#خبر_نقدآگین

ملال هم چیزی در خود دارد. البته ممکن است آدم را ناراحت کند، اما در عین حال می‌تواند سبب شود که با پرسش‌های بزرگ زندگی مانند معنا و هدف روبرو شویم.

همچنین ملال فرصتی است برای کشف و ابداع. ملال فاصله‌ای ایجاد می‌کند که در آن افکار و ایده های جدید شکل می‌گیرند. اگر ملال نباشد، ما مجبوریم مدام به محرک های اطراف خود واکنش نشان دهیم و نمی‌توانیم طعم زندگی را بچشیم و در متن تجربه های زندگی غوطه‌ور شویم.

از نظر فیلوژنیک سازوکار قدیمی عصبی برای پردازش درد و لذت طی تکامل در میان همه گونه‌ها تقریبا بدون تغییر مانده است. این مکانیسم برای زندگی در جهانی مناسب بود که کمبود منابع و امکانات در آن شایع بود. در چنان شرایطی بدون انگیزه لذت، انسان‌ها تمایلی به خوردن و نوشیدن و تولید مثل نداشتند. از طرفی اگر درد نبود، از خود در برابر جراحت و مرگ دفاع نمی‌کردند.

وقتی انسان‌ها توانستند سطح تنظیم عصبی خود را با برخورداری مکرر از لذت بالا ببرند، درگیر تلاشی بی‌پایان برای کسب لذت بیشتر شدند. از آن پس انسان‌ها هیچ وقت به چیزی که داشتند راضی نبودند و مدام در پی فزونی زحمت می‌کشیدند.

اما مشکل همین جاست انسان‌ها به عنوان جویندگان ماهر توانستند به بهترین وجه از پس چالش جستجوی لذت و اجتناب از درد برآیند. لذا جهان را از حالت کمبود منابع و امکانات به میدانی انباشته از فراوانی نعمت بدل کردند. مغزهای ما برای زندگی در دنیایی تا این حد سرشار از منابع و امکانات، ساخته نشده است.

اگر هدف ما این باشد که به کمک مصرف دارو با دنیا سازگار شویم، نخست باید بپرسیم هدف ما سازگار شدن با کدام دنیاست؟ آیا ما پزشکان داریم سعی می‌کنیم به اسم درمان بیماری‌های روانی بخش وسیعی از مردم را نسبت به شرایط تحمل‌ناپذیری که در دنیا به وجود آمده بی‌تفاوت کنیم؟

یا یک پله بدتر از آن، آیا داروهای مؤثر بر اعصاب و روان به ابزاری برای کنترل جامعه، به ویژه بخش فقیر و محروم و بیکار جامعه تبدیل شده‌اند؟ باید بدانیم که از نظر آماری داروهای اعصاب و روان بیشتر به افراد فقیر جامعه، مخصوصاً کودکان فقیر تجویز می‌شوند.

پارادوکس اینجاست که لذت گرایی یا جست و جوی لذت به خاطر نفس لذت منجر به عدم توانایی درک هرگونه لذت (anhedionia) می‌شود.

درد بهایی است که برای لذت می‌پردازیم و لذت پاداشی است که در برابر درد دریافت می‌کنیم.

در مورد موشی که داخل جعبه‌ای باشد نسبت به حالت پایه، شکلات ترشح دوپامین را ۵۵ درصد، رابطه جنسی ۱۰۰ درصد، نیکوتین ۱۵۰ درصد و کوکائین ۲۲۵ درصد افزایش می‌دهد. آمفتامین جزء اصلی و فعال داروهای خیابانی است که با نام‌های اسپید (speed)، آیس (ice) و شابو (shabu) به فروش می‌رسد و در داروهایی مانند آدرال (مؤثر در درمان اختلال کمبود توجه) نیز وجود دارد. آمفتامین می‌تواند ترشح دوپامین را تا ۱۰۰۰ برابر افزایش دهد. لذا مصرف یک پایپ آمفتامین معادل ۱۰ بار ارگاسم است.

🍂 پروفسور انا لمبکی (Anna Lembke) با تمرکز بر تعادل بین درد و لذت به بررسی تاثیر دوپامین بر اعتیاد به پ.ورن، مواد، اینترنت و انواع اعتیادها می‌پردازد.

🍂 او که استاد روانپزشکی دانشگاه استنفورد است با تکیه بر تجربه‌ی غنی خود در درمان بیماران مختلف، تاثیر نقص در سیستم دوپامینرژیک بر سلامت روان ما را آشکار می‌کند با این حال همچنان نگاهی استعاره‌گونه به مسئله‌ی دوپامین دارد. او از این استعاره استفاده می‌کند برای تبیین وضعیت پیچیده‌ی انسانی که در انبوهی از لذت‌ها محصور شده است و به آسیب‌شناسی این وضعیت می‌پردازد، و از این رهگذر پیشنهادهایی را برای زندگی روزمره ارائه می‌دهد. محور اصلی این رویداد مسائل اصلی کتابِ «ملتِ دوپامین» (Dopamin Nation, 2021) خواهد بود.

◇ همراه با "ترجمه همزمان" توسط جناب آقای علی الوند (مترجم)

◇ برای کسانی که مایلند صرفاً صدای سخنران جلسه را به زبان اصلی بشنوند هم این امکان فراهم است.

◇ تاریخ رویداد ۱۲ شهریور
◇ ساعت ۲۰:۳۰ به‌وقت تهران
◇ آنلاین و در بستر ZOOM

◇ برای حضور در این جلسه
به آیدی تلگرام
@freudisalive1

.


#زیست‌روان #خودشناسی #اعتیاد #بزهکاری #روان‌رنجوری #روانکاوی #سبک_زندگی #عادت #دوپامین #روانشناسی #روانپزشکی #سلامت_روان #زندگی_سالم

➖➖➖

🌾 @Naqdagin | @freudisalive