سرِ مردمی بُردْباری بُوَد
سَبُکْ‌سر همیشه به خواری بُوَد

ستونِ خِرَد داد و بخشایش‌ست
درِ بخشش او را چو آرایش‌ست

هر آن ناموَر کو ندارد خِرَد
زِ تختِ بزرگی کجا برخورَد؟

خردمند هم نیز جاوید نیست
فَری برتر از فَرّ‌ِ جمشید نیست
#شاهنامه #فردوسی

باشد که:
به روزِ خجسته سرِ مهرماه
به‌‌آیین شویم


گزینش: #جعفر_جعفرزاده
خوش‌نویسی: سعید خادمی
#چکامه_پارسی
@AdabSar

‌
از آن روزی که ایزد رفته در خواب
بهار زندگانی رفته بر آب

نه خنده مانده بر لب نه ترانه
خوشی نابود و  گویا  مُرده تیناب‌


✍ #کوروش_دورکی_بختیاری
#چکامه_پارسی


🖋 پی‌نوشت سراینده:
۱- «خواب رفتن ایزد» نماد فراموشی باورها و آیین‌های کهن است. خوابی که نه آرامش، که غارت و تاریکی به‌همراه آورد. «بهار زندگانی» که بر آب رفت، استعاره‌ای‌ست از شادمانی، آزادی و شکوفایی فرهنگی که با تغییر آیین و حاکمیت به تدریج فرو نشست. حذف «خنده»، «ترانه» و «رقص و خوشی» اشاره‌ای‌ است به بیش از هزار سال ممنوعیت یا محدودیت شادی جمعی در ایران.

۲- واژه‌ی کهن تیناب: رویا
در پایان، مانند قفل بر این مرثیه، بیانگر رؤیایی‌ست که دیگر جان ندارد و در دل تاریخ مرده است.

🥀 @AdabSar