‏پارسا شفیعی متولد ۱۸شهریور۱۳۸۳ در استان «کهگیلویه و بویراحمد» بود که در تاریخ ۸آذر۱۴۰۱، به‌طرز مشکوکی جان خود را از دست داد.
‏جوانی که هنوز ۱۸ سالش نشده بود ،کار می‌کرد و درس می‌خواند.
‏هنوز شعارهایش روی دیوارهای شهر پاک‌ نشده،آزادی را در اراده خود باور داشت و آزادانه عمل می‌کرد؛ او در جریان انقلاب زن زندگی آزادی بازداشت شد. سه روز بعد از آزادی، به نحو‌ مشکوکی جان باخت.
‏۸آذر۱۴۰۱ بود که «پارسا [نیما] شفیعی» ۱۸ ساله، وقتی برای دیدن مسابقه فوتبال میان تیم‌های «ایران» و «آمریکا» به هتل «المپیک» شهر «یاسوج» رفته بود، جان داد.
‏درست سه روز پس از آزادی خودش و دو روز پس از آزادی خواهرش از بازداشت.
‏⁧ #پارسا_شفیعی ⁩ پیش از مرگ، در حالی که سه روز بود آزاد شده بود اما چندین‌بار توسط نیروهای لباس شخصی در خیابان بازجویی شده بود و اطلاعات شخصی‌اش را گرفته بودند.
‏خانواده پارسا در جست‌وجو حقیقت و دلیل مرگ فرزندشان، بیش از یکسال است که پیگیری می‌کنند، اما هیچ پاسخی دریافت نکرده‌اند و از سوی نیروهای امنیتی تحت فشار هستند.
‏اگر چه مرگ او‌خودکشی عنوان شد اما در مراسم خاکسپاری پارسا، نیروهای امنیتی به‌شکل گسترده حضور داشتند.
‏پارسا در حین اعتراضات سراسری در شهر یاسوج، به تجمعات می‌رفت و دیوارنویسی می‌کرد: «یاسوج شهر کوچکی است. در این مسیر یک بار ماموران لباس شخصی پارسا را شناسایی کردند، اما او توانست فرار کند. قبل از آن هم، پارسا بارها توسط لباس شخصی‌ها متوقف شده بود. لباس شخصی‌ها از او درباره هویت او و طایفه‌مان، آدرس، سن و موارد مشابه سوال کرده بودند.»
‏⁧ #علیه_فراموشی ⁩
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

۱۸ شهریور #روز_دختر_آبی است.
در ۱۸ شهریور ۱۳۹۸ #سحر_خدایاری جان باخت.
او از هواداران تیم فوتبال استقلال تهران بود و ۱۱ شهریور ۹۸ در اعتراض به دستگیری و صدور حکم حبس به اتهام «تلاش برای ورود به ورزشگاه آزادی»، مقابل دادگاه انقلاب تهران خودسوزی کرد و جان باخت.
او به‌خاطر حضور در #ورزشگاه_آزادی با لباس مبدل و تماشای بازی استقلال و العین به ۶ ماه حبس محکوم شده بود و پس از شنیدن این خبر خودسوزی کرد.

مرگ دختر فوتبال‌دوست، «دختر آبی» یا «سحر خدایاری»، جوان شیفتۀ تماشای مسابقات فوتبال را به آغوش خانواده بازنگرداند و مرهمی برای خانوادۀ داغ‌دیده نشد، اما سکوت صدا و سیما و منتشر نشدن روزنامه‌ها در ایام تعطیل هم شرم‌آور است و هم مانع نشر خبر نشده است.
#شورای_عالی_امنیت_ملی به روزنامه‌ها و رسانه‌ها بخشنامه داد که حق انتشار مطلب و گزارش درباره #دختر_آبی ندارند و نباید از اسم دختر آبی در رسانه‌ها استفاده شود. این یگانه راه‌حل کارگزاران جمهوری اسلامی است: پاک کردن صورت مسئله!

