#کمال_خسروی: انفجار جنبش مردمی علیه رژیم فقر و فشار و سرکوب، سکوت را شکست. #جنبش_اعتراضی، #تظاهرات_اعتراضی
چهار هفتهی پیش، هفدهم آذرماه، نیروهای امنیتی و یکانهای سرکوب رژیم، مانع برگزاری یادبود محمد مختاری و محمدجعفر پوینده شدند و دبیران و اعضای کانون نویسندگان را که به بزرگداشت این عزیزان روشناندیش و مبارز ــ کسانی که حتی بهروایت ("قضایی") رژیم نیز قربانی جنایت و سرکوباند ــ فراخوان داده بودند، بازداشت کردند. صدای دادگری و آزادیخواهی محکوم به سکوت است. کانون نویسندگان ایران بیانیه صادر کرد. یکی از دبیران کانون نوشت: «سکوت نمیکنیم، هرگز سکوت نمیکنیم». اینجا و آنجا در دنیای مجازی، آه و افسوس و پرخاش و دشنامی. سپس، سکوت.
ده روز پیش، ربابه رضایی، همسر کارگر زندانی رضا شهابی، که به دادخواهی به وزارتخانهی (سرکوب) کار و کارگر مراجعه کرده بود، همراه با گروه کوچکی که به یاری و پشتگرمی او گرد آمده بودند، مورد اهانت و ضرب و تعدی یکانهای سرکوب رژیم قرار گرفتند و بازداشت شدند. تصویری که از حملهی ماموران به یکی از شرکت کنندگان در این جمع در رسانهها منتشر شده بود، گواهی جگرخراش بر درندهخویی و خشونتی است که بر دادخواهان روا میشود. صدای دادخواهی، حق طلبی و آزادیخواهی محکوم به سکوت است. کانون نویسندگان، برخی از دستگیرشدگان و چند گروه مدافعان حقوق کارگران، بیانیههایی صادر کردند. اینجا و آنجا در دنیای مجازی، فریادی و پرخاشی و دشنامی. سپس، سکوت.
انفجار جنبش مردمی علیه رژیم فقر و فشار و سرکوب، سکوت را شکست. ...تحلیلها، تفسیرها و یادداشتهای سیاسی این چند روزه، و برخی از آنها بادقت و ژرفنگریِ درخور، زنجیرهی رویدادها و رد و اثرهایی را که زمینههای مادی و عینی این انفجارند، نشان دادهاند. تأکید من بر شکستِ سکوت و اهمیت آن بخودی خود، بهمثابه ترک برداشتن دیوارههای هولناک و رعبانگیز رژیم است؛ بر: اهمیت هستیشناختیِ اجتماعیِ همین شکل.ِ
درست است که این انفجار رعدی در آسمان بیابر نبود، اما بانگ رسایش سکوت را شکست. صدای متهورانهی اعتراض و آزادیخواهی هیچگاه خاموش نبوده است؛ دو نمونهی ویژه و بسیار نزدیکش را آوردم. اما آیا انبوه مردم خشمگین و جان بر لب رسیدهای که در تویسرکان، ملایر، ایذه، قهدریجان و... به خیابان ریختند، از سرکوب بزرگداشت مختاری و پوینده، چهار هفتهی پیش، یا دستگیری همسر شهابی و عزیزان همراهش، ده روز پیش، خبر داشتند؟ جنبش و خروش دیماه، با ریشههایش در اعماق، این سکوت مرگبار را شکست و گَردهی خیزش علیه فقر و ستم را به دست طوفان داد....
نگاه واقعگرایانه، از پراتیک واقعی اجتماعی و تاریخی انسانهای واقعی در زمان و مکان معین، از اینجا و اکنونِ آنها، عزیمت میکند؛ اما اگر واقعگراییای انتقادی و انقلابی نباشد، به واقعیتِ انتزاعات پیکریافته، به ایدئولوژیِ وضع موجود، تسلیم میشود و در غوغا، آشفتگی و بهمریختگی «واقعیتِ بلاواسطه و مشخص» گم خواهد شد. در نگاه به جنبشِ اعتراضی کنونی و در رویکرد و مداخلهای که به نسبت جایگاه کنشگر، ممکن است، دو معیار اهمیتِ تعیین کننده و بنیادین دارند:
الف) رویکردی که از پراتیک عزیمت میکند، هرگز نباید خودزایندگیِ پراتیک را نادیده بگیرد. جنبش موجود را نه میتوان، و نه باید، در چشماندازها و چشمداشتهای ایدئولوژیک اسیر کرد.
