طالبان دختران افغانستان را از ادامه تحصیل بالاتر از پایه ششم محروم کرده است. با این حال، بسیاری از دختران از طریق آموزش آنلاین و فناوری، مسیرهای دیگری برای یادگیری پیدا کرده‌اند.
در هرات، «کُد برای الهام» کلاس‌های برنامه‌نویسی خود را به فضای مجازی منتقل کرد و برای حدود ۱۰۰ دانش‌آموز لپ‌تاپ و بسته اینترنت فراهم کرد.
«مدرسه رهبری افغانستان» در سال ۲۰۲۴ برنامه‌ای آموزش از راه دور راه‌اندازی کرد که دختران می‌توانند از طریق تلفن هوشمند و پیام‌رسان، به درس‌های روزانه به زبان‌های دری، پشتو و انگلیسی دسترسی داشته باشند. این برنامه تا سال ۲۰۲۵ بیش از ۲۵ هزار یادگیرنده داشت.
در کنار این برنامه‌ها، خود دختران نیز در ایجاد فرصت‌های آموزشی نقش داشته‌اند. «ژاله»، زن جوان افغانستانی، در راه‌اندازی یک دانشگاه آنلاین مشارکت کرد که بنا بر گزارش سال ۲۰۲۵، بیش از ۴ هزار زن و دختر به‌صورت رایگان در آن تحصیل می‌کردند و حدود ۱۵۰ داوطلب با آن همکاری داشتند.
محدودیت‌های طالبان دسترسی دختران به آموزش را به‌شدت محدود کرده است؛ اما تلاش برای ادامه یادگیری همچنان ادامه دارد.
@iranhrdc
#از_نگاه_او
#افغانستان
#دختران_افغانستان
#روز_جهانی_دختر
#آموزش_دختران #مرکز_اسناد_حقوق_بشر_ایران
در هرات، «کُد برای الهام» کلاس‌های برنامه‌نویسی خود را به فضای مجازی منتقل کرد و برای حدود ۱۰۰ دانش‌آموز لپ‌تاپ و بسته اینترنت فراهم کرد.
«مدرسه رهبری افغانستان» در سال ۲۰۲۴ برنامه‌ای آموزش از راه دور راه‌اندازی کرد که دختران می‌توانند از طریق تلفن هوشمند و پیام‌رسان، به درس‌های روزانه به زبان‌های دری، پشتو و انگلیسی دسترسی داشته باشند. این برنامه تا سال ۲۰۲۵ بیش از ۲۵ هزار یادگیرنده داشت.
در کنار این برنامه‌ها، خود دختران نیز در ایجاد فرصت‌های آموزشی نقش داشته‌اند. «ژاله»، زن جوان افغانستانی، در راه‌اندازی یک دانشگاه آنلاین مشارکت کرد که بنا بر گزارش سال ۲۰۲۵، بیش از ۴ هزار زن و دختر به‌صورت رایگان در آن تحصیل می‌کردند و حدود ۱۵۰ داوطلب با آن همکاری داشتند.
محدودیت‌های طالبان دسترسی دختران به آموزش را به‌شدت محدود کرده است؛ اما تلاش برای ادامه یادگیری همچنان ادامه دارد.
@iranhrdc
#از_نگاه_او
#افغانستان
#دختران_افغانستان
#روز_جهانی_دختر
#آموزش_دختران #مرکز_اسناد_حقوق_بشر_ایران
The Taliban have barred girls in Afghanistan from continuing their education beyond the sixth grade. Yet many girls have found alternative ways to learn through online education and technology.
In Herat, Code to Inspire moved its programming classes online and provided laptops and internet packages to around 100 students.
In 2024, the SOLA—School of Leadership, Afghanistan, launched a remote-learning program that allows girls to access daily lessons in Dari, Pashto, and English through a smartphone and messaging platform. By 2025, the program had reached more than 25,000 learners.
Girls themselves have also played a role in creating educational opportunities. Zhala, a young Afghan woman, helped establish an online university where, according to a 2025 report, more than 4,000 women and girls were studying free of charge, with around 150 volunteers supporting the initiative.
The Taliban’s sweeping restrictions have effectively denied girls access to education beyond the sixth grade. But efforts to continue learning persist.
@iranhrdc
#ThroughHerEyes
#Afghanistan
#AfghanGirls
#DayOfTheGirl
#InternationalDayOfTheGirl
#GirlsEducation
In Herat, Code to Inspire moved its programming classes online and provided laptops and internet packages to around 100 students.
In 2024, the SOLA—School of Leadership, Afghanistan, launched a remote-learning program that allows girls to access daily lessons in Dari, Pashto, and English through a smartphone and messaging platform. By 2025, the program had reached more than 25,000 learners.
Girls themselves have also played a role in creating educational opportunities. Zhala, a young Afghan woman, helped establish an online university where, according to a 2025 report, more than 4,000 women and girls were studying free of charge, with around 150 volunteers supporting the initiative.
The Taliban’s sweeping restrictions have effectively denied girls access to education beyond the sixth grade. But efforts to continue learning persist.
@iranhrdc
#ThroughHerEyes
#Afghanistan
#AfghanGirls
#DayOfTheGirl
#InternationalDayOfTheGirl
#GirlsEducation
فائزه گرگیج ۲۷ ساله، فرزند روستای محروم «لاربالا» در استان سیستان و بلوچستان است. روستایی که سهمش از امکانات آموزشی تنها یک مدرسه ابتدایی است و دانش‌آموزان برای ادامه تحصیل چاره‌ای جز طی کردن مسافت‌های طولانی و طاقت‌فرسا تا شهرها و روستاهای مجاور ندارند؛ مسیری که بسیاری را از ادامه راه منصرف می‌کند.
فائزه در گفت‌وگو با رسانه‌ها روایت کرده است که چطور در ۲۵ سالگی و پس از هفت سال دوری از درس و کتاب، دوباره برای ساختن آینده‌اش قدم پیش گذاشته است. او مسیر سخت آمادگی برای کنکور را کاملاً دست‌تنها طی کرد. روزهایی بود که تا ۱۷ ساعت درس خواند؛ آن هم در شرایطی که نه از برق خبری بود و نه از آب لوله‌کشی. او برای دسترسی به ساده‌ترین جزوه‌ها و منابع درسی، مجبور بود هر دو هفته یک‌بار به شهر برود.
فائزه با وجود همه این محدودیت‌ها، سرانجام در سال ۱۴۰۴ در دانشگاه علوم پزشکی ایرانشهر پذیرفته شد.
موفقیت او بی‌شک الهام‌بخش و تحسین‌برانگیز است، اما در دل خود بازتاب‌دهنده موانع آموزشی دختران در مناطق کم‌برخوردار ایران است. دسترسی به آموزش در این مناطق با چالش‌های اساسی و متعددی از جمله کمبود مدرسه، نبود امکانات حمل‌ونقل، مشکلات مالی و فقدان زیرساخت‌های اولیه همراه است.
آموزش دختران یک حق اساسی است، نه امتیازی که محل تولدشان تعیین کند.
@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#روز_دختر
#سیستان_و_بلوچستان
#دختران_بلوچ
#حق_آموزش
فائزه در گفت‌وگو با رسانه‌ها روایت کرده است که چطور در ۲۵ سالگی و پس از هفت سال دوری از درس و کتاب، دوباره برای ساختن آینده‌اش قدم پیش گذاشته است. او مسیر سخت آمادگی برای کنکور را کاملاً دست‌تنها طی کرد. روزهایی بود که تا ۱۷ ساعت درس خواند؛ آن هم در شرایطی که نه از برق خبری بود و نه از آب لوله‌کشی. او برای دسترسی به ساده‌ترین جزوه‌ها و منابع درسی، مجبور بود هر دو هفته یک‌بار به شهر برود.
فائزه با وجود همه این محدودیت‌ها، سرانجام در سال ۱۴۰۴ در دانشگاه علوم پزشکی ایرانشهر پذیرفته شد.
موفقیت او بی‌شک الهام‌بخش و تحسین‌برانگیز است، اما در دل خود بازتاب‌دهنده موانع آموزشی دختران در مناطق کم‌برخوردار ایران است. دسترسی به آموزش در این مناطق با چالش‌های اساسی و متعددی از جمله کمبود مدرسه، نبود امکانات حمل‌ونقل، مشکلات مالی و فقدان زیرساخت‌های اولیه همراه است.
آموزش دختران یک حق اساسی است، نه امتیازی که محل تولدشان تعیین کند.
@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#روز_دختر
#سیستان_و_بلوچستان
#دختران_بلوچ
#حق_آموزش
Faezah Gorgij, 27, grew up in Lar Bala, a village in Sistan and Baluchestan Province with limited access to education. The village has only a primary school, so students must travel long distances to continue their studies elsewhere.
In interviews with Iranian domestic media, Faezah described returning to education at 25 after a seven-year break. She said she prepared for the university entrance exam largely on her own, sometimes studying for up to 17 hours a day. She also described studying without electricity or running water and traveling to the city every two weeks to take practice exams.
In 2025, she was admitted to Iranshahr University of Medical Sciences in Sistan and Baluchestan Province.
Faezah’s achievement is remarkable. But her story also highlights two sides of the same reality: her determination to pursue an education, and the barriers girls in underserved areas of Iran continue to face—including limited access to schools and transportation, inadequate basic infrastructure, and financial constraints.
Girls’ education is a right—not a privilege determined by where they are born.
@iranhrdc
#ThroughHerEyes
#InternationalDayOfTheGirl
#DayOfTheGirl
#SistanAndBaluchestan
#BalochGirls
#RightToEducation
In interviews with Iranian domestic media, Faezah described returning to education at 25 after a seven-year break. She said she prepared for the university entrance exam largely on her own, sometimes studying for up to 17 hours a day. She also described studying without electricity or running water and traveling to the city every two weeks to take practice exams.
In 2025, she was admitted to Iranshahr University of Medical Sciences in Sistan and Baluchestan Province.
Faezah’s achievement is remarkable. But her story also highlights two sides of the same reality: her determination to pursue an education, and the barriers girls in underserved areas of Iran continue to face—including limited access to schools and transportation, inadequate basic infrastructure, and financial constraints.
Girls’ education is a right—not a privilege determined by where they are born.
@iranhrdc
#ThroughHerEyes
#InternationalDayOfTheGirl
#DayOfTheGirl
#SistanAndBaluchestan
#BalochGirls
#RightToEducation
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
The Iran Human Rights Documentation Center has received an audio recording accompanied by video footage of Ehsan Rezapour, in which he describes being beaten and subjected to electric shocks during detention. The footage shows severe bruising around his eye and injuries to his face and body.
Ehsan Rezapour, a 35-year-old resident of Bonn, Germany, was detained after returning to Iran and continued to face summons for questioning and threats to publish his forced confessions following his release. Amid these pressures, he set himself on fire in Tehran on March 29, 2026, and died in a hospital in the same city on April 6.
Rezapour had returned to Iran on February 8, 2026, to visit his family and child and attend memorial ceremonies marking 40 days since the deaths of friends killed during the January protests. His passport was confiscated at the airport, and interrogators questioned him about his participation in protests in Germany. According to people close to him, Basij forces arrested him on March 10. After two days during which his whereabouts were unknown, he was abandoned near Fardis with severe injuries. They said he continued to fear that his forced confessions would be released.
فایل صوتی ای به همراه ویدیو از احسان رضاپور به دست مرکز اسناد حقوق بشر ایران رسیده است که در آن، از ضرب‌وشتم و استفاده از شوکر در دوران بازداشت سخن می‌گوید. تصاویر، کبودی شدید اطراف چشم و جراحت‌هایی بر صورت و بدن او را نشان می‌دهد.
احسان رضاپور، شهروند ۳۵ ساله ساکن بن آلمان که پس از بازگشت به ایران بازداشت شده بود، پس از آزادی نیز با احضار مجدد و تهدید به انتشار اعترافات اجباری مواجه شد. او در چنین شرایطی، نهم فروردین ۱۴۰۵ در تهران اقدام به خودسوزی کرد و ۱۷ فروردین در بیمارستانی در همان شهر جان باخت.
رضاپور ۱۹ بهمن ۱۴۰۴ برای دیدار با خانواده و فرزندش و حضور در مراسم چهلم دوستان جان‌باخته‌اش در اعتراضات دی‌ماه به ایران بازگشته بود. گذرنامه‌اش در فرودگاه توقیف شد و در بازجویی‌ها درباره شرکت در تجمعات اعتراضی در آلمان از او پرسیدند. نزدیکانش گفته‌اند نیروهای بسیج ۱۹ اسفند او را بازداشت کردند و پس از دو روز بی‌خبری، با بدنی شدیدا آسیب‌دیده در اطراف فردیس رهایش کردند. به گفته آنان، نگرانی از انتشار اعترافات اجباری پس از بازداشت نیز ادامه داشت.
@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
#ehsan_rezapour
#احسان_رضاپور
Ehsan Rezapour, a 35-year-old resident of Bonn, Germany, was detained after returning to Iran and continued to face summons for questioning and threats to publish his forced confessions following his release. Amid these pressures, he set himself on fire in Tehran on March 29, 2026, and died in a hospital in the same city on April 6.
Rezapour had returned to Iran on February 8, 2026, to visit his family and child and attend memorial ceremonies marking 40 days since the deaths of friends killed during the January protests. His passport was confiscated at the airport, and interrogators questioned him about his participation in protests in Germany. According to people close to him, Basij forces arrested him on March 10. After two days during which his whereabouts were unknown, he was abandoned near Fardis with severe injuries. They said he continued to fear that his forced confessions would be released.
فایل صوتی ای به همراه ویدیو از احسان رضاپور به دست مرکز اسناد حقوق بشر ایران رسیده است که در آن، از ضرب‌وشتم و استفاده از شوکر در دوران بازداشت سخن می‌گوید. تصاویر، کبودی شدید اطراف چشم و جراحت‌هایی بر صورت و بدن او را نشان می‌دهد.
احسان رضاپور، شهروند ۳۵ ساله ساکن بن آلمان که پس از بازگشت به ایران بازداشت شده بود، پس از آزادی نیز با احضار مجدد و تهدید به انتشار اعترافات اجباری مواجه شد. او در چنین شرایطی، نهم فروردین ۱۴۰۵ در تهران اقدام به خودسوزی کرد و ۱۷ فروردین در بیمارستانی در همان شهر جان باخت.
رضاپور ۱۹ بهمن ۱۴۰۴ برای دیدار با خانواده و فرزندش و حضور در مراسم چهلم دوستان جان‌باخته‌اش در اعتراضات دی‌ماه به ایران بازگشته بود. گذرنامه‌اش در فرودگاه توقیف شد و در بازجویی‌ها درباره شرکت در تجمعات اعتراضی در آلمان از او پرسیدند. نزدیکانش گفته‌اند نیروهای بسیج ۱۹ اسفند او را بازداشت کردند و پس از دو روز بی‌خبری، با بدنی شدیدا آسیب‌دیده در اطراف فردیس رهایش کردند. به گفته آنان، نگرانی از انتشار اعترافات اجباری پس از بازداشت نیز ادامه داشت.
@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
#ehsan_rezapour
#احسان_رضاپور
Ten people. Ten real stories. All imprisoned over debt—construction loans, bounced cheques, unpaid mehriyeh—under laws that jail people for being unable to pay, collected and documented by IHRDC.
https://iranhrdc.org/category/english/publications/witness-testimony/
Case 04 — Reza (Pseudonym)
“I ran a poultry and meat distribution business. When I went bankrupt, I had to close the shop, and creditors kept filing complaints. As soon as I paid one off, another would file a complaint. At first, my wife hadn’t planned to leave me, but under pressure from her family, she left and took legal action to collect the 72 gold coins owed under our marriage settlement (mehriyeh). I spent three months in prison before my relatives took out loans to secure my release. I’m still paying installments on the marriage settlement alongside child support for my daughter, and I’m two gold coins behind on the payments.”
This is one of ten real testimonies we're publishing on debtor imprisonment in Iran. Read Reza's full account here:
🔗 iranhrdc.org/witness-statement-of-reza
@iranhrdc
#Iran
#HumanRights
#IranHumanRights
#Debtorsimprisonment #WitnessTestimony
#IHRDC
#EconomicJustice
https://iranhrdc.org/category/english/publications/witness-testimony/
Case 04 — Reza (Pseudonym)
“I ran a poultry and meat distribution business. When I went bankrupt, I had to close the shop, and creditors kept filing complaints. As soon as I paid one off, another would file a complaint. At first, my wife hadn’t planned to leave me, but under pressure from her family, she left and took legal action to collect the 72 gold coins owed under our marriage settlement (mehriyeh). I spent three months in prison before my relatives took out loans to secure my release. I’m still paying installments on the marriage settlement alongside child support for my daughter, and I’m two gold coins behind on the payments.”
This is one of ten real testimonies we're publishing on debtor imprisonment in Iran. Read Reza's full account here:
🔗 iranhrdc.org/witness-statement-of-reza
@iranhrdc
#Iran
#HumanRights
#IranHumanRights
#Debtorsimprisonment #WitnessTestimony
#IHRDC
#EconomicJustice