناساندن موسیقی ایرانی انجام داد. سال ۱۳۲۴ به دعوت شبکه رادیویی هندوستان همراه با بدیع زاده، علیاکبر پروانه، کاموسی و علی زاهدی به دهلی رفت و باعث رونق برنامههای فارسی رادیو دهلی شد تا جاییکه یکسال بعد رادیو هندوستان برای ضبط نمونههای موسیقی ایرانی بر روی صفحه از او دعوت کرد و او به همراه تعدادی از بهترین هنرمندان آن روزگار به هند رفت و ۱۵۰ صفحه از آهنگهای ایرانی را ضبط کردند. سال ۱۳۲۴ نیز به دعوت دولت افغانستان و رادیو کابل به عنوان سرپرست هیأتی از هنرمندان چون حسین قوامی، جلیل شهناز، مجید نجاحی، انوشیروان روحانی و حسین همدانیان به کابل رفت و ۹ برنامه اجرا کردند که مورد توجه بسیار قرار گرفت. کمی پس از آن دولت شوروی هم از هنرمندان رادیو ایران دعوت کرد و این بار نیز خالدی به عنوان سرپرست هیأتی که اعضایش فرهنگ شریف، جهانگیر ملک و ناصر مسعودی بودند به باکو و مسکو رفتند و برنامههای مختلفی اجرا کردند.
در دهه ۳۰ با اینکه سینما در ایران نوپا و فاقد تکنیکهای لازم بود، اما به دعوت فیلمسازان برای فیلمهایشان آهنگ ساخت که اسامی برخی از این فیلمها عبارتند از: زندانی امیر، طوفان زندگی، شرمسار و مادر. آشنایی خالدی با دلکش و تشکیل مثلث خالدی، دلکش و نواب صفا (شاعر) باعث شد که همراه با هم تعدادی از بهترین آهنگهای ایرانی همچون آمد نوبهار، داغ لاله، رفتی و رفتم و دل غافل پدیدار شود. خالدی حدود ۸۰ آهنگ برای دلکش ساخت.
او در طی دوران آهنگسازی با شعرایی همچون رهی معیری، بیژن ترقی، نواب صفا، معینی کرمانشاهی، حسین مسرور، ابوالقاسم حالت، سایه، گل گلاب، سهیلی، پرویز خطیبی و نادرپور همکاری کرد. حدود ۸۰ آهنگ نیز بر روی اشعار متقدمین همچون حافظ و سعدی ساختهاست. اسامی برخی از خوانندگانی که آهنگهای او را خواندهاند عبارتند از: دلکش، ملوک ضرابی، روح بخش، بنان و قوامی.
مهدی خالدی در ۷۱ سالگی درگذشت و در ابنبابویه به خاک سپرده شد. از او سه فرزند به نامهای نشاط، مهرداد و شهرزاد به یادگار ماندهاست.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۱۹ آذر سالروز درگذشت #ناهید_داییجواد
( زاده ۲۸ اردیبهشت ۱۳۲۱ اصفهان -- درگذشته ۱۹ آذر ۱۳۹۶ اصفهان ) خواننده موسیقی سنتی
بانو ناهید، دارای مدرک لیسانس در رشته ادبیات فارسی از دانشکده ادبیات دانشگاه اصفهان بود. وی در سال ۱۳۵۵ با کیوان قدرخواه، شاعر و وکیل دادگستری ازدواج کرد و حاصل آن یک دختر بود. همسر وی در سال ۱۳۸۳ درگذشت.
وی در سال ۱۳۴۲ به استخدام آموزش و پرورش اصفهان درآمد و از سال ۱۳۵۵ تا سال ۱۳۷۴ که بازنشسته شد، در دبیرستانهای اصفهان به تدریس ادبیات و زبان فارسی و عربی مشغول بود. وی ۹ سال پیش از انقلاب از رادیو استعفا داد و از سال ۱۳۷۴ به بعد مشغول تدریس آواز ایرانی در آموزشگاههای موسیقی بود.
او در سال ۱۳۸۱ سه کنسرت در تهران در تالارهای وحدت، اندیشه، فرهنگ، با مشارکت کیان علینژاد اجرا کرد و پس از آن به همراه «گروه ایراندخت» تور کنسرتی را در شرق ایالات متحده داشت. آخرین اجرای وی در خارج از کشور در بزرگداشت پیرنیا در لندن بود که به همراه گلپایگانی با همدیگر برنامه اجرا کردند.
وی چند سال با بیماری سخت زندگی کرد اما همچنان با روحیه به کار آموزش و تدریس موسیقی ادامه میداد. این هنرمند چند روزی بود که به گفته پزشک معالجش از بیماری رها شده و از تهران به اصفهان بازگشته بود تا به کار تدریس هنرجویانش بپردازد اما در یکشنبه شب ۱۹ آذر ۱۳۹۶ در حالی که از آموزشگاه موسیقی نوا باز میگشت، اتومبیلی که سرعت زیادی داشت با وی برخورد کرد و پس از انتقال به بیمارستان درگذشت.
آثار:
همکاری ناهید داییجواد با ارکستر گلها با جواد معروفی به شرح زیر است:
گلهای رنگارنگ ۳۹۲ سه گاه قسم به خدا
گلهای رنگارنگ ب۳۹۲ سه گاه قسم به خدا
گلهای رنگارنگ ۴۲۱ مخالف سهگاه ناله بیاثر
گلهای رنگارنگ ۴۵۷ شوشتری جنگ افسونگر
گلهای رنگارنگ ۴۲۴ سه گاه آردیا پور
گلهای رنگارنگ ۴۰۸ دشتی
گلهای رنگارنگ ۴۰۳ افشاری
گلهای رنگارنگ ۴۷۸ افشاری آیینه
گلهای رنگارنگ ۴۷۷ چهارگاه چشم یاری
گلهای رنگارنگ ۴۶۲ امتحان غزل حافظ
گلهای رنگارنگ افشاری آتشین لاله
شاخهگل ۳۲۳ بیت ترک مثنوی
گلهای صحرائی ۶۲ دشتی غروب کوهستان
شاخهگل ۲۹۷ سه گاه قسم به خدا.
از وی حدود بیش از نود و دو آهنگ که در رادیو اصفهان ضبط شد با هنرمندانی چون: کسایی، جهانبخش پازوکی، سراج، شاهین، سلطانی، ساغری، مجاهد از سال ۴۱ تا ۵۷.
«ناله بیاثر» با شعر «رهی معیری»
«اشکم دونه دونه»
"آه سینه سوز"یا"دل بی نصیب" با شعر "امیل" و آهنگ جهانبخش پازوکی
«دستی نگیرد دست من» یا «ساقیا در را گشا» که به اسم «همراز»
تصنیف «مادر»
تصنیف «ساقی بیگانه» شعر از بهادر یگانه
غروب کوهستان از شهرتی زیاد برخوردار است.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۱۹ آذر سالروز درگذشت #ناهید_داییجواد
( زاده ۲۸ اردیبهشت ۱۳۲۱ اصفهان -- درگذشته ۱۹ آذر ۱۳۹۶ اصفهان ) خواننده موسیقی سنتی
بانو ناهید، دارای مدرک لیسانس در رشته ادبیات فارسی از دانشکده ادبیات دانشگاه اصفهان بود. وی در سال ۱۳۵۵ با کیوان قدرخواه، شاعر و وکیل دادگستری ازدواج کرد و حاصل آن یک دختر بود. همسر وی در سال ۱۳۸۳ درگذشت.
وی در سال ۱۳۴۲ به استخدام آموزش و پرورش اصفهان درآمد و از سال ۱۳۵۵ تا سال ۱۳۷۴ که بازنشسته شد، در دبیرستانهای اصفهان به تدریس ادبیات و زبان فارسی و عربی مشغول بود. وی ۹ سال پیش از انقلاب از رادیو استعفا داد و از سال ۱۳۷۴ به بعد مشغول تدریس آواز ایرانی در آموزشگاههای موسیقی بود.
او در سال ۱۳۸۱ سه کنسرت در تهران در تالارهای وحدت، اندیشه، فرهنگ، با مشارکت کیان علینژاد اجرا کرد و پس از آن به همراه «گروه ایراندخت» تور کنسرتی را در شرق ایالات متحده داشت. آخرین اجرای وی در خارج از کشور در بزرگداشت پیرنیا در لندن بود که به همراه گلپایگانی با همدیگر برنامه اجرا کردند.