ممنوعیت شورای عالی زیر نظر #حسن_روحانی در حالی بود که این خبر جهانی شده بود؛ درگذشت دختری که «آبی» نام گرفت اما در زبانه‌های سرخ آتش سوخت.
خبر بیش از آن تکان‌دهنده بود که به رسانه‌های بین‌المللی راه نیابد. از شبکه‌های خبری سی‌ان‌ان و بی‌بی‌سی گرفته تا روزنامه‌های واشنگتن‌پست، گاردین و خبرگزاری‌های آسوشیتدپرس، رویترز و فرانسه همه از این موضوع گزارش داده‌اند.
فدراسیون جهانی فوتبال (فیفا) به مرگ سحر خدایاری معروف به دختر آبی بر اثر خودسوزی واکنش نشان داد.
مقام‌های فیفا در پاسخ به یورونیوز در نامه‌ای اعلام کردند: «فیفا ضمن اعلام مراتب تسلیت خود به خانواده و دوستان سحر خدایاری [دختر آبی]، بار دیگر مقام‌های ایران را به تأمین آزادی و امنیت زنانی که در کارزار مشروع پایان دادن به ممنوعیت ورود به ورزشگاه‌ها شرکت دارند، فرامی‌خواند.»
کریستوف بکر از هیأت تحریریه ورزشی روزنامه آلمانی فرانکفورتر آلگماینه واکنش فیفا به مرگ سحر را توییت کرده است. فیفا که پیش از این با فشارهایش باعث شده بود ممنوعیت ورود زنان ایران به ورزشگاه‌ها به‌صورت مقطعی برداشته شود، در بیانیه‌ای مرگ سحر را غم‌انگیز خوانده و ضمن عرض تسلیت به خانواده و دوستان او از مقام‌های ایران خواسته است ممنوعیت حضور زنان در ورزشگاه‌ها را از میان بردارند.
صفحه‌ای با نام کاربری FLAF در توییتر که به دست هواداران فوتبال اداره می‌شود، در واکنش به مرگ سحر موقعیت زنانی که در ایران می‌خواهند بازی فوتبال را از نزدیک ببینند مأیوس‌کننده خواند.
در این صفحه نوشته شد که مرگ «دختر آبی» فراخوانی برای تحریم دیدار بازی‌های فوتبال در ایران تا زمانی که زنان نیز اجازه ورود یابند پدید آورده است.
رائول کالواپالا از هیأت تحریریه یو‌آو‌نیوز در توییتی می‌پرسد: «جرم او چه بود؟ این که طرفدار فوتبال است؟» او این که فیفا ایران را با این ممنوعیت قرون‌وسطایی هنوز از حضور در همه رقابت‌های بین‌المللی منع نکرده مایه تعجب می‌داند.

بخش‌های فارسی، آلمانی و انگلیسی دویچه‌وله نیز به سحر پرداخته‌اند. بخش انگلیسی دویچه‌وله به سرنوشت سحر اشاره کرده و می‌گوید او در جریان رسیدگی قانونی علیه تلاشش برای حضور در یک بازی فوتبال در ایران خود را به آتش کشید.

‏
🌐 irbr.news
📡 @irbriefing

محمد مختاری، متولد ۱۹ شهریور ۱۳۶۸بود.
او دانشجوی مهندسی معدن دانشگاه آزاد شاهرود بود، جوانی پر شور بود که عاشق زندگی فوتبال و موسیقی بود و پیانو مینواخت.
برادرش در دومین روز قتل او‌گفت:دردآور است که حتی تابوت برادرم را هم دزدیده‌اند.
وی در خیابان رودکی (پنجاه متر مانده به خیابان توحید) و به گفته‌ شاهدان عینی به ضرب گلولهٔ مستقیم مأموران موتور سوار نیروی انتظامی و به وسیلهٔ کلت کمری به قتل رسید.
ابتدا در اخبار منتشر شده بود که تیر به کتف محمد مختاری اصابت کرده بود اما پدرش در مصاحبه با روزآنلاین گفت:
«تیر به پیشانی محمد خورده و بیرون نیامده بود، یعنی توی سرش گیر کرده بود. دقیقاً به پیشانی همان وسط خورده بود. بعد از شستن پیکر محمد، صورتش را باز کردیم و جای گلوله را بوسیدم.»

