.
Courage in Qezel Hesar, political prisoners raise their voices as the “Tuesdays: No to Executions” campaign enters its third year.

From inside Qezel Hesar prison, under an atmosphere of repression, political prisoners chanted with clarity and force—rejecting executions and condemning injustice.

As the “No to Executions” campaign entered its third year, their voices carried the weight of anger and heartbreak, yet also resilience and a demand for accountability.

No to executions. No to repression.
#QezelHesar #NoToExecutions #PoliticalPrisoners

Courage à Qezel Hesar — des prisonniers politiques élèvent la voix à l’aube de la troisième année de la campagne « Les mardis : non aux exécutions »

Depuis les quartiers de la prison de Qezel Hesar, dans un climat de répression, des prisonniers politiques ont scandé des slogans forts : refus des exécutions, dénonciation de l’injustice, rejet d’un pouvoir qui transforme la vie humaine en instrument.
Au moment où la campagne « Non aux exécutions » entrait dans sa troisième année, leur voix a porté la colère et la douleur — mais aussi la résistance et l’exigence de justice.

Non aux exécutions. Non à la répression.
#QezelHesar #NonAuxExécutions #PrisonniersPolitiques

شجاعت در قزلحصار؛ صدای زندانیان سیاسی در آستانه سومین سال کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»

از دل بندهای زندان قزلحصار، در فضایی آکنده از سرکوب، صدایی بلند شد: اعتراض به اعدام، اعتراض به بی‌عدالتی، اعتراض به حکومتی که جان انسان را ابزار قدرت کرده است.
زندانیان سیاسی در روزی که کارزار «نه به اعدام» وارد سومین سال خود شد، با صدایی رسا شعار دادند؛ صدایی که پژواک خشم و سرخوردگی، اما همچنین ایستادگی و امید به عدالت است.

نه به اعدام. نه به سرکوب.
#قزلحصار #سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام #نه_به_اعدام #زندانی_سیاسی
این #جنایت_علیه_بشریت است.
سکوت نکنیم.

#ایران_هم_آوا
#هم_آوا برای ایران
#Hamava

.
پیام پرزیدنت ترامپ در مورد حرکت ناوگان نظامی آمریکا به سمت ایران:
«یک ناوگان عظیم به سمت ایران در حرکت است؛ با سرعت بالا و با قدرت، انگیزه و هدف‌مندی. این ناوگان، بزرگ‌تر از ناوگانی است که به ونزوئلا اعزام شد و در رأس آن، ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن قرار دارد. همان‌طور که در مورد ونزوئلا دیدیم، این نیرو آماده، مایل و قادر است، در صورت لزوم، ماموریت خود را به‌سرعت و حتی با خشونت اجرا کند.

امیدوارم ایران هرچه زودتر «پای میز مذاکره» بیاید و یک توافق منصفانه و عادلانه را بپذیرد، بدون سلاح هسته‌ای، توافقی که برای همه طرف‌ها قابل قبول باشد. زمان رو به پایان است؛ واقعاً هر لحظه حیاتی است!

همان‌طور که قبلاً هم به ایران گفته بودم: توافق کنید! آنها نکردند و نتیجه‌اش «عملیات نیمه‌شبِ چکش» (Operation Midnight Hammer) بود، ویرانی گسترده. حمله بعدی بسیار بدتر خواهد بود! نگذارید دوباره چنین چیزی رخ دهد. از توجه شما به این موضوع سپاسگزارم.»

رئیس‌جمهور دونالد جی. ترامپ
@potus

.
These are ordinary citizens who came to the streets unarmed, protested peacefully, and were killed by forces loyal to Ali Khamenei.
It is a crime against humanity.

#Iran #CrimesAgainstHumanity

Ce sont des citoyennes et des citoyens venus dans la rue à mains nues, pour manifester pacifiquement, et qui ont été tués par des forces loyales à Ali Khamenei.
Ce n’est pas du “maintien de l’ordre” : c’est un crime contre l’humanité.