وی چند سال با بیماری سخت زندگی کرد اما همچنان با روحیه به کار آموزش و تدریس موسیقی ادامه میداد. این هنرمند چند روزی بود که به گفته پزشک معالجش از بیماری رها شده و از تهران به اصفهان بازگشته بود تا به کار تدریس هنرجویانش بپردازد اما در یکشنبه شب ۱۹ آذر ۱۳۹۶ در حالی که از آموزشگاه موسیقی نوا باز میگشت، اتومبیلی که سرعت زیادی داشت با وی برخورد کرد و پس از انتقال به بیمارستان درگذشت.
آثار:
همکاری ناهید داییجواد با ارکستر گلها با جواد معروفی به شرح زیر است:
گلهای رنگارنگ ۳۹۲ سه گاه قسم به خدا
گلهای رنگارنگ ب۳۹۲ سه گاه قسم به خدا
گلهای رنگارنگ ۴۲۱ مخالف سهگاه ناله بیاثر
گلهای رنگارنگ ۴۵۷ شوشتری جنگ افسونگر
گلهای رنگارنگ ۴۲۴ سه گاه آردیا پور
گلهای رنگارنگ ۴۰۸ دشتی
گلهای رنگارنگ ۴۰۳ افشاری
گلهای رنگارنگ ۴۷۸ افشاری آیینه
گلهای رنگارنگ ۴۷۷ چهارگاه چشم یاری
گلهای رنگارنگ ۴۶۲ امتحان غزل حافظ
گلهای رنگارنگ افشاری آتشین لاله
شاخهگل ۳۲۳ بیت ترک مثنوی
گلهای صحرائی ۶۲ دشتی غروب کوهستان
شاخهگل ۲۹۷ سه گاه قسم به خدا.
از وی حدود بیش از نود و دو آهنگ که در رادیو اصفهان ضبط شد با هنرمندانی چون: کسایی، جهانبخش پازوکی، سراج، شاهین، سلطانی، ساغری، مجاهد از سال ۴۱ تا ۵۷.
«ناله بیاثر» با شعر «رهی معیری»
«اشکم دونه دونه»
"آه سینه سوز"یا"دل بی نصیب" با شعر "امیل" و آهنگ جهانبخش پازوکی
«دستی نگیرد دست من» یا «ساقیا در را گشا» که به اسم «همراز»
تصنیف «مادر»
تصنیف «ساقی بیگانه» شعر از بهادر یگانه
غروب کوهستان از شهرتی زیاد برخوردار است.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۱۱ دی سالروز درگذشت #استاد_جواد_بدیعزاده
( زاده سال ۱۲۸۱ تهران -- درگذشته ۱۱ دی ۱۳۵۸ تهران ) خواننده، موسیقیدان و آهنگساز
بدیعزاده که پدرش رضا بدیع کاشانی، ملقب به بدیعالمتکلمین، روحانی مشروطهخواه بود و به سید اناری شهرت داشت، فرزندش را غالباً به مجالس وعظ و روضهخوانی خود میبرد تا با شیوه آوازخوانی مذهبی آشنا شود. بدیعالمتکلمین با تسلط کافی بر ردیف موسیقی ایرانی، پسر خود را نیز به فن آواز مؤذنی و روضهخوانی و تعزیه آشنا ساخت و او از تجربیات پدر استفاده کرد و به فراگیری گوشهها و ردیفهای موسیقی دستگاهی ایران پرداخت. جواد، موسیقی ردیف سنتی و گوشههای بیشمار آن را از پدر و نیز از دایی خود میرزا یحیی سعید واعظین که او نیز از واعظان مشهور زمان خود بود، فراگرفت.
او تحصیلات ابتدایی را در مدرسه تدین و دوره متوسطه را در مدرسه آلیانس فرانسویها و سپس دارالفنون به پایان رساند و از سال ۱۳۰۴ تا ۱۳۳۱ در مجلس شورای ملی استخدام شد و به عنوان کارمند در مجلس کار میکرد.
او علاوه بر خوانندگی در امر آهنگسازی نیز شهرت دارد. در سال ۱۳۰۴ که کمپانی انگلیسی صفحهپُرکنی هیزمَستِرزوُیس بهقصد تهیه و ضبط صفحه از نواختهها و خواندههای هنرمندان ایرانی نماینده خود را به ایران اعزام کرد و شعبه خود را در تهران گشود، بدیعزاده بهعنوان نخستین خواننده مرد، با معرفی و توصیه عبدالحسین شهنازی انتخاب شد. اولین ضبط آثار او در سال ۱۳۰۶ با عنوان «جلوه گل» در کمپانی هیزمسترز ویس بود. دومین ضبط آثار او در سال ۱۳۱۲ و در کشور آلمان توسط کمپانی ادئون از جمله "شد خزان" صورت گرفت. سومین ضبط آثار او در سال ۱۳۱۸ در حلب سوریه توسط کمپانی سودوا با همراهی استاد صبا و محجوبی و دوصدایی با ملکه برومند انجام شد.
از میان آفریدههای معروف او میتوان از سرود ایران کشور داریوش و ترانههای جلوه گل، داد دل، دلافسرده، هدیه خاک، گل پرپر و خزان عشق یاد کرد. «خزان عشق» یا "شد خزان" که تا زمان ما جاذبه خود را حفظ کرده در سال ۱۳۱۲ در پیوند با متنی عاشقانه از رهی معیری و آهنگسازی بدیع زاده در کمپانی ادعون آلمان ضبط شده است. وی اولین خواننده اشعار با مضامین اجتماعی و طنز است که بیشتر آهنگهای مهرتاش را خوانده است.
وی با افتتاح رادیو به جمع هیئت ارکستر آن زمان رادیو پیوست و درکنار هنرمندانی چون حسین تهرانی، مرتضی نیداوود، حبیب سماعی و استاد ابوالحسن صبا آثار مشهوری در حوزه موسیقی ایرانی پدید آورد. او سالها عضو شورای شعر و موسیقی رادیو تهران بود.
بدیعزاده در ۷۷ سالگی درگذشت و در بهشتزهرا به خاک سپرده شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۱۱ دی سالروز درگذشت #استاد_جواد_بدیعزاده
( زاده سال ۱۲۸۱ تهران -- درگذشته ۱۱ دی ۱۳۵۸ تهران ) خواننده، موسیقیدان و آهنگساز
بدیعزاده که پدرش رضا بدیع کاشانی، ملقب به بدیعالمتکلمین، روحانی مشروطهخواه بود و به سید اناری شهرت داشت، فرزندش را غالباً به مجالس وعظ و روضهخوانی خود میبرد تا با شیوه آوازخوانی مذهبی آشنا شود. بدیعالمتکلمین با تسلط کافی بر ردیف موسیقی ایرانی، پسر خود را نیز به فن آواز مؤذنی و روضهخوانی و تعزیه آشنا ساخت و او از تجربیات پدر استفاده کرد و به فراگیری گوشهها و ردیفهای موسیقی دستگاهی ایران پرداخت. جواد، موسیقی ردیف سنتی و گوشههای بیشمار آن را از پدر و نیز از دایی خود میرزا یحیی سعید واعظین که او نیز از واعظان مشهور زمان خود بود، فراگرفت.
او تحصیلات ابتدایی را در مدرسه تدین و دوره متوسطه را در مدرسه آلیانس فرانسویها و سپس دارالفنون به پایان رساند و از سال ۱۳۰۴ تا ۱۳۳۱ در مجلس شورای ملی استخدام شد و به عنوان کارمند در مجلس کار میکرد.
او علاوه بر خوانندگی در امر آهنگسازی نیز شهرت دارد. در سال ۱۳۰۴ که کمپانی انگلیسی صفحهپُرکنی هیزمَستِرزوُیس بهقصد تهیه و ضبط صفحه از نواختهها و خواندههای هنرمندان ایرانی نماینده خود را به ایران اعزام کرد و شعبه خود را در تهران گشود، بدیعزاده بهعنوان نخستین خواننده مرد، با معرفی و توصیه عبدالحسین شهنازی انتخاب شد. اولین ضبط آثار او در سال ۱۳۰۶ با عنوان «جلوه گل» در کمپانی هیزمسترز ویس بود. دومین ضبط آثار او در سال ۱۳۱۲ و در کشور آلمان توسط کمپانی ادئون از جمله "شد خزان" صورت گرفت. سومین ضبط آثار او در سال ۱۳۱۸ در حلب سوریه توسط کمپانی سودوا با همراهی استاد صبا و محجوبی و دوصدایی با ملکه برومند انجام شد.
از میان آفریدههای معروف او میتوان از سرود ایران کشور داریوش و ترانههای جلوه گل، داد دل، دلافسرده، هدیه خاک، گل پرپر و خزان عشق یاد کرد. «خزان عشق» یا "شد خزان" که تا زمان ما جاذبه خود را حفظ کرده در سال ۱۳۱۲ در پیوند با متنی عاشقانه از رهی معیری و آهنگسازی بدیع زاده در کمپانی ادعون آلمان ضبط شده است. وی اولین خواننده اشعار با مضامین اجتماعی و طنز است که بیشتر آهنگهای مهرتاش را خوانده است.
