کاراواجو، با وجود عمر کوتاه و زندگی پرحادثه ای که داشت، اما تاثیری بسیار عظیم در تاریخ هنر از خود به جای گذاشت. سبک خاص او در نقاشی هنوز توجهات را به خود جلب می کند. او در این نقاشی یعنی شام در اِمااوس، یکی از داستان های محبوب انجیل لوقا را روایت می کند.👇
نقد نقاشی
"شام در اِمااوس/اثر: کاراواجیو / 1601 کاراواجو، با وجود عمر کوتاه و زندگی پرحادثه ای که داشت، اما تاثیری بسیار عظیم در تاریخ هنر از
خود به جای گذاشت. سبک خاص او در نقاشی هنوز توجهات را به خود جلب می کند. او در این نقاشی
یعنی شام در اِمااوس، یکی از داستان های محبوب انجیل لوقا را روایت می کند. ماجرا مربوط به بعد از
به صلیب کشیده شدن مسیح است، زمانی که دو تن از حواریون مسیح، غریبه ای را که تازه ملاقات کرده
اند به صرف شام دعوت می کنند. بعد از دعا و صرف غذا، آن ها متوجه می شوند که مهمان آن ها در
اصل خود مسیح است که رستاخیز یافته است. لوقا یکی از این دو حواریون را کلئوفاس می نامد، اما
چشمانشان باز شد و او را « : هویت فرد دیگر را مشخص نکرده است. در جایی از انجیل گفته می شود
». بازشناختند. اما او از نظرها ناپدید شد
کاراواجو در این ماجرا یک لحظه کاملا مشخص را انتخاب کرده است، همان لحظه بسیار کوتاهی که این
دو نفر متوجه می شوند در حال تماشای یک معجزه و قدرتی غیرقابل تصور هستند. نقاش این لحظه را
در نظر گرفته و آن را برای همیشه ماندگار کرده است. این فرصت در اختیار ما قرار گرفته است تا نظاره
گر حیرت و غافلگیری این دو نفر بعد از پی بردن به حقیقت ماجرا شویم.
هنوز مشخص نشده کاراواجو این نقاشی را برای چه کسی طراحی کرده است. تنها این مساله را می دانیم
که شام در اِمااوس در رم و احتمالا در سال 1۰61 طراحی شده است، یعنی در اوج دوران اصلاح
کاتولیک. در آن دوران به منظور مقابله با خطرات پروتستانیزم، شورای ترنت تشکیل شد. این شورا در
با کمک داستان های رمزآلود مربوط به رستگاری ما که توسط نقاشان و « : سال 1۶۰۱ اعلام کرد که
دیگر هنرمندان ارائه می شود، مردم مورد تعلیم قرار گرفته و یاد می گیرند که مسائل مربوط به ایمان و
»… باور را همیشه در ذهن خود داشته باشند
در آن زمان، کلیسا به این نتیجه رسیده بود که باید پیام خود را به صورت مستقیم به مومنان برساند، از
طریق یک هنر مذهبی دقیق و حساب شده. واقع گرایی، یکی از ویژگی هایی بود که در چنین آثاری حتما
باید رعایت می شد. سبک خاص کاراواجو در واقع گرایی، همان چیزی بود که هنر مذهبی آن زمان نیاز
داشت. صراحت و بی واسطگی کارهای او با پیچیدگی و تصنع دیگر هنرمندان آن دوران و سبک هنری
شیوه گرایی )یا منریزم( کاملا متفاوت بود. او تصمیم گرفت از سبک هنری شیوه گرایی که تنها طبقه
خاصی از مردم مورد توجه و تحسین قرار می دادند فاصله بگیرد و به سراغ سبکی ساده با تاثیرگذاری
آنی برود.
با بهره گیری از ابزارهای نور و سایه، کاراواجو در نقاشی های مذهبی خود سعی می کرد درام های
او هیچ وقت شخصیت های « : قدرتمندی خلق کند. بلوری، هنرشناس قرن هفدهمی در جایی گفته است
نقاشی های خود را زیر روشنایی روز قرار نمی داد. بلکه برعکس سعی می کرد آن ها را در فضای تیره
و تار یک اتاق بسته قرار دهد. همراه با نوری که به صورت عمودی می تابید و بخش هایی از بدن آن ها
اتاق بسته که بلوری به آن اشاره می ». را روشن می کرد. بقیه بخش های بدن آن ها هم در تاریکی بود
کند، یکی از ویژگی های مهم کارهای کاراواجو است. یک قرن قبل از این که این نقاشی خلق شود، یعنی
در دوران رنسانس، یکی از مهم ترین موارد مورد توجه هنرمندان مربوط به نقاشی با فاصله یا پرسپکتیو
خطی بود. از نظر هنرمندان رنسانس، سطح نقاشی همچون مانعی بود که دنیای نقاشی را از دنیای واقعی
جدا می کرد. جهان واقعی، یعنی همین جهان ما در این سوی تابلو قرار دارد. در آن سوی تابلو، یعنی در
جهان دیگر، قدیسه ها و حواریون می توانستند به تصویر کشیده شوند و هر کاری می خواهند انجام دهند.
ولی هیچ گاه نمی توانستند وارد چهان ما شوند.
کاراواجو تصمیم گرفت این تصور را به چالش بکشد. او به منظور این که عنصر فاصله را در نقاشی
هایش کنار بگذارد، شخصیت های خود را جلوی دیواری قرار می داد که به نظر می رسید تنها چند
سانتیمتر با سطح تابلو فاصله دارند. او به جای این که شخصیت های خود را در یک فضای فراخ و وسیع
قرار دهد، آن ها را به صورت فشرده و تا حد امکان در قسمت جلوی نقاشی کنار هم قرار می داد.

🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴 نقد_نقاشی


نقد و بررسی تابلو نقاشی "کلاس رقص" / The Dance Class
نقاش: ادگار دگا / Edgar Degas
1874
محل نگهداری: موزه هنر متروپلیتن
یک لحظه، یک عکس، از یک زمان شناور…
دخترکانی خسته اما پرانرژی، ظریف اما قوی، آماده رفتن اما مشتاق در فضایی که استادی پیر اما سرزنده با اثری که جمع سنت و مدرنیته است و ترکیبی از تکنیک های قدیم و جدید… تابلویی برا حس کردن هنر

https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw

🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃

🦋🍃🌸🍃🦋🍃🌸🍃🦋✨
🍃🌸🍃🦋🍃🌸
🌸🍃🦋
🍃🌸
🦋
✨
🔴# ۲۲ مهر زادروز #جواد_مجابی

جواد مجابی ( زاده ۲۲ مهر ۱۳۱۸ قزوین ) شاعر، نویسنده، منتقد ادبی و هنرهای تجسمی، نقاش، طنزپرداز و روزنامه‌نگار

از او آثار متعددی به چاپ رسیده‌است و باید گفت یکی از شناخته شده‌ترین روشنفکران و هنرمندان معاصر است که نامش همیشه در میان بزرگان آمده است. وی کتابهای تأثیرگذار و پرطرفدار در زمینهٔ داستان انتشار داده‌است و عموماً کتابهای او با اقبال خوبی از سوی خوانندگان، بخصوص خوانندگان حرفه‌ای، مواجه می‌شود. مجابی بارها از سوی مجامع اروپایی و آمریکایی برای سخنرانی دربارهٔ هنر و ادبیات ایران دعوت شده‌است و یکی از نمایندگان شاخص ادبیات معاصر ایران محسوب می‌شود.
جواد مجابی از کودکی و نوجوانی به همراه برادرش حسین نقاشی می‌کشید و هنوز هم در خلوت خود نقاشی می کند. او هر چند خود را نقاش نمی‌داند، اما به عنوان یکی از چهره‌های شاخص و پیشگام در حوزه نقد نقاشی و هنرهای تجسمی شناخته شده است.
اوایل دههٔ چهل لیسانس حقوق و دکترای اقتصاد را از دانشگاه تهران گرفت. ۱۹ سال کارمند دادگستری و بعد کارشناس فرهنگی وزارت فرهنگ و هنر بود. هم‌زمان روزنامه‌نگاری حرفه‌ای را در فاصلهٔ بین سال‌های ۱۳۴۷–۱۳۵۸ در روزنامهٔ اطلاعات با عنوان دبیر فرهنگی روزنامه ادامه داد. بعدها با مجلات ادبی ایران از جمله فردوسی، جهان نو، خوشه، آدینه و دنیای سخن همکاری داشت که مدتی نیز سردبیری مجلهٔ اخیر را به عهده دار بود. در اواخر سال ۵۷ به اتفاق جمعی از همکاران مطبوعاتی اش در کیهان و آیندگان همچون عمید نائینی، مهدی سحابی، فیروز گوران، سیروس علی‌نژاد و محمد قائد تصمیم به بنیاد کانون مستقل روزنامه‌نگاران گرفتند اما با حوادث سال ۵۸ این پروژه منتفی شد.
