⚔️ بله، جنگ ۴۰ روزه به خاطر ایران اینترنشال بود و دیاسپورای ایرانی!

⚔️ جنگ ۱۲ روزه هم تقصیر افغان‌های ساکن ایران بود!!! یادمون هست!

🔻 فقط فعالیت هسته‌ای و موشکی و نیابتی‌های جمهوری اسلامی و ۴۷ سال آمریکاستیزی و دنبال نابودی اسرائیل بودن، بی‌ایراد هستن و مشکلی ندارن!

🔻 و همونطور که می‌بینید روی میز مذاکرات هم بحث ایران اینترنشناله و افعانی‌های ساکن ایران و دیاسپورا هست! مشکلات سر اینهاست!

🤦 خوش به حال آخوند که چون شمایانی رو داره! هر بلایی که سرتون ببره، آغوش گرم آخوند رو رها نمی‌کنید!

📚 شما اگه تاریخ خونده بودید، راه شوروی و کره شمالی رو نمی‌رفتید! راه صدام و بشار اسد رو نمی‌رفتید و چندین هزار نفر رو دو شب قتل عام نمی‌کردید! بی‌آبروهای تاریخ!

✍🏻 #فرهمند_علی‌پور

@farahmand_alipour

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 ابراهیم چه کرد که آزموده شد؟

🔻ویدیو به تحلیل انتقادی و انسان‌شناختی داستان ذبح فرزند در ادیان ابراهیمی می‌پردازد.

⚠️ پرسش‌های بنیادین:

• ویدیو با طرح پرسشی آغاز می‌شود که چرا ابراهیم باید چنین «امتحان روانی ویرانگری» را پشت سر بگذارد؟ آیا خداوند برای اثبات محبت و وفاداری، واقعاً نیازمند آزمون‌هایی است که قلب یک پدر را جریحه‌دار و کودک را بترساند؟

• تأکید می‌شود که در متون دینی (تورات و قرآن)، هیچ دلیل یا «گناه» مشخصی برای ابراهیم ذکر نشده است که توجیه‌کننده چنین ابتلای سنگینی باشد. مفسران قرآن نیز (مانند تفسیر جلالین) موضوع «ابتلا به کلمات» را به مناسک حج یا اعمال عبادی ساده تقلیل داده‌اند که با شدت و حدت واقعه ذبح همخوانی ندارد.

🔶 دیدگاه انسان‌شناختی و تاریخی:

• نویسنده پیشنهاد می‌کند که این داستان را باید خارج از هاله تقدس و از نگاه تاریخ و انسان‌شناسی بررسی کرد.

• طبق این دیدگاه، قصه ابراهیم «صدای متأخری» از اسطوره‌های پیشین در تمدن‌های سومری، بابلی و کنعانی است؛ جایی که قربانی کردن فرزندان برای خدایان (مانند بعل و مولوک) برای طلب باران، رزق یا دفع بلا، یک عمل رایج و عادی بوده است.

• این داستان‌ها بازنویسی شدند تا:
۱. انتقال از قربانی انسانی به قربانی حیوانی را توجیه کنند.
۲. یک «سلطه کهنوت» (روحانیت) را تأسیس کنند که از طریق تقدیم قربانی‌های حیوانی، جایگاه و منافع خود را حفظ کند.

⚖️ مفهوم «فدیه» و پیمان:
• با ارجاع به آثار «جیمز فریزر»، ویدیو توضیح می‌دهد که آیین‌های ابراهیمی شباهت زیادی به آیین‌های اقوام بدوی دارد. به طور خاص، «عهد ابراهیم» با خداوند (در سفر تکوین) و ذبح حیوانات و دو نیم کردن آن‌ها، روشی کهن برای بستن پیمان‌های محکم بوده است. در آن فرهنگ‌ها، دو طرف پیمان از میان اجساد ذبح‌شده عبور می‌کردند؛ با این باور که اگر کسی عهد را بشکند، سرنوشتی مشابه آن ذبح (دو نیم شدن) در انتظار او خواهد بود.

• مفهوم «قربانی» (کبش فداء یا بز عزازیل) در علم انسان‌شناسی به این معناست که حیوانی حامل گناهان یا بیماری‌های فرد و جامعه می‌شود تا با قربانی شدن او، آن شر از جامعه دور شود.

🔄 مقایسه با سنت جاهلی:
• داستان نذر عبدالمطلب (پدربزرگ پیامبر اسلام) برای قربانی کردن فرزندش عبدالله و فدیه دادن ۱۰۰ شتر به جای او، به عنوان نمونه‌ای از تداوم ساختارهای «فدیه» در سنت‌های سامی ذکر می‌شود که در آن قربانی انسانی با قربانی حیوانی جایگزین شده است.

💬 تأملات روان‌شناختی:
• ویدیو از نگاه منطق و روان‌شناسی، سکوت ابراهیم و فرزندش در برابر این فرمان را مورد پرسش قرار می‌دهد. این «طاعت مطلق» در چارچوب یک منظومه متافیزیکی تحلیل می‌شود که هدف آن تحکیمِ نظام «طاعت بدون چون و چرا» در اذهان بشر است.

🔻ابراهیم (۱)
📕کارمایِ یک نافرمانی: اگر ابراهیم اسماعیل را قربانی می‌کرد!
🔪قربانی انجام شد؛ علاج، آغاز!
— کدام تحریف شده: «عصیان‌گر بر خدایان» یا «خونین‌دست به امر خدا»؟
📻 اسحاق و ایفیگنیا
📺 ابراهیمِ قرآن: در تضاد با عقل
📕ابراهیم: افسانۀ «سفر به حجاز»

🔻ابراهیم (۲)
📺 هیچ مدرکی از وجود تاریخی ابراهیم وجود ندارد
📻 چکشِ تاریخ بر افسانۀ ابراهیم
📻 تیغِ باستان‌شناسی بر رگِ افسانه‌‌پردازی

🔻سنت قربانی
📻 اگر قربانی نکنیم، جهان متوقف می‌شود!
📺 قربانی کردن یعنی چه؟
📺 اَشکالِ مختلفِ «سنتِ قربانی» و ختنه
📺 دربارۀ «اسطورۀ قربانی
📻 کتاب صوتیِ «اسطورۀ قربانی»
(هجدهم)

.


#نقد_اسلام #نقد_ادیان

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

🔸ترامپ دیشب پست گذاشت و گفت حتما برنامه‌ی مارک لوین را نگاه کنید (منبع) و امروز هم ویدیوی این برنامه را در صفحه‌ی خودش پخش کرد. من این برنامه را دیدم؛ مهمان و مجری این برنامه نکته‌های زیر را گفتند👇🏼

1️⃣ ایرانی‌ها خودشون را تقسیم کردند. یک گروه نقش پلیس خوب را بازی می‌کنه و میگه من دنبال توافق‌ام یک گروه که سپاه هست، نقش پلیس بد را بازی می‌کنه و موشک میزنه به کویت. پلیس خوبه، میگه من نمی‌تونم پلیس بده را کنترل کنم! خواهشا مذاکرات را ادامه بدید! ولی دروغ میگن. این‌ها (پلیس خوب و بد) هر دو باهم در ارتباط هستند (منبع).

2️⃣ ما داریم با مذاکره، بشون وقت میدیم و این رژیم هر روز که «بقا» داشته باشه، میگه من برنده شدم. ما نمی‌تونیم به این وضع ادامه بدیم (منبع).

3️⃣ در جنگ جهانی هم خیلی ها در آمریکا مخالف جنگ بودند مثل الان در جنگ با ایران! چون می‌خواستند ما ببازیم. یک کشور همینجوری می‌بازه (منبع).

4️⃣ مسئولان حکومت ایران اعتقاد دارند تنها راه ظهور امام دوازدهم این است که غیر مسلمانان را تسخیر و نابود کنند. چند نفر از شما مردم آمریکا باور می‌کنید که یک تکه کاغذ به اسم «توافق» با «شیطان بزرگ» یعنی ما، باعث میشه جمهوری اسلامی دیگه برای نابودی ما تلاش نکنه؟ (منبع).

5️⃣ شاید بپرسید پس چرا دارند با ما توافق می‌کنند؟ چون در دین اسلام چیزی به اسم «تقیه» وجود داره. یعنی برای «بقا» همه کاری بکنید حتی تا با دروغ. پس رژیم ایران فقط یک هدف دارد و آن بقا هست تا از این روزها بگذرد و در آینده بی‌رحم تر شود. بنابراین رژیم یعنی ساختار سپاه، هنوز از بین نرفته است (منبع).

🔺 سوال: چرا ترامپ از تمام مردم آمریکا خواست این برنامه را نگاه کنند؟

✍🏻 #رضا_ثابت_راسخ

@hoghough_khososi

🔻مارک لوین
📺 سخن ترامپ از دهان لوین
📺 شناخت ترامپ و تیمش از علی خامنه‌ای
📺 اگر الان کار را یکسره نکنیم شاید دیگر نشود
📺 ترامپ، فاکس‌نیوز و مارک لوین
📕مارک لوین در نقد جنبش اول آمریکا

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

⚖️ فاوست، بهتر از هر فیلسوفی مدرنیته را توصیف می‌کند

🔸این گفتگو با حضور یوهانس نیدرهوزر، فیلسوف مستقل، به بررسی عمیق وضعیت تمدن مدرن غرب، نقش ادبیات در فهم هستی و زوال تفکر در نهادهای آکادمیک می‌پردازد. در ادامه، محورهای اصلی این بحث با دقت و صراحت بیشتری بازنویسی شده است:

🔶 فاوست گوته الگوی هستی‌شناختی انسان مدرن
نیدرهوزر معتقد است فاوستِ گوته (به‌ویژه بخش دوم) صرفاً یک اثر ادبی نیست، بلکه نقشه‌ی راهی برای درک ماهیت مدرنیته است. او بر این باور است که انسان مدرن، برخلاف عصر مسیحی، دیگر در پی نجات روح نیست، بلکه تمام همت خود را صرف تسلط بر زمین، مدیریت منابع و مهندسی طبیعت کرده است. در این دیدگاه، انسان مدرن دچار یک گسست بزرگ شده؛ او به دلیل غرق شدن در «انعکاس‌ها» و تفاسیر بی‌پایان، ارتباط مستقیم و شهودی خود را با واقعیت اصیل زندگی از دست داده است.