وی با افتتاح رادیو به جمع هیئت ارکستر آن زمان رادیو پیوست و درکنار هنرمندانی چون حسین تهرانی، مرتضی نیداوود، حبیب سماعی و استاد ابوالحسن صبا آثار مشهوری در حوزه موسیقی ایرانی پدید آورد. او سالها عضو شورای شعر و موسیقی رادیو تهران بود.
بدیعزاده در ۷۷ سالگی درگذشت و در بهشتزهرا به خاک سپرده شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۱۸ دی زادروز #احمد_گلچینمعانی
( زاده ۱۸ دی ۱۲۹۵ تهران — درگذشته ۱۶ اردیبهشت ۱۳۷۹ مشهد) شاعر، نویسنده و پژوهشگر
گلچین در ۱۳۱۳ به استخدام وزارت دادگستری درآمد و تا ۱۳۳۸ در آنجا مشغول بهکار بود. از ۱۳۳۰ در کتابخانه ملی نیز خدمت میکرد و بعد از ۱۳۳۸ بهطور تمام وقت در کتابخانه مجلس مشغول شد. در ۱۳۴۲ به دعوت آستان قدس رضوی، برای تنظیم فهرست کتب خطی آنجا به مشهد رفت و در حین خدمت به تحصیل ادامه داد.
او در ۱۳۵۶ برای تدریس در دوره فوق لیسانس و دکتری زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه مشهد دعوت شد. وی از سیزدهسالگی شروع به سرودن شعر کرد و بعدها آثارش در روزنامههای نسیم شمال و توفیق انتشار مییافت. او با امیری فیروزکوهی و رهی معیری معاشرت داشت و در ۱۳۱۴ به انجمن ادبی حکیم نظامی پیوست و با وحید دستگردی همکاری کرد. در آن انجمن، علاوه بر شعرخوانی، خمسه نظامی مقابله و تصحیح میشد. وی مقالات ادبی، تاریخی و کتابشناسی زیادی در مجلات مختلف از جمله "ارمغان" ، "مهر" ، "دانش" ، "یغما" ، "سپاهان" "راهنمای کتاب" و غیره نوشته است.
و سرانجام در ۸۴ سالگی درگذشت و در مقبره شعرای آرامگاه فردوسی به خاک سپرده شد.
آثار :
دیوان اشعار.
گلزار معانی.
تاریخ تذکرههای فارسی (دو جلد)
رساله تحقیقی گلشن راز.
مکتب وقوع در شعر فارسی.
شهر آشوب در شعر فارسی.
رساله در احوال آل بنجیر.
تذکره پیمانه.
ذیلی بر تذکره میخانه.
تصحیح و تکمیل تذکره میخانه عبدالنبی فخرالزمانی قزوینی.
کاروان هند.
شرح دیباچه انیسالارواح در موسیقی با شواهد منظوم.
راهنمای گنجینه قرآن.
تصحیح لطایفالطوایف تالیف فخرالدین صفیبیهقی.
فرهنگ اشعار صائب.
تصحیح تذکره منظوم رشحه سروده محمد باقر رشحه اصفهانی.
تصحیح تذکره میخانه تالیف ملا عبدالنبی فخرالزمانیقزوینی.
تصحیح کنوزالاسرار و رموز الاحرار.
شرح منظوم سوانح فیالعشق شیخ احمد غزالی.
چند مجلد ار فهرست کتابخانه مجلس شورای ملی.
رساله در بیان کاغذ و مرکب و رنگهای الوان.
اهتمام در انتشار کتابهای:
تاریخ ملازاده احمدبن محمودبخاری، در ذکر مزارات بخارا.
کنوز الاسرار رموز الاسرار، شرح منظوم السوانح فیالعشق احمد غزالی.
فهرست مجموعههای خطی کتابخانه مجلس.
فهرست قسمتی از کتب خطی کتابخانه عبدالحسین بیات.
مجموعه اشعار گلچین معانی بالغ بر دههزاربیت است. دیوان گلچین شامل غزلیات، قصاید، ترکیبات، مقطعات، مثنویات، رباعیات، مراثی و تواریخ، اخوانیات، مطایبات، فکاهیات و متفرقات است.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۱۸ دی زادروز #احمد_گلچینمعانی
( زاده ۱۸ دی ۱۲۹۵ تهران — درگذشته ۱۶ اردیبهشت ۱۳۷۹ مشهد) شاعر، نویسنده و پژوهشگر
گلچین در ۱۳۱۳ به استخدام وزارت دادگستری درآمد و تا ۱۳۳۸ در آنجا مشغول بهکار بود. از ۱۳۳۰ در کتابخانه ملی نیز خدمت میکرد و بعد از ۱۳۳۸ بهطور تمام وقت در کتابخانه مجلس مشغول شد. در ۱۳۴۲ به دعوت آستان قدس رضوی، برای تنظیم فهرست کتب خطی آنجا به مشهد رفت و در حین خدمت به تحصیل ادامه داد.
او در ۱۳۵۶ برای تدریس در دوره فوق لیسانس و دکتری زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه مشهد دعوت شد. وی از سیزدهسالگی شروع به سرودن شعر کرد و بعدها آثارش در روزنامههای نسیم شمال و توفیق انتشار مییافت. او با امیری فیروزکوهی و رهی معیری معاشرت داشت و در ۱۳۱۴ به انجمن ادبی حکیم نظامی پیوست و با وحید دستگردی همکاری کرد. در آن انجمن، علاوه بر شعرخوانی، خمسه نظامی مقابله و تصحیح میشد. وی مقالات ادبی، تاریخی و کتابشناسی زیادی در مجلات مختلف از جمله "ارمغان" ، "مهر" ، "دانش" ، "یغما" ، "سپاهان" "راهنمای کتاب" و غیره نوشته است.
و سرانجام در ۸۴ سالگی درگذشت و در مقبره شعرای آرامگاه فردوسی به خاک سپرده شد.
آثار :
دیوان اشعار.
گلزار معانی.
تاریخ تذکرههای فارسی (دو جلد)
رساله تحقیقی گلشن راز.
مکتب وقوع در شعر فارسی.
شهر آشوب در شعر فارسی.
رساله در احوال آل بنجیر.
تذکره پیمانه.
ذیلی بر تذکره میخانه.
تصحیح و تکمیل تذکره میخانه عبدالنبی فخرالزمانی قزوینی.
کاروان هند.
شرح دیباچه انیسالارواح در موسیقی با شواهد منظوم.
راهنمای گنجینه قرآن.
تصحیح لطایفالطوایف تالیف فخرالدین صفیبیهقی.
فرهنگ اشعار صائب.
تصحیح تذکره منظوم رشحه سروده محمد باقر رشحه اصفهانی.
تصحیح تذکره میخانه تالیف ملا عبدالنبی فخرالزمانیقزوینی.
تصحیح کنوزالاسرار و رموز الاحرار.
شرح منظوم سوانح فیالعشق شیخ احمد غزالی.
چند مجلد ار فهرست کتابخانه مجلس شورای ملی.
رساله در بیان کاغذ و مرکب و رنگهای الوان.
اهتمام در انتشار کتابهای:
تاریخ ملازاده احمدبن محمودبخاری، در ذکر مزارات بخارا.
کنوز الاسرار رموز الاسرار، شرح منظوم السوانح فیالعشق احمد غزالی.
فهرست مجموعههای خطی کتابخانه مجلس.
فهرست قسمتی از کتب خطی کتابخانه عبدالحسین بیات.
مجموعه اشعار گلچین معانی بالغ بر دههزاربیت است. دیوان گلچین شامل غزلیات، قصاید، ترکیبات، مقطعات، مثنویات، رباعیات، مراثی و تواریخ، اخوانیات، مطایبات، فکاهیات و متفرقات است.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۳۰ دی سالروز درگذشت #بانو_هایده
( زاده ۲۱ فروردین ۱۳۲۱ تهران – درگذشتهٔ ۳۰ دی ۱۳۶۸ کالیفرنیا ) خواننده
بانو هایده خواننده موسیقی سنتی و پاپ ایرانی، دارای صدای کنترآلتو بود و بیش از دو دهه در اجرای آواز و ترانههای ایرانی فعالیت داشت.
نام اصلی او معصومه، نام پدرش محمد ددهبالا افسر گارد جاویدان، مادرش زینت بلغاری و خواهر کوچکترش مهستی بود که پیش از او خوانندگی را آغاز کرده بود.