Ne détournons pas le regard. Ne nous taisons pas.
#CrimeContreLHumanité

این‌ها شهروندانی هستند که با دستان خالی به خیابان آمدند، مسالمت‌آمیز اعتراض کردند، و با گلوله نیروهای خامنه‌ای کشته شدند.
این «برخورد امنیتی» نیست؛ جنایت علیه بشریت است.

#ایران_هم_آوا
#هم_آوا برای ایران
#Hamava

.
وزارت امور خارجه ایالات متحده اعلام کرد که آمریکا به‌همراه ۴۰ کشور، هفته گذشته نشستی را در شهر پراگِ جمهوری چک برگزار کرده است؛ نشستی که هدف آن تقویت اجرای قطعنامه‌های بازاعمال‌شده شورای امنیت سازمان ملل علیه رژیم جمهوری اسلامی بوده است.

در این نشست، شرکت‌کنندگان به بررسی چالش‌های عملی اجرای تعهدات جدید، راه‌های افزایش اثربخشی تحریم‌ها و استفاده از ظرفیت‌های ملی برای اجرای قاطع‌تر این قطعنامه‌ها پرداختند. چندین کشور نیز متعهد شدند برای دریافت کمک‌های فنی و امنیتی هدفمند از ایالات متحده، در سطوح مختلف داخلی اقدام کنند.

تمرکز اصلی این نشست بر تهدیدهای ناشی از فعالیت‌های هسته‌ای رژیم ایران، برنامه موشک‌های بالستیک و تسلیحات متعارف بوده است. آمریکا و شرکایش با اشاره به تداوم خطرات اشاعه‌ای و هم‌زمان سرکوب خشن معترضان در داخل ایران، بر ضرورت اجرای فوری، فراگیر و جهانی این قطعنامه‌ها تأکید کردند.

بر اساس این اطلاعیه، شش قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل شامل قطعنامه‌های ۱۶۹۶، ۱۷۳۷، ۱۷۴۷، ۱۸۰۳، ۱۸۳۵ و ۱۹۲۹، در تاریخ ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۵ به دلیل «عدم پایبندی قابل‌توجه» رژیم جمهوری اسلامی به تعهدات هسته‌ای خود، به‌طور رسمی بازاعمال شده‌اند.

این تحولات نشان می‌دهد که در کنار اعتراضات سراسری مردم ایران و تشدید سرکوب داخلی، فشارهای بین‌المللی بر جمهوری اسلامی نیز وارد مرحله‌ای جدید شده است؛ مرحله‌ای که هدف آن مهار تهدیدهای امنیتی رژیم و پاسخگو کردن ساختاری است که هم در داخل کشور و هم در سطح منطقه‌ای و جهانی، بحران‌آفرین بوده است.

#هم_آوا برای ایران
#اعتراضات_ایران

مارکو روبیو، وزیر خارجه ایالات متحده، در جلسه استماع سنا با اشاره به ریشه‌های بحران اقتصادی در ایران تأکید کرد که :
« این رژیم احتمالاً ضعیف‌ تر از هر زمان دیگری است و مشکل اصلی که با آن روبه‌ روست برخلاف برخی اعتراضات گذشته درباره موضوعات دیگر این است که راهی برای پاسخ دادن به خواسته‌های بنیادی معترضان ندارد؛ خواسته‌ای که این است: اقتصاد آن‌ها در حال فروپاشی است.

و دلیل اینکه اقتصادها در حال فروپاشی هستند این است که آن‌ها تمام پول و تمام منابع خود را صرف ساخت سلاح و حمایت از گروه‌های تروریستی در سراسر جهان می‌کنند، به‌جای اینکه آن را دوباره در جامعه خود سرمایه‌گذاری کنند. و در نتیجه، با تحریم‌های گسترده جهانی مواجه شده‌اند که اقتصاد و کشورشان را منزوی کرده است. بنابراین، آنچه مردم ایران خواستار آن هستند این است که حکومت دست از این کارها بردارد، به آن‌ها اهمیت بدهد و این تحریم‌ها را از سر راهشان بردارد. و این رژیم حاضر به انجام این کار نیست.