🌑 بحران «مرگ خدا» و بی‌خانمانیِ وجودی
در این بخش، اروپا به مثابه‌ی «سرزمین غروب» ترسیم می‌شود. با عبور از عصر ایمان، بشر در موقعیتی قرار گرفته که نیدرهوزر آن را «بی‌خانمانی وجودی» می‌نامد.

ارجاع به فیلیپ مینلندر در اینجا کلیدی است: هستی مدرن به جای اینکه تجلی شکوه الهی باشد، به مثابه‌ی فرآیندِ فرسایشیِ «خودکشی خدا» تعبیر می‌شود. نیدرهوزر تأکید می‌کند که ما نباید در جایگاه «نهیلیست‌های ناقص» باقی بمانیم؛ کسانی که خدایان را کنار گذاشته‌اند اما همچنان به اخلاقیات و رفتارهای مسیحیِ تهی از معنا چسبیده‌اند.

🏔 نیچه و ضرورت نهیلیسم رادیکال
بحث بر سر آثار نیچه حول محور رویارویی با رنجِ بی‌پایان می‌چرخد. بازگشت جاودانه برای نیدرهوزر نه یک نظریه علمی، بلکه تکان‌دهنده‌ترین آزمون برای روح انسان است. ابرانسانِ نیچه، نه یک قهرمان خیالی، بلکه کسی است که می‌تواند در برابر «ماشین ترسناک» مدیریت جهانی و پوچیِ تکرار، بایستد و علی‌رغم تمام پوچی‌ها، با قدرتِ خلاقه‌ی خود، ارزش‌های نوینی برای زیستن خلق کند. رستگاری در جهان مدرن، صرفاً از طریق «آفرینش» و فراتر رفتن از فردیت محدود ممکن است.

🏫 نقد بنیادین بر سیستم آموزش دانشگاهی
بخش برجسته‌ای از گفتگو به نقد ساختار دانشگاه‌های مدرن اختصاص دارد. نیدرهوزر دانشگاه‌ها را به «کارخانه‌های بوروکراتیک» تشبیه می‌کند که به جای پرورش متفکران، «اپراتورهای سیستم» تربیت می‌کنند. در این فضا:

* تفکر عمیق جای خود را به «نتایج یادگیری» (Learning Outcomes) داده است.

* هدفِ دانشجو نه مواجهه با حقیقت، بلکه کسب موفقیت در آزمون‌ها و استانداردهای بوروکراتیک است.

* این رویکرد، روح دانشجو را از اشتیاق به پرسشگری تخلیه کرده و او را به چرخدنده‌ای در نظام کلان اقتصادی تبدیل می‌کند.

🚀 تکنولوژی و فروکاستن جهان
نکته پایانی گفتگو، هشداری نسبت به سلطه‌ی نگاه تقلیل‌گرایانه است. تمدن مدرن با تکیه بر منطقِ تکنولوژیک، تلاش دارد هر آنچه را که در ذات جهان «عجیب»، «متعالی» یا «فراتر از فهمِ نموداری» است، حذف کند. نیدرهوزر نتیجه می‌گیرد که راه نجات، نه در تسلیم شدن به این بوروکراسیِ بی‌روح و نه در نوستالژیِ گذشته، بلکه در بازگشت به گفتگوهای اصیل فلسفی و شجاعت برای زیستن و خلق کردن در میانه‌ی این بحران مدرن نهفته است.

📺 شناخت افلاطون جهان را تغییر داد

.


#فلسفیدن

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 مرتدانی که بیش از حد به خدا نزدیک شدند - تصوف چیست؟
(۱/۳)
🔸در این گفتگوی جذاب، #الکس_اوکانر با سیمون کریچلی (Simon Critley) درباره چیستی «عرفان» و جایگاه آن در تاریخ دین و فلسفه گفتگو می‌کند.

🌀 عرفان به مثابه یک «هسته آتشینِ کنترل‌نشده»

کریچلی عرفان را به مثابه «فایر کُر» یا قلب سوزانِ دین معرفی می‌کند. او معتقد است نهادهای مذهبی (مانند کلیسا) عملاً ماشین‌های کنترل این آتش هستند. تضاد تاریخی میان عرفا و نهادهای قدرت صرفاً بر سر عقیده نیست، بلکه بر سر «مدیریتِ تجربه» است.

وقتی کسی مانند «فرانسیس قدیس» با رویکردی پوپولیستی و رادیکال ظهور می‌کند و مردم را به سمت تجربه شخصی و فقر می‌کشاند، نهاد مذهب یا باید او را هضم و در ساختار خود جذب کند (که سود اقتصادی و اجتماعی دارد) یا او را به عنوان «هرتیک» (مرتد) حذف کند. شمال اروپا (با نمونه‌هایی مثل مارگریت پرت که سوزانده شد) در حذف عرفا سخت‌گیرتر بود، در حالی که جنوب اروپا (اسپانیا و ایتالیا) در جذب آن‌ها موفق‌تر عمل کرد.

📜 مارگریت پُرِت (Marguerite Porete) یکی از چهره‌های شورشی و درخشانِ عرفان مسیحی در قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم میلادی (او در سال ۱۳۱۰ میلادی در پاریس سوزانده شد) است. او نمادِ بارزِ همان «هسته آتشین» عرفانی است که کریچلی درباره‌اش صحبت می‌کند.

🔥 چرا او مهم است؟
مارگریت نویسنده کتابی بسیار جنجالی به نام «آینه‌ی ارواح ساده» (The Mirror of Simple Souls) بود. او در این کتاب ادعاهای بسیار رادیکالی مطرح کرد که کلیسا را به وحشت انداخت:

1️⃣ رهایی از کلیسا و قانون: او ادعا می‌کرد که «روحِ آزاد» به قدری به خدا نزدیک شده که دیگر نیازی به واسطه‌گریِ کلیسا، احکام مذهبی، یا حتی «فضیلت‌های اخلاقی» ندارد. او معتقد بود روحِ کامل، در نوعی «آزادیِ مطلق» به سر می‌برد که فراتر از هرگونه باید و نبایدی است.

2️⃣ انتقاد از نهاد مذهب: مارگریت به وضوح می‌گفت که کلیسا و کشیش‌ها برای کسانی هستند که هنوز در مسیرِ تکاملِ معنوی به بلوغ نرسیده‌اند. این حرف برای نهاد قدرت در آن زمان به معنای «هرتیک» (مرتد) بودن و نفیِ ضرورتِ وجودِ خودِ کلیسا بود.

🥀 سرنوشت تراژیک (سوزانده شدن)
او حاضر نشد از عقاید خود دست بکشد و کتابش را هم در حضور مقامات مذهبی نفی نکرد. در نتیجه، در سال ۱۳۱۰ میلادی در پاریس، در میدانِ معروفِ «گرو» (Place de Grève) به دستور کلیسا در آتش سوزانده شد. این اعدام، هشداری بود به تمام عرفای دیگر که حق ندارند از «تجربه شخصیِ خود» فراتر از آموزه‌های رسمی کلیسا صحبت کنند.

🧩 چرا کریچلی به او ارجاع می‌دهد؟
🔻سیمون کریچلی از مارگریت پُرِت به عنوان نمونه‌ای از «عرفان رادیکال و سیاسی» یاد می‌کند:

1️⃣ زنِ نویسنده: او نشان‌دهنده توانمندی زنان در خلقِ متون فلسفی-عرفانی در دورانی است که تفکر زنانه به شدت سرکوب می‌شد.

2️⃣ خطرناک بودنِ عرفان: کریچلی از او یاد می‌کند تا نشان دهد عرفان همیشه یک «خلوت‌گزینیِ بی‌خطر» نیست؛ بلکه وقتی به «تجربه مستقیم و شخصی از حقیقت» تبدیل می‌شود، به شدت برای هر ساختارِ قدرتِ متمرکزی (چه کلیسای قرون وسطی و چه ایدئولوژی‌های سیاسی مدرن) خطرناک و براندازنده است.

3️⃣ خودویرانگری (Annihilation): مفاهیمی که او در کتابش مطرح کرد، دقیقاً همان «وحدت بدون تمایز» است که در بحث‌های اکهارت هم می‌بینیم؛ یعنی روح باید خود را «نیست» کند تا در خدا غرق شود.

🔺مارگریت پُرِت برای کریچلی، قهرمانِ «مقاومتِ عارفانه» است؛ کسی که با وجودِ آگاهی از خطرِ مرگ، حقیقتِ درونی‌اش را فدای مصلحتِ نهادِ قدرت نکرد.

💧 نقدِ «تقلیل‌گراییِ تجربی» در مدرنیته
یکی از مهم‌ترین بخش‌های بحث کریچلی، نقد نگاه مدرن به دین است. او می‌گوید انسان‌های مدرن (از جمله در سال ۲۰۲۶) دین را به «تجربه» تقلیل داده‌اند؛ یعنی فقط می‌پرسیم «آیا تجربه دینی داشتی یا نه؟». او یادآوری می‌کند که برای عارفان کلاسیک، «تجربه» بدون «تئولوژی» ناقص بود. عرفان یک فرآیند ذهنی است که هم به الهیات نیاز دارد و هم به عملِ زاهدانه. او جولیان نورویچ را مثال می‌زند که نه تنها یک عارف، بلکه یک متفکر بود که تجربیاتش را به یک بازخوانی ساختارشکنانه از مفهوم «گناه» (Sin) تبدیل کرد.