۴۰ سال از فعالیت ادبی او می‌گذرد که ۲۰ سال اخیر را به طور حرفه‌ای و فارغ از دغدغه‌های شغلی، صرف نوشتن رمان و شعرها و تحقیقاتش کرده‌است. نوشته‌های او بیش از پنجاه اثر چاپ شده‌است که عمدتاً شامل هشت مجموعه شعر، چهار مجموعه داستان کوتاه، نه رمان، چندین نمایشنامه و فیلمنامه و داستان کودکان وآثار طنز و طرح‌های هجایی و چند مجموعه مقالات و چند شناخت نامهٔ ادبی دربارهٔ نویسندگان و شاعران ایران است. علاوه بر انتشار شعرها و رمان‌ها و داستان‌ها، کار عمدهٔ او در این سال‌ها، تحقیق دربارهٔ نوپردازان هنرهای تجسمی ایران است که بالغ بر شش جلد می‌شود و تاریخ تحلیلی زندگی و آثار نقاشان و مجسمه سازان پنجاه سال اخیر است. همچنین پژوهش مفصلی در زمینهٔ تاریخ طنز در متون ادبی ایران را ادامه می‌دهد که سیر شوخی‌های ادبی را در کتاب‌های نظم و نثر ایران طی هزار و اندی سال بر پایهٔ تحولات اجتماعی ترسیم می‌کند. او همسر و دو فرزند دارد و در کوی نویسندگان زندگی می‌کند و اوقاتشِ به خواندن و نوشتن می‌گذرد. به عنوان طنز پرداز مدرن شهرت دارد و طنز را در شکل‌های مختلف کلامی و تصویری تجربه کرده‌است. نقاشی مدرن را به تفنن تجربه و چند نمایشگاه از کارهای خود عرضه کرده‌است.
کتاب «نود سال نوآوری در هنر تجسمی ایران» به قلم جواد مجابی در دو جلد و حدود هشتصد صفحه نخستین کتاب از نوع خود است که در اردیبهشت ۱۳۹۵ منتشر شد و تاریخ هنرهای تجسمی معاصر ایران از سال ۱۳۰۰ تا ۱۳۹۰ را به شیوه ای تاریخی – تحلیلی بررسی کرده است.
مجابی همچنین درباره همکاری با مجموعه «بتهوون» که به تازگی آغاز شده است، گفت: با بتهوون چند لوح فشرده صوتی از کارهایم را منتشر خواهم کرد. من متن‌های داستان‌ها و شعرهایم را می‌خوانم و بتهوون آن‌ها را ضبط می‌کند و همراه با موسیقی در لوح فشرده منتشر می‌کند. بخش کودک و نوجوان شش لوح است و داستان‌های کوتاه به صورت جدا ضبط می‌شود. یک یا دو لوح هم به شعر اختصاص می‌یابد. طنز و بخش‌هایی از رمان نیز قرار است ضبط شود. البته ما تازه‌ کار را آغاز کرده‌ایم و زمان پایان آن مشخص نیست.

نوع فایل: Pdf
کتاب های نویسنده درپایان پست تقدیم می گردد
برای دانلود رمان فایل زیر رالمس ڪنید.

https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw

✨
🦋
🍃🌸
🌸🍃🦋
🍃🌸🍃🦋🌸
🦋🍃🌸🍃🦋🍃🌸🍃🦋✨

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ

۲۲ مهر زادروز #جواد_مجابی

( زاده ۲۲ مهر ۱۳۱۸ قزوین ) شاعر، نویسنده، منتقد ادبی و هنرهای تجسمی، نقاش، طنزپرداز و روزنامه‌نگار