صدای هایده به لحاظ زیباشناختی با صدای بانو دلکش مقایسه میشد. وی آموزش را با علی تجویدی، مربی آواز، استاد ویلون و آهنگساز شروع کرد، تجویدی کسی بود که با دلکش نیز همکاری داشت. البته هایده پیش از آنکه تجویدی صدای وی را در اجرایی عمومی بشنود، تبحری در موسیقی یافته بود.
هایده، آنگونه که بارها در چندین مصاحبه گفته بود، تحت تأثیر صدای پر قدرت و شیوه آوازخوانی دلکش، خواننده صاحب سبک و بلندآوازه آن دوران، روی به عالم موسیقی آورد. وی در سال ۱۳۴۷، فعالیت حرفهای خود را با خواندن ترانه «آزاده» که اثر استادش علی تجویدی بر روی آخرین سروده رهی معیری بود آغاز کرد. اجرای ترانه «آزاده» با ارکستر بزرگ گلها در رادیو تهران انجام شد. وی پس از اجرای چندین اثر دیگر از تجویدی و دیگر آهنگسازان معروف، از جمله همایون خرم در برنامه گلها، از نخستین سالهای دهه ۱۳۵۰ به خواندن ترانههای پاپ علاقهمند شد که بیشتر از ساختههای فریدون خشنود، جهانبخش پازوکی، محمد حیدری و انوشیروان روحانی بودند..
هایده در شهریور ۱۳۵۷، چند ماه پیش از انقلاب، ایران را به مقصد بریتانیا ترک کرد. او تا پایان عمر از این رویداد به عنوان تلخترین خاطره زندگی خود یاد میکرد.
همکاری او با آهنگساز سرشناس ایرانی صادق نوجوکی پس از مهاجرت به آمریکا فزونی یافت و منجر به تهیه آلبومهای «بزن تار» و «شب عشق» شد. آلبوم «شب عشق» بهعنوان پرفروشترین آلبوم دهه شصت شرکت ترانه معرفی شد و همچنین از آلبوم «بزن تار» به عنوان آلبوم سال (۱۹۹۰) یاد شد.
هایده در ۲۰ ژانویه ۱۹۹۰ برابر با ۳۰ دی ۱۳۶۸ فردای اجرای کنسرت در باشگاه کازابلانکا در حومه سانفرانسیسکو، کالیفرنیا، بر اثر سکته قلبی درگذشت
و در گورستان وستوود در لس آنجلس با حضور هزاران نفر از ایرانیان مقیم آمریکا به خاک سپرده شد. هما سرشار (روزنامهنگار) ویگن (خواننده) و حسن شهباز (مترجم و سردبیر فصلنامه رهاورد) از جمله سخنرانان در آن مراسم بودند.
در تهران نیز با وجود محدودیتهای بسیار، گروهی از مردم در مسجدالجواد یاد او را گرامی داشتند. ویدئوی مراسم خاکسپاری او به فاصله کوتاهی، مخفیانه در ایران پخش شد.
۱۵ فروردین سال ۱۳۹۸ برابر با ۴ آوریل ۲۰۱۹ شهرداری لسآنجلس ستاره این خواننده را در بلوار مشاهیر این شهر قرار داد. همچنین روز پنجم آوریل به نام هایده در تقویم لسآنجلس ثبت شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۳۰ دی سالروز درگذشت #بانو_هایده
( زاده ۲۱ فروردین ۱۳۲۱ تهران – درگذشتهٔ ۳۰ دی ۱۳۶۸ کالیفرنیا ) خواننده
بانو هایده خواننده موسیقی سنتی و پاپ ایرانی، دارای صدای کنترآلتو بود و بیش از دو دهه در اجرای آواز و ترانههای ایرانی فعالیت داشت.
نام اصلی او معصومه، نام پدرش محمد ددهبالا افسر گارد جاویدان، مادرش زینت بلغاری و خواهر کوچکترش مهستی بود که پیش از او خوانندگی را آغاز کرده بود.
صدای هایده به لحاظ زیباشناختی با صدای بانو دلکش مقایسه میشد. وی آموزش را با علی تجویدی، مربی آواز، استاد ویلون و آهنگساز شروع کرد، تجویدی کسی بود که با دلکش نیز همکاری داشت. البته هایده پیش از آنکه تجویدی صدای وی را در اجرایی عمومی بشنود، تبحری در موسیقی یافته بود.
هایده، آنگونه که بارها در چندین مصاحبه گفته بود، تحت تأثیر صدای پر قدرت و شیوه آوازخوانی دلکش، خواننده صاحب سبک و بلندآوازه آن دوران، روی به عالم موسیقی آورد. وی در سال ۱۳۴۷، فعالیت حرفهای خود را با خواندن ترانه «آزاده» که اثر استادش علی تجویدی بر روی آخرین سروده رهی معیری بود آغاز کرد. اجرای ترانه «آزاده» با ارکستر بزرگ گلها در رادیو تهران انجام شد. وی پس از اجرای چندین اثر دیگر از تجویدی و دیگر آهنگسازان معروف، از جمله همایون خرم در برنامه گلها، از نخستین سالهای دهه ۱۳۵۰ به خواندن ترانههای پاپ علاقهمند شد که بیشتر از ساختههای فریدون خشنود، جهانبخش پازوکی، محمد حیدری و انوشیروان روحانی بودند..
هایده در شهریور ۱۳۵۷، چند ماه پیش از انقلاب، ایران را به مقصد بریتانیا ترک کرد. او تا پایان عمر از این رویداد به عنوان تلخترین خاطره زندگی خود یاد میکرد.
همکاری او با آهنگساز سرشناس ایرانی صادق نوجوکی پس از مهاجرت به آمریکا فزونی یافت و منجر به تهیه آلبومهای «بزن تار» و «شب عشق» شد. آلبوم «شب عشق» بهعنوان پرفروشترین آلبوم دهه شصت شرکت ترانه معرفی شد و همچنین از آلبوم «بزن تار» به عنوان آلبوم سال (۱۹۹۰) یاد شد.
هایده در ۲۰ ژانویه ۱۹۹۰ برابر با ۳۰ دی ۱۳۶۸ فردای اجرای کنسرت در باشگاه کازابلانکا در حومه سانفرانسیسکو، کالیفرنیا، بر اثر سکته قلبی درگذشت
و در گورستان وستوود در لس آنجلس با حضور هزاران نفر از ایرانیان مقیم آمریکا به خاک سپرده شد. هما سرشار (روزنامهنگار) ویگن (خواننده) و حسن شهباز (مترجم و سردبیر فصلنامه رهاورد) از جمله سخنرانان در آن مراسم بودند.
در تهران نیز با وجود محدودیتهای بسیار، گروهی از مردم در مسجدالجواد یاد او را گرامی داشتند. ویدئوی مراسم خاکسپاری او به فاصله کوتاهی، مخفیانه در ایران پخش شد.
۱۵ فروردین سال ۱۳۹۸ برابر با ۴ آوریل ۲۰۱۹ شهرداری لسآنجلس ستاره این خواننده را در بلوار مشاهیر این شهر قرار داد. همچنین روز پنجم آوریل به نام هایده در تقویم لسآنجلس ثبت شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۱۲ اسفند زادروز #شادروان_بیژن_ترقی
( زاده ۱۲ اسفند ۱۳۰۸ تهران — درگذشته ۵ اردیبهشت ۱۳۸۸ تهران) شاعر و ترانهسرا
ترقی ترانههای به یاد ماندنی بهار دلنشین، آتش کاروان و برگ خزان را سروده است و مجموعه سرودههایش در کتابی با عنوان «آتش کاروان» گرد آمدهاست. او در کتاب «از پشت دیوارهای خاطره» پنجاه سال خاطرات خود را در زمینه شعر و موسیقی جمع آوری کرده و از جمله بهنقل خاطرات خود با شعرا و ترانهسراهایی چون نیمایوشیج، شهریار، پرویز یاحقی، ابوالحسن صبا، رهی معیری و علی تجویدی پرداخته است.
ادامه خاطرات او در کتابی تحت عنوان «پنجرهای بهباغ گل» از سوی انتشارات بدرقه جاودان بهبازار کتاب عرضه شده است که در این کتاب بهچگونگی سروده شدن تعدادی از ترانههای خود نیز اشاره دارد.
وی از سال ۱۳۳۵ با رادیو ایران نیز همکاری میکرد و فعالیت ادبیاش را با استادانی چون ملکالشعرای بهار، امیری فیروزکوهی، نیمایوشیج و شهریار آغاز کرده بود و با هنرمندان و آهنگسازان نامی روزگار خود چون ابوالحسن صبا، رضا محجوبی، علی تجویدی، داریوش رفیعی و پرویز یاحقی همکاری نزدیک داشت.