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 مرتدانی که بیش از حد به خدا نزدیک شدند - تصوف چیست؟
(۲/۳)
🕊 جولیان نوریچ (Julian of Norwich) یکی از درخشان‌ترین و تاثیرگذارترین چهره‌های عرفان مسیحی در سده‌های میانه است که در قرن چهاردهم میلادی (حدود ۱۳۴۲ تا بعد از ۱۴۱۶ میلادی) در انگلستان می‌زیست.

🕯 تجربه عرفانی (مکاشفات)
شهرت اصلی جولیان به دلیل مجموعه‌ای از مکاشفات است که در سن ۳۰ سالگی، هنگامی که به شدت بیمار بود و در بستر مرگ قرار داشت، تجربه کرد. او این مکاشفات را در کتابی به نام «شانزده مکاشفه عشق الهی» (Revelations of Divine Love) ثبت کرد. این کتاب، اولین اثر شناخته شده‌ای است که به زبان انگلیسی توسط یک زن نوشته شده است.

🌀 مفاهیم محوری در اندیشه او

خداوند به مثابه «عشق»: جولیان بر این باور بود که هسته اصلی پیام الهی نه «خشم» یا «قضاوت»، بلکه صرفاً «عشق» است.

او حتی در سخت‌ترین شرایط نیز معتقد بود که «همه چیز خوب خواهد شد» (All shall be well)؛ جمله‌ای که امروزه به یکی از مشهورترین نقل‌قول‌های عرفانی تبدیل شده است.

👩‍🦳 خداوند به مثابه «مادر»: او یکی از پیشگامان استفاده از زبان مادرانه برای توصیف خداست. جولیان مسیح را به عنوان «مادر» می‌بیند که از طریق زخم‌هایش (به ویژه زخم پهلو) به ما حیات می‌بخشد و همچون مادری دلسوز از فرزندانش مراقبت و تغذیه می‌کند.

👩‍👧 بازخوانی مفهوم گناه: در نگاه جولیان، گناه نه به عنوان یک لکه ننگِ ابدی، بلکه به عنوان «درد» و «کمبود» دیده می‌شود که راهی برای شناختِ بیشترِ «شفقتِ الهی» است. این نگاه او تضاد عمیقی با تئولوژی رسمی و سرکوبگر زمان خودش داشت.

🏠 زندگی در انزوا (آنکوریت)
جولیان به عنوان یک آنکوریت (Anchoress) شناخته می‌شد؛ یعنی زنی که داوطلبانه خود را در اتاقکی کوچک متصل به دیوارهای کلیسای «سنت جولیان» در شهر نوریچ محبوس کرده بود. با وجود این انزوا، او به فردی مورد اعتماد برای مردم و حتی روحانیون تبدیل شده بود که برای دریافت مشاوره و حکمت به پنجره اتاقک او می‌آمدند (به همین دلیل به او «مادر جولیان» می‌گفتند).

🧩 چرا سیمون کریچلی به او اهمیت می‌دهد؟
کریچلی از جولیان نوریچ به عنوان نمونه‌ای از «عارفِ متفکر» یاد می‌کند. او معتقد است جولیان صرفاً یک فردِ تجربه‌گرا نبود که فقط «حس» کرده باشد؛ بلکه او تجربیات شهودی‌اش را به یک سیستم فکریِ ساختارشکنانه تبدیل کرد تا نهادهای مذهبیِ پدرسالار و خشنِ زمانه‌اش را به چالش بکشد.

⚖️ دیالکتیکِ نفی و ایجاب (عرفان منفی)
کریچلی توضیح می‌دهد که چرا عرفا به «عرفان منفی» (Apophatic) پناه می‌برند. مشکل زبان این است که وقتی از خدا حرف می‌زنیم، آن را به یک «چیز» یا یک «مفهوم» محدود می‌کنیم. روش نفی (Ascending negations) مسیر صعود به خداست؛ یعنی با خط زدنِ تک‌تک صفات و محدودیت‌های انسانی، سعی می‌کنیم به «ظلمتِ درخشان» (Dazzling obscurity) برسیم.

استفاده از تناقضات (مثل «سکوتِ نجواگر») در متون عرفانی، یک بازی ادبی نیست؛ بلکه تلاش برای شکستنِ قفسِ زبان است تا حقیقتِ فراتر از کلام، مجالِ ظهور یابد.

🧩 مفهومِ «آنینهیلِشِن» (Annihilation) یا خودویرانگری
📌 برخلاف تصور رایج که عرفان را «اتحاد روح با خدا» (دو موجودیت که یکی می‌شوند) می‌داند، کریچلی به رویکرد رادیکال‌تری اشاره می‌کند: «وحدت بدون تمایز». در این نگاه، عارف به دنبال «عدم» کردنِ خود است. به قول مایستر اکهارت، او از خدا می‌خواهد که «او را از خدا رها کند» (Rid me of God). هدف این نیست که روحِ من به خدا بپیوندد، بلکه هدف رسیدن به «گادهد» (Godhead) است؛ فضایی پیش‌از هستی که در آن نه «من» وجود دارم و نه «خدا» به عنوان یک سوژه، بلکه نوعی «زیستنِ محض» در جریان است.

🌿 برای درک دقیق‌تر دیدگاه سیمون کریچلی، باید بدانیم که او چگونه «گادهد» (Godhead) را به عنوان یک بن‌بستِ وجودی و «عرفان شرقی» را به عنوان یک الگوی کاربردی برای رهایی از سوژه، کنار هم می‌چیند.

🌀 مفهوم «گادهد» (Godhead): رهایی از خدایِ حاکم
کریچلی با تکیه بر مایستر اکهارت، تفکیکِ بسیار ظریفی میان «خدا» (God) و «گادهد» (Godhead) قائل می‌شود. این همان نقطه‌ای است که او فلسفه را به مرز انفجار می‌برد:

خدا به مثابهِ سوژه: در الهیات سنتی و ساختارهای قدرت، «خدا» یک پادشاه، یک قاضی و یک سوژه است که اعمال ما را می‌بیند و قضاوت می‌کند. این خدایی است که ما را در «قانون» و «گناه» اسیر می‌کند.

گادهد به مثابهِ عدم: «گادهد» چیزی پیش از وجودِ خداست. فضایی است که در آن هیچ «تمایزی» وجود ندارد؛ نه من هستم و نه او. کریچلی این را نوعی «هیچیِ پربار» می‌نامد. وقتی اکهارت دعا می‌کند که «خدایا، مرا از خدا رها کن»، منظورش دقیقاً همین است: رهایی از تصویرِ خدایِ قاضی برای رسیدن به آن حقیقتِ بی‌نام و بی‌صورت.

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 مرتدانی که بیش از حد به خدا نزدیک شدند - تصوف چیست؟
(۳/۳)
🔺پیامد رادیکال: کریچلی می‌گوید ما باید از این «خدایِ شخص‌واره» عبور کنیم. گادهد برای او یعنی رسیدن به نقطه‌ای که در آن «اراده‌ی من» کاملاً خاموش شده و هیچ خواسته‌ای باقی نمانده است. این نه یک رسیدن، بلکه یک «رها کردنِ تمام‌عیار» است.

⏳ عرفان شرقی: درس‌هایی برای «زیستن در عدم»
🔻کریچلی وقتی به عرفان شرقی (به‌ویژه سنت‌های بودایی و دائوئیستی) می‌رسد، آن را به عنوان یک «فناوریِ کاربردی» برای زیستن در همین فضای «گادهد» می‌بیند:

1️⃣ فروپاشیِ من (Ego-Death): در عرفان غربی، مسیر اغلب پر از کشمکش و رنجِ عاشقانه برای رسیدن به معشوق (خدا) است. اما در عرفان شرقی، «من» اساساً یک توهم است که باید از بین برود. کریچلی معتقد است این نگاهِ شرقی، به فلسفه غرب کمک می‌کند تا از «خودشیفتگیِ آکادمیک» فاصله بگیرد.

2️⃣ حضور بدونِ فاعل: در سنت‌های شرقی که او بررسی می‌کند، «عمل» کردن بدون «عامل» (Wu Wei در دائو) کلیدی است. او این را با رویکرد عارفان غربی در «ساکن بودن در عینِ حضور» مقایسه می‌کند. کریچلی می‌گوید

📌 دنیای مدرنِ ما (که دائماً در حال تولید «من» و «دستاورد» است) به این مدل نیاز دارد که یاد بگیرد چگونه «بودن» را بر «داشتن و انجام دادن» مقدم بداند.

3️⃣ عدمِ تعارض: برخلاف برخی متون مسیحی که عرفان را با «رنج کشیدن برای خدا» پیوند می‌زنند، کریچلی در عرفان شرقی نوعی آرامشِ ساختاری می‌بیند. او پیشنهاد می‌دهد که برای فهمِ بهترِ عرفان، باید از تقابلِ «این جهانی» و «آن جهانی» دست کشید.

🔗 سنتز نهایی: چرا این تقابل مهم است؟
کریچلی نمی‌خواهد عرفان را به یک معجونِ آرام‌بخش تبدیل کند. او می‌گوید:

از مسیحیت (اکهارت) یاد می‌گیریم که چگونه «خدایِ دیکتاتور» (سوژه الهی) را با تکیه بر «گادهد» (عدمِ بنیادین) ویران کنیم.