پیکر #محمد_مختاری در بهشت زهرا قطعه ۲۴۹ ردیف ۸۳ شماره ۶ به خاک سپرده شد.
محمد مختاری ظهر روز کشته شدنش پیش از آنکه به راهپیمایی برود به شوخی به مادرش گفته بود:«بیایید بنشینیم آخرین ناهار را هم دورهم بخوریم…»
بنا به گفته‌های نزدیکان محمد مختاری، او عاشق زندگی و بسیار پرشور هیجان بود. فوتبال و موسیقی را بسیار دوست داشت و پیانو می‌نواخت. فیلم کوتاهی از پیانو زدن او به جا مانده‌است.

او را تحت فشار مزدوران اطلاعات در بهشت زهرا شماره ۶-ردیف ۸۳-قطعه ۲۴۹ به خاک سپردند.
پدر محمد گفت : «از ما خواستند دیه بگیریم اما نپذیرفتیم» چون «تنها خواسته ما معرفی قاتل محمد است.»
#علیه_فراموشی
‏
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

پویا بختیاری ۲۷ساله اهل کرج و ساکن مهرشهر بود
فارغ‌التحصیل رشتهٔ مهندسی برق بود و یک کارگاه کوچک را که متعلق به خانواده بود، مدیریت می‌کرد.
او قصد مهاجرت به کانادا را در سر داشت و به خوشنویسی، شعر و تاریخ ایران علاقه‌مند بود.
در جریان قیام #آبان_خونین_۹۸ ، همراه با خانواده‌اش به اعتراضات مردمی پیوست.
#پویا_بختیاری روز ۲۵ آبان ۱۳۹۸ ویدئوهایی از اعتراضات آن روز و شب را فیلم‌برداری کرد. این ویدئوها که پس از کشته‌شدن وی از تلفن همراه شخصی‌اش استخراج و منتشر شدند، جریان اعتراضات کرج را نشان می‌دهند.
پویا در یک قسمت از صحبت‌هایش روی تصاویر اعتراضات میگوید: «من هم پسر کسی هستم، آمدم اینجا جان خودم را به خطر انداختم. مادرها، پدرها، شما هم بگویید بچه‌هایتان بیایند بیرون….دم همهٔ مردم گرم! مردم عزیز، این فرصت را از دست ندهید. یکبار برای همیشه این رژیم تبهکار و فاسد را که چهل ساله مردم کشور عزیز ایران را بدبخت کرده است، برای یکبار و همیشه از بین ببریم. »
پیکر پویا بختیاری در تاریخ ۲۸ آبان ۱۳۹۸ در بهشت سکینهٔ کرج، در قطعه ۲۶، ردیف ۱۳، شماره ۵۲ به خاک سپرده شد.
مادر و پدر پویا بختیاری به جرم #دادخواهی محبوس و در زندان هستند
پویا بختیاری متولد ۱۹ شهریور ۱۳۷۱ بود.
#علیه_فراموشی #آبان_پایان_ناپذیر_ایران
‏
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

با #آبان_خونین_۹۸ مادران داغدار دیگر از مرحله سنتی «مادر عزادارِ تمام عمر سیاه‌پوش» گذر کردند و به #مادران_دادخواه تبدیل شده‌اند.
اگر #پویا_بختیاری را نماد آبان بدانیم، مادرش، #ناهید_شیرپیشه نیز نماد مادری است که به دنبال دادخواهی آبان است و به صراحت می‌گوید فرزندش «قهرمان ملی» بوده و او «راه پویا» را ادامه خواهد داد.
روایت ناگفته‌هایی از دو مادر داغدار، از آبان خونین ۹۸ مادران پویا بختیاری و #ابراهیم_کتابدار چراغ راه #دادخواهی است.‏
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

‏محمود ايماني ممان، از پرسنل وزارت دفاع (ستاد مرکزی وزارتخانه) و از فرماندهان میانی بسیج وزارت دفاع است که در سرکوب دیماه در منطقه پاسداران تهران قاتل جوانانمان بوده.
‏کد ملی : 1520163487
‏موبایل : 09198104153
‏شهر محل استقرار  : تهران
‏شهر تولد : میانه-آذربایجان شرقی
‏اجرای عدالت دیر نیست !