او در سالهای پایانی عمرش یکی از ترانههای ماندگارش را سرود تا نشان دهد که دود همچنان از کنده بلند میشود، این ترانه ایران جوان نام دارد که با رهبری پیمان سلطانی، بر روی آهنگی از مسیو لومر، نخستین سرود ملی ایران، اجرا شد. این سرود ابتدا با صدای سالار عقیلی و در سال گذشته با تنظیم جدید و با صدای شهرام ناظری به بازار آمد.
بیژن ترقی در ۸۰ سالگی درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشتزهرا بهخاک سپرده شد.
آثار ماندگار ترقی:
نام ترانه -- نام آهنگساز -- نام خواننده
میزده شب - پرویز یاحقی - مرضیه
بیداد زمان - پرویز یاحقی - مرضیه
نسیم فروردین - پرویز یاحقی - مرضیه
رفته بودم - پرویز یاحقی - مرضیه
امید دل من کجایی - پرویز یاحقی - مرضیه
حکایت دل - پرویز یاحقی - الهه
مانده نمانده - پرویز یاحقی - الهه
نگین انگشتری - پرویز یاحقی - الهه
آرد صبا خرمن گل - پرویز یاحقی - الهه
بازآمدم ؛ محلی شیرازی - معین
بادلم مهربان شو - پرویز یاحقی - حمیرا
بهار نورسیده - پرویز یاحقی - حمیرا
بهار عشق - پرویز یاحقی - حمیرا
مرا نفریبی - پرویز یاحقی - حمیرا
مرا تنها نگذاری - پرویز یاحقی - حمیرا
جواب دلم راچه بگویم - پرویز یاحقی - حمیرا
محبت - پرویز یاحقی - حمیرا
پنجرهای به باغ گل - پرویز یاحقی - حمیرا
به کنار لاله و گل - پرویز یاحقی - حمیرا
با دلم مهربان شو - پرویز یاحقی - حمیرا
آهنگ محبت - پرویز یاحقی - حمیرا
صبرم عطا کن ؛ علی تجویدی - حمیرا
پشیمانم - علی تجویدی - حمیرا
دیگر چه خواهی - علی تجویدی - حمیرا
دلشکن (یار بیگانه نواز) اکبر محسنی - غلامحسین بنان
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۱۲ اسفند زادروز #شادروان_بیژن_ترقی
( زاده ۱۲ اسفند ۱۳۰۸ تهران — درگذشته ۵ اردیبهشت ۱۳۸۸ تهران) شاعر و ترانهسرا
ترقی ترانههای به یاد ماندنی بهار دلنشین، آتش کاروان و برگ خزان را سروده است و مجموعه سرودههایش در کتابی با عنوان «آتش کاروان» گرد آمدهاست. او در کتاب «از پشت دیوارهای خاطره» پنجاه سال خاطرات خود را در زمینه شعر و موسیقی جمع آوری کرده و از جمله بهنقل خاطرات خود با شعرا و ترانهسراهایی چون نیمایوشیج، شهریار، پرویز یاحقی، ابوالحسن صبا، رهی معیری و علی تجویدی پرداخته است.
ادامه خاطرات او در کتابی تحت عنوان «پنجرهای بهباغ گل» از سوی انتشارات بدرقه جاودان بهبازار کتاب عرضه شده است که در این کتاب بهچگونگی سروده شدن تعدادی از ترانههای خود نیز اشاره دارد.
وی از سال ۱۳۳۵ با رادیو ایران نیز همکاری میکرد و فعالیت ادبیاش را با استادانی چون ملکالشعرای بهار، امیری فیروزکوهی، نیمایوشیج و شهریار آغاز کرده بود و با هنرمندان و آهنگسازان نامی روزگار خود چون ابوالحسن صبا، رضا محجوبی، علی تجویدی، داریوش رفیعی و پرویز یاحقی همکاری نزدیک داشت.
او در سالهای پایانی عمرش یکی از ترانههای ماندگارش را سرود تا نشان دهد که دود همچنان از کنده بلند میشود، این ترانه ایران جوان نام دارد که با رهبری پیمان سلطانی، بر روی آهنگی از مسیو لومر، نخستین سرود ملی ایران، اجرا شد. این سرود ابتدا با صدای سالار عقیلی و در سال گذشته با تنظیم جدید و با صدای شهرام ناظری به بازار آمد.
بیژن ترقی در ۸۰ سالگی درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشتزهرا بهخاک سپرده شد.
آثار ماندگار ترقی:
نام ترانه -- نام آهنگساز -- نام خواننده
میزده شب - پرویز یاحقی - مرضیه
بیداد زمان - پرویز یاحقی - مرضیه
نسیم فروردین - پرویز یاحقی - مرضیه
رفته بودم - پرویز یاحقی - مرضیه
امید دل من کجایی - پرویز یاحقی - مرضیه
حکایت دل - پرویز یاحقی - الهه
مانده نمانده - پرویز یاحقی - الهه
نگین انگشتری - پرویز یاحقی - الهه
آرد صبا خرمن گل - پرویز یاحقی - الهه
بازآمدم ؛ محلی شیرازی - معین
بادلم مهربان شو - پرویز یاحقی - حمیرا
بهار نورسیده - پرویز یاحقی - حمیرا
بهار عشق - پرویز یاحقی - حمیرا
مرا نفریبی - پرویز یاحقی - حمیرا
مرا تنها نگذاری - پرویز یاحقی - حمیرا
جواب دلم راچه بگویم - پرویز یاحقی - حمیرا
محبت - پرویز یاحقی - حمیرا
پنجرهای به باغ گل - پرویز یاحقی - حمیرا
به کنار لاله و گل - پرویز یاحقی - حمیرا
با دلم مهربان شو - پرویز یاحقی - حمیرا
آهنگ محبت - پرویز یاحقی - حمیرا
صبرم عطا کن ؛ علی تجویدی - حمیرا
پشیمانم - علی تجویدی - حمیرا
دیگر چه خواهی - علی تجویدی - حمیرا
دلشکن (یار بیگانه نواز) اکبر محسنی - غلامحسین بنان
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#موسیقی_ایرانی 🎼
#اشک_و_آه
بعد از سال های بیستِ خورشیدی، نسیمِ تغییر و دگرگونی در فضا موج می زد. هم پایِ نیاز به تغییرات سیاسی- اجتماعیِ کشور، نهادهای فرهنگی نیز می بایست تن به دگرگونی می دادند. موسیقیِ ایران نیز از مشروطیت به این سو، ثابت و راکد مانده بود. صدای بانوان "قمرالملوک وزیری" و "ملوک ضرابی" رفته رفته از فضای تالارها، به درون گرامافون ها باز میگشت، از طرفی بانو "روحبخش" هنوز تحریرهای شش دانگی داشت، ولی با این همه نیاز زمانه را برآورده نمی ساخت.
اگر بانو "دلکش"، به نیروی ترانههای تاثیرگذار زنده یاد "مهدی خالدی" در صفِ اول جای گرفته بود، بانو "مرضیه" با چاشنیِ عرفانیِ که در صدایش بود با تصنیف- ترانههای عارفانه ی خود را به او رسانیده بود. "مرضیه" برای شعر پیوند خورده با موسیقی اهمیت ویژه ای قائل بود و از همین روی هر شعری که فقط وزن و قافیه داشت، او را نمیفریبد.
غالباً تصنیفهای او با بهترین سرودههای ترانهسرایان برجسته پیوند خورده بود، که از جمله می توان به "رهی معیری"، "بیژن ترقی"، "معینی کرمانشاهی"، "نواب صفا" و "تورج نگهبان" اشاره کرد. آهنگسازان ترانههای او نیز از بهترینهای دوران، از جمله "مجید وفادار"، "همایون خرم"، "علی تجویدی"، "پرویز یاحقی"، "مرتضی محجوبی" و در صدرِ همه، استاد فقید "روحالله خالقی" با ترانه چنگ رودکی در پیوند با شعری از "رودکی سمرقندی"، و تنظیم شده برای دو صدا، بودند.
یکی از زیباترین خوانده های عاشقانه ی زنده یاد "مرضیه"، ترانه ایست با عنوانِ «اشک و آه» در مایه ی «ابوعطا»، کلام آن را شادروان "رهی معیری" و آهنگش را "مرتضی محجوبی" ساخته و پرداخته است. این ترانه ی زیبا را شادروان "غلامحسین بنان" با صدای گرم و مخملینش نیز اجرا نموده است. شاعر، دوری از یار را، با شب سیاه و غمِ کشنده برابر می داند. از یارش خبری نیست و چشمانش گریانست. منتظر خبری از یارست و حتی به یک نگاه آن نیز راضی ست....