از سنت‌های شرقی یاد می‌گیریم که چگونه در این فضای «ویرانیِ من»، به جایِ فروپاشیِ روانی، به «بودنِ خالص» برسیم.

🍂در واقع، برای کریچلی، هدف از این مطالعه، رسیدن به یک «ایمانِ بی‌دینانه» یا یک «زیستنِ عرفانی» است که در آن هیچ نیازی به وجودِ یک «خدا» در آسمان نیست، بلکه نوعی «پذیرشِ رادیکالِ واقعیت» در همین لحظه جریان دارد.

⚧️ عرفان به مثابه یک سنتِ «کوییر» (Queer Tradition)
کریچلی جسورانه اشاره می‌کند که عرفان سنتی عمیقاً زنانه و حتی فمینیزه است. مسیح در متون عرفانی اغلب با صفات مادری و زنانه توصیف می‌شود (خونِ زخمِ مسیح با شیرِ مادر یکی انگاشته می‌شد). او این را واکنشی به تصویرِ خشن و پدرسالارِ خدای آسمانی می‌داند.

🔸عرفان به زنان امکان داد که در دوران سرکوب، «نویسنده» باشند و به مردان نیز این اجازه را داد که از ابعاد سخت و مردانه فلسفه فاصله بگیرند و با «ضعف» و «شکنندگی» به مواجهه با امر الهی بروند.

🎭 تنشِ بیوگرافی و فلسفه
کریچلی به‌عنوان یک استاد فلسفه، اعتراف می‌کند که علاقه او به عرفان، نوعی «شورش علیه فلسفه آکادمیک» است. او فلسفه مدرن را به دلیل تعصبِ «نقد به هر قیمت» (Critique at all costs) و «عقل‌گراییِ خشک» نقد می‌کند.

🔸از نظر او، فلسفه باید بتواند با زندگی گره بخورد و عرفان، به دلیل ماهیتِ «زندگی‌نامه‌ای»اش، راهی است برای یادگیریِ «تعلیقِ ناباوری» (Suspension of disbelief).

🔸او توصیه می‌کند که مطالعه عرفان باید با نگاهی همدلانه و نه صرفاً تحلیل‌گرانه انجام شود.

🔻گنوسیسم
📻 مارسیون و گنوسیسم
📓انجیل به روایت دیگران
📺 ۷ کتابِ ممنوعه گنوسی
📻 کتبِ ممنوعۀ گنوسی
📺 انجیل توماس
📺 انجیل مریم و آغاز گنوسیسم

📺 ذهن‌آگاهی، نا-دوگانگی و توهم خود
📺 تحلیلی بر سفر درونی و مفهوم دایمون
📺 چرا شما در حقیقت «تمامِ موجوداتِ آگاه» هستید؟
📺 معنویت برای ناباوران
📺 بحران عمیق مدرنیسم و مقاومتِ معنوی

🔻شرق Vs اسلام
📕آلن واتس در برابر اسلام
📕بودیست بودا را می‌کشد، شیعه مغزش را!
📕تاثیرات بودیسم بر اسلام
📕دفن حقیقت زیر عمامه و روایت!

📺 لبخند بودا: پایان جستجوی آفریننده و کشف "چنین‌بودگیِ" هستی
📕ریوَن و خیام (یکم تا چهارم - پنجم تا دهم)
📺 آنچه بودا آموخت
📺 معنای زندگی از نظر آلن واتس

🔻اشو و اسلام
📺 زهرِ مقدسی که شهد پنداشتیم!
🐫 شتر و رابطه در اسلام
📕پیرامون خمینیاک و پُری از پِهِن گاو
📕اشو: مهمل بودن قرآن
📕محمد از «مراقبه» هیچ نمی‌دانست!
📺 از حمایت از تنوع‌طلبیِ مردان تا رواجِ هم‌جنس‌بازی

🔻اشو
📺 سنت و ماشین فرمانبردار
📺 چرا اشو پیامبران را "Holy Shit" می‌نامد؟
📺 تضادِ اعتقاد و هشیاری!
📕خدا یا عروسک‌خرسیِ بزرگ؟
📺 برای ارزش عشق چه رخ داده‌؟
📕خدا پدر نیست؛ مادر است!
📕بهشت و جهنم ادیان
📕هدف زندگی و خلقت؟!
📓علم مراقبه و تانترا

📕شوپنهاور و کریشنامورتی
📺 شورش علیه تمام مکتب‌ها
📺 مورتی: ادیان ساختۀ ذهن و بخشی از مشکل
📻 عارفۀ تن‌باز و عارفان معاصر

.


#فلسفیدن #معنویت

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

پشیمانی، در نهایت، چیزی نیست جز خیال‌پردازی دربارهٔ آنچه ممکن بود رخ بدهد؛ اما مسئلهٔ اصلی این است که در واقع چه رخ داده است.

من می‌توانستم برای همهٔ آدم‌هایی که ممکن بود به آن‌ها تبدیل شوم، و همهٔ کارهایی که ممکن بود انجام دهم، حسرت‌های مفصل و پیچیده‌ای داشته باشم،

اما به چنین پشیمانی‌ای بدگمانم.

زیباییِ گذشته در این است که بازگشت‌ناپذیر است. گذشته همیشه می‌تواند به ابزاری برای خودمجازات‌گری تبدیل شود.

همهٔ ما کارهای بسیاری بوده که ممکن بود انجام دهیم؛ کارهایی که شاید خودِ کم‌مهارترِ ما انجام می‌داد.

اما ما همان کاری را کردیم که واقعاً کردیم.

بنابراین پرسش این نیست که در گذشته
چه می‌توانستم بکنم؛
پرسش این است که فردا بعدازظهر
قرار است چه کنم؟

✍🏻 #آدام_فیلیپس، ۲۰۲۶

@freudisalive

.


#زیست‌روان #گزیده‌سخن

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 این‌گونه بود که آن‌ها کتاب مقدس را ساختند، و این شرورانه است!
— سخنرانی #سم_هریس که چشمانم را باز کرد

🔸این سخنرانی سم هریس با عنوان «ایمان دینی، سدی در برابر تمدن»، یکی از صریح‌ترین و جنجالی‌ترین نقدها به جایگاه باورهای دینی در جوامع مدرن است.

🧩 ۱. تعریفِ بنیادیِ «ایمان» از دیدگاهِ هریس

هریس ایمان را به عنوان «باور داشتن بدونِ شواهدِ کافی» تعریف می‌کند. او میانِ دو نوع ایمان تمایز قائل می‌شود:

ایمانِ معمولی: نوعی خوش‌بینیِ مثبت نسبت به زندگی و عدمِ قطعیت‌ها (که هریس آن را بی‌خطر می‌داند).

ایمانِ دینی: نوعی «ادعایِ معرفتی» درباره واقعیت (مثلا اینکه کتابی مقدس کلامِ خداست یا کسی فرزندِ خداست) که هیچ شواهدِ عقلانی برای آن وجود ندارد. او معتقد است دین دقیقاً زمانی از این نوع ایمان استفاده می‌کند که شواهد و منطق شکست می‌خورند.

🛑 ۲. ایمان به عنوان «متوقف‌کننده‌یِ گفتگو»
از دیدگاهِ هریس، ایمان «سدِ راهِ تعاملِ عقلانی» است: هریس استدلال می‌کند که ما در تمامِ حوزه‌های زندگی (علوم، سیاست، جغرافیا) از طریقِ گفتگو، استدلال و شواهد به تفاهم می‌رسیم.

ایمان، «تعطیلِ گفتگو» است؛ زیرا وقتی کسی ادعا می‌کند که باوری «الهی» یا «مقدس» دارد، آن باور را از حوزه‌ی نقدِ عقلانی خارج می‌کند.

او هشدار می‌دهد که وقتی انسان‌ها نتوانند از طریقِ گفتگو با هم به توافق برسند و حقایقِ مشترک را بپذیرند، «گزینه‌ی جایگزین فقط خشونت است.»

📜 ۳. نقدِ اخلاقیِ متونِ مقدس

🔻سم هریس در این سخنرانی، کتاب مقدس را نه به عنوان کلامِ الهی، بلکه به عنوان محصولی کاملاً انسانی، ناقص و بسیار خشن نقد می‌کند.

متنی ساخته دستِ انسان‌های بدوی: هریس تأکید می‌کند که این کتاب توسط افرادی در دوران باستان نوشته شده که سطحِ دانش، اخلاق و جهان‌بینیِ بسیار محدودی داشته‌اند. او می‌گوید این متن‌ها بازتاب‌دهنده‌ی فرهنگِ قبیله‌ای و بی‌رحمانه‌ی همان زمان است، نه حقیقتی ابدی.

کتابی «شیطانی: هریس بدون تعارف از این واژه استفاده می‌کند. او می‌گوید وقتی با دیدی منتقدانه به محتوای «لاویان»، «تثنیه» یا «خروج» نگاه می‌کنیم، با دستوراتی مواجه می‌شویم که در دنیای امروز جنایت محسوب می‌شوند، و به فرمان‌هایی اشاره می‌کند که کشتنِ کودکان به خاطرِ نافرمانی، کشتنِ کسانی که در روزِ شنبه کار می‌کنند، و قتلِ پیروانِ ادیانِ دیگر را تجویز می‌کنند. او استدلال می‌کند که این متون به‌جایِ اینکه منبعِ اخلاق باشند، منبعِ «خشونتِ سازمان‌یافته» هستند که با زبانِ تقدس آمیخته شده‌اند.

