🔴گزارش دوم کنفرانس منطقه‌ای آسیا و اقیانوسیه سازمان آموزش بین‌الملل (EIAP)

(بخش دوم)

عنوان اصلی نشست: Go Public! Fund Education (آموزش عمومی را تأمین مالی کنید)

گزارش تخصصی و تفصیلی سخنران دوم
تاریخ برگزاری سخنرانی: دوشنبه، ۱۲ اکتبر ۲۰۲۶

سخنران: نماینده سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (UNESCO)

حوزه تمرکز: کیفیت یادگیری پایه، هدف توسعه پایدار (SDG 4.c)، معیارهای استاندارد بودجه‌ریزی، منزلت منصب معلمی و مسئولیت همگانی

۱. استعاره فونداسیون و مسئولیت مشترک (Shared Responsibility)
نماینده یونسکو سخنرانی خود را با طرح یک چالش فکری عمیق درباره بحران یادگیری آغاز کرد. او مقایسه‌ای ملموس میان ساخت سازه‌های عمرانی و نظام آموزشی انجام داد: همان‌طور که هیچ مهندسی حاضر نیست ساختمانی را که فونداسیون آن تنها ۷۰ درصد استحکام دارد بنا کند و هیچ صاحبی در آن سکونت نمی‌کند، در نظام آموزشی نیز غیرقابل قبول است که کودکان پس از ۵ یا ۶ سال تحصیل، همچنان فاقد سواد پایه و توانایی روخوانی باشند.

سخنران تأکید کرد که اگرچه مطالبه برای افزایش بودجه و سرمایه‌گذاری عمومی یک حق مسلم است، اما این مطالبه باید هم‌زمان با پذیرش مسئولیت مشترک برای ارتقای کیفی خروجی‌های یادگیری همراه باشد. افزایش بودجه آموزش زمانی معنای واقعی می‌یابد که تأثیر مستقیم خود را در کلاس‌های درس، رشد واقعی دانش‌آموزان و تضمین حق بنیادین کودکان برای یادگیری باکیفیت نشان دهد.

۲. تحقق هدف توسعه پایدار (SDG 4.c) و الگوهای موفق جهانی
بخش محوریت‌یافته دیگری از ارائه به هدف توسعه پایدار (SDG 4.c) اختصاص داشت که بر تأمین معلمان واجد شرایط، آموزش‌دیده و باانگیزه تمرکز دارد. نماینده یونسکو تصریح کرد که یکی از علل اصلی بحران یادگیری در سطح جهان، حضور نیروهای فاقد صلاحيت و آموزش‌های رسمی پداگوژیک (روش‌های تدریس) در کلاس‌های درس است.

تحلیل تجربیات جهانی نشان می‌دهد که موفق‌ترین نظام‌های آموزشی در دنیا، آن‌هایی هستند که:

شغل معلمی در آن‌ها یک حرفه بسیار محترم، پرافتخار و جذاب برای برترین استعدادها جامعه محسوب می‌شود.

نظام جذب و گزینش معلمان بر اساس بالاترین استانداردهای علمی و ارزیابی‌های کیفی شکل گرفته است.

برنامه‌های آموزش ضمن خدمت مداوم و مسیرهای ارتقای شغلی شفاف برای حمایت از رشد حرفه‌ای معلم در طول دوره خدمت وجود دارد.

۳. ضرورت تأمین مالی از منابع عمومی داخلی و شاخص‌های کلان
نماینده یونسکو با اشاره به مکانیزم‌های مالی تاکید کرد که اگرچه اعتبارات و کمک‌های بین‌المللی نقش مکمل ایفا می‌کنند، اما مقطعی و بی‌ثبات هستند. پایداری واقعی و ساختاری هر نظام آموزشی صرفاً از طریق بودجه عمومی پایدار و داخلی محقق می‌شود.

در همین راستا، موضع رسمی، صریح و بین‌المللی یونسکو درباره الزامات بودجه‌ریزی ملی مجدداً مورد تأکید قرار گرفت:

اختصاص حداقل ۶٪ از تولید ناخالص داخلی (GDP) هر کشور به بخش آموزش.

اختصاص حداقل ۲۰٪ از کل بودجه و هزینه‌های عمومی سالانه دولت‌ها به آموزش و پرورش.

۴. منزلت جایگزین‌ناپذیر معلم و دعوت به بازنگری توصیه‌نامه‌ها
در بخش پایانی سخنرانی، یونسکو بر یک اصل بنیادی تأکید کرد: هیچ ابزار، فناوری یا سامانه هوشمندی نمی‌تواند جایگزین نقش یک معلم خوب، باکیفیت و باانگیزه شود و کیفیت هیچ نظام آموزشی از کیفیت معلمان آن فراتر نخواهد رفت.

در همین راستا، نماینده یونسکو از تمامی اتحادیه‌ها، تشکل‌ها و انجمن‌های معلمان دعوت کرد تا با انعکاس تجربیات میدانی خود، در فرآیند بازنگری و به‌روزرسانی توصیه‌نامه‌های سال‌های ۱۹۶۶ و ۱۹۹۷ یونسکو و ILO درباره وضعیت معلمان مشارکت فعال داشته باشند. هدف از این بازنگری، تطبیق استانداردهای حمایتی با چالش‌های نوظهور کلاس‌های درس، حفظ سلامت روان و رفاه معلمان و ارائه راهکارهای عملیاتی برای پاسخگویی به نیازهای آموزشی سده ۲۱ است.


🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه‌ی مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:

📡 تلگرام؛ 🌐 سایت
📸 اینستاگرام؛ 🐦 توییتر X
📲 واتس‌اپ؛ 🎥 یوتیوب

🔴گزارش دوم کنفرانس منطقه‌ای آسیا و اقیانوسیه سازمان آموزش بین‌الملل (EIAP)
 
(بخش سوم )

عنوان اصلی نشست: Go Public! Fund Education (آموزش عمومی را تأمین مالی کنید)

گزارش تخصصی تجربه کشور مغولستان (اتحادیه FMESYUD / МБШУҮЭ)
تاریخ برگزاری سخنرانی: دوشنبه، ۱۲ اکتبر ۲۰۲۶

ارائه‌دهندگان: نمایندگان و فعالان اتحادیه معلمان و کارکنان علم و آموزش مغولستان (FMESYUD)

حوزه تمرکز: چالش‌های ساختاری، مبارزات صنفی و اعتصابات سراسری، پیروزی‌های حقوقی و دستمزدی، تحول دیجیتال، دیپلماسی منطقه‌ای و دستاوردهای اجتماعی

۱. چالش‌های ساختاری و بحران‌های پیش‌روی معلمان مغولستان
اتحادیه معلمان مغولستان (FMESYUD) کارزار خود را در شرایطی آغاز کرد که نظام آموزشی این کشور با سه بحران بنیادی و هم‌زمان دست‌وپنجره نرم می‌کرد:

دستمزدهای پایین و غیررقابتی: حقوق و مزایای دریافتی معلمان و کارکنان آموزش در مقایسه با سایر کارمندان بخش عمومی دولت بسیار ناچیز بود که موجب افت منزلت اقتصادی این حرفه شده بود.

بحران شدید کمبود معلم: کشور با کمبود سراسری بیش از ۴,۲۰۰ معلم مواجه بود؛ امر ناگواری که فشار کاری مفرط، فرسودگی شغلی و سندرم سوختگی روانی (Burnout) را برای کادر آموزشی به همراه داشت.

سردرگمی سازمانی و اتحادیه‌های وابسته: وجود اتحادیه‌های زرد و وابسته به احزاب حاکم باعث تضعیف صدای واقعی معلمان می‌شد و اتحادیه مستقل FMESYUD را بر آن داشت تا با اطلاع‌رسانی گسترده، بدنه معلمان را نسبت به حقوق صنفی و تمایز اتحادیه‌های واقعی آگاه سازد.

۲. مبارزات میدانی، اعتصابات سراسری و پیروزی تاریخی در افزایش دستمزد
اتحادیه مغولستان برای دستیابی به مطالبات حاد معلمان، یک استراتژی مبارزاتی فشرده و چندمرحله‌ای را به اجرا گذاشت که در نهایت دولت را وادار به تسلیم کرد:

مذاکرات دسته‌جمعی بی‌نتیجه: انجام ۸ دور مذاکره مستقیم و فشرده با وزارت آموزش در چارچوب پیمان‌های دسته‌جمعی کار که به دلیل عدم انعطاف دولت، به نتایج ملموسی نرسید.

راهپیمایی و تظاهرات سراسری: سازماندهی راهپیمایی ۱۰,۰۰۰ نفری معلمان در ماه سپتامبر برای جلب توجه افکار عمومی.

تحصن ۵ روزه برابر پارلمان: برگزاری تحصن گسترده با حضور ۱۰,۰۰۰ معلم در برابر ساختمان پارلمان هم‌زمان با ۵ اکتبر (روز جهانی معلم و روز معلمان مغولستان).

اعتصاب سراسری ۱۴,۰۰۰ نفری: پس از به نتیجه نرسیدن اولیه تحصن، اتحادیه شکل مبارزه را ارتقا داد و اعتصاب سراسری با مشارکت ۱۴,۰۰۰ معترض را در سطح ملی سازماندهی کرد.

دستاورد تاریخی افزایش دستمزد: این ایستادگی بی‌سابقه منجر به توافق نهایی شد؛ بر اساس این مصوبه قانونی، دستمزد معلمان ۵۰ درصد از اول ژانویه ۲۰۲۶ افزایش یافت و ۲۶ درصد دیگر نیز (از اول نوامبر ۲۰۲۶) به آن اضافه شد.

۳. تحول دیجیتال، آموزش‌های استانی و توسعه ظرفیت سازمانی
هم‌زمان با مبارزات میدانی، FMESYUD بر تقویت بدنه و نوسازی زیرساخت‌های خود تمرکز کرد:

آموزش‌های حقوقی و مهارتی در استان‌ها: برگزاری ۱۴ دوره آموزشی در ۱۲ استان کشور (در پایتخت و مناطق روستایی) که طی آن ۱,۸00 تا ۲,۱۴۰ فعال و کادر آموزشی در زمینه‌های حقوق کار، مهارت‌های نرم و حل مسئله آموزش دیدند.

دیجیتالی‌سازی متمرکز: راه‌اندازی سامانه و پایگاه داده دیجیتال متمرکز اعضا که امکان دسترسی مستقیم معلمان به اخبار، اطلاعات صنفی و مشاوره حقوقی را از طریق گوشی‌های هوشمند فراهم ساخت.

رشد عضویت و تقدیر از معلمان: جذب بیش از ۱,۰۰۰ عضو جدید و اجرای کمپین‌های انگیزش‌بخش از جمله طرح «معلم به معلم» و تجلیل از معلمان برتر.

📌ادامه این گزارش را اینجا بخوانید


🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه‌ی مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:

📡 تلگرام؛ 🌐 سایت
📸 اینستاگرام؛ 🐦 توییتر X
📲 واتس‌اپ؛ 🎥 یوتیوب

🔴گزارش سخنرانی دیوید ادواردز

دبیرکل سازمان آموزش بین‌الملل (Education International – EI)

اولین سخنران بعد از بازگشایی رسمی دیوید ادواردز بود. سخنرانی دیوید ادواردز بر دفاع از آموزش عمومی، تقویت همبستگی میان اتحادیه‌های معلمان، حفظ جایگاه حرفه معلمی و مواجهه مسئولانه با گسترش هوش مصنوعی در نظام‌های آموزشی متمرکز بود. پیام محوری او این بود که آموزش پیش از آنکه یک فرایند فناورانه باشد، فعالیتی انسانی و اجتماعی است و معلمان باید در مرکز هرگونه تحول آموزشی باقی بمانند.

۱. همبستگی بین‌المللی؛ پایه دفاع از حقوق معلمان

دیوید ادواردز بر اهمیت همبستگی میان معلمان و اتحادیه‌های آموزشی در کشورهای مختلف تأکید کرد. از نگاه او، مسائل مربوط به آموزش و شرایط کار معلمان را نمی‌توان صرفاً مشکلاتی محلی یا ملی دانست؛ زیرا تحولات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فناورانه بر نظام‌های آموزشی کشورهای مختلف تأثیر می‌گذارند.

همبستگی بین‌المللی به اتحادیه‌ها کمک می‌کند تا تجربه‌های خود را به اشتراک بگذارند، از یکدیگر حمایت کنند و در برابر سیاست‌هایی که استقلال حرفه‌ای معلمان یا کیفیت آموزش عمومی را تضعیف می‌کنند، موضع مشترک داشته باشند.

او همچنین بر ضرورت حمایت از همکاران در کشورهایی تأکید کرد که معلمان در آن‌ها با شرایط دشوار، ناامنی، جنگ یا محدودیت‌های حرفه‌ای مواجه‌اند.

نکته کلیدی: قدرت اتحادیه‌های آموزشی تنها به تعداد اعضای آن‌ها وابسته نیست؛ بلکه به توانایی آن‌ها در همکاری، سازمان‌دهی و دفاع جمعی از حقوق معلمان نیز بستگی دارد.

۲. آموزش عمومی؛ حقی همگانی و مسئولیتی اجتماعی

یکی از محورهای مهم سخنرانی، ضرورت دفاع از آموزش عمومی و جلوگیری از تضعیف آن بود.

آموزش عمومی نقشی اساسی در ایجاد فرصت‌های برابر، کاهش نابرابری‌های اجتماعی و فراهم کردن امکان رشد و یادگیری برای همه دانش‌آموزان دارد. اگر کیفیت آموزش به میزان درآمد خانواده‌ها وابسته شود، فرصت‌های آموزشی نیز به‌طور فزاینده‌ای نابرابر خواهند شد.

در این چارچوب، دیوید به اهمیت سرمایه‌گذاری در معلمان، حمایت از مدارس و تقویت نظام‌های آموزشی عمومی اشاره کرد.

از این دیدگاه، آموزش باکیفیت نباید امتیازی ویژه برای گروهی محدود باشد؛ بلکه باید به‌عنوان حقی اساسی برای همه یادگیرندگان در نظر گرفته شود.

۳. معلم انسانی و رابطه معلم ـ دانش‌آموز

یکی از روشن‌ترین پیام‌های سخنرانی دیوید ادواردز، تأکید بر اهمیت روابط انسانی در آموزش بود.

آموزش تنها به معنای ارائه اطلاعات، حفظ کردن مطالب یا پاسخ دادن به پرسش‌های آزمون نیست. یادگیری مؤثر به تعامل انسانی، شناخت نیازهای دانش‌آموز، اعتماد متقابل، تشویق، گفت‌وگو و راهنمایی حرفه‌ای نیاز دارد.

معلم در کلاس درس فقط انتقال‌دهنده دانش نیست؛ بلکه می‌تواند به دانش‌آموز کمک کند تا توانایی تفکر انتقادی، استقلال فکری، مسئولیت‌پذیری و مهارت‌های اجتماعی خود را پرورش دهد.

به همین دلیل، رابطه میان معلم و دانش‌آموز باید حفظ و تقویت شود. فناوری ممکن است بخشی از فرایند یادگیری را تسهیل کند، اما نباید اهمیت این رابطه انسانی را نادیده بگیرد.

این دیدگاه در ادامه مباحث نشست نیز مطرح شد؛ به‌ویژه در ارتباط با «اجماع سانتیاگو» که بر اهمیت رابطه معلم و دانش‌آموز و ضرورت حفاظت از آن تأکید دارد.

۴. هوش مصنوعی؛ ابزار کمکی یا جایگزین معلم؟

دیوید نسبت به رویکردهایی که هوش مصنوعی را راه‌حلی برای کاهش نیاز به معلمان معرفی می‌کنند، هشدار داد.

گسترش فناوری‌های آموزشی می‌تواند فرصت‌هایی برای دسترسی به منابع یادگیری، شخصی‌سازی آموزش و پشتیبانی از فعالیت‌های معلمان فراهم کند. بااین‌حال، مسئله اصلی این است که این فناوری‌ها با چه هدفی و تحت چه شرایطی به کار گرفته می‌شوند.

اگر هوش مصنوعی برای پشتیبانی از معلم استفاده شود، می‌تواند بخشی از کارهای آموزشی را تسهیل کند. اما اگر هدف اصلی استفاده از آن کاهش حضور معلمان، پایین آوردن هزینه‌ها یا جایگزین کردن تعامل انسانی باشد، پیامدهای آن برای کیفیت آموزش و عدالت آموزشی باید به‌دقت بررسی شود.

دیوید همچنین بر این نکته تأکید داشت که نباید صرفاً به دلیل امکان اندازه‌گیری یا خودکارسازی یک فعالیت، آن را برای واگذاری به فناوری مناسب بدانیم. بسیاری از جنبه‌های مهم آموزش، مانند ایجاد اعتماد، درک شرایط عاطفی دانش‌آموز و پرورش قضاوت مستقل، به‌سادگی قابل اندازه‌گیری نیستند.

پیام اصلی این بخش: فناوری باید در خدمت معلمان و دانش‌آموزان باشد، نه اینکه جایگزین رابطه انسانی و مسئولیت حرفه‌ای معلم شود.

📌ادامه این سخنرانی را اینجا بخوانید

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:

📡 تلگرام؛ 🌐 سایت
📸 اینستاگرام؛ 🐦 توییتر X
📲 واتس‌اپ؛ 🎥 یوتیوب

🔴مدرسه، معنا و سرگرمی
یا چرا مدرسه تعطیل‌بردار نیست؟
۲۲ مهرماه ۱۴۰۵

✍سید حسین موسوی
 
امروزه، نهاد مدرسه دست‌کم از سه حیث، بیش از همه وقت برای ایران و مردمش واجد اهمیت است. کارکرد نخست این است که نهاد مدرسه وظیفه تربیت بخشی از نیروی کار مورد نیاز هر دولتی را به دوش می‌کشد. از این حیث، نهاد مدرسه، ولو مورد نقد فوکوگرایان، اما نهاد سربازگیری برای نظام توسعه کلان کشور است. دانش‌آموزان درس می‌خوانند و آموزش می‌بینند تا در آینده بخشی از پیچ‌ومهره‌های فرایند توسعه کشور باشند. آموزش عمومی و دفاع از آموزش رایگان نیز بخشی از خدمات متقابل میان مردم و حاکمیت است. از سویی، حاکمیت این تضمین را ایجاد می‌کند که مردم با هر سطح درآمدی می‌توانند از خدمات آموزش رایگان بهره بگیرند و از دیگر سو، این پتانسیل عظیم اجتماعی برای بهره‌وری در خدمت نظام توسعه کشور در حوزه‌های مختلف قرار می‌گیرد.
 
کارکرد دوم مدرسه، گردآوردن دانش‌آموزان در ساعات مشخصی در طول یک روز کاری ـ تحصیلی است. چنین ویژگی‌ای، اگرچه بسیار دم‌دستی و ساده می‌نماید، اما به‌واقع خدمتی است که هر اخلالی در آن می‌تواند به انواع آسیب‌های اجتماعی منجر شود. نهاد خانواده در اینجا مهم‌ترین ذی‌نفع این کارکرد نهاد مدرسه است. خانواده، والدین، پدر و مادر، هر یک به شکلی نیاز دارند که فرزندان خود را برای ساعاتی در روز به نهادی بسپارند که هدایت و تضمین امنیت آن بر عهده نهاد دولت است. هر شکلی از تعطیلی مدرسه در اینجا ضرر بزرگی برای خانواده و بچه‌ها به همراه خواهد داشت. هیچ شکلی از جماعت‌های کوچک، نظیر هوم‌اسکول و...، نمی‌تواند جایگزین مناسبی برای این کارکرد مدرسه دولتی باشد. دولتی یا اجتماعی‌بودن مدرسه در این خوانش، از حیث مقیاس، یعنی بزرگی و شمولیت، اهمیت مضاعفی دارد که به هیچ شکلی از خصوصی‌شدن قابل برون‌سپاری نیست.
 
کارکرد سوم و پراهمیت نهاد مدرسه دولتی، به خصلت همبستگی‌بخش نهاد مدرسه بازمی‌گردد. در جوامع مدرن و با دگرگون‌شدن ساختارهای روابط اجتماعی، هنوز هیچ کانونی با میزانی از نظم و اجبار نتوانسته به ارتباطات پایدار ذی‌نفعان درگیرشونده در یک نهاد، شبیه مدرسه، یاری برساند. اقسام کافه‌ها، اتاق‌های کار، باشگاه‌های ورزشی و... تنها محل‌های گذرند؛ شبیه ترمینال‌های مسافربری که هیچ ارتباط معناداری نمی‌توانند میان ذی‌نفعان خود برقرار کنند. مدرسه، به مدد ساختار خاص خود و نظام اقتدار و نظم‌بخشی مدیریتی، مهم‌ترین کانون همبستگی‌بخش محلات در ایران است. شاید اغراق نباشد اگر بگوییم مدرسه دولتی، نبض تپنده و روشنایی‌بخش هر محله است. مدرسه که آغاز می‌شود، گویی جریانی از خانواده‌ها، بچه‌ها، معلمان، رانندگان، پرستاران، مدیران، سوپرمارکت‌ها، کادر آموزشی و... آغاز می‌شود؛ جریانی تعاملی که مهم‌ترین کارکرد مدرسه دولتی به‌مثابه چسب اجتماعی را نشان می‌دهد.
 
این سه کارکرد پراهمیت، در کنار دیگر نقش‌های مهم مدارس دولتی، امروزه با یک بحران پیچیده و متقاطع دست‌به‌گریبان‌اند. مهم‌ترین شکل بحران، کاسته‌شدن از نقش مرجعیت اجتماعی و معنابخش مدرسه و اساساً نظام آموزش است. این بحران نه صرفاً مدرسه، که کل حیات اجتماعی در ایران را تهدید می‌کند. شاید در مواجهات روزمره به‌سادگی دیده شده باشد که افرادی در خصوص مسائلی با هم سخن می‌گویند که نه‌چندان معنای آن سخنان برایشان روشن است و نه از سویی، بر سر حتی کلیات آن سخنان توافقی دارند. بحران پیچیده در متن نظام دانش و فهم عمومی از مسائل ملی رخ داده است. این بحران، اگرچه ابعاد روشن اقتصادی، سیاسی و... دارد، اما نشانه‌های معرفتی و وجودشناختی پیدا کرده است؛ به‌نحوی‌که گویی فردی‌شدن بیش‌ازپیش همه ساحت‌های زندگی، به نوعی شناخت کج‌ومعوج در همه عرصه‌ها راه برده است.
 

📌ادامه این یادداشت را اینجا بخوانید

🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه‌ی مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:

📡 #تلگرام؛🌐 #سایت
📸 #اینستاگرام؛ 🐦 #توییتر X
📲 #واتس‌اپ؛ 🎥 #یوتیوب

🔴گزارش نشست منطقه‌ای اقیانوس آرام درباره بررسی قطعنامه‌ها و اولویت‌های آموزشی

تاریخ: ۱۵ اکتبر ۲۰۲۶
موضوع: بررسی قطعنامه آموزش اقلیمی و سایر محورهای مطرح‌شده در نشست منطقه‌ای اقیانوس آرام

۱. مقدمه

نشست منطقه‌ای اقیانوس آرام با هدف بررسی موضوعات مهم مرتبط با اتحادیه‌های آموزشی، هماهنگی مواضع منطقه‌ای و انعکاس اولویت‌های کشورهای منطقه در کنفرانس برگزار شد. در این نشست، موضوعاتی از جمله نمایندگی منطقه‌ای، انتخابات، قطعنامه‌های کنفرانس، مسائل جوامع بومی، آموزش اقلیمی، حکمرانی، مشارکت زنان و جوانان و تقویت همکاری‌های منطقه‌ای مورد بحث قرار گرفت.

این نشست فرصتی برای اتحادیه‌های عضو فراهم کرد تا دیدگاه‌های خود را هماهنگ کرده و درباره چگونگی پیگیری تصمیم‌های کنفرانس در سطح منطقه‌ای تبادل نظر کنند.

۲. نمایندگی منطقه‌ای و انتخابات

یکی از محورهای نشست، بررسی موضوع نمایندگی منطقه اقیانوس آرام و مسائل مربوط به انتخابات بود. هماهنگی میان اتحادیه‌های عضو و اطمینان از انعکاس دیدگاه‌ها و اولویت‌های منطقه در تصمیم‌گیری‌های کنفرانس، از موضوعات مورد توجه این بخش بود.

۳. بررسی قطعنامه آموزش اقلیمی

مهم‌ترین موضوعی که در متن گزارش به‌طور مشخص به‌عنوان یک قطعنامه مطرح شده، قطعنامه آموزش اقلیمی بود. شرکت‌کنندگان درباره ضرورت ارتقای کیفیت آموزش تغییرات اقلیمی و ارتباط آن با واقعیت‌های محلی و فرهنگی جوامع بحث کردند.

تأکید شد که آموزش اقلیمی باید فراتر از انتقال اطلاعات عمومی باشد و دانش‌آموزان را برای شناخت آثار تغییرات اقلیمی و درک پیامدهای آن در محیط زندگی خود آماده کند.

۴. اصلاحیه قطعنامه و جایگاه دانش بومی

در جریان بررسی قطعنامه آموزش اقلیمی، شرکت‌کنندگان از اصلاحیه‌ای حمایت کردند که بر به‌رسمیت‌شناختن و محوریت‌بخشیدن به دانش بومی و روش‌های آموزشی جوامع بومی تأکید داشت.

هدف این اصلاحیه، تقویت آموزش اقلیمی باکیفیت از طریق توجه به دانش محلی، تجربه‌های نسل‌های گذشته و شرایط فرهنگی و اجتماعی هر جامعه بود. همچنین بر ضرورت پیوند دادن آموزش با واقعیت‌های محلی و تقویت تفکر انتقادی و استعمارزدایانه تأکید شد.

۵. حفاظت از زبان‌ها، فرهنگ و میراث بومی

یکی دیگر از محورهای مهم نشست، حفاظت از دانش و میراث فرهنگی جوامع بومی بود. شرکت‌کنندگان بر اهمیت حفظ زبان‌های بومی، موسیقی، سنت‌ها، شیوه‌های فرهنگی و میراث فکری تأکید کردند.

این موضوع با آموزش اقلیمی نیز ارتباط دارد؛ زیرا دانش و تجربه بومی می‌تواند در شناخت محیط طبیعی و سازگاری با تغییرات اقلیمی نقش داشته باشد. توجه به این میراث، به حفظ هویت فرهنگی و انتقال دانش میان نسل‌ها کمک می‌کند.

۶. تفکر انتقادی و استعمارزدایی از آموزش

در بحث‌های مرتبط با آموزش اقلیمی، بر اهمیت تقویت تفکر انتقادی و رویکرد استعمارزدایانه تأکید شد. این رویکرد خواستار آن است که دانش و دیدگاه‌های جوامع بومی در فرایند آموزش جایگاه شایسته‌ای داشته باشند و تنها به یک نوع دانش یا دیدگاه محدود نشویم.

همچنین آموزش باید زمینه پرسشگری، تحلیل اطلاعات و درک ارتباط تغییرات اقلیمی با شرایط اجتماعی، اقتصادی و محیطی جوامع را فراهم کند.

۷. حکمرانی و مدیریت منطقه‌ای

حکمرانی و مدیریت نیز از موضوعات ذکرشده در دستور کار نشست بود. در چارچوب کلی نشست، این محور در کنار نمایندگی، انتخابات و هماهنگی منطقه‌ای قرار داشت. بااین‌حال، متن اولیه جزئیات مشخصی درباره پیشنهادها یا تصمیم‌های مربوط به حکمرانی ارائه نمی‌کند.

۸. مشارکت زنان و جوانان

شرکت‌کنندگان بر اهمیت مشارکت دموکراتیک، رهبری فراگیر و فراهم‌کردن فرصت برای زنان و رهبران جوان تأکید کردند. حضور مؤثر این گروه‌ها در فرایندهای تصمیم‌گیری می‌تواند به تقویت نمایندگی و انعکاس بهتر نیازهای گوناگون در اتحادیه‌های آموزشی کمک کند.

همچنین تأکید شد که اولویت‌های فرهنگی و واقعیت‌های جوامع اقیانوس آرام باید در برنامه‌ها و سیاست‌های آموزشی منطقه‌ای و بین‌المللی منعکس شوند.

📌ادامه متن سخنرانی را اینجا بخوانید



🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه‌ی مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:

📡 تلگرام؛ 🌐 سایت
📸 اینستاگرام؛ 🐦 توییتر X
📲 واتس‌اپ؛ 🎥 یوتیوب

▶️مسئله صندوق ذخیره فرهنگیان !!!

✍️محمود باقری ‌-عضو کانون صنفی معلمان تهران

اعضای محترم ومطالبه‌گران عزیز صندوق ذخیره فرهنگیان،مسئله صندوق ذخیره برخلاف نظر کسانی که می‌خواهند آن را غامض،پیچیده و سردرگم جلوه دهند،بسیار ساده و روشن است و در صورت وجود اراده مسلم و منصفانه،خیلی راحت قابل حل است.
من معلم از سال ۱۳۷۴ طبق تبصره ۶۳ قانون برنامه ۵ ساله دوم ماهیانه بین ۳ تا ۵ درصد حقوقی که باید خرج خانواده‌و زندگیم می‌شد در صندوق ،سرمایه‌گذاری کرده‌ام و دولت هم برای تشویق من و زیاد شدن اعضا،متعهد شده که به اندازه پرداخت من در ماه به عنوان کمک به من کارمند دولت پرداختی داشته باشدو  سرمایه‌ای که از خیل عظیم این پرداختی‌ها به وجود می‌آید، مدیران لایق اقتصادی در موسسه‌ای به نام صندوق ذخیره فرهنگیان بتوانند با این سرمایه‌کار اقتصادی انجام دهند و ضمن اینکه حقوق خود را از این اقدام دریافت می‌کنند برای من معلم منفعت اقتصادی و ارزش افزوده ایجاد نمایند تا در موقع بازنشستگی با دریافت سهم خودم از این سرمایه‌های عظیم،بقیه عمرم را با این پشتوانه اقتصادی که برای آن ۳۰ سال زحمت کشیده‌ام،بتوانم رفاه ایجاد کنم.
حال، سرنوشت این صندوق چه شد؟
از همان ابتدا با استقبال گسترده معلمان که قریب به اتفاق آنان را شامل شد نقدینگی قابل توجهی در ماه بوجود آمد،دولت هم کمک مذکور را در دوره وزارت آقای نجفی و مقداری هم در دوره وزارت آقای حاجی انجام داد و در مجموع تا آن زمان مبلغی حدود ۱۲۰۰ میلیارد تومان (۱/۲ همت) پرداخت کرد, ولی از آن به بعد این قانون در تفسیرهای مغرضانه  سوءتدبیرهای ضد منافع معلم دچار اعوجاج و انحراف شد ، پرداختی‌های مقرر از سوی دولت‌های متعدد از ان به بعد به‌بهانه‌های واهی انجام نشده،ولیکن معلمان به تعهدخود،
یکجانبه عمل کردند‌ و تاکنون در مجموع بیش از ۱۴۵۰۰ میلیارد تومان (۱۴/۵ همت) از دسترنج خود را در این موسسه ‌سرمایه‌گذاری کرده‌اند و دولت‌ها در مجموع بیش از ۱۳ هزار میلیارد تومان (۱۳ همت) از تعهد خود باز مانده‌اند. خوب با این سرمایه عظیم چگونه رفتار شده است؟
بر اساس نرخ تورم سالیانه از سال ۱۳۷۴ تاکنون و در مقایسه با قیمت ملک فقط در تهران که در سال ۷۴ طبق آمار آپارتمان، متوسط متری ۴۰ هزار تومان بوده است با یک محاسبه ساده می‌توان دریافت که اگر این سرمایه عظیم به درستی مدیریت شده بود، تاکنون بیش از ۲۵ هزار هزار میلیارد تومان (۲۵ هزار همت) سرمایه انباشته در این موسسه وجود داشت که سهم هر معلم در این موسسه که حدود یک میلیون و هشتصد هزار نفر عضو شاغل و بازنشسته دارد حداقل ۱۴ میلیارد تومان ارزیابی می‌شد،ولی همگان می‌دانند که با سوء مدیریت،حیف ومیل و اختلاس‌های بی‌رحمانه از جمله در بانک سرمایه و ناکارآمدی، امروز در خوشبینانه‌ترین حالت حدود ۱۰۰۰ همت سرمایه در این موسسه وجود دارد و من معلم که الان در زمان بازنشستگی قرار دار‌م‌،می‌خواهم سهم خود را از همین دارایی موجود دریافت کنم‌ و هر طور که خودم صلاح می‌دانم از مزایای آن برخوردار باشم، آیا درخواستم غیر منطقی است؟آیا هنوز هم با تفسیرهای غیرمنطقی، غیرمنصفانه و من‌درآوردی و مغرضانه همچون بین نسلی بودن این موسسه‌ که طبق اساسنامه رسمی خصوصی و دارایی‌های آن فقط به اعضای فعلی آن شامل شاغل و بازنشسته تعلق دارد باید مانند دو نوبت قبلی در سال‌های ۱۴۰۰ و ۱۴۰۲ اجرای تخصیص ارزش مالکانه به تعلیق درآید؟آیا نقدینگی ماهیانه حاصل از حق عضویت که رقمی بالغ بر ۲۲۰ میلیارد تومان است همچنان باید صرف پرداخت حقوق جاری پرسنل‌و جبران هزینه‌های شرکت‌های زیانده شود؟آیا و چندین و چند آیای دیگر باید همچنان حقوق حقه مالکانه من معلم را در اغما و ابهام فرو برده و در این وانفسای تورم و گرانی افسارگسیخته، همچنان در عسرت و تنگدستی غوطه ور باشم؟حاشا و کلا, این دیگر نهایت بی‌رحمی و بی‌انصافی است که طاقت من معلم را به سر آورده و حاضر نیستم‌بیش از این چنین اجحافی را  بپذیرم. لذا مصرانه تقاضا دارم،مسولین با تمام توان و اراده در اجرای فاز اول تخصیص ارزش مالکانه که بعد از چند نوبت تعویق قول آن را در قالب شرکت سهند گستر، برای پایان مهرماه سال جاری داده‌اند و معلمان بی‌صبرانه در انتظار آن هستند و همچنین اجرای فازهای بعدی به توالی آن و رساندن حق به حقدار توسط ایشان، هیچگونه شبهه و تردیدی ایجاد نشود و با این اقدام برای خودشان نام نیک و باقیات‌و صالحات و خاطره شیرین در ذهن اعضا به جا گذارند،ضمناً هرگونه اقدامی برای انجام انتخابات نماینده معلمان در هیئت امنا به بعد از اجرای فاز اول تخصیص حقوق مالکانه موکول گردد.

۲۲ مهر ماه سال ۱۴۰۵


🔹🔹🔹
ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:

📡 تلگرام؛ 🌐 سایت
📸 اینستاگرام؛ 🐦 توییتر X
📲 واتس‌اپ؛ 🎥 یوتیوب