ب) باید با تمام توان از تسلیم شدن به تئوریهای توطئه و فروغلتیدن به تخطئهی جنبش پرهیز کرد؛ نه از اینرو که ممکن است این تئوریها خطا باشند، بلکه به این دلیل که دشمنان هر جنبش آزادیخواهانه و انقلابی واقعی، از هیچ کوششی برای بیاعتبار کردن آن، حتی از اختراع و شایع کردن توطئههای دروغین اِبا نخواهند داشت. برعکس، با جدی گرفتن اینگونه شواهد و با افشای آنها باید نشان داد که حتی آنجا که واقعیت دارند، آتشی را افروختهاند، که دیر یا زود، دامنگیر خود آنها نیز خواهد شد. دلنگرانان پروسواس و دلسوزی که بنا بر تجربههای بسیار، هراس دارند جنبش تهیدستان از سر ناآگاهی بازیچه و قربانی طرحها و توطئههای داخلی و خارجی شود، باید بکوشند به وظیفهی روشنگرانهشان در راستای اعتلای همین جنبش و در خدمت آن عمل کنند؛ مبادا در انکار مشروعیت و حقانیتش.
◄◄◄متن کامل در سایت زمانه
—------
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/375425&rhash=eec6b76cb50965
لینک در سایت زمانه: https://www.radiozamaneh.com/375425
اینستاگرام زمانه: https://instagram.com/radiozamaneh
تلگرام زمانه: @radiozamaneh
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
چهار هفتهی پیش، هفدهم آذرماه، نیروهای امنیتی و یکانهای سرکوب رژیم، مانع برگزاری یادبود محمد مختاری و محمدجعفر پوینده شدند و دبیران و اعضای کانون نویسندگان را که به بزرگداشت این عزیزان روشناندیش و مبارز ــ کسانی که حتی بهروایت ("قضایی") رژیم نیز قربانی جنایت و سرکوباند ــ فراخوان داده بودند، بازداشت کردند. صدای دادگری و آزادیخواهی محکوم به سکوت است. کانون نویسندگان ایران بیانیه صادر کرد. یکی از دبیران کانون نوشت: «سکوت نمیکنیم، هرگز سکوت نمیکنیم». اینجا و آنجا در دنیای مجازی، آه و افسوس و پرخاش و دشنامی. سپس، سکوت.
ده روز پیش، ربابه رضایی، همسر کارگر زندانی رضا شهابی، که به دادخواهی به وزارتخانهی (سرکوب) کار و کارگر مراجعه کرده بود، همراه با گروه کوچکی که به یاری و پشتگرمی او گرد آمده بودند، مورد اهانت و ضرب و تعدی یکانهای سرکوب رژیم قرار گرفتند و بازداشت شدند. تصویری که از حملهی ماموران به یکی از شرکت کنندگان در این جمع در رسانهها منتشر شده بود، گواهی جگرخراش بر درندهخویی و خشونتی است که بر دادخواهان روا میشود. صدای دادخواهی، حق طلبی و آزادیخواهی محکوم به سکوت است. کانون نویسندگان، برخی از دستگیرشدگان و چند گروه مدافعان حقوق کارگران، بیانیههایی صادر کردند. اینجا و آنجا در دنیای مجازی، فریادی و پرخاشی و دشنامی. سپس، سکوت.