ویرایشِ اجباری توسطِ پیروانِ مدرن: هریس معتقد است که ساختِ اخلاقیِ کتاب مقدس به‌قدری مشکل‌دار است که حتی مؤمنانِ امروزی هم نمی‌توانند به آن عمل کنند. او می‌گوید مسیحیان و یهودیانِ مدرن در واقع کتاب مقدس را «ویرایش» می‌کنند (مثلاً به احکامِ برده‌داری یا کشتنِ فرزندان عمل نمی‌کنند) و سپس مدعی می‌شوند که اخلاقشان را از همین کتاب گرفته‌اند! در حالی که در واقعیت، آن‌ها اخلاقِ انسانی و مدرنِ خود را بر این کتاب تحمیل می‌کنند تا آن را قابل‌تحمل کنند.

🌐 ۴. خطراتِ ژئوپلیتیکِ «تفکرِ آخرالزمانی»
بخشِ تکان‌دهنده‌ی تحلیلِ هریس، پیامدهایِ سیاسیِ ایمان است:

او توضیح می‌دهد که وقتی میلیون‌ها نفر (به‌ویژه در مراکزِ قدرت) عمیقاً باور دارند که جهان به زودی به پایان می‌رسد و یک نجات‌دهنده‌یِ ماورایی بازخواهد گشت، سیاست‌های آن‌ها به طرزِ خطرناکی تحتِ تأثیرِ این پیش‌گویی‌ها قرار می‌گیرد. او اشاره می‌کند که برخی از سیاستمداران، جنگ یا ویرانی را نه یک فاجعه، بلکه «نشانه‌ای از ظهور» می‌بینند که این امر برایِ امنیتِ جهانی «فاجعه‌بار» است.

💡 ۵. آیا می‌توانیم بدونِ ایمان زندگی کنیم؟
پاسخِ هریس به این پرسش، مثبت و امیدوارانه است:

او معتقد است که ما نه تنها می‌توانیم، بلکه باید زندگی کنیم. او تأکید می‌کند که معنویت، اخلاق، تجربهِ زیبایی و زیستِ اجتماعی هیچ نیازی به «افسانه‌هایِ باستانی» ندارند.

او به «فیزیک» یا «جبر» اشاره می‌کند که جهانی هستند و تحتِ تأثیرِ فرهنگ‌ها قرار نمی‌گیرند. حقیقت، فراتر از مذهب است. اگر چیزی واقعی باشد، باید در هر آزمایشگاه یا هر تجربه‌ی انسانیِ صادقانه‌ای خودش را نشان دهد.

🏁 نتیجه‌گیری
سم هریس نتیجه می‌گیرد که ایمانِ دینی، با قرار دادنِ «حقیقت» در حوزه‌ی «مقدساتِ غیرقابلِ نقد»، عملاً بشریت را به گروه‌هایِ متخاصم تقسیم می‌کند. راهِ نجات، بازگشت به «عقلانیتِ جمعی» و «صداقتِ فکری» است. او معتقد است که ما باید شهامتِ آن را داشته باشیم که باورهای غلط را – حتی اگر مقدس، قدیمی یا محبوب باشند – رها کنیم، زیرا حقیقتِ موضوع برایِ بقایِ تمدنِ ما حیاتی است.

📺 مناظرۀ قرن (یک - دو - سه - چهار - پنج - شش - هفت - هشت - نه - ده - یازده - دوازده - سیزده - چهارده - پانزده - شانزده - شانزده - هفده - هجده - نوزده

.


#نقد_ادیان

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 «چرا؟ هدف جهان»
(۱/۲)
🛸 فرضیه هدفمندی کیهان و غایت‌انگاری فیلیپ گاف

🔸در این ویدئو، #فیلیپ_گاف به تشریح عمیق‌ترین و جامع‌ترین ایده خود می‌پردازد؛ ایده‌ای که در کتاب «چرا؟ هدف جهان» مطرح کرده و تلاش می‌کند انقلابی در دوگانه کلیشه‌ای «خدای مذهبی سنتی» و «مادی‌گرایی کور» ایجاد کند.

📌 جبهه‌های اصلی جنگ فکری در این گفتگو

🔻بحث حول سه محور اصلی می‌چرخد که گاف آن‌ها را تکه‌های یک پازل می‌داند که تا امروز فیلسوفان نتوانسته‌اند آن‌ها را کنار هم بچینند:

📐 ۱. شواهد تنظیم ظریف (Fine-Tuning)
دانشمندان فیزیک کشف کرده‌اند که قوانین بنیادی جهان (مثل جرم الکترون، شدت نیروی گرانش و سرعت نور) روی اعدادی بسیار دقیق و حیاتی تنظیم شده‌اند. اگر هر کدام از این اعداد فقط به اندازه یک میلیاردم تغییر می‌کردند، ستاره‌ها، سیارات و در نتیجه حیات کربنی و انسان هرگز به وجود نمی‌آمدند.

دیدگاه سنتی: خداباوران می‌گویند این کار یک طراح هوشمند است. مادی‌گرایان می‌گویند ما تریلیاردها جهان موازی (Multiverse) داریم و شانسی یکی از آن‌ها این‌طور درآمده است.

ایده گاف: گاف فرضیه جهان‌های موازی را یک توهم آماری و بدون دلیل تجربی محکم می‌داند و می‌گوید تنظیم ظریف نشان‌دهنده یک گرایش و جهت‌گیری در خودِ طبیعت به سمت ارزش‌ها و حیات است.

🖤 ۲. مسئله شر و رنج‌های بی‌دلیل (The Problem of Evil)

اگر جهان توسط یک خدای قادر مطلق (که هر کاری می‌تواند بکند) و مهربان مطلق (که عاشق مخلوقاتش است) ساخته شده، پس چرا سرطان در کودکان، زلزله‌های ویرانگر و ظلم‌های وحشتناک وجود دارد؟

چالش فلسفی: این تضاد بزرگ‌ترین برگ برنده آتئیست‌هاست. آن‌ها می‌گویند وجود این حجم از رنج، وجود خدای سنتی ادیان را منطقاً ابطال می‌کند.

ایده گاف: گاف با آتئیست‌ها هم‌عقیده است که خدای قادر مطلقِ سنتی نمی‌تواند وجود داشته باشد. اما او می‌گوید نبودن خدای سنتی به معنای نبودن هدف در جهان نیست.

🌀 ۳. آگاهی بنیادین یا روان‌کیهان‌انگاری (Cosmopsychism)
مادی‌گرایی می‌گوید جهان ابتدا ماده مرده بود و بعد از میلیاردها سال، مغز انسان به طور تصادفی آگاهی را تولید کرد (که هیچ‌کس نمی‌داند چطور ماده مرده، ناگهان زنده و آگاه می‌شود).

همه‌روان‌انگاری می‌گوید آگاهی در ذات ذرات است. اما گاف یک قدم فراتر می‌رود و به «روان‌کیهان‌انگاری» می‌رسد: یعنی خودِ جهان در کلان‌ترین سطح خود، یک کلِ آگاه و یکپارچه است.

📌 توضیح اصطلاحات تخصصی و گره‌های فلسفی ویدئو

⚖️ قانون غایت‌انگاری فیزیکی (Teleological Law) چیست؟
در فیزیک معمولی به ما می‌گویند قوانین فیزیک کور هستند؛ یعنی مثل مهره‌های دومینو فقط به پشت سری خود نگاه می‌کنند و جلو می‌روند، بدون اینکه بدانند به کجا می‌رسند (علیت گذشته‌نگر). اما گاف اصطلاح قوانین غایت‌انگارانه را مطرح می‌کند. یعنی در تار و پود قوانین فیزیک، یک آهنربا یا یک مقصد نهایی وجود دارد که جهان را به سمت «خلق زیبایی، پیچیدگی و حیات» هدایت می‌کند. جهان به سمت یک هدف حرکت می‌کند، نه اینکه فقط از گذشته پرتاب شده باشد.

🧩 تفاوت همه‌روان‌انگاری (Panpsychism) با روان‌کیهان‌انگاری (Cosmopsychism)
در همه‌روان‌انگاری معمولی، فیلسوفان از پایین به بالا نگاه می‌کنند؛ یعنی می‌گویند آگاهی‌های ریزِ الکترون‌ها جمع می‌شوند تا آگاهی انسان را بسازند (که به مسئله پالت رنگ یا مشکل ترکیب منجر می‌شود). اما در روان‌کیهان‌انگاری، نگاه از بالا به پایین است. یعنی آگاهی کل جهان، اصل و بنیاد است و ذرات و ما انسان‌ها، مثل امواج یک اقیانوس بزرگ آگاهی هستیم. این تغییر زاویه دید، بسیاری از تناقضات فلسفی آگاهی را حل می‌کند.

🛡 فرضیه خدای محدود یا طراحِ درون‌ماندگار (Agent Cosmopsychism)
گاف توضیح می‌دهد که نیروی محرکه و آگاه جهان، بیرون از جهان ننشسته است (مثل خدای ادیان که جهان را از هیچ خلق کرد). این نیرو، خودِ جهان است. این آگاهی کیهانی با محدودیت‌های منطقی و ریاضی فیزیک دست‌وپنجه نرم می‌کند. او مایل است جهان به سمت خیر برود، اما ابزارش قوانین فیزیک است و رنج‌ها، نقص‌ها و زلزله‌ها، عوارض جانبی و اجتناب‌ناپذیرِ فرمول‌های ریاضی و فیزیکی جهان هستند که حتی یک آگاهی کیهانی هم نمی‌تواند قوانین منطق را برای حذف آن‌ها زیر پا بگذارد.

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 «چرا؟ هدف جهان»
(۲/۲)
📌 جمع‌بندی

🎯 پیام نهایی فیلیپ گاف در این گفتگو بسیار روشن است: ما نباید خود را بین دو انتخابِ بد محصور کنیم؛ یا قبول یک خدای مذهبی سنتی که با وجود رنج‌های دنیا ظالم یا ناتوان به نظر می‌رسد، یا قبول یک جهان مادی کور و پوچ که زیبایی‌ها و تنظیم ظریفش شبیه معجزه و شانس محض است.

🔺راه سوم گاف نشان می‌دهد که جهان یک کلِ آگاه، زنده و رو به تکامل است. رنج‌های آن نشان‌دهنده محدودیت‌های ساختاری فیزیک است و هدفمندی آن نشان‌دهنده گرایش ذاتی جهان به سمت ارزش، حیات و آگاهی.

🔺ما انسان‌ها غریبه‌هایی نیستیم که تصادفاً در یک کیهان مرده پرتاب شده باشیم، بلکه چشم و گوش‌های این جهان آگاه هستیم که از طریق آن‌ها، کیهان دارد خودش را تماشا و درک می‌کند.

📺 خدا و رنج (مناظره)
📺 چرا شما «تمامِ موجوداتِ آگاه»اید؟
📺 مرتدانی که بیش از حد به خدا نزدیک شدند - تصوف چیست؟
📺 ذهن‌آگاهی، نا-دوگانگی و توهم خود
📺 شناخت افلاطون جهان را تغییر داد

📻 ذهن هدفمند است
📻 اسپینوزا و خطای غایت‌انگاری
📺 چرا انسان‌ «دیوها/خدایان/اجنه» را ساخت؟

.


#فلسفیدن #نقد_ادیان #آگاهی #شر

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

🔸‏رهبری ج.ا و مجاهدین خلق؛ دو دشمن که در «کیش شخصیت» و «متدولوژی فرقه‌ای» به وحدت رسیده‌اند.

🔸‏استفاده از تکنیک‌های کلاسیک فرقه برای مسخ پیروان، تقدیسِ پنهان‌کاری به اسم امنیت و قربانی کردن هویت فردی در پای آرمانِ بقای رهبر، شباهت این دو را انکارناپذیر کرده است.

‏🔸تراژدیِ مشترک هر دو نیز این است: رهبرانی که وجود دارند اما دیده نمی‌شوند؛ قدرتی که از غیبت تغذیه می‌کند.

✍🏻 #بردیا_فرهمند

@Bardiafrh

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 فلسفۀ ذن‌بودیسم
(۱/۲)
🔸این اپیزود از پادکست معروف Philosophize This! به سراغ یکی از جذاب‌ترین و چالش‌برانگیزترین کتاب‌های فیلسوف برجسته معاصر، بیونگ چول هان (Byung-Chul Han) رفته است. این کتاب که در سال ۲۰۰۲ و قبل از شهرت جهانی هان نوشته شده، «فلسفۀ ذن بودیسم» نام دارد.

🔸استفن وست (میزبان پادکست) در این برنامه نشان می‌دهد که چطور «ذن بودیسم» یک راهکار عملی، عمیق و رهایی‌بخش برای درمان دردهای انسان مدرن یعنی تنهایی، اضطراب، افسردگی و فرسودگی شغلی ارائه می‌دهد.

🏛 ریشه بحران: ما چطور به «جامعه فرسودگی» تبدیل شدیم؟
🔻برای اینکه بفهمیم ذن بودیسم چه کمکی به ما می‌کند، اول باید بدانیم کجای کارمان در زندگی مدرن می‌لنگد. هان معتقد است در اواخر قرن بیستم، سبک زندگی ما در غرب و جهان مدرن تغییر بزرگی کرد:

🔹 شرکت‌های تک‌نفره: در گذشته، پادشاهان یا حاکمان به مردم می‌گفتند چه کاری را «نباید» بکنند (سیستم تنبیهی). اما امروز، سیستم به ما می‌گوید تو «هر کاری را که بخواهی می‌توانی انجام دهی!». ما آزادیم، اما این آزادی به یک تله تبدیل شده است. ما به یک «شرکت تک‌نفره» تبدیل شده‌ایم که رئیس و کارمندش خودمان هستیم.

🔹 استثمار خود: ما مدام در حال مسابقه با خودمان هستیم؛ مدام باید خودمان را بهینه‌سازی کنیم، مهارت جدید یاد بگیریم، ورزش کنیم، برند شخصی بسازیم و در بازار کار ارزشمندتر شویم. در این سیستم، ارزش شما به عنوان یک انسان، مساوی است با میزان سودی که در بازار تولید می‌کنید.

🔹 نتیجه؟ فرسودگی (Burnout): وقتی این مسابقه برای موفقیت هیچ پایان و خط فرضی ندارد، اگو (Ego) یا همان «منِ» درون ما دچار اضطراب شدید، افسردگی و تنهایی می‌شود. چون دیگران را نه دوست، بلکه رقیب یا ابزاری برای رسیدن به اهدافمان می‌بینیم.

🔻بیونگ چول هان دست روی ۶ پیش‌فرض فکری در نگاه غربی/مدرن می‌گذارد که ما را به این روز انداخته‌اند و نشان می‌دهد که «ذن» چطور این ۶ قفل را باز می‌کند:

۱. مذهبی بدون خدا: رهایی از معیارهای ابدی 🪷
در تفکر غربی، همیشه یک «مرجع متعالی» (مثل خدا) وجود دارد که بالای سر ماست، ما را تماشا می‌کند و به ما می‌گوید چطور رفتار کنیم. در دنیای مدرن و سکولار، «داده‌ها، لایک‌ها و معیارهای پیشرفت کاری» جای آن خدای ناظر را گرفته‌اند! ما مدام احساس گناه می‌کنیم که چرا از وقتمان به اندازه کافی و بهینه استفاده نکرده‌ایم.

🔹 تبیین ذن: ذن بودیسم اصلاً به یک خدای بیرونی که جهان را هدایت کند کاری ندارد. در ذن، جهان یک جای بی‌طرف نیست که ما بعداً بیاییم به آن اخلاق و معنا اضافه کنیم.

🔹 داستان سه پوند کتان: شاگردی از استاد ذن پرسید: «بودا چیست؟» استاد گفت: «سه پوند کتان!» این پاسخ عجیب یعنی چه؟ یعنی حقیقت، بیداری و معنا در ابر آسمان‌ها پنهان نشده است؛ بلکه در همین لحظه و در پیش‌پاافتاده‌ترین چیزهای روبروی شما (مثل سه پوند کتان در بازار) جریان دارد. زندگی همین حالا کامل است و نیاز به یک داور یا معیار بیرونی برای تایید شدن ندارد.

🌐 ۲. تهی‌بودگی (Shunyata): ما همه به هم وصل‌ایم
در نگاه مدرن، جهان از «اشیاء مستقل و جدا از هم» تشکیل شده است. من یک مهره‌ام، شما یک مهره‌اید، درختان و زمین هم منابعی هستند که باید از آن‌ها پول درآوریم. این نگاه، بنیانِ تنهایی انسان مدرن است.

🔹 تبیین ذن: مفهوم «تهی‌بودگی» یا شونیاتا می‌گوید هیچ‌چیز در این جهان هویت مستقل و صلب ندارد. همه چیز به هم گره خورده است (Interdependence).

🔹 جاری شدن کوه‌ها: استاد ذن، دوجن، می‌نویسد: «کوه‌های آبی در حال راه رفتن و جاری شدن هستند.» یک کوه در ظاهر یک تکه سنگ ثابت است؛ اما کوه بدون حرکت صفحات زمین، بدون باران و برفی که آن را می‌تراشد، بدون رودهایی که از آن جاری می‌شود و حیواناتی که از آن آب می‌خورند، اصلاً وجود ندارد! کوه یک «جریان زنده از روابط» است. وقتی بفهمید شما هم مثل کوه، متصل به کل جهان هستید، دیگر نمی‌توانید خود را یک فرد تنها و منزوی در مسابقه با دیگران ببینید.

👤 ۳. هیچ‌کس بودن: تو گاو گم‌شده نیستی!
انسان مدرن مدام درگیر بحران هویت است: «من کیستم؟ هدفم چیست؟ من خودم را گم کرده‌ام و باید پیدایش کنم!» ما فکر می‌کنیم هویت ما یک مجسمه سنگی است که باید مدام تراشیده و اصلاح شود.

🔹 تبیین ذن: ذن می‌گوید «خود» یا هویت، فقط یک کلمه کاربردی است، نه یک حقیقتِ ثابت.

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 فلسفۀ ذن‌بودیسم
(۲/۲)
🔹 داستان گاو گم‌شده: کشاورزی با اضطراب شدید در دشت‌ها به دنبال گاو گم‌شده‌اش می‌گردد، در حالی که در کتابچه‌های قدیمی ذن آمده: «این گاو اصلاً چرا باید گم شده باشد؟» این تمثیل ما انسان‌هاست. ما به دنبال یک هویت و معنای عجیب در بیرون می‌گردیم، در حالی که شما همین حالا، در همین لحظه که دارید این متن را می‌خوانید، خودتان هستید! چیزی گم نشده که بخواهید با سگ‌دو زدن و موفقیت‌های کاری آن را پیدا کنید.

🌬 ۴. سکونت در هیچ‌کجا: خانه یعنی آرامش در میان طوفان
جامعه مدرن به ما وعده می‌دهد:

«آن‌قدر پول دربیار و قوی شو تا بتوانی تمام شرایط محیطی (خانواده، خانه، دمای اتاق، رفتار دیگران) را طبق میل خودت کنترل کنی تا احساس امنیت کنی.»

این یعنی اضطراب دائم؛ چون جهان هرگز کاملاً طبق میل ما پیش نمی‌رود.

🔹 تبیین ذن: ذن مفهوم «سکونت در هیچ‌کجا» را مطرح می‌کند. خانه یک چهاردیواری یا یک شرایط رفاهیِ خاص نیست؛ خانه یعنی

«مهارتِ در آرامش بودن در میان تغییرات دائم زندگی».

🔹 کلبه‌ای از تار عنکبوت: شاعر ژاپنی، باشو، می‌گوید

من فقط یک کلبه از تار عنکبوت می‌خواهم؛ بگذار باد بیاید و آن را ببرد! چون همه چیز در زندگی گذرا و موقتی است.

وقتی اصرار نداشته باشید که همه‌چیز دقیقاً طبق میل شما باشد، در هر شرایطی احساس می‌کنید در خانه‌اید؛ حتی وقتی دارید در سرما برف پارو می‌کنید یا ظرف‌های بعد از شام را می‌شورید، چون می‌دانید این لحظه هم جزیی از «جریان زنده جهان» است.

🤝 ۵. دوستی اصیل: وقتی دیگران ابزار نیستند
فلسفه غربی می‌گوید اگر یک «خودِ قوی و مستقل» نداشته باشی، نمی‌توانی با دیگران رابطه درستی شکل بدهی. اما در جامعه مدرن، این خودِ قوی تبدیل به یک «قهرمان جنگجو» شده که در حال نبرد با بقیه است تا از آن‌ها نفعی ببرد!

🔹 تبیین ذن: وقتی شما ایده «من باید برتر باشم» را رها می‌کنید و به تعبیر ذن «هیچ‌کس» می‌شوید، تازه جا برای دیگران باز می‌شود. دوستی اصیل زمانی شکل می‌گیرد که شما در یک گفتگو، هیچ مایل نیستید طرف مقابل را کنترل کنید، تغییر دهید، یا از او به نفع پروژه‌های خود استفاده کنید. وقتی این منفعت‌طلبی کنار برود، آنچه به طور طبیعی در قلب انسان باقی می‌ماند، «دوستی و مهربانیِ زلال» است.

🪵 ۶. نگاه به مرگ: ما هم مثل درخت آلو هستیم
در جامعه فرسودگی که همه چیز بر پایه دستاورد و برند شخصی است، «مرگ» بدترین فاجعه ممکن است؛ چون تمام زحمات و رزومه‌ای که برای خودمان ساخته‌ایم را نابود می‌کند. برای همین در دنیای مدرن، مرگ را در بیمارستان‌ها و قبرستان‌های دورافتاده پنهان می‌کنیم تا به آن فکر نکنیم.

🔹 تبیین ذن: ذن مرگ را یک پایان تراژیک یا یک فاجعه نمی‌داند، بلکه آن را صرفاً بخشی از یک فرآیند طبیعی می‌بیند.

🔹 هایکوی درخت آلو:

«گلبرگ‌ها فرو می‌ریزند و با ریزش هر گلبرگ، شاخه درخت آلو پیرتر می‌شود.»

آیا ما برای درخت آلو گریه و زاری می‌کنیم که چرا پیر شد و برگ‌هایش ریخت؟ خیر، چون می‌دانیم این چرخه طبیعت است. زندگی یک رزومه نیست که منتظر باشیم در پایان به یک شاهکار تبدیل شود! زندگی همین جریانِ ریزش و رویش است. پذیرش مرگ به ما آرامش می‌دهد که دست از نگاهِ پروژه-محور به زندگی برداریم و هر لحظه را عمیقاً زندگی کنیم.

🎯 سخن پایانی: ذن یک تکنیک نیست، یک نگاه است
بیونگ چول هان نمی‌گوید کار و زندگی را رها کنید و صوفی شوید. حرف اصلی او این است: دردهای ما (اضطراب، فرسودگی، احساس تنهایی) به خاطر این است که جهان را اشتباه دیده‌ایم.
وقتی یاد بگیریم که:

۱. مدام به دنبال تایید یک مرجع بیرونی نباشیم،
۲. بدانیم به کل جهان وصل هستیم،
۳. و دست از کنترل کردنِ همه‌چیز برداریم؛

آن‌وقت در وسط همین جامعه شلوغ و مدرن، به یک آرامش درونی و بیداری دست پیدا می‌کنیم که هیچ رکود اقتصادی یا شکست کاری نمی‌تواند آن را از ما بگیرد.

📕ریوَن و خیام (یکم تا چهارم - پنجم تا دهم)
📺 لبخند بودا: پایان جستجوی آفریننده و کشف "چنین‌بودگیِ" هستی
📺 آنچه بودا آموخت
📺 معنای زندگی از نظر آلن واتس

🔻شرق Vs اسلام
📕بودیست بودا را می‌کشد، شیعه مغزش را!
📕دفن حقیقت زیر عمامه و روایت!
📺 از ذهنیت مذهبی تا بی‌ذهنی و گشودگی به هستی
📕تاثیرات بودیسم بر اسلام
📕نقد و بررسی «دربارۀ محمد و بودا»
📕آلن واتس در برابر اسلام
📕توحید اسلامی: شرکی مهیب در لباس توحید

📕محمد از «مراقبه» هیچ نمی‌دانست!
📺 واکاویِ بهشت ادیان توسط اشو
📺 خلقت و هدف زندگی از نظر اشو
📺 خدا ادیان (پدر) وجود ندارد، او مادر است!
📺 رقص زندگی و رقص تو: اشو
📻 رام داس و هیچ کس شدن؛ از روانگردان‌ها تا پایان کار
📺 زهرِ مقدسی که شهد پنداشتیم!
🐫 شتر و رابطه در اسلام
📕پیرامون خمینیاک و پُری از پِهِن گاو

📕شوپنهاور و کریشنامورتی
📺 شورش علیه تمام مکتب‌ها
📺 مورتی: ادیان ساختۀ ذهن و بخشی از مشکل

.


#فلسفیدن #ذن‌بودیسم

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 به همین دلیل نمی‌توانم مذهبی باشم!

👥 گفتگویی بین جاناتان بی، صاحب کانال و مجری برنامه، و پروفسور رابرت پیپین (Robert B. Pippin)

🏛 رابرت پیپین کیست؟

او یکی از برجسته‌ترین و سرشناس‌ترین فلاسفه و اساتید دانشگاهی معاصر در آمریکا است که سال‌ها در دانشگاه شیکاگو تدریس کرده است.

تخصص اصلی پیپین در فلسفه مدرن آلمان، به ویژه اندیشه‌های گئورگ ویلهلم فریدریش هگل، ایمانوئل کانت و فریدریش نیچه است. او را یکی از احیاکنندگان بزرگ هگل‌گرایی در جهان انگلیسی‌زبان می‌دانند.

💬 این ویدیو گفتگویی درباره چالش‌های دین‌داری در عصر مدرن، مقتضیات تفکر فریدریش نیچه و مفهوم نهیلیسم است. بر خلاف تصور عموم که بی‌دینی را ناشی از عدم انسجام ادیان می‌دانند، در این گفتگو مسئله از زاویه‌ای کاملاً متفاوت و نو بررسی می‌شود.

🧩 مسئله هم‌ارزی و انسجام بیش از حد ادیان
جاناتان بی اشاره می‌کند که مشکل او با دین، ناشی از بی‌اعتقادی یا غیرمنطقی بودن ادیان نیست، بلکه برعکس، او ادیان متعددی را به شدت منسجم و متقاعدکننده می‌یابد. او هم الهیات مسیحی (آگوستین، آکویناس و رنه ژیرار) را مطالعه کرده و هم سال‌ها به عنوان یک سالک به تمرین و مطالعه بودیسم پرداخته است.

این تجربه موازی منجر به شکلی از شک‌گرایی باستانی به نام «هم‌ارزی» شده است؛ وضعیتی که در آن دو چارچوب فکری کاملاً رقیب، ناسازگار و در عین حال به یک اندازه منسجم و قدرتمند در برابر فرد قرار می‌گیرند و هیچ معیار عقلانی و بیرونی برای ترجیح یکی بر دیگری وجود ندارد.

🌊 تقابل تجربه درونی و تفسیر عقلانی
در پاسخ به این چالش، رابرت پیپین استدلال می‌کند که دین‌داری معمولاً حاصل یک استدلال عقلانیِ مرتبه سوم (دیدگاه ناظر بیرونی) نیست، بلکه ناشی از یک تجربه غافلگیرکننده و انکارناپذیر در مرتبه اول (دیدگاه درون‌بود) است؛ چیزی مانند «تجربه امر قدسی یا تجلی فیض» در مسیحیت که وقتی رخ می‌دهد، فرد دیگر نمی‌تواند آن را تکذیب کند.

جاناتان بی چالش را عمیق‌تر می‌کند: او می‌گوید حتی در تجربه درونی نیز با مشکل تفسیر مواجه است. وقتی حالتی از دگرگونی درونی را تجربه می‌کند، این سوال فیلسوفانه برایش پیش می‌آید که آیا این حالت ناشی از «فیض الهی» (در سنت مسیحی) است یا بازتابی از «کارما» (در سنت بودایی)؟ بنابراین، رقابت و هم‌ارزی نه تنها در سطح عقلانی، بلکه در عمیق‌ترین سطوح تجربه زیسته و شهودی نیز جریان دارد.

⏳ نقادی راهکار پاسکالی و مسئله تکثر فرهنگی
در ویدیو به راهکار پاسکال (شرط‌بندی پاسکال و توصیه او به انجام مداوم مناسک برای ایجاد ایمان) اشاره می‌شود. این رویکرد مکانیکی، روندی «ملال‌آور و بی‌روح» توصیف می‌شود، نه پروژه‌ای الهام‌بخش؛ چرا که نمی‌توان دین را صرفاً مانند یک لباس امتحان کرد و پیش برد.

با ارجاع به نگاه نیچه، مطرح می‌شود کسانی که به شکلی جزمی و متعصبانه تنها به یک فلسفه یا دین می‌آویزند، معمولاً کسانی هستند که به اندازه کافی در معرض فرهنگ‌ها و اندیشه‌های دیگر قرار نگرفته‌اند. در جهان مدرن، مواجهه وسیع با فرهنگ‌های مختلف، قطعیتِ داشته‌هایمان را لرزان می‌کند. اگر فرد در اروپا قرون وسطی زندگی می‌کرد، جهش ایمانی کیرکگارد برایش آسان بود و اگر در چین باستان بود، پذیرش بودیسم؛ اما انسان مدرن با انبوهی از «جایگزین‌های حقیقت» روبروست که پایبندی مطلق را دشوار می‌سازد.

🎭 آنامورفیسم تاریخی و تمثیل سامورایی‌های کوروساوا
برای تبیین وضعیت انسان مدرن، به سینمای آکیرا کوروساوا و زوال سنت سامورایی اشاره می‌شود. وقتی یک شیوه زندگی (مانند فرهنگ شرف و آیین سامورایی) منقرض می‌شود و دیگر با ساختار جامعه همخوانی ندارد، اصرار بر زیستن به آن شیوه، فرد را به شخصیتی مضحک و زمان‌پریش (آناکرونیستی) مانند «دون کیشوت» تبدیل می‌کند. انسان مدرن نیز نمی‌تواند به سادگی اراده کند که یک راهب قرون وسطایی یا یک آریستوکرات یونان باستان باشد.

🏛 نیچه در مقام سقراط جدید عصر مدرن
در نهایت، پروژه فلسفی نیچه در بافتار مدرنیته بررسی می‌شود. نیچه تمایل داشت نقشی مشابه سقراط را در آتن بازی کند. همان‌طور که سقراط پس از فروپاشی فرم تراژیک زندگی یونانی، عقلانیت جدیدی را به عنوان جایگزین پیشنهاد کرد که جامعه را با خود همراه ساخت، نیچه نیز در مواجهه با بحران نهیلیسم ناشی از فروپاشی ارزش‌های کهن، به دنبال ترسیم افقی نو بود.
هدف نیچه ارائه‌ یک دستورالعمل ساده یا پاسخ‌های سطحی به این نبود که «ما باید چه کار کنیم»، بلکه نوشته‌ها و لحن شورانگیز او دو هدف عمده را دنبال می‌کردند: اول اینکه ما را به خاطر عدم خودشناسی و عدم صداقت درونی‌مان دچار شرم کند، و دوم اینکه ما را به سمت فرمی از شجاعت، صراحت و راستی هدایت کند که خود او در تمام طول زندگی، در میان نارضایتی‌ها و آرمان‌هایش، تجسمی از آن بود.

📺 این‌گونه بود که آن‌ها کتاب مقدس را ساختند!

.


#فلسفیدن #نقد_ادیان

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

🎥 افسانۀ «انسانِ خودساخته»

🔸این ویدئو به بررسی نقادانه یکی از اساسی‌ترین پیش‌فرض‌های دنیای مدرن می‌پردازد: «اینکه انسان موجودی کاملاً مستقل و خودساخته است / یا باید باشد». استیون وست در این پادکست، با تکیه بر آرای آلسدیر مک‌اینتایر (فیلسوف اخلاق) در کتاب «حیوانات عقلانیِ وابسته» (Dependent Rational Animals)، این تصویرِ لیبرالیستی را به چالش می‌کشد.

🟢 ۱. نقد «تصویر عامیانه» از انسان
در نگاهِ مرسوم دنیای مدرن (متأثر از لیبرالیسم)، «انسان خوب» کسی است که:

کاملاً مستقل، رقابت‌جو و خودکفا باشد.
هیچ وابستگی به دیگران نداشته باشد و اگر به کمک نیاز داشت، آن را نوعی شکست یا شرمساری بداند. به‌عنوان یک «سنگ‌بنای ثابت» برای دیگران عمل کند، نه کسی که خود نیاز به حمایت دارد.

🔺مک‌اینتایر این تصویر را ناقص و ناعادلانه می‌داند. او استدلال می‌کند که این تصویر تنها وضعیت یک انسانِ بالغ در «دوره کوتاهی از زندگی‌اش» است و واقعیتِ بیولوژیکی و اخلاقیِ زندگی انسان را نادیده می‌گیرد.

🔵 ۲. «حیوانات عقلانیِ وابسته»: تعریفِ واقعی ما
🔻مک‌اینتایر می‌گوید

حقیقت این است که ما «حیوانات عقلانیِ وابسته» هستیم.

وابستگی بیولوژیک: ما در کودکی کاملاً وابسته هستیم و در پیری نیز (اغلب) دچار وابستگیِ نامتقارن به دیگران می‌شویم.

وابستگی در طول زندگی: حتی در دوران اوجِ سلامت و توانایی، ما همچنان به شبکه عظیمی از دیگران (آموزگاران، مراقبان، پزشکان و...) وابسته هستیم. کسی که فکر می‌کند کاملاً مستقل است، در واقع توهم دارد و وابستگی‌های خود را نادیده می‌گیرد.

🟡 ۳. فضایلِ «وابستگیِ تصدیق‌شده»
اخلاق لیبرالیستی عمدتاً بر فضایلِ افرادِ «سالم و مستقل» (مانند عدالت، شجاعت و خردِ کاربردی) تمرکز دارد. مک‌اینتایر معتقد است ما به دسته‌ای دیگر از فضایل نیاز داریم که برای بقای جامعه حیاتی هستند:

1️⃣ سخاوت (Generosity) و خیرخواهی (Beneficence): تلاش برای رفع نیازِ دیگران.

2️⃣ میسریکوردیا (Misericordia): یک مفهوم توماسی (از توماس آکویناس) به معنای «شفقتِ قلبی» که با «عقلانیت عملی» ترکیب شده است. یعنی به جای برخوردِ احساسیِ کورکورانه، باید طوری به دیگران کمک کنیم که به جای آسیب زدن، به رشد و شکوفایی آن‌ها کمک کند.

🔴 ۴. عقلانیت: مهارتی کسب‌شدنی، نه ذاتی
ویدئو با نقد این باور که «انسان با عقلانیتِ ویژه متولد می‌شود»، تأکید می‌کند:

عقلانیت، مهارتی است که در یک «بسترِ امن» و از طریق آموزش و مراقبت کسب می‌شود.

کودکی که در محیطی امن رشد کند، در بزرگسالی عقلانیتِ عملیِ بسیار بالاتری نسبت به کسی دارد که در محیطی پر از آسیب (تروما) رشد کرده است.

نتیجه: وابستگی به دیگران، مانعِ استقلال نیست؛ بلکه «پیش‌شرطِ دستیابی به استقلال و عقلانیت» است.

🟣 ۵. شبکه «داد و ستد» در برابر «قرارداد»
مک‌اینتایر اخلاقِ قرارداد‌محورِ مدرن (که همه چیز باید در آن برابر و مبادله‌ای باشد) را ناکافی می‌داند.

در اخلاقِ سنتی (آریستوتلی-توماسی)، نیازِ یک انسان به تنهایی «دلیل کافی» برای کمک به اوست. در دنیای مدرن، ما به دنبالِ «توجیهی اخلاقی» یا «قراردادی» برای کمک هستیم (مثلاً: آیا این کار طبق قانون است؟ آیا این کار به نفع من است؟).

شبکه‌های بخشش: ما در شبکه‌هایی زندگی می‌کنیم که در آن «دادن و گرفتن» همیشه مساوی نیست. والدینی که به فرزندِ بیمارشان می‌رسند، حساب‌وکتابِ «سود و زیان» نمی‌کنند. این روابطِ مبتنی بر وابستگی، «ذاتیِ» انسان است و نباید آن را فداکاریِ قهرمانانه دانست، بلکه باید آن را «ماهیتِ زندگیِ مشترک» دانست.

💡 نتیجه‌گیری: سنجشِ اخلاقیِ یک جامعه
مک‌اینتایر پیشنهاد می‌دهد برای سنجشِ سلامتِ یک جامعه، به جای نگاه به «GDP» یا «موفقیتِ افرادِ قدرتمند»، به این سوال پاسخ دهیم:

«آیا ضعیف‌ترین و وابسته‌ترین اعضای این جامعه، می‌توانند به عنوان شهروندانی کامل و دارای کرامت زندگی کنند؟»

📌🔺اگر جامعه‌ای برای افرادِ دارای معلولیت یا سالمندانِ وابسته، فضا و بسترِ مناسب (فیزیکی و اخلاقی) فراهم نمی‌کند، آن جامعه از نظر مک‌اینتایر در سنجشِ اخلاقی شکست خورده است، حتی اگر از نظر اقتصادی بسیار قدرتمند باشد.

پیام نهایی:
پذیرشِ این حقیقت که ما همگی حیواناتِ «عقلانیِ وابسته» هستیم، نه تنها باعث شرمساری نیست، بلکه نقطه شروعِ ساختنِ جامعه‌ای است که در آن «شکوفاییِ انسانی» برای همه ممکن می‌شود، نه فقط برای افرادِ «سالم و مستقل»ِ خیالی.

📺 «چرا؟ هدف جهان»
📺 فلسفۀ ذن‌بودیسم
📺 به همین دلیل نمی‌توانم مذهبی باشم!

📺 خدا و رنج (مناظره)
📺 چرا شما «تمامِ موجوداتِ آگاه»اید؟
📺 مرتدانی که بیش از حد به خدا نزدیک شدند - تصوف چیست؟
📺 ذهن‌آگاهی، نا-دوگانگی و توهم خود
📺 شناخت افلاطون جهان را تغییر داد

.


#فلسفیدن #نقد_فرهنگ

➖➖➖

🌾 @Naqdagin