جواد مجابی آثار متعددی دارد که به چاپ رسیده‌است و باید گفت یکی از شناخته شده‌ترین روشنفکران و هنرمندان معاصر است و عموماً کتابهای او با اقبال خوبی از سوی خوانندگان، مواجه می‌شود. او بارها از سوی مجامع اروپایی و آمریکایی برای سخنرانی دربارهٔ هنر و ادبیات ایران دعوت شده‌است.
مجابی از کودکی و نوجوانی به همراه برادرش حسین، نقاشی می‌کشید و هنوز هم در خلوت خود نقاشی می کند. او هر چند خود را نقاش نمی‌داند، اما به عنوان یکی از چهره‌های شاخص و پیشگام در حوزه نقد نقاشی و هنرهای تجسمی شناخته شده است.
وی دههٔ چهل لیسانس حقوق و دکترای اقتصاد را از دانشگاه تهران گرفت. ۱۹ سال کارمند دادگستری و بعد کارشناس فرهنگی وزارت فرهنگ و هنر بود. هم‌زمان روزنامه‌نگاری حرفه‌ای را در فاصلهٔ بین سال‌های ۱۳۴۷–۱۳۵۸ در روزنامهٔ اطلاعات با عنوان دبیر فرهنگی روزنامه ادامه داد. بعدها با مجلات ادبی ایران از جمله فردوسی، جهان نو، خوشه، آدینه و دنیای سخن همکاری داشت که مدتی نیز سردبیری مجلهٔ اخیر را به عهده دار بود. در اواخر سال ۵۷ به اتفاق جمعی از همکاران مطبوعاتی‌اش در کیهان و آیندگان همچون عمید نائینی، مهدی سحابی، فیروز گوران، سیروس علی‌نژاد و محمد قائد تصمیم به بنیاد کانون مستقل روزنامه‌نگاران گرفتند اما با حوادث سال ۵۸ این پروژه منتفی شد.
۴۰ سال از فعالیت ادبی او می‌گذرد که ۲۰ سال اخیر را به طور حرفه‌ای و فارغ از دغدغه‌های شغلی، صرف نوشتن رمان و شعرها و تحقیقاتش کرده‌است. نوشته‌های او بیش از پنجاه اثر چاپ شده‌است که عمدتاً شامل هشت مجموعه شعر، چهار مجموعه داستان کوتاه، نه رمان، چندین نمایشنامه و فیلمنامه و داستان کودکان وآثار طنز و طرح‌های هجایی و چند مجموعه مقالات و چند شناخت نامهٔ ادبی دربارهٔ نویسندگان و شاعران ایران است. علاوه بر انتشار شعرها و رمان‌ها و داستان‌ها، کار عمدهٔ او در این سال‌ها، تحقیق دربارهٔ نوپردازان هنرهای تجسمی ایران است که بالغ بر شش جلد می‌شود و تاریخ تحلیلی زندگی و آثار نقاشان و مجسمه سازان پنجاه سال اخیر است. همچنین پژوهش مفصلی در زمینهٔ تاریخ طنز در متون ادبی ایران را ادامه می‌دهد که سیر شوخی‌های ادبی را در کتاب‌های نظم و نثر ایران طی هزار و اندی سال بر پایهٔ تحولات اجتماعی ترسیم می‌کند. او همسر و دو فرزند دارد و طنز پرداز مدرن است و طنز را در شکل‌های مختلف کلامی و تصویری تجربه کرده‌است. نقاشی مدرن را به تفنن تجربه و چند نمایشگاه از کارهای خود عرضه کرده‌است.
کتاب «نود سال نوآوری در هنر تجسمی ایران» به قلم او در دو جلد و حدود ۸۰۰ صفحه نخستین کتاب از نوع خود است که در اردیبهشت ۱۳۹۵ منتشر شد و تاریخ هنرهای تجسمی معاصر ایران از سال ۱۳۰۰ تا ۱۳۹۰ را به شیوه ای تاریخی – تحلیلی بررسی کرده است.
وی همچنین درباره همکاری با مجموعه «بتهوون» که به تازگی آغاز شده است، گفت : با بتهوون چند لوح فشرده صوتی از کارهایم را منتشر خواهم کرد. من متن‌های داستان‌ها و شعرهایم را می‌خوانم و بتهوون آن‌ها را ضبط می‌کند و همراه با موسیقی در لوح فشرده منتشر می‌کند. بخش کودک و نوجوان شش لوح است و داستان‌های کوتاه به صورت جدا ضبط می‌شود. یک یا دو لوح هم به شعر اختصاص می‌یابد. طنز و بخش‌هایی از رمان نیز قرار است ضبط شود. البته ما تازه‌ کار را آغاز کرده‌ایم و زمان پایان آن مشخص نیست.
به مناسبت هشتاد سالگی ایشان نمایشگاه "جواد مجابی از نگاه هنرمندان" در گالری ثالث تا ۳۰ مهر ۹۸ بر پا است.