انفجار جنبش مردمی علیه رژیم فقر و فشار و سرکوب، سکوت را شکست. ...تحلیلها، تفسیرها و یادداشتهای سیاسی این چند روزه، و برخی از آنها بادقت و ژرفنگریِ درخور، زنجیرهی رویدادها و رد و اثرهایی را که زمینههای مادی و عینی این انفجارند، نشان دادهاند. تأکید من بر شکستِ سکوت و اهمیت آن بخودی خود، بهمثابه ترک برداشتن دیوارههای هولناک و رعبانگیز رژیم است؛ بر: اهمیت هستیشناختیِ اجتماعیِ همین شکل.ِ
درست است که این انفجار رعدی در آسمان بیابر نبود، اما بانگ رسایش سکوت را شکست. صدای متهورانهی اعتراض و آزادیخواهی هیچگاه خاموش نبوده است؛ دو نمونهی ویژه و بسیار نزدیکش را آوردم. اما آیا انبوه مردم خشمگین و جان بر لب رسیدهای که در تویسرکان، ملایر، ایذه، قهدریجان و... به خیابان ریختند، از سرکوب بزرگداشت مختاری و پوینده، چهار هفتهی پیش، یا دستگیری همسر شهابی و عزیزان همراهش، ده روز پیش، خبر داشتند؟ جنبش و خروش دیماه، با ریشههایش در اعماق، این سکوت مرگبار را شکست و گَردهی خیزش علیه فقر و ستم را به دست طوفان داد....
نگاه واقعگرایانه، از پراتیک واقعی اجتماعی و تاریخی انسانهای واقعی در زمان و مکان معین، از اینجا و اکنونِ آنها، عزیمت میکند؛ اما اگر واقعگراییای انتقادی و انقلابی نباشد، به واقعیتِ انتزاعات پیکریافته، به ایدئولوژیِ وضع موجود، تسلیم میشود و در غوغا، آشفتگی و بهمریختگی «واقعیتِ بلاواسطه و مشخص» گم خواهد شد. در نگاه به جنبشِ اعتراضی کنونی و در رویکرد و مداخلهای که به نسبت جایگاه کنشگر، ممکن است، دو معیار اهمیتِ تعیین کننده و بنیادین دارند:
الف) رویکردی که از پراتیک عزیمت میکند، هرگز نباید خودزایندگیِ پراتیک را نادیده بگیرد. جنبش موجود را نه میتوان، و نه باید، در چشماندازها و چشمداشتهای ایدئولوژیک اسیر کرد.
ب) باید با تمام توان از تسلیم شدن به تئوریهای توطئه و فروغلتیدن به تخطئهی جنبش پرهیز کرد؛ نه از اینرو که ممکن است این تئوریها خطا باشند، بلکه به این دلیل که دشمنان هر جنبش آزادیخواهانه و انقلابی واقعی، از هیچ کوششی برای بیاعتبار کردن آن، حتی از اختراع و شایع کردن توطئههای دروغین اِبا نخواهند داشت. برعکس، با جدی گرفتن اینگونه شواهد و با افشای آنها باید نشان داد که حتی آنجا که واقعیت دارند، آتشی را افروختهاند، که دیر یا زود، دامنگیر خود آنها نیز خواهد شد. دلنگرانان پروسواس و دلسوزی که بنا بر تجربههای بسیار، هراس دارند جنبش تهیدستان از سر ناآگاهی بازیچه و قربانی طرحها و توطئههای داخلی و خارجی شود، باید بکوشند به وظیفهی روشنگرانهشان در راستای اعتلای همین جنبش و در خدمت آن عمل کنند؛ مبادا در انکار مشروعیت و حقانیتش.
◄◄◄متن کامل در سایت زمانه
—------
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/375425&rhash=eec6b76cb50965
لینک در سایت زمانه: https://www.radiozamaneh.com/375425
اینستاگرام زمانه: https://instagram.com/radiozamaneh
تلگرام زمانه: @radiozamaneh
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
رادیو زمانه
شکستِ سکوت
کمال خسروی − سکوت شکسته شده است. اکنون باید با تمام توان از تسلیم شدن به تئوریهای توطئه و فروغلتیدن به تخطئهی جنبش پرهیز کرد؛ نه از اینرو که ممکن است این تئوریها خطا باشند، بلکه به این دلیل که دشمنان هر جنبش آزادیخواهانه و انقلابی واقعی، از هیچ کوششی برای…
#محمدرضا_نیکفر: چه رخ داده؟ چه باید کرد؟ تفسیر صحنه رویارویی یک زن با پلیس − #جنبش_اعتراضی، #تظاهرات_اعتراضی_۱۳۹۶
بخش دیدگاه زمانه/ محمدرضا نیکفر: از میان ویدئوهایی که جنبش دیماه ۱۳۹۶ را ترسیم میکنند، یک ویدئو بار نمادین ویژهای دارد: ویدئوی رویارویی یک زن با پلیس.