🌐 irbr.news
📡 @irbriefing

تولد معلمی که به جرم بهایی بودن به مرگ با چوبه دار محکوم شد ...
۲۰ شهریور زادروز #مونا_محمود_نژاد یکی از صدها شهروند ایرانی که در #دهه_شصت به جرم بهایی بودن اعدام شدند.
۱۷ ساله بود و تنها جرم او تدریس در کلاس کودکان بهایی بود.
او به همراه ۱۰ زن بهایی دیگر در خرداد ۱۳۶۲ توسط خلخالی اعدام شد.
#علیه_فراموشی #بهاییان_ایران #بهاییان_تهران
‏
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

دریا نظم‌ده‌، دختر ۲۷ ساله اهل کرج، با شور و شوق زندگی و آرزوهای بزرگ برای آینده که در کنار مردمش ایستاد.
او در تاریخ ۱۲ آبان‌ماه ۱۴۰۱ به قصد شرکت در مراسم #چهلم_حديث_نجفی از خانه خارج شد، اما دیگر هرگز بازنگشت.

در مسیر بازگشت، دریا و دوستانش با نیروهای سپاه مواجه شدند. پس از درگیری و تیراندازی، دریا در مواجهه با ماموران اسیر شد.
او مورد ضرب و شتم قرار گرفت و به زور سوار ماشین شد و به مکانی نامعلوم منتقل شد.
خانواده‌اش، در روزهای پس از ناپدید شدن، به تمام کلانتری‌ها، زندان‌ها و بیمارستان‌ها سر زدند، اما هیچ خبری از او نیافتند.

در نهایت، پس از دو هفته جستجو، پدر و عموی دریا جسد او را در سردخانه بهشت سکینه شناسایی کردند.
آثار ضرب و شتم و کبودی بر پیکر او به حدی بود که تنها از طریق خالی که بر دستش داشت، قابل شناسایی شد. با وجود این نشانه‌ها، ماموران حکومتی برای تحویل دادن پیکر او، علت مرگ را تصادف اعلام کردند و خانواده‌اش را تهدید به سکوت کردند.

پیکر #دریا_نظم_ده در بهشت سکینه، در روستایی در کوهسار کرج به خاک سپرده شد. اما او با مرگش هم زنده ماند، چرا که جمعیت بزرگی در مراسم سوم و هفتم او شرکت کردند و یاد او را زنده نگه داشتند. دریا باور داشت که حکومت از خشم و اراده جوانانی مانند او می‌ترسد، اما دریای خون این جوانان سرانجام دیکتاتوری را خواهد برد و آزادی را به ارمغان خواهد آورد.
او متولد ۲۰ شهریور ۱۳۷۳ است.
#علیه_فراموشی
‏
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

آیلار حقی ، بیست وسه ساله، متولد بیست شهریور سال هفتاد و هشت اهل ملکان تبریز، آذربایجان شرقی است.
او دانشجوی سال چهارم رشته‌ی پزشکی، بود که در تاریخ بیست و پنجم آبان ماه ۱۴۰۱ به مردم تبریز پیوست و ازفاصله‌ی نزدیک باگلوله‌ی ساچمه به پشت سرش موردهدف قرار گرفت.
نزدیکان آیلار معتقدند که او به دلیل شرکت در اعتراض‌ها، توسط ماموران شناسایی شده بود.
منبع نزدیک به خانواده می‌گوید که یک روز پیش از کشته شدن آیلار، ماموران برای دستگیری او و دیگر دانشجویان معترض به دانشگاه محل تحصیل او مراجعه کردند، اما موفق نشدند آیلار را دستگیر کنند.
او روز بعد در ۲۵ آبان ماه، بار دیگر برای شرکت در اعتراض‌ها از خانه خارج شد. اما چنانکه منبع مطلع می‌گوید، پس از تمام شدن تظاهرات، آیلار فهمید که ماموران او را تعقیب کرده‌اند. این دقایق، لحظاتی وحشت‌انگیز و دشوار برای آیلار بودند.
منبع مطلع می‌گوید: «برای چند دقیقه درحالی که می‌دویید و نفس نفس می‌زد به چند تا از دوستاش زنگ زد و گفت مامورها دنبالش هستند. ساعت ۹ و ۴۵ دقیقه هم توی اینستاگرامش نوشت که مامورها دنبالش و کمک خواست. نوشت که مامورها دارن همه رو می‌کشن. بعد دیگه خبری ازش نشد.»
خانواده حقی که به شدت نگران بودند به کلانتری رفتند و سراغ دخترشان را گرفتند. در کلانتری گوشی موبایل و کفش آیلار را به خانواده‌اش نشان دادند و آنها را به بیمارستان شهدای تبریز فرستادند.
منبع نزدیک به خانواده معتقد است که مامورها ابتدا او را به شدت کتک زده‌اند و سپس از فاصله نزدیک به او شلیک کرده‌اند. آن‌ها پیکر آیلار را در گودال یک ساختمان نیمه‌کار رها کردند:
روی بدن آیلار آثار ضرب و جرح زیادی بوده. پشت سرش بخیه داشته.
موقعی که خانواده پیکر #آیلار_حقی رو دیدن، موهاش خیس بود. احتمالا خونها رو از روی موهاش شستن. مادر آیلار جلوی بیمارستان شهدای تبریز فریاد می‌زد که شما آیلار رو کشتین. ماموری بی‌سیم به دست میاد طرفش و میگه خودت رو هم می‌بریم.»
#علیه_فراموشی
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