دارم غم جانکاهی، شب های سياهی، دور از رخ ماهی
نه يار و نه همراهی، جز قطره اشکی، جز شعله آهی
با سوزِ محبت چه کند دل، چه کند دل
با آتشِ حسرت چه کند دل، چه کند دل
می سوزم و می نالم با حالِ تباهی
نابرده نصيبی، ناکرده گناهی
ای راحتِ جان چاره ی من کن به پيامی، به نگاهی
ز غم جان آمد بر لب بر دل زارم ای شب تو گواهی
#رهی_معیری
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#موسیقی_ایرانی 🎼
#اشک_و_آه
بعد از سال های بیستِ خورشیدی، نسیمِ تغییر و دگرگونی در فضا موج می زد. هم پایِ نیاز به تغییرات سیاسی- اجتماعیِ کشور، نهادهای فرهنگی نیز می بایست تن به دگرگونی می دادند. موسیقیِ ایران نیز از مشروطیت به این سو، ثابت و راکد مانده بود. صدای بانوان "قمرالملوک وزیری" و "ملوک ضرابی" رفته رفته از فضای تالارها، به درون گرامافون ها باز میگشت، از طرفی بانو "روحبخش" هنوز تحریرهای شش دانگی داشت، ولی با این همه نیاز زمانه را برآورده نمی ساخت.
اگر بانو "دلکش"، به نیروی ترانههای تاثیرگذار زنده یاد "مهدی خالدی" در صفِ اول جای گرفته بود، بانو "مرضیه" با چاشنیِ عرفانیِ که در صدایش بود با تصنیف- ترانههای عارفانه ی خود را به او رسانیده بود. "مرضیه" برای شعر پیوند خورده با موسیقی اهمیت ویژه ای قائل بود و از همین روی هر شعری که فقط وزن و قافیه داشت، او را نمیفریبد.
غالباً تصنیفهای او با بهترین سرودههای ترانهسرایان برجسته پیوند خورده بود، که از جمله می توان به "رهی معیری"، "بیژن ترقی"، "معینی کرمانشاهی"، "نواب صفا" و "تورج نگهبان" اشاره کرد. آهنگسازان ترانههای او نیز از بهترینهای دوران، از جمله "مجید وفادار"، "همایون خرم"، "علی تجویدی"، "پرویز یاحقی"، "مرتضی محجوبی" و در صدرِ همه، استاد فقید "روحالله خالقی" با ترانه چنگ رودکی در پیوند با شعری از "رودکی سمرقندی"، و تنظیم شده برای دو صدا، بودند.
یکی از زیباترین خوانده های عاشقانه ی زنده یاد "مرضیه"، ترانه ایست با عنوانِ «اشک و آه» در مایه ی «ابوعطا»، کلام آن را شادروان "رهی معیری" و آهنگش را "مرتضی محجوبی" ساخته و پرداخته است. این ترانه ی زیبا را شادروان "غلامحسین بنان" با صدای گرم و مخملینش نیز اجرا نموده است. شاعر، دوری از یار را، با شب سیاه و غمِ کشنده برابر می داند. از یارش خبری نیست و چشمانش گریانست. منتظر خبری از یارست و حتی به یک نگاه آن نیز راضی ست....
دارم غم جانکاهی، شب های سياهی، دور از رخ ماهی
نه يار و نه همراهی، جز قطره اشکی، جز شعله آهی
با سوزِ محبت چه کند دل، چه کند دل
با آتشِ حسرت چه کند دل، چه کند دل
می سوزم و می نالم با حالِ تباهی
نابرده نصيبی، ناکرده گناهی
ای راحتِ جان چاره ی من کن به پيامی، به نگاهی
ز غم جان آمد بر لب بر دل زارم ای شب تو گواهی
#رهی_معیری
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#موسیقی_ایرانی 🎼
#رهی_معیری
ایران در تاریخِ ترانه پردازی یک قرنِ اخیرش، سه دروه را پشت سر گذاشته است. نخستین دوره از زمانِ مشروطیت، با "علی اکبر شیدا" و "عارف قزوینی" آغاز شده و تا سالهای دهه ی نخست از قرنِ جاریِ خورشیدی دوام پیدا کرده، محتوای ترانه های این دوره، زیر جنبشِ مشروطیت و پیامدهای منفی و مثبت آن، پیش از هر چیز رنگ و بوی "میهنی- اخلاقی" به خود گرفته بود. زبانِ آن، شیوا، ساده و روان اما، کم و بیش در جریان پیوند با موسیقی، دچار مشکلاتی بوده است.
دوره ی دوم که از سال های دهه اول قرنِ حاضر آغاز می شود تا سال های دهه چهل، ادامه پیدا می کند و به نظر می رسد که بهترین ترانه های سنتی در این دوره آفریده شده است. موسیقی دلپذیر، متن های ظریفِ غالباً عاشقانه و مهم تر از همه پیوند دقیق و ماهرانه ی این دو با هم، بسیاری از ترانه های این دوره را رنگِ ماندگارتری زده است.
اما دوره ی سوم، که دوره رشد و پرورشِ موسیقیِ پاپ در ایران نیز هست، که اگرچه قدرت تسخیر کننده ای داشت ولی نتوانست به جاذبه های اصلی ترانه های سنتی متعلق به دوره دوم آسیب برساند. سنتی های پیشرو، همپای پاپ سازها با شور و شوق وصف ناپذیری به کار خود ادامه دادند و مخاطبان قدیمی را هم چنان با خود نگاه داشتند. که صدالبته در میان ترانه سرایان سنتی دوره دوم و سوم، زنده نام "رهی معیری"، در صدر نشسته است.
"رهی معیری" یکی از نام آورترین شاعران دهۀ بیست تا پنجاه خورشیدی است که با قریحۀ چشم گیر و گاه شگفت انگیز، تخیل دورپرواز و شاعرانۀ خود را به تصویرکشیده و آن را در کالبد انواع شعر، حتی ترانه های غزل وار و طنز های بدیع انتقادی و اجتماعی، بیان کرده و در این رهگذر، بر اثر بررسی های ژرف در آثار شاعران بزرگ، از تاثیر "فرخی"، "نظامی گنجوی"، "مولوی"، "حافظ"، به ویژه "سعدی" نیز، دورنمانده است. ویژگی مهم غزلیاتِ "رهی"، موسیقی دل انگیزی است که از ترکیب واژه ها و گزینش وزن ها به دست می آید. خوش تراش بودن کلمات و زمینه ی معناییِ موزون آن ها بود که این موسیقی را پدید می آورد و همین موسیقی بود که در ترانه های رهی نیز جریان داشته و آن ها را تاکنون یگانه و بی رقیب نگاه داشته است.
"علی دشتی" پژوهشگر، نویسنده، اندیشمند، مترجم، منتقد ادبی، روزنامهنگار، دیپلمات ایرانی، از اعضای مجلس شورای ملی و مجلس سنای ایران در دورهای از سلسله پهلوی، در مقدمه ای که بر کتاب «سایه عمر»، نخستین مجموعه شعری "رهی"، نهاده او را به«نجات دهندگان اولیه تصنیف» تعبیر کرده که پیش از او «به حالی زار و تباهی»، افتاده بود. "دشتی" می گوید: «غالب کسانی که به این کار دست می زنند یا شاعر نبوده و مختصر قریحه منظمی داشته، یا موسیقی نمی دانستند. حال آنکه "رهی" از این هر دو بهره مند است... "رهی" دقت و ظرافت اسلوب شعری خود را در ترانه ها نیز به کار بسته و ترانه را از سقوط در ابتذال دور نگاه داشته است».
زمانی استاد "باستانی پاریزی" در مورد او گفته بود: «پس از ششصد سال شاعری پای به دنیای ادب گذشته است که شاید پانصد سال دیگرهم مثل او به وجود نیاید.»
استاد فقید "روح الله خالقی" موسیقی دان، آهنگسازِ نام آورِ کشورمان و رهبر ارکستر برنامه ی گلها، که در سال های دهه بیست و سی همکاری های نزدیک با "رهی" داشته می گوید:
«از اواخر سال ۱۳۲۰ با این شاعرِ خوش زبان و زیبا سخن، آشنا شدم ولی طولی نکشید که این آشنایی به دوستی و مهر و الفت کشید. از آن جا که وی را در تلفیق شعر و موسیقی بسیار دقیق و موشکاف دیدم، بر سر ذوق آمدم، و آهنگ هایی ساختم که او اشعارش را سرود». استاد "خالقی" در ساختن چندین ترانه با "رهی" همکاری کرده است، که برخی از آنها به شرح زیر هستند.