در این صحنه زنی که مورد خطاب و عتاب پلیس است مدام فریاد میکشد «برای چی؟» او هنوز سوژه است، سوژهای که دولت مقرر میکند. اما به ناگهان ورق برمیگردد. زن رودرروی پلیس میایستد، مردان قلدر زرهپوش را مورد خطاب قرار میدهد و میگوید: «مرگ بر خامنهای!»، و آن گزمهها خشکشان میزند.
این است آن اتفاقی که افتاده است: بازخواست شده، بازخواست میکند. دولت خطابگر خود مورد خطاب قرار میگیرد. او حالا خود، سوژه است.
دادن این شأن نمادین به صحنه رویارویی زن و پلیس بر پایه نشاندن آن در متن تاریخی رویارویی و فصلبندی آن است. یک باره جملهای در متن برجسته میشود و به پیش و پس خود معنای دیگری میدهد. جمله، معنادهنده به متن میشود. متن چیز دیگری میشود.
پیش از آن هم صدای دادخواست خطابگر از مردم برخاسته بود، اما آن صداها جایگاه پرمعنای کنونی را نداشتند. رژیمی که مورد خطاب قرار گرفته دچار لکنت زبان شده است.
"رأی من کو» در جنبش سبز هنوز در سطح پرسش «برای چی» بود. پرسش البته نشانه امکان عبور است، و اکنون عبور صورت گرفته است.
صدای خطابگرِ زن میماند و تداوم مییابد، اگر صداهای دیگر به آن بپیوندند.
اکنون نبردی آغاز شده بر سر اینکه کدام طرف سوژه باشد، سوژه در این معنا که زیر خطاب دیگری عمل کند.
شگرد رژیم روشن است: منفرد کردن خطاب زن و دیگر خطابهای نمادین، آن هم با تفکیک میان اعتراض و اغتشاش، با حقدهی به اعتراض قانونی، با جلب نظر منتقدان قانونی و با راه انداختن دسته همسرایان قانونی، و در ادامه روان کردن سیل خطابهای همیشگی از بالا و پایین منبر.
علاوه بر منفرد شدن و گم شدن در هیاهویی که رژیم به پا میکند، این امکان واقعی نیز وجود دارد که صدای خیابان در همنوایی نیرویی مشهور به "اپوزیسیون"، طنین واقعی خود را از دست دهد و ضمیمه خطابی شود که مکمل خطاب حکومتی است. جفت مندرآوردی ایرانی پوزیسیون و اپوزیسیون به در و تختهای اشاره میکند که به هم جور درمیآیند.
قدرت خطابی صدای اعتراض حفظ و تقویت میشود، اگر متکی به خود باشد، اگر سرآغاز یک جنبش خودگردانی باشد، اگر سنگر به سنگر، در کارخانه و دانشگاه و اداره و سربازخانه پا سفت کند.
اگر حرکتهای مطالباتی گسترش یابند، مفهومها و نمادهایشان را به هم سرایت دهند و زنجیروار به هم بپیوندند، زمینه مستحکمی برای جنبش خودگردانی ایجاد میشود.
کاری که نیروی جدی مخالف باید کند − آن نیرویی که در همتافتهٴ پوزیسیون/اپوزیسیون نمیگنجد − دو چیز است:
− نقد بیامان آن صدای اپوزیسیونیِ ارتجاعیای که با نفرتپراکنی فاشیستی، خشونتطلبی، شلوغکاری، کیش سلاح، مبادله اسطورههای مستقر با اسطورههایی به همانسان اافسونگر و حماقتپرور، خیابان را مورد خطاب ایدئولوژیک خود قرار میدهد،
− و همپای آن پشتیبانی از استقلال عمل اعتراض و بازتاب دادن خطاب آن.
◄◄◄متن کامل در سایت زمانه
—------
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/375488&rhash=eec6b76cb50965
لینک در سایت زمانه: https://www.radiozamaneh.com/375488
اینستاگرام زمانه: https://instagram.com/radiozamaneh
تلگرام زمانه: @radiozamaneh
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
بخش دیدگاه زمانه/ محمدرضا نیکفر: از میان ویدئوهایی که جنبش دیماه ۱۳۹۶ را ترسیم میکنند، یک ویدئو بار نمادین ویژهای دارد: ویدئوی رویارویی یک زن با پلیس.
