نقدآگین

از تمام خرابکاری‌های ذهنی و عملی چپ‌ها در ایران، چیزهای مثبتی که باید ازشون آموخته میشد، آموخته نشد. که یکیش «ما فرصت عزاداری نداریم» بود. چپ، حجله مجله حالیش نبود، فقط ادامه کار تشکیلاتی، مابقی نویز و سرعت‌گیرند. اینجا کلا محیطیه که با آموختن مشکل دارند.

تو فیلم‌ها وقتی پلیس میمونه تو گل، ارتش میمونه تو گل، وکلا میمونن تو گل، اکتیویست‌ها میمونن تو گل، میرن سراغ یه بابایی که تو یه قهوه‌خونه‌ای لم داده هیچی به تخمش نیست، و ازش کمک میخوان. چون قبل از بازنشستگی همه‌کاره بوده. هم متخصص مواد منفجره بوده هم قانون رو حفظ بوده، هم چریک بوده هم ادبیات فرانسه رو فول بوده، هم میدونه کانال‌های فاضلاب شهر کجاست، هم میدونه چطور به زایمان یک زن کمک کنه‌. این‌ها چون فیلمه، یه جور خیاله، چون چنین آدمی وجود نداره. اما منطقش خیالاتی نیست. منطقش به دنیای واقعی یه ربط‌هایی داره. وقتی اون‌هایی که هر کدوم‌شون فقط یک کار بلدند به بن‌بست میخورن، چاره‌ای نمیمونه جز اینکه از تک‌بعدی بودن دربیان. الان چپی که فقط چپه به هیچ‌دردی نمیخوره. محافظه‌کاری که فقط محافظه‌کاره به هیچ‌دردی نمیخوره. دین‌شناسی که فقط دین رو میشناسه به هیچ‌دردی نمیخوره. نظامی‌نویسی که فقط از ارتش سر درمیاره به هیچ دردی نمیخوره‌. باید همه همه‌چیز رو یاد بگیرند، و این فقط درباره اطلاعات نیست. درباره تربیت هم است. اگه آتئیستی، باید یه سری چیزها رو از مذهبی‌ها یاد بگیری، مثل مفهوم توکل رو. اگه مذهبی هستی باید یه سری چیزها رو از لائیک‌ها یاد بگیری. مثل پایبن انداختن پرچم هویتی و استقبال کردن از آدم‌های خیلی متفاوت رو. اگه محافظه‌کاری باید یه سری چیزها رو از چپ‌ها یاد بگیری، مثل قفل کردن رو کار تشکیلاتی رو، و اگه چپی باید یاد بگیری به محافظه‌کار اعتماد کنی که با روش خودش اعتماد سنت‌گراها رو جلب کنه.
ولی این تلاش‌ها با اون منش در خود فرو رفتن که در ایران به شکل تاریخی رایجه، در تضاده.

1.77K views12:09