Hamava هم‌آوا

مارکو روبیو در جلسه استماع سنا، در تشریح سیاست ایالات متحده برای آینده ونزوئلا دوران پس از مادورو پرداخت و چارچوب سیاست ایالات متحده برای مدیریت گذار، تثبیت کشور و بازسازی ساختار سیاسی و اقتصادی آن را تشریح کرد. او تأکید کرد که هدف نهایی، رسیدن به مرحله‌ای…

او توضیح داد که نخستین اولویت، جلوگیری از فروپاشی و بی‌ثباتی پس از کنار رفتن مادورو بوده است؛ نگرانی‌هایی مانند جنگ داخلی، درگیری میان جناح‌ها یا موج گسترده مهاجرت به کشورهای همسایه، به‌ویژه کلمبیا. به گفته روبیو، این سناریوها تاکنون محقق نشده‌اند و دلیل اصلی آن، برقراری گفت‌وگوهای مستقیم، صریح و در عین حال محترمانه با نیروهایی است که در حال حاضر کنترل نهادهای کلیدی کشور، از جمله دستگاه اداری و نیروهای انتظامی، را در اختیار دارند.

روبیو یکی از ابزارهای کلیدی این سیاست را تحریم‌های نفتی دانست. او توضیح داد که بخشی از نفت ونزوئلا تحت تحریم قرار داشت و امکان ورود به بازار جهانی را نداشت. در چارچوب توافقی مشخص، ایالات متحده اجازه داده است این نفت با قیمت واقعی بازار به فروش برسد، نه با تخفیف‌هایی که پیش‌تر به چین داده می‌شد. در مقابل، درآمد حاصل از این فروش در حسابی تحت نظارت قرار می‌گیرد و صرفاً باید برای تأمین نیازهای مردم ونزوئلا هزینه شود.

او تأکید کرد که این سازوکار در شرایطی طراحی شد که ونزوئلا با بحران جدی ذخیره‌سازی نفت و کمبود شدید منابع مالی برای اداره امور روزمره کشور مواجه بود؛ از پرداخت حقوق نیروهای پلیس و کارکنان خدمات شهری گرفته تا تأمین هزینه‌های پایه دولت. به گفته روبیو، این سازوکار یک راه‌حل کوتاه‌مدت است، نه دائمی، اما امکان پاسخ‌گویی فوری به نیازهای حیاتی جامعه را فراهم کرده است. دولت ونزوئلا موظف شده است هر ماه بودجه‌ای شفاف ارائه دهد و از ابتدا نیز مشخص شده که این منابع در چه حوزه‌هایی نباید مصرف شوند.

روبیو افزود که مقامات ونزوئلا در این فرآیند همکاری قابل توجهی داشته‌اند و حتی متعهد شده‌اند بخش مهمی از این منابع را صرف خرید دارو و تجهیزات پزشکی از ایالات متحده کنند. او به‌طور خاص به تأمین ماده رقیق‌کننده مورد نیاز برای ترکیب نفت سنگین ونزوئلا اشاره کرد؛ ماده‌ای که پیش‌تر به‌طور کامل از روسیه تأمین می‌شد و اکنون به‌طور کامل از ایالات متحده تهیه می‌شود. به گفته او، این روند هم به تثبیت کشور کمک کرده و هم تضمین می‌کند که درآمدهای نفتی به سود مردم هزینه شود، نه برای بازتولید ساختار فاسد گذشته.

در ادامه، روبیو مرحله دوم را مرحله بازسازی و احیای اقتصادی توصیف کرد؛ مرحله‌ای که در آن هدف، ایجاد یک صنعت نفت عادی، شفاف و مبتنی بر قواعد سالم اقتصادی است. او تأکید کرد که اگرچه نفت ونزوئلا از نظر ذخایر بی‌سابقه است، اما در جهان جایگزین‌ناپذیر نیست. با این حال، منابع طبیعی تنها شریان واقعی برای ثبات و رفاه پایدار ونزوئلا به شمار می‌روند. از این رو، گذار به صنعتی که از سلطه شبکه‌های رانتی، فساد و وابستگی‌های سیاسی رها باشد، ضرورتی اساسی است.

روبیو در این زمینه به تصویب قانون جدید هیدروکربن‌ها اشاره کرد که بسیاری از محدودیت‌های دوران چاوز علیه سرمایه‌گذاری خصوصی را حذف کرده است. او این اقدام را گامی مهم، هرچند ناکافی، در مقایسه با وضعیت چند هفته قبل دانست و آن را نشانه‌ای از تغییر مسیر توصیف کرد.

بخش دیگری از این گذار، به گفته روبیو، باز شدن فضای سیاسی و فراهم شدن امکان حضور صداهای مختلف در عرصه سیاست داخلی است. او آزادی زندانیان سیاسی، که شمار آن‌ها بنا بر برخی برآوردها به حدود دو هزار نفر می‌رسد، را یکی از شاخص‌های این روند دانست. اگرچه این روند کندتر از انتظار او پیش می‌رود، اما به گفته‌اش در حال وقوع است و برخی از افراد آزادشده بار دیگر وارد حیات سیاسی کشور شده‌اند.

روبیو در پایان تأکید کرد که این مسیر نه ساده است و نه سریع. به گفته او، ساختاری که سال‌ها بر پایه فساد و مناسبات مافیایی شکل گرفته، یک‌شبه اصلاح نخواهد شد. با این حال، او معتقد است که پیشرفت حاصل‌شده در کمتر از چهار هفته، فراتر از انتظارات اولیه بوده و وضعیت ونزوئلا امروز به‌مراتب بهتر از زمانی است که مادورو در قدرت بود. او ابراز امیدواری کرد که در ماه‌های آینده، این روند به بهبود پایدارتر منجر شود.

25 views21:48