سالار مجاور اهل بوکان بود، متولد ۲۰ شهریور ۱۳۷۵
جوانی ۳۰ ساله که در صف معترضان برای آزادی ایستاد و با شجاعت جان خود را فدای عدالت کرد؛ سالار مجاور در جریان اعتراضات خونین ۲۵ آبان ۱۴۰۱ مردم بوکان به ضرب گلوله‌ی ماموران جمهوری اسلامی کشته شد.
او فارغ‌التحصیل کارشناسی معماری بود.
مراسم خاکسپاری یکی از روزهای پرشور اعتراضات #بوکان بود،
پدرش در مراسم خاکسپاری اش گفت: «من افتخار میکنم، یک قطرە اشک برای پسرم نمی ریزم، پسرم شهید کردستان است. امروز این مزار پسر من است، از فردا مزار پسر همه‌ی شما و این مردم است».
#علیه_فراموشی
‏
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

جان عزیزی که در راه آزادی فدا شد!
۲۰ شهریور سالروز تولد #مهدی_لیلازی است که ۳۰ شهریور در انقلاب مهسا جانش را فدای آزادی ایران مرد.
مهدی جوانی عاشق و آزادی‌خواه بود، پس از آغاز انقلاب، در آخرین روز شهریور، ندای آزادی سر داد و راه خودش را برای همیشه جاودانه کرد.
🖤یادش گرامی
#نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم
‏
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

حسین کریمی علویجه، ۵۴ ساله، کارگر و ساکن اصفهان بود. او دو فرزند داشت که برای تأمین نیازهای زندگی به کارگری مشغول بودند. در طی اعتراضات سراسری به دلیل افزایش قیمت بنزین در #آبان_خونین_۹۸ ، نیروهای سرکوب اعتراضات از گلوله‌های جنگی استفاده کردند.
در دومین روز از اعتراضات در اصفهان، #حسین_کریمی_علویجه در مقابل منزل خود توسط گلوله نیروهای حکومتی زخمی شد و جان خود را از دست داد.
پسر ۱۸ساله او نیز در حین تلاش برای کمک به پدرش، با شلیک گلوله توسط نیروهای سرکوب گر از ناحیه کتف و ریه زخمی شد.
پیکر حسین با حضور گسترده نیروهای امنیتی در گلزار علویجه ملک شهر به خاک سپرده شد و خانواده‌اش را تهدید کردند که هیچگونه اطلاع‌رسانی در رابطه با نحوه شهادت حسین انجام ندهند.
او متولد ۲۰ شهریور ۱۳۴۸بود.
#علیه_فراموشی
‏
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

خامنه‌ای و مزدورانش درجمهوری اسلامی اینچنین جان‌های امیدوار و دل‌های شاد و عاشق به زندگی را پرپر کرده‌اند.
امروز  ۲۰ شهریور سالروز تولد #حسین_کریمی است، حسین دو فرزند داشت و برای گذران زندگی کارگری می‌کرد.
ویدیوی رقص او در یک مراسم عروسی یک هفته قبل از شهادتش نشان از قلب عاشق زندگی او دارد!
خامنه‌ای در #آبان_خونین_۹۸ جان این پدر مهربان را گرفت ...
🖤یادش گرامی
#علیه_فراموشی
#نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم
‏
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

ویدیویی در فضای مجازی منتشر شده که درباره «خرید یک چادر با قیمت ۱۲۸ میلیون تومان» و فخرفروشی با آن، واکنش‌های گسترده‌ای در شبکه‌های اجتماعی به همراه داشته است.
کاربران می‌گویند در حالی که بسیاری از مردم حتی برای تأمین نان شب خانواده‌هایشان مشکل دارند، این نمایش ثروت و تجمل‌گرایی توهین به جامعه و سال‌ها مبارزه مردم ایران برای آزادی از حجاب اجباری است.

🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

‏امروز زادروز کیانوش است که غریبانه پرکشید. کیانوش سنجری، متولد ۲۰ شهریور ۱۳۶۱، فعال سیاسی، وبلاگ‌نویس و روزنامه‌نگار بود. نخستین‌بار در ۱۷ سالگی، که از نظر قوانین بین‌المللی کودک محسوب می‌شد، در اعتراضات کوی دانشگاه تهران بازداشت شد و چندین ماه را در سلول انفرادی گذراند.

‏در عمر ۴۲ ساله‌اش ۹ بار بازداشت شد و مجموعاً دو سال زندانی بود که ۹ ماه آن در سلول انفرادی گذشت. در گفت‌وگو با عفو بین‌الملل نروژ گفته بود: «این حالت شبیه نبردی است بین روح و جسم. نگه داشتن در تنهایی مطلق سلول انفرادی آزاردهنده‌ترین شکنجه سفید است.»

‏سال ۱۳۸۶ به‌طور غیرقانونی از ایران گریخت، به کردستان عراق و سپس نروژ پناهنده شد و یک سال بعد به آمریکا رفت. در اروپا و آمریکا به فعالیت سیاسی علیه جمهوری اسلامی ادامه داد و مدتی با صدای آمریکا همکاری کرد، اما به‌علت حرفه‌ای نبودن اخراج شد و این سرآغاز مشکلاتش بود.

‏مهر ۱۳۹۵ به‌دلیل بیماری مادرش، با وجود توصیه دوستان و نهادهای حقوق بشری، به ایران بازگشت و در آذر همان سال بازداشت شد. به اتهام اجتماع و تبانی، تبلیغ علیه نظام و عضویت در گروهک غیرقانونی به پنج سال حبس تعزیری، شش سال حبس تعلیقی و دو سال ممنوعیت خروج محکوم شد.

‏تحت فشار روحی و شکنجه، فروردین ۱۴۰۱ بار دوم از ایران خارج شد و به آمریکا رفت، اما به‌دلیل شرایط نامناسب و نبود حمایت دوباره بازگشت و دوباره دستگیر شد.

‏در ماه‌های پیش از مرگش کمتر فعالیت داشت تا چهارشنبه ۲۳ آبان که در توییتی نوشت: «اگر تا ساعت ۷ غروب امروز چهارشنبه ۲۳ آبان سال ۱۴۰۳ فاطمه سپهری، نسرین شاکرمی، توماج صالحی و آرشام رضایی از زندان آزاد نشوند و خبر آزادی‌شان در سایت خبری قوه قضاییه منتشر نشود، من در اعتراض به دیکتاتوری خامنه‌ای و شرکایش به زندگی‌ام پایان خواهم داد. شاید تلنگری باشد! پاینده ایران.»

‏پس از آخرین توییتش او ظاهراً از ساختمان مرکز تجاری چارسو در خیابان حافظ تهران سقوط کرده و پیکرش لحظاتی بعد روی زمین خیابان حافظ افتاده بود.
‏⁧ #علیه_فراموشی ⁩


🌐 irbr.news
📡 @irbriefing

نیما شفق‌دوست در ۲۱ شهریور ۱۳۸۴ در ارومیه به دنیا آمد. او تا مقطع ششم ابتدایی تحصیل کرد و سپس در یک غذاخوری در شهرک اسلام‌آباد ارومیه مشغول به کار شد.
#نیما_شفق_دوست از آغاز اعتراضات ۱۴۰۱ در خیابان حضور داشت، خانواده‌اش نگران سلامت و جان وی بودند اما او هر شب به بهانه‌ای خانه را ترک می‌گفت و به #خیابان و اعتراضات می‌پیوست.
شب ۳۰ شهریور ۱۴۰۱، خانواده نیما از او‌خواسته بودند تا در خانه بماند اما او با دوستانش قرار تجمع در مقابل فرمانداری را گذاشته بودند، نیمای ۱۷ ساله، هنگام اعتراضات مردمی در ارومیه، توسط نیروهای امنیتی مورد اصابت دو گلوله به پاهایش قرار گرفت.
خانواده او، به دلیل نگرانی از بازداشت، از بردن او به بیمارستان صرف‌نظر کردند و نیما را به طور خصوصی درمان کردند. با این حال، پس از ۱۲ روز، در تاریخ ۱۲ مهر، نیما به دلیل شدت جراحات و عفونت شدید در بیمارستان جان باخت.
پس از جاودانگی نیما، نهادهای امنیتی علت مرگ او را حمله سگ اعلام کردند و خانواده‌اش را تحت فشار قرار دادند تا این روایت را تأیید کنند. اما مادر نیما، پروین شفق‌دوست، پس از مدتی سکوت خود را شکست و اعلام کرد که پسرش در نتیجه تیراندازی نیروهای امنیتی جان خود را از دست داده است.
مراسم خاکسپاری نیما تحت نظارت شدید امنیتی برگزار شد.
#علیه_فراموشی

🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

#امروز_در_تاریخ / اعدام نوید افکاری، آینه تمام نمای قضاییه #جمهوری_اعدام ؛ بامداد ۲۲ شهریور ۱۳۹۹، قضاییه حکومت اعدام، جوانی را که رویای ایستادن بر بالاترین سکوهای قهرمانی جهان را در سر می‌پروراند، به دار آویخت.
#اعدام_نوید_افکاری ، با عجله و بدون رعایت مراحل قانونی و حتی بدون اطلاع خانواده و آخرین دیدار با خانواده انجام شد.
نوید افکاری، جوان محبوب ۲۷ ساله و کشتی‌گیر شیرازی بود که در زندان عادل آباد به دار آویخته شد.

این جنایت هولناک، همچون تیری زهرآگین به قلب ملت ایران و جهانیان نشست. اعدامی که در سایه شکنجه‌های وحشیانه، اعترافات اجباری و محاکمه‌ای ساختگی صورت گرفت، آینه‌ای تمام‌نما از یک نظام قضایی‌ بود که عدالت را در آستان پایگاه قدرت قربانی کرده بود.

اعدام نوید قهرمان «آینه‌ی تمام نما از قضاییه حکومت اعدامی» حاکم بر ایران بود. اگر چه قضاییه این نظام از دهه۶۰ و از کشتارهای ۶۷ در قتل‌عام زندانیان سیاسی، نزد مردم ایران آبرویی برای خود باقی نگذاشته بود، اما در ماجرای دستگیری، بازجویی، شکنجه، محاکمه و اعدام نوید افکاری، رسوایی آن عالم‌گیر شد و همگان به اعتراف‌گیری اجباری در این نظام؛ تحت شکنجه‌های وحشیانه از متهمان دست و پا بسته شناخت پیدا کردند. همچنین همگان با وضوح تمام شاهد بودند، به چه اندازه اسناد و مدارک و شواهد برای محکوم کردن متهم مضحک، دروغین و ساختگی بودند.

وجه دیگر این ماجرا اهمیت ندادن حتی به اندازه سرسوزن به دفاعیات و شواهد متهم و وکیل مدافع او … بود که هر ناظر بی طرفی را که حتی مختصر شناختی نسبت به محاکم قضایی داشت را شگفت زده کرد و دست آخر اعدام او علیرغم اعتراضات گسترده جهانی منفوریت این نظام مخصوصا قوه قضاییه آنرا به بالاترین حد خود رساند. اعدام #نوید_افکاری، نه تنها یک تراژدی انسانی، بلکه یک رسوایی بین‌المللی بود که چهره واقعی نظام حاکم بر ایران را به جهانیان نشان داد.
‏
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

‏هر وقت این عکس را می‌بینیم ابن حرف مادر ⁧ #نوید_افکاری ⁩ را بیاد بیاوریم که :مگه یه مادر چقدر جون داره؟...
‏⁧ #علیه_فراموشی ⁩

🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing