📘شورشِ ۵۷ یا اجتماعِ «اکبرهای خرمدین»

محسن اسدی لاری، پدر دکتر محمدحسین و زینب، دو تن از کشته‌شدگان در هواپیمای اوکراینی توسط موشک‌ها. برخی در کامنت‌ها از فداکاری‌اش گفتند و برایش کف زدند. برخی دقیقا برای «غیرت» سعید حنایی هم کف می‌زدند.

در واقع، یک پدر که دو جگرگوشه‌اش را در زمانۀ دولت اعتدالی منتخب اصلاح‌طلبان از دست داده، هیچ درکی از فرآیند بقای شر ندارد و با همان خوش‌خیالی که به روحانیِ رقم‌زنندۀ آبان خونین و ظریفِ علاج‌گر رای داد، دوباره با منتخب نظام بیعت می‌کند و حتی عبارتِ مغالطی‌ ظریف را عینا تکرار می‌کند.

اسماعیلیون هم شاید اگر دختر و همسرش را از دست نمی‌داد، از رؤیابینی و برای اصلاح‌طلبان رای جمع کردن، دست نمی‌کشید؛ ولی برخی حتی اگر همۀ خانواده‌‌شان را از دست بدهند، کمترین جسارتی برای بازنگری در مسیر غلط طی‌شده نمی‌یابند.

محسن رضایی یکی از این‌ها بود که جز پرپر کردن فرزندان بسیاری در جبهه، فرزند خودش را نیز به قربانگاه قدرت برد و باز جایی از وجودش تکان نخورد که به‌خود آید که چه می‌کند؟ پدر محسن روح‌الامینی هم همینطور. روشنفکرانی چون محسن رنانی نیز در پشت ماسکی پاره از عقلانیت، جز این نمی‌کنند.