چمچه خاتون

آداب و رسوم قدیمی هر شهر و منطقه نشان دهنده فرهنگ و تاریخ قدیمی مردم آن شهر و منطقه است. یکی از این آداب و رسوم قدیمی که قدیمی ترها آن را به یاد دارند و دست مایه نقل محافل می شود «چمچه خاتون» می باشد.

این مراسم در مواقع کم بارانی مخصوصا در ایام بعد از عید نوروز یعنی در فصل قره یاز، برای درخواست و دعا برای بارش باران انجام می شد و عروسکی از پارچه و چوب میساختند و دخترهای جوان یا بچه ها خانه به خانه و محله به محله میگشتند و از تمام اهالی شهر وسایل آش میگرفتند (به عنوان نذری) و در نهایت با وسایل جمع شده آش پخته و بین همه توزیع میکردند.

هنگام گرداندن عروسک در خیابونها و کوچه ها این شعر را میخواندند:
چمچه خاتون یاغ ایستر،
خدادن یاغیش ایستر،
الی قالید خمیرده،
بیجه قاشوق سو ایستر،

این رسم در مناطق آذربایجان و همدان و قزوین و حتی بین ترکهای خراسان شمالی نیز وجود دارد.

@tanz_talkh_tarikh
@EveDaughters

🎙️سخنرانی در مدرسه مجازی عشق

بازسازی عشق در عصر اقتدار

(انجمن علمی دانشجویان فلسفه و کلام دانشگاه امام صادق)

در این سخنرانی مروری داشتم بر برخی تلاش‌ها برای بازتعریف مفهوم «عشق» در فلسفه‌های زنانه‌نگر.

✅ اینکه عشق، خلاف تلقی‌های رایجِ رمانتیک و تملک‌محور، نزد فیلسوفان فمینیست به‌مثابه کنشی اخلاقی، آگاهانه و رهایی‌بخش فهم می‌شود.

✅ با مرور دیدگاه‌های سیمون دوبووار، لوس ایریگاری، بل هوکس و فیلسوفانی چون لوگونِز و فرای از این گفتم که «عشق اصیل» در نگاه آنان بر به‌رسمیت‌شناختن متقابل آزادی‌ها، حفظ فاصله، نفی مالکیت، احترام به تفاوت و فروتنی معرفتی استوار است.

در این رویکرد، عشق نه صرفاً احساس، بلکه انتخابی اخلاقی است، روشی برای دانستن و نیرویی اجتماعی ـ سیاسی که بدون عدالت، آزادی و مسئولیت‌پذیری تحقق نمی‌یابد.

✅ فلسفه فمینیستی با نقد پیوند عشق با سلطه، خشونت، خودشیفتگی و تکبر معرفتی، عشق را به عملی روزمره برای رشد فردی، دگرگونی اجتماعی و زیستن انسانی‌تر با دیگری بدل کرده و تأکید می‌کند:

عشقی که رهایی‌بخش نباشد، اساساً عشق نیست.

@neocritic