پس چالش‌های اصلی همچنان پابرجاست. اعتراضات ممکن است فروکش کرده باشند، اما در آینده دوباره شعله‌ ور خواهند شد، زیرا این رژیم مگر اینکه حاضر به تغییر باشد یا کنار برود هیچ راهی برای رسیدگی به مطالبات مشروع و مداوم مردم ایران ندارد؛ مردمی که شایسته شرایطی بهتر هستند.»

فریدریش مرتس صدراعظم آلمان خطاب به جمهوری اسلامی: رژیمی که با خشونت و ترور بر مردمش حکومت می‌کند، مشروعیتی برای ادامه حیات ندارد
وی در بخشی از صحبت های خود چنین گفت:
«ما می‌خواهیم حداکثر فشار ممکن را بر رژیم ایران وارد کنیم. و باور من همچنان این است: رژیمی که تنها با خشونت عریان و ترور علیه جمعیت خودش می‌تواند در قدرت باقی بماند، روزهایش به شماره افتاده است.

ممکن است این روند هفته‌ها طول بکشد، اما این رژیم هیچ‌گونه مشروعیتی برای حکومت بر این کشور ندارد.

و اگر در جریان آخرین تظاهرات علیه این رژیم، شمار قربانیان به رقمی پنج‌رقمیِ بالا رسیده باشد، این خود نشان می‌دهد که رژیم ملاها آشکارا فقط با ترور عریان در قدرت مانده است.

ما جمهوری فدرال آلمان هستیم و فکر می‌کنم می‌توانم این را به نمایندگی از بسیاری از کشورها و تا آنجا که می‌توانم ارزیابی کنم، از طرف همه کشورهای اتحادیه اروپا بگویم: ما در کنار مردم ایران ایستاده‌ایم.

ما کنار مردم داخل کشور هستیم، سرنوشت زنان را می‌بینیم، سرنوشت کسانی را می‌بینیم که با این رژیم مخالفت می‌کنند.

ما تلاش می‌کنیم این حمایت را از طریق تحریم‌ها محقق کنیم و کمک‌ها و پشتیبانی خود را به‌طور روشن نشان دهیم.»

.
وزارت امور خارجه آمریکا در پستی نسبت به سرکوب بی رحمانه و اجبار خانواده های داغدار به پرداخت پول برای بازپسگیری اجساد عزیزانشان واکنش نشان داد :
«رژیم جمهورى اسلامى اقتصاد را نابود ومردم را ناتوان از تأمين نيازهاى اوليه كرده است؛ اين يكى از دلايل متعدد اعتراضات ايرانيان بوده است. سپس رژیم جمهورى اسلامى انسانهاى بى گناه بسيارى را به خاطر اعتراض وبيان دیدگاهشان كشت. اكنون خانواده هاى داغدار كه همان قربانيان مشكلات اقتصادى هستند مجبورند براى پس گرفتن جنازه و دفن عزيزانشان، پول، قرض بگیرند. رژیم جمهورى اسلامى همچنین خانواده ها را مجبور به امضاى اعترافات دروغين مى كند كه ادعا مى كند درگذشتگان طرفدار رژیم جمهورى اسلامى بوده اند و تهديد مى كند در غير اين صورت اجساد را تحويل ندهد يا بسوزاند. بهره بردارى رژیم جمهورى اسلامى از غم ايرانيان نفرت انكَيز و غيرانسانى است. رژیم جمهورى اسلامى با شهروندان ايران با نهايت بى رحمى برخورد مى كند و خانواده ها را مجبور مى كند تا براى باز پس گیری اجساد عزيزانشان، خواسته هاى غيرممكن را تحمل كنند. اين وحشى گری بدون حد و مرز است.»