«یار رسیده(شوشتری)»/ «لاله خونین(افشاری)»/ «نغمه نوروزی (دشتی)»/ «پیمان شکن(ابوعطا)»/ «بهار عشق(اصفهان)»/ «مستانه(افشاری)»/ «گل من کجایی(شور)»/ «امیدزندگانی(ماهور)»/ «شب جوانی(همایون)» که برخی از این ترانه ها، نخست با صدای "عبدالعلی وزیری" و تمامی آنها، بعد ها با صدای گرم و نرم و مخمل گونِ استاد "غلامحسین بنان" به اجرا در آمده است.
در میان نغمه پردازان مشهورِ گلها، "رهی معیری" بیشترین همکاری را با شادروان استاد کامل، "مرتضی محبوبی" داشته و از این همکاری نیز ترانه های دلپسندی بر جای نهاده است. به ویژه می توان از ترانه «من از روز ازل»، یاد کرد...
#روحشون_شاد_یادشون_گرامی
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#موسیقی_ایرانی 🎼
#رهی_معیری
ایران در تاریخِ ترانه پردازی یک قرنِ اخیرش، سه دروه را پشت سر گذاشته است. نخستین دوره از زمانِ مشروطیت، با "علی اکبر شیدا" و "عارف قزوینی" آغاز شده و تا سالهای دهه ی نخست از قرنِ جاریِ خورشیدی دوام پیدا کرده، محتوای ترانه های این دوره، زیر جنبشِ مشروطیت و پیامدهای منفی و مثبت آن، پیش از هر چیز رنگ و بوی "میهنی- اخلاقی" به خود گرفته بود. زبانِ آن، شیوا، ساده و روان اما، کم و بیش در جریان پیوند با موسیقی، دچار مشکلاتی بوده است.
دوره ی دوم که از سال های دهه اول قرنِ حاضر آغاز می شود تا سال های دهه چهل، ادامه پیدا می کند و به نظر می رسد که بهترین ترانه های سنتی در این دوره آفریده شده است. موسیقی دلپذیر، متن های ظریفِ غالباً عاشقانه و مهم تر از همه پیوند دقیق و ماهرانه ی این دو با هم، بسیاری از ترانه های این دوره را رنگِ ماندگارتری زده است.
اما دوره ی سوم، که دوره رشد و پرورشِ موسیقیِ پاپ در ایران نیز هست، که اگرچه قدرت تسخیر کننده ای داشت ولی نتوانست به جاذبه های اصلی ترانه های سنتی متعلق به دوره دوم آسیب برساند. سنتی های پیشرو، همپای پاپ سازها با شور و شوق وصف ناپذیری به کار خود ادامه دادند و مخاطبان قدیمی را هم چنان با خود نگاه داشتند. که صدالبته در میان ترانه سرایان سنتی دوره دوم و سوم، زنده نام "رهی معیری"، در صدر نشسته است.
"رهی معیری" یکی از نام آورترین شاعران دهۀ بیست تا پنجاه خورشیدی است که با قریحۀ چشم گیر و گاه شگفت انگیز، تخیل دورپرواز و شاعرانۀ خود را به تصویرکشیده و آن را در کالبد انواع شعر، حتی ترانه های غزل وار و طنز های بدیع انتقادی و اجتماعی، بیان کرده و در این رهگذر، بر اثر بررسی های ژرف در آثار شاعران بزرگ، از تاثیر "فرخی"، "نظامی گنجوی"، "مولوی"، "حافظ"، به ویژه "سعدی" نیز، دورنمانده است. ویژگی مهم غزلیاتِ "رهی"، موسیقی دل انگیزی است که از ترکیب واژه ها و گزینش وزن ها به دست می آید. خوش تراش بودن کلمات و زمینه ی معناییِ موزون آن ها بود که این موسیقی را پدید می آورد و همین موسیقی بود که در ترانه های رهی نیز جریان داشته و آن ها را تاکنون یگانه و بی رقیب نگاه داشته است.
"علی دشتی" پژوهشگر، نویسنده، اندیشمند، مترجم، منتقد ادبی، روزنامهنگار، دیپلمات ایرانی، از اعضای مجلس شورای ملی و مجلس سنای ایران در دورهای از سلسله پهلوی، در مقدمه ای که بر کتاب «سایه عمر»، نخستین مجموعه شعری "رهی"، نهاده او را به«نجات دهندگان اولیه تصنیف» تعبیر کرده که پیش از او «به حالی زار و تباهی»، افتاده بود. "دشتی" می گوید: «غالب کسانی که به این کار دست می زنند یا شاعر نبوده و مختصر قریحه منظمی داشته، یا موسیقی نمی دانستند. حال آنکه "رهی" از این هر دو بهره مند است... "رهی" دقت و ظرافت اسلوب شعری خود را در ترانه ها نیز به کار بسته و ترانه را از سقوط در ابتذال دور نگاه داشته است».
زمانی استاد "باستانی پاریزی" در مورد او گفته بود: «پس از ششصد سال شاعری پای به دنیای ادب گذشته است که شاید پانصد سال دیگرهم مثل او به وجود نیاید.»
استاد فقید "روح الله خالقی" موسیقی دان، آهنگسازِ نام آورِ کشورمان و رهبر ارکستر برنامه ی گلها، که در سال های دهه بیست و سی همکاری های نزدیک با "رهی" داشته می گوید:
«از اواخر سال ۱۳۲۰ با این شاعرِ خوش زبان و زیبا سخن، آشنا شدم ولی طولی نکشید که این آشنایی به دوستی و مهر و الفت کشید. از آن جا که وی را در تلفیق شعر و موسیقی بسیار دقیق و موشکاف دیدم، بر سر ذوق آمدم، و آهنگ هایی ساختم که او اشعارش را سرود». استاد "خالقی" در ساختن چندین ترانه با "رهی" همکاری کرده است، که برخی از آنها به شرح زیر هستند.
«یار رسیده(شوشتری)»/ «لاله خونین(افشاری)»/ «نغمه نوروزی (دشتی)»/ «پیمان شکن(ابوعطا)»/ «بهار عشق(اصفهان)»/ «مستانه(افشاری)»/ «گل من کجایی(شور)»/ «امیدزندگانی(ماهور)»/ «شب جوانی(همایون)» که برخی از این ترانه ها، نخست با صدای "عبدالعلی وزیری" و تمامی آنها، بعد ها با صدای گرم و نرم و مخمل گونِ استاد "غلامحسین بنان" به اجرا در آمده است.
در میان نغمه پردازان مشهورِ گلها، "رهی معیری" بیشترین همکاری را با شادروان استاد کامل، "مرتضی محبوبی" داشته و از این همکاری نیز ترانه های دلپسندی بر جای نهاده است. به ویژه می توان از ترانه «من از روز ازل»، یاد کرد...
#روحشون_شاد_یادشون_گرامی
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#_چـــکـــامـــه_پـــارســـی🎵
در پیش بیدردان چرا فریاد بیحاصل کنم
گر شکوهای دارم ز دل با یار صاحبدل کنم
در پرده سوزم همچو گل در سینه جوشم همچو مل
من شمع رسوا نیستم تا گریه در محفل کنم
اول کنم اندیشهای تا برگزینم پیشهای
آخر به یک پیمانه می اندیشه را باطل کنم
زآن رو ستانم جام را آن مایه آرام را
تا خویشتن را لحظهای از خویشتن غافل کنم
از گل شنیدم بوی او مستانه رفتم سوی او
تا چون غبار کوی او در کوی جان منزل کنم
روشنگری افلاکیم چون آفتاب از پاکیم
خاکی نیم تا خویش را سرگرم آب و گل کنم
غرق تمنای توام موجی ز دریای توام
من نخل سرکش نیستم تا خانه در ساحل کنم
دانم که آن سرو سهی از دل ندارد آگهی
چند از غم دل چون رهی فریاد بیحاصل کنم
#_رهی_معیری
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#_چـــکـــامـــه_پـــارســـی🎵
در پیش بیدردان چرا فریاد بیحاصل کنم
گر شکوهای دارم ز دل با یار صاحبدل کنم
در پرده سوزم همچو گل در سینه جوشم همچو مل
من شمع رسوا نیستم تا گریه در محفل کنم
اول کنم اندیشهای تا برگزینم پیشهای
آخر به یک پیمانه می اندیشه را باطل کنم
زآن رو ستانم جام را آن مایه آرام را
تا خویشتن را لحظهای از خویشتن غافل کنم
از گل شنیدم بوی او مستانه رفتم سوی او
تا چون غبار کوی او در کوی جان منزل کنم
روشنگری افلاکیم چون آفتاب از پاکیم
خاکی نیم تا خویش را سرگرم آب و گل کنم
غرق تمنای توام موجی ز دریای توام
من نخل سرکش نیستم تا خانه در ساحل کنم
دانم که آن سرو سهی از دل ندارد آگهی
چند از غم دل چون رهی فریاد بیحاصل کنم
#_رهی_معیری
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#_چـــکـــامـــه_پـــارســـی🎵
با گل و خار جهان یک رنگم
از روشندلی
صبح سیمینم
سیه کاری نمی آید ز من...