#عمرشون_جاودانه

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

#ارتباط_با_ما

#گروه_شهر_کتاب

@Bookcitychat

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

@Bookirancity

🔴#_نقد_نقاشی
"بوهِمیایی" / The Bohemian
نقاش: #ویلیام_آدولف_بوگرو (۱۸۲۵ - ۱۹۰۵)
سال اتمام اثر: 1890
بوهِمیایی (۱۸۹۰) اثر نقاش آکادمیک فرانسوی بوهِمیایی (به انگلیسی، The Bohemian) اثری است از ویلیام-آدولف بوگرو (۱۸۲۵ - ۱۹۰۵)، نقاش آکادمیک فرانسوی که در سال ۱۸۹۰ تکمیل شد.
این تصویر، زن جوانی با پاهای برهنه را نشان می‌دهد که بر سکویی بتنی در ساحل جنوبی رودخانه سن در نزدیکی نوتردام پاریس نشسته‌است و ویولنی روی زانوانش قرار دارد. دست راستش را روی پایش گذاشته‌است در حالی که کف دست چپش به آرامی بر روی زانویش قرار گرفته طوری که به ویولنش آسیبی نرسد. شالی سبز رنگ با گل‌هایی قرمز روی شانه‌هایش بسته‌است و لباسی خاکستری به تن دارد که تا مچ پایش کشیده شده‌است. در پس زمینه اثر، منظره‌ای از رودخانه سن به وضوح دیده می‌شود و در سمت راست دختر، درختی افرا ثبت شده‌است. این دختر، مدلی بود که توسط بوگرو برای این کار و کارهای دیگر مانند «چوپان» استخدام شد. این اثر، هم اکنون در اختیار موسسه هنر مینیاپولیس است. . .
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity

🔴#_نقد_نقاشی
"ستاره شناس" / اثر: #یوهانس_فرمیر / رنگ روغن روی بوم / 1668
"ستاره شناس" / The Astronomer
نقاش: یوهانس فرمیر – Johannes Vermeer
رنگ روغن روی بوم
سال: ۱۶۶۸

ستاره شناس یکی از مشهورترین آثار #یوهانس_فرمیر است که به نمایش یک دانشمند، محصور در میان ابزار و تجهیزات کارش می پردازد. فرمیر علاقه زیادی داشت که جادوی زندگی روزانه را به تصویر بکشد. شخصیت های آثار او غرق تکفرات درونی هستند و به جای این که علاقه ای به دنیای پیرامون داشته باشند، در جهان درونی خود سیر می کنند. او معمولا از نورها برای افزایش غنای تاثیرات روانشناختی مد نظر خود استفاده می کرد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#معرفی_نویسنده

#ناصر_زراعتی

#نویسنده_ایرانی

ناصر زراعتی (زاده ۱۳۳۰) نویسنده ایرانی فارغ‌التحصیل دانشکده هنرهای دراماتیک است. از وی داستانهای کوتاه بسیاری منتشرشده‌است. وی مقیم شهر گوتنبرگ سوئد می‌باشد.
زادهٔ:۱۳۳۰ (۶۹ سال)
ملیت:ایرانی
تحصیلات
فارغ‌التحصیل دانشکده هنرهای:دراماتیک
پیشه،نویسنده
او چند سالی‌ست که در کشور سوئد اقامت گزیده و در آن‌جا نیز به فعالیت فرهنگی مشغول است. ناصر زراعتی با همکاری خانه هنر و ادبیات گوتنبرگ و رادیو سپهر و پیام سوئد اقدام به #خوانش بسیاری از کتاب‌ها و مقالات مطرح کرده‌اند.
#کتاب‌شناسی
مجموعه‌ای شامل ۱۴ داستان کوتاه با عناوین: #یک_ماجرای_ساده، #هرپیس، #برادر، #نهمین_نفر، #فرشته‌ها_روی_زمین ، #انتظار، #یاد، #خودکشی، #دو_زن، #مادر، #رنگین_کمان، #نوار_گمشده، #بیرون_پشت_در و #نروژی‌ها است. آثار زراعتی طیف‌های مختلف و وسیعی را در بر می‌گیرد: نقد فیلم، نقد شعر و داستان و نقد نقاشی، ترجمه، داستان کوتاه، فیلم نامه. از وی مجموعه‌ایی همچون سبز، شرح پریشانی زین‌العبادین حسینی، دکتر موش و نیز مجموعه داستان «بیرون پشت در» منتشر شده‌است. او یکی از نخستین اعضای جلسات پنج‌شنبه‌ها بود که با #گلشیری مراودهٔ مدید و عمیقی داشت. ناصر زراعتی از دوستان نزدیک #عباس_کیارستمی بود و به عنوان دستیار در چند فیلم همراه کیارستمی بود و در فیلم گزارش، جلوی دوربین او هم ظاهر شد. وی در کنار کار تألیف به ساخت فیلم‌های مستند و آموزشی نیز مشغول است

داستانهای مجموعه " بیرون، پشت در " در خلال سال‌های دهه ۷۰ درکشورسوئد نوشته شده‌است و برخی از این داستانها پیش از این روی اینترنت قرار گرفته‌است.از او نقدهای سینمایی زیادی در ماهنامه فیلم منتشر شده است.

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity