ستایش گلشنی تنها سه سال داشت که آزار و سرکوب، خانواده‌اش را مجبور به ترک ایران کرد. یک سال بعد، همراه پدر و مادرش با کشتی به استرالیا رسید و به مرکز رسیدگی به درخواست‌های پناهندگی درجزیره نائورو منتقل شد.

ستایش بیش از دو سال در بازداشت بود؛ سال‌هایی که خاطراتشان هنوز با اوست. اما با تکواندو راهی برای ادامه دادن و ساختن زندگی خودش پیدا کرد.

تکواندو برای ستایش فقط یک رشته ورزشی نبود. به پناهگاهی تبدیل شد که در آن می‌توانست تمرکز کند، رقابت کند و به آینده فکر کند. تا شانزده‌سالگی، او به ورزشکاری حرفه ای با افتخارات و جوایز متعدد تبدیل شده بود.

با این حال، بلاتکلیفی همچنان بخشی از زندگی اوست. وضعیت مهاجرتی‌اش فرصت‌هایش را برای تحصیل، شرکت در مسابقات بین‌المللی و ساختن آینده‌ای امن در استرالیا محدود کرده است. با وجود آنکه در سال ۲۰۱۹ به عنوان پناهنده شناخته شد، آینده اقامتش همچنان نامشخص است.

ستایش می‌خواهد در استرالیا بماند؛ جایی که در آن بزرگ شده و زندگی‌اش را ساخته است. او در عین حال از بازگشت به ایران هراس دارد و می‌گوید ممکن است به عنوان یک زن جوان بی اعتقاد به اسلام با خطر آزار و سرکوب روبه‌رو شود.

داستان ستایش، روایت دختری است که از کودکی با چالش‌هایی بزرگ روبه‌رو شده، اما هرگز اجازه نداده گذشته‌اش آینده او را تعیین کند. او در تکواندو قدرتش را پیدا کرده، هدفش را ساخته و صدایش را پیدا کرده است.

حالا ستایش فقط یک فرصت می‌خواهد؛ فرصتی برای ساختن آینده‌ای که سال‌ها برای آن تلاش کرده و هنوز برای به دست آوردنش می‌جنگد.


@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#ستایش_گلشنی
#صدای_پناهجویان
#نائورو
#ایران
#حقوق_بشر