#اعتراضات_ايران #حقوق_بشر
#هم_آوا برای ایران

.
وزارت اموز خارجه آمریکا :
وحشى گری رژیم جمهورى اسلامى بى وقفه است. شروين
باقريان جبلى، هجده ساله از اصفهان، مجبور شد به جنايتى اعتراف كند كه مرتكب نشده بود و اكنون با خطر اعدام روبه رو است. اميرحسين قادرزاده ١٩ ساله، همراه با خواهرانش كه يكى از آنها كودکی ١٣ ساله است، در رشت توسط ماموران جمهورى اسلامى برهنه و مورد تحقير و تفتيش قرار گرفتند.
امير حسين از آن زمان «ناپدید» شده و او نيز با حكم اعدام مواجه است.
اين همان روش كارى رژیم جمهورى اسلامى است: تيراندازى بى رويه، گرفتن اعتراف اجبارى، وحشت ورعب ايجاد كردن در خانواده ها و غيرقابل تحمل كردن زندگی براى بازماندگان. ما اجازه نخواهيم داد نام شروين، اميرحسين يا هزاران جوان ايرانى دیگر در معرض خطر، فراموش شود.
ايالات متحده در حال نظارت است. و همان طور كه رئيس جمهور ترامپ پيشتر هشدار داده است: «اگر چنین كارى [ اعدام ] انجام دهند، ما اقدام بسيار قاطعى خواهيم كرد.»
ايالات متحده در كنار مردم ايران ايستاده وبه ايستادن ادامه خواهد داد.
#شروين_باقريان_جبلى #اميرحسين_قادرزاده #ايران #اعتراضات_ايران
#هم_آوا برای ایران

مارکو روبیو در جلسه استماع سنا، در تشریح سیاست ایالات متحده برای آینده ونزوئلا دوران پس از مادورو پرداخت و چارچوب سیاست ایالات متحده برای مدیریت گذار، تثبیت کشور و بازسازی ساختار سیاسی و اقتصادی آن را تشریح کرد. او تأکید کرد که هدف نهایی، رسیدن به مرحله‌ای از انتقال است که در آن ونزوئلا به کشوری باثبات، دموکراتیک، برخوردار از رفاه اقتصادی و دارای روابط دوستانه با جامعه بین‌المللی تبدیل شود؛ کشوری که در آن همه اقشار جامعه بتوانند در انتخابات آزاد و عادلانه مشارکت واقعی داشته باشند.

روبیو تصریح کرد که صرف برگزاری انتخابات به‌تنهایی نشانه دموکراسی نیست. به گفته او، انتخاباتی که در آن اپوزیسیون از دسترسی به رسانه‌ها محروم باشد، نامزدهای مخالف به‌صورت سیستماتیک حذف شوند و امکان حضور در رقابت سیاسی واقعی نداشته باشند، عملاً فاقد معناست. از نگاه او، وضعیت مطلوب، شکل‌گیری ساختاری سیاسی است که آزادی، عدالت، ثبات و نمایندگی واقعی را تضمین کند؛ هدفی که تحقق آن مستلزم زمان و عبور تدریجی از مراحل پیچیده است.

او توضیح داد که نخستین اولویت، جلوگیری از فروپاشی و بی‌ثباتی پس از کنار رفتن مادورو بوده است؛ نگرانی‌هایی مانند جنگ داخلی، درگیری میان جناح‌ها یا موج گسترده مهاجرت به کشورهای همسایه، به‌ویژه کلمبیا. به گفته روبیو، این سناریوها تاکنون محقق نشده‌اند و دلیل اصلی آن، برقراری گفت‌وگوهای مستقیم، صریح و در عین حال محترمانه با نیروهایی است که در حال حاضر کنترل نهادهای کلیدی کشور، از جمله دستگاه اداری و نیروهای انتظامی، را در اختیار دارند.

روبیو یکی از ابزارهای کلیدی این سیاست را تحریم‌های نفتی دانست. او توضیح داد که بخشی از نفت ونزوئلا تحت تحریم قرار داشت و امکان ورود به بازار جهانی را نداشت. در چارچوب توافقی مشخص، ایالات متحده اجازه داده است این نفت با قیمت واقعی بازار به فروش برسد، نه با تخفیف‌هایی که پیش‌تر به چین داده می‌شد. در مقابل، درآمد حاصل از این فروش در حسابی تحت نظارت قرار می‌گیرد و صرفاً باید برای تأمین نیازهای مردم ونزوئلا هزینه شود.

او تأکید کرد که این سازوکار در شرایطی طراحی شد که ونزوئلا با بحران جدی ذخیره‌سازی نفت و کمبود شدید منابع مالی برای اداره امور روزمره کشور مواجه بود؛ از پرداخت حقوق نیروهای پلیس و کارکنان خدمات شهری گرفته تا تأمین هزینه‌های پایه دولت. به گفته روبیو، این سازوکار یک راه‌حل کوتاه‌مدت است، نه دائمی، اما امکان پاسخ‌گویی فوری به نیازهای حیاتی جامعه را فراهم کرده است. دولت ونزوئلا موظف شده است هر ماه بودجه‌ای شفاف ارائه دهد و از ابتدا نیز مشخص شده که این منابع در چه حوزه‌هایی نباید مصرف شوند.

روبیو افزود که مقامات ونزوئلا در این فرآیند همکاری قابل توجهی داشته‌اند و حتی متعهد شده‌اند بخش مهمی از این منابع را صرف خرید دارو و تجهیزات پزشکی از ایالات متحده کنند. او به‌طور خاص به تأمین ماده رقیق‌کننده مورد نیاز برای ترکیب نفت سنگین ونزوئلا اشاره کرد؛ ماده‌ای که پیش‌تر به‌طور کامل از روسیه تأمین می‌شد و اکنون به‌طور کامل از ایالات متحده تهیه می‌شود. به گفته او، این روند هم به تثبیت کشور کمک کرده و هم تضمین می‌کند که درآمدهای نفتی به سود مردم هزینه شود، نه برای بازتولید ساختار فاسد گذشته.

در ادامه، روبیو مرحله دوم را مرحله بازسازی و احیای اقتصادی توصیف کرد؛ مرحله‌ای که در آن هدف، ایجاد یک صنعت نفت عادی، شفاف و مبتنی بر قواعد سالم اقتصادی است. او تأکید کرد که اگرچه نفت ونزوئلا از نظر ذخایر بی‌سابقه است، اما در جهان جایگزین‌ناپذیر نیست. با این حال، منابع طبیعی تنها شریان واقعی برای ثبات و رفاه پایدار ونزوئلا به شمار می‌روند. از این رو، گذار به صنعتی که از سلطه شبکه‌های رانتی، فساد و وابستگی‌های سیاسی رها باشد، ضرورتی اساسی است.

روبیو در این زمینه به تصویب قانون جدید هیدروکربن‌ها اشاره کرد که بسیاری از محدودیت‌های دوران چاوز علیه سرمایه‌گذاری خصوصی را حذف کرده است. او این اقدام را گامی مهم، هرچند ناکافی، در مقایسه با وضعیت چند هفته قبل دانست و آن را نشانه‌ای از تغییر مسیر توصیف کرد.

بخش دیگری از این گذار، به گفته روبیو، باز شدن فضای سیاسی و فراهم شدن امکان حضور صداهای مختلف در عرصه سیاست داخلی است. او آزادی زندانیان سیاسی، که شمار آن‌ها بنا بر برخی برآوردها به حدود دو هزار نفر می‌رسد، را یکی از شاخص‌های این روند دانست. اگرچه این روند کندتر از انتظار او پیش می‌رود، اما به گفته‌اش در حال وقوع است و برخی از افراد آزادشده بار دیگر وارد حیات سیاسی کشور شده‌اند.

روبیو در پایان تأکید کرد که این مسیر نه ساده است و نه سریع. به گفته او، ساختاری که سال‌ها بر پایه فساد و مناسبات مافیایی شکل گرفته، یک‌شبه اصلاح نخواهد شد. با این حال، او معتقد است که پیشرفت حاصل‌شده در کمتر از چهار هفته، فراتر از انتظارات اولیه بوده و وضعیت ونزوئلا امروز به‌مراتب بهتر از زمانی است که مادورو در قدرت بود. او ابراز امیدواری کرد که در ماه‌های آینده، این روند به بهبود پایدارتر منجر شود.