#_رهی_معیری
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#_چـــکـــامـــه_پـــارســـی🎵
با گل و خار جهان یک رنگم
از روشندلی
صبح سیمینم
سیه کاری نمی آید ز من...
#_رهی_معیری
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#یـــادمـــان
#_به_بهانه_۶اسفند_زادروز_هوشنگ_ابتهاج
#سایه_و_برنامه_گلها
برنامه گلها، نقطه عطفی در تاریخِ فرهنگ و ادب پارسی به شمار می رود که در شناساندن ارزش والایِ شعر و شاعران و موسیقی و موسیقی دانان به جامعه ایرانی، تاثیری سترگ داشته است. تا آن زمان به دلیل حساسیتهای دینی- اجتماعیِ حاکم بر جامعه در مقابل شعر و آهنگ و موسیقی، این هنر در خفا و پشتِ درهای بسته تمرین می شد. حتی هنگامی هم که موسیقی در مناسبت های خاص در ملا عام نواخته و اجرا می شد، موسیقی دانان را هم شان و هم مرتبۀ مطربان می دانستند و کسی به ارزش و جایگاه هنری آنان واقف نبود.
برنامه گلها، با بهبود منزلت اجتماعی اهل موسیقی، که تا آنزمان به عنوان "مطرب" تحقیر می شدند، پذیرفتن خوانندگان زن که تا آن زمان به سختی در زمره هنرمند محسوب می شدند، معرفی شاعران زنِ تاریخِ ایران که در محافل عمومی معمول نبود و بردن شعر و ترانه به خانه ها ی ایرانیان که با رادیو ممکن شد و در جامعه آنروز که اکثراً بیسواد بودند، تاثیری ژرف گذاشت، علاوه بر همه اینها، باعث تحولی ویژه در موسیقی ایرانی شد. و باعث ظهور انقلابی نو-کلاسیک میان موسیقی دانان نیز گشت که در طی آن بسیاری از شعرهای مشهور شاعرانِ عهد قاجار، همچون "عارف قزوینی"، "شیدا" و "درویش خان"، بازبینی و توسط هنرمندانِ تازه، دوباره اجرا شد. این برنامه ها همچنین منجر به کشف دوبارۀ ژانرهای اصیل موسیقی ایرانی شد.
اولین برنامه گلهای رادیو ایران در سال ۱۳۳۵ به ابتکار زنده یاد "داوود پیرنیا" به مدت ده دقیقه و با همکاری هنرمندان "احمد عبادی"، "علی تجویدی" و "عبدالعلی وزیری" ضبط و پخش شد. تا سال ۱۳۴۶ که "پیرنیا" با رادیو خداحافظی کرد، مجموعاً بیش از ۱۶۰۰ برنامه با نامهای "گلهای رنگارنگ"، "گلهای صحرایی"،" گلهای جاویدان"، "یک شاخه گل" و"برگ سبز" ادامه داشت و یکی از پر طرفدار ترین برنامه های موسیقی آن زمان بود. پس از "پیرنیا"، مرحوم "رهی معیری"، "محمد میرنقیبی" سرپرستی برنامه گلها را به عهده گرفتند. برنامه گلها که سال ها زیر نظر "داوود پیرنیا" با آن حساسیت های خاصش، اداره شده بود و شاخه های مختلف پیدا کرده بود، پس از کناره گیری او چند سالی سرپرستی های موقت پیدا کرد تا نوبت به سایه رسید که از همان آغاز با ایده های ابتکاری به میدان آمد.
"هوشنگ ابتهاج" – ه. الف. سایه - از سال ۱۳۵۱، سرپرستی برنامه گلهای رادیو ایران را رسماً بر عهده گرفت و دو سال پس از آن، ریاست شورای موسیقی رادیو نیز به او واگذار شد. او نیروهای جوان تر نوآوری را نیز وارد گلها کرد و سازگار با آن، نام برنامه را گلهای تازه نهاد و نیز گلچین هفته که از ابداعات ایشان است، چندی بعد به وجود آمد و همپای عرضه شعر کهن، به شاعران نو نیز مجال جلوه گری می داد، همان طور که در کنار استادان موسیقی سنتی از ساخته ها و نواخته های نوآوران سنتی نیز بهره می گرفت...
ادامه در پی دی اف👇👇
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#یـــادمـــان
#_به_بهانه_۶اسفند_زادروز_هوشنگ_ابتهاج
#سایه_و_برنامه_گلها
برنامه گلها، نقطه عطفی در تاریخِ فرهنگ و ادب پارسی به شمار می رود که در شناساندن ارزش والایِ شعر و شاعران و موسیقی و موسیقی دانان به جامعه ایرانی، تاثیری سترگ داشته است. تا آن زمان به دلیل حساسیتهای دینی- اجتماعیِ حاکم بر جامعه در مقابل شعر و آهنگ و موسیقی، این هنر در خفا و پشتِ درهای بسته تمرین می شد. حتی هنگامی هم که موسیقی در مناسبت های خاص در ملا عام نواخته و اجرا می شد، موسیقی دانان را هم شان و هم مرتبۀ مطربان می دانستند و کسی به ارزش و جایگاه هنری آنان واقف نبود.
برنامه گلها، با بهبود منزلت اجتماعی اهل موسیقی، که تا آنزمان به عنوان "مطرب" تحقیر می شدند، پذیرفتن خوانندگان زن که تا آن زمان به سختی در زمره هنرمند محسوب می شدند، معرفی شاعران زنِ تاریخِ ایران که در محافل عمومی معمول نبود و بردن شعر و ترانه به خانه ها ی ایرانیان که با رادیو ممکن شد و در جامعه آنروز که اکثراً بیسواد بودند، تاثیری ژرف گذاشت، علاوه بر همه اینها، باعث تحولی ویژه در موسیقی ایرانی شد. و باعث ظهور انقلابی نو-کلاسیک میان موسیقی دانان نیز گشت که در طی آن بسیاری از شعرهای مشهور شاعرانِ عهد قاجار، همچون "عارف قزوینی"، "شیدا" و "درویش خان"، بازبینی و توسط هنرمندانِ تازه، دوباره اجرا شد. این برنامه ها همچنین منجر به کشف دوبارۀ ژانرهای اصیل موسیقی ایرانی شد.
اولین برنامه گلهای رادیو ایران در سال ۱۳۳۵ به ابتکار زنده یاد "داوود پیرنیا" به مدت ده دقیقه و با همکاری هنرمندان "احمد عبادی"، "علی تجویدی" و "عبدالعلی وزیری" ضبط و پخش شد. تا سال ۱۳۴۶ که "پیرنیا" با رادیو خداحافظی کرد، مجموعاً بیش از ۱۶۰۰ برنامه با نامهای "گلهای رنگارنگ"، "گلهای صحرایی"،" گلهای جاویدان"، "یک شاخه گل" و"برگ سبز" ادامه داشت و یکی از پر طرفدار ترین برنامه های موسیقی آن زمان بود. پس از "پیرنیا"، مرحوم "رهی معیری"، "محمد میرنقیبی" سرپرستی برنامه گلها را به عهده گرفتند. برنامه گلها که سال ها زیر نظر "داوود پیرنیا" با آن حساسیت های خاصش، اداره شده بود و شاخه های مختلف پیدا کرده بود، پس از کناره گیری او چند سالی سرپرستی های موقت پیدا کرد تا نوبت به سایه رسید که از همان آغاز با ایده های ابتکاری به میدان آمد.
"هوشنگ ابتهاج" – ه. الف. سایه - از سال ۱۳۵۱، سرپرستی برنامه گلهای رادیو ایران را رسماً بر عهده گرفت و دو سال پس از آن، ریاست شورای موسیقی رادیو نیز به او واگذار شد. او نیروهای جوان تر نوآوری را نیز وارد گلها کرد و سازگار با آن، نام برنامه را گلهای تازه نهاد و نیز گلچین هفته که از ابداعات ایشان است، چندی بعد به وجود آمد و همپای عرضه شعر کهن، به شاعران نو نیز مجال جلوه گری می داد، همان طور که در کنار استادان موسیقی سنتی از ساخته ها و نواخته های نوآوران سنتی نیز بهره می گرفت...
ادامه در پی دی اف👇👇
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity