🌬🌍 نوروز و باور به پیوستگی رستاخیز تن و زمین
یکی از نکتههای شایان نگریستن در جشن سال نو و باورهای پیوسته به آن، باور به جهان پسین، رستاخیز مردگان و دنبالهدار بودن زندگی است. جشن سال نو نمایش نمادین آفرینش و بازکرد(تکرار) همیشگی آن است که پایان سال یا پایان زندگی را به زمان نو و زندگی نو پیوند میزند. این باور در دینها و باور به رستاخیز مردگان نیز دیده میشود. از اینرو است که یادکرد رفتگان و بزرگداشت آنان از آیینهای نو شدن سال است.
این باور تنها برای #نوروز ایرانی نیست که روان درگذشتگان در آستانهی نوروز به زمین و میان خانواده بازمیگردد. این یک باور استورهای جهانی برای امیدبخشی به زندگان است. امید به این که یک کیهان و جهان نابسامان از نو آفریده و بسامان میشود و مردگان نیز به زندگی دوباره باز میگردند.
جشن سال نو، یادمان دوبارهی نخستین آفرینش است. پس در این نوزایی آفرینش پس از نابودی، مردگان نیز زندگی دوباره مییابند.
از اینرو هرجا که باور به رستاخیز تن باشد، باورمندان بر آنند که تن پسین در نوروز یا آغاز سال نو که زمان تازهای آغاز میشود، زندگی مییابد.
✍ #پریسا_امام_وردیلو
#جشن_های_ایرانی #فروردینگان
برگرفته از: جهان فروری #بهرام_فره_وشی
ماه فروردین روز خرداد #بیژن_غیبی
گاهشماری و جشنهای ایران باستان #هاشم_رضی
b2n.ir/Rastakhiz
در «جشن فروردگان» دربارهی باور ایرانیان باستان به بازگشت ده روزهی روان رفتگان به زمین سخن رفت:
t.me/AdabSar/20639
فرتور(عکس): نگارههای نمادین رستاخیز زمین و مردگان
🌬🌍 @AdabSar
یکی از نکتههای شایان نگریستن در جشن سال نو و باورهای پیوسته به آن، باور به جهان پسین، رستاخیز مردگان و دنبالهدار بودن زندگی است. جشن سال نو نمایش نمادین آفرینش و بازکرد(تکرار) همیشگی آن است که پایان سال یا پایان زندگی را به زمان نو و زندگی نو پیوند میزند. این باور در دینها و باور به رستاخیز مردگان نیز دیده میشود. از اینرو است که یادکرد رفتگان و بزرگداشت آنان از آیینهای نو شدن سال است.
این باور تنها برای #نوروز ایرانی نیست که روان درگذشتگان در آستانهی نوروز به زمین و میان خانواده بازمیگردد. این یک باور استورهای جهانی برای امیدبخشی به زندگان است. امید به این که یک کیهان و جهان نابسامان از نو آفریده و بسامان میشود و مردگان نیز به زندگی دوباره باز میگردند.
جشن سال نو، یادمان دوبارهی نخستین آفرینش است. پس در این نوزایی آفرینش پس از نابودی، مردگان نیز زندگی دوباره مییابند.
از اینرو هرجا که باور به رستاخیز تن باشد، باورمندان بر آنند که تن پسین در نوروز یا آغاز سال نو که زمان تازهای آغاز میشود، زندگی مییابد.
✍ #پریسا_امام_وردیلو
#جشن_های_ایرانی #فروردینگان
برگرفته از: جهان فروری #بهرام_فره_وشی
ماه فروردین روز خرداد #بیژن_غیبی
گاهشماری و جشنهای ایران باستان #هاشم_رضی
b2n.ir/Rastakhiz
در «جشن فروردگان» دربارهی باور ایرانیان باستان به بازگشت ده روزهی روان رفتگان به زمین سخن رفت:
t.me/AdabSar/20639
فرتور(عکس): نگارههای نمادین رستاخیز زمین و مردگان
🌬🌍 @AdabSar
👍17❤9
ادبسار
🌬🌍 نوروز و باور به پیوستگی رستاخیز تن و زمین یکی از نکتههای شایان نگریستن در جشن سال نو و باورهای پیوسته به آن، باور به جهان پسین، رستاخیز مردگان و دنبالهدار بودن زندگی است. جشن سال نو نمایش نمادین آفرینش و بازکرد(تکرار) همیشگی آن است که پایان سال یا پایان…
🍃🍂 نوروز و ارزش افسانهای زمان
زمان، خود یک استوره است و ساخت و بخشبندی زمان با روزهای سپنت(مقدس) و برجستهی سال بار افسانهای دارد. سرآمد همهی بخشهای زمان #نوروز است. هرگاه که نوروز فرامیرسد، جشن نمادین آفرینش، زندگی و زمانِ دوباره برگزار میشود.
در داستانهای افسانهای ایران و در آیین زُروانی به زمان نگاه شایانی شده است. بر پایهی داستانهای کیهانی آیین زروانی، هر پدیدهی مینوی و ماتکیک(مادی)، نمونهای در جهان بالا و سپهر برین دارد. اهورامزدا در یک زمان ۱۲هزار ساله جهان را آفرید. که هر سههزار سال ویژهی بخشی از آفرینش بود. پس در چنین افسانهی کهنی نیز سال که نماد بخشی از زمان است، دیده میشود. این بخش زمان پس از آفرینش و زندگی یافتن هستی نیز پایدار است.
بار افسانهای آفرینش در آغاز و پایان هر نوروز یا سال نو، اگرچه ناخودآگاه، یادآوری میشود.
در زمان باستان و میان زیستوَران نخستین، سال نو برابر است با پروانه(اجازه) بهرهبرداری از فراوردههای خوراکی و کشاورزی، انبار کردن آن برای سال در پیش در میان گروههایی که چندین فراورده کشت میکردند و در زمانهای گوناگونی از سال کاشت و برداشت داشتند، چندین جشن برگزار میشد که ایرانیان باستان به آن گاهنبار میگفتند.
✍ #پریسا_امام_وردیلو
#جشن_های_ایرانی #فروردینگان
برگرفته از: حکمت خسروانی #هاشم_رضی
گاهشماری و جشنهای ایران باستان #هاشم_رضی
ماه فروردین روز خرداد #بیژن_غیبی
🍂🍃 @AdabSar
b2n.ir/s82825
زمان، خود یک استوره است و ساخت و بخشبندی زمان با روزهای سپنت(مقدس) و برجستهی سال بار افسانهای دارد. سرآمد همهی بخشهای زمان #نوروز است. هرگاه که نوروز فرامیرسد، جشن نمادین آفرینش، زندگی و زمانِ دوباره برگزار میشود.
در داستانهای افسانهای ایران و در آیین زُروانی به زمان نگاه شایانی شده است. بر پایهی داستانهای کیهانی آیین زروانی، هر پدیدهی مینوی و ماتکیک(مادی)، نمونهای در جهان بالا و سپهر برین دارد. اهورامزدا در یک زمان ۱۲هزار ساله جهان را آفرید. که هر سههزار سال ویژهی بخشی از آفرینش بود. پس در چنین افسانهی کهنی نیز سال که نماد بخشی از زمان است، دیده میشود. این بخش زمان پس از آفرینش و زندگی یافتن هستی نیز پایدار است.
بار افسانهای آفرینش در آغاز و پایان هر نوروز یا سال نو، اگرچه ناخودآگاه، یادآوری میشود.
در زمان باستان و میان زیستوَران نخستین، سال نو برابر است با پروانه(اجازه) بهرهبرداری از فراوردههای خوراکی و کشاورزی، انبار کردن آن برای سال در پیش در میان گروههایی که چندین فراورده کشت میکردند و در زمانهای گوناگونی از سال کاشت و برداشت داشتند، چندین جشن برگزار میشد که ایرانیان باستان به آن گاهنبار میگفتند.
✍ #پریسا_امام_وردیلو
#جشن_های_ایرانی #فروردینگان
برگرفته از: حکمت خسروانی #هاشم_رضی
گاهشماری و جشنهای ایران باستان #هاشم_رضی
ماه فروردین روز خرداد #بیژن_غیبی
🍂🍃 @AdabSar
b2n.ir/s82825
❤35👍7👎1