در این صحنه زنی که مورد خطاب و عتاب پلیس است مدام فریاد میکشد «برای چی؟» او هنوز سوژه است، سوژهای که دولت مقرر میکند. اما به ناگهان ورق برمیگردد. زن رودرروی پلیس میایستد، مردان قلدر زرهپوش را مورد خطاب قرار میدهد و میگوید: «مرگ بر خامنهای!»، و آن گزمهها خشکشان میزند.
این است آن اتفاقی که افتاده است: بازخواست شده، بازخواست میکند. دولت خطابگر خود مورد خطاب قرار میگیرد. او حالا خود، سوژه است.
دادن این شأن نمادین به صحنه رویارویی زن و پلیس بر پایه نشاندن آن در متن تاریخی رویارویی و فصلبندی آن است. یک باره جملهای در متن برجسته میشود و به پیش و پس خود معنای دیگری میدهد. جمله، معنادهنده به متن میشود. متن چیز دیگری میشود.
پیش از آن هم صدای دادخواست خطابگر از مردم برخاسته بود، اما آن صداها جایگاه پرمعنای کنونی را نداشتند. رژیمی که مورد خطاب قرار گرفته دچار لکنت زبان شده است.
"رأی من کو» در جنبش سبز هنوز در سطح پرسش «برای چی» بود. پرسش البته نشانه امکان عبور است، و اکنون عبور صورت گرفته است.
صدای خطابگرِ زن میماند و تداوم مییابد، اگر صداهای دیگر به آن بپیوندند.
اکنون نبردی آغاز شده بر سر اینکه کدام طرف سوژه باشد، سوژه در این معنا که زیر خطاب دیگری عمل کند.
شگرد رژیم روشن است: منفرد کردن خطاب زن و دیگر خطابهای نمادین، آن هم با تفکیک میان اعتراض و اغتشاش، با حقدهی به اعتراض قانونی، با جلب نظر منتقدان قانونی و با راه انداختن دسته همسرایان قانونی، و در ادامه روان کردن سیل خطابهای همیشگی از بالا و پایین منبر.
علاوه بر منفرد شدن و گم شدن در هیاهویی که رژیم به پا میکند، این امکان واقعی نیز وجود دارد که صدای خیابان در همنوایی نیرویی مشهور به "اپوزیسیون"، طنین واقعی خود را از دست دهد و ضمیمه خطابی شود که مکمل خطاب حکومتی است. جفت مندرآوردی ایرانی پوزیسیون و اپوزیسیون به در و تختهای اشاره میکند که به هم جور درمیآیند.
قدرت خطابی صدای اعتراض حفظ و تقویت میشود، اگر متکی به خود باشد، اگر سرآغاز یک جنبش خودگردانی باشد، اگر سنگر به سنگر، در کارخانه و دانشگاه و اداره و سربازخانه پا سفت کند.
اگر حرکتهای مطالباتی گسترش یابند، مفهومها و نمادهایشان را به هم سرایت دهند و زنجیروار به هم بپیوندند، زمینه مستحکمی برای جنبش خودگردانی ایجاد میشود.
کاری که نیروی جدی مخالف باید کند − آن نیرویی که در همتافتهٴ پوزیسیون/اپوزیسیون نمیگنجد − دو چیز است:
− نقد بیامان آن صدای اپوزیسیونیِ ارتجاعیای که با نفرتپراکنی فاشیستی، خشونتطلبی، شلوغکاری، کیش سلاح، مبادله اسطورههای مستقر با اسطورههایی به همانسان اافسونگر و حماقتپرور، خیابان را مورد خطاب ایدئولوژیک خود قرار میدهد،
− و همپای آن پشتیبانی از استقلال عمل اعتراض و بازتاب دادن خطاب آن.
◄◄◄متن کامل در سایت زمانه
—------
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/375488&rhash=eec6b76cb50965
لینک در سایت زمانه: https://www.radiozamaneh.com/375488
اینستاگرام زمانه: https://instagram.com/radiozamaneh
تلگرام زمانه: @radiozamaneh
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
رادیو زمانه
چه رُخ داده؟ چه باید کرد؟
محمدرضا نیکفر – این یادداشت کوچک تفسیر صحنه رویارویی یک زن با پلیس در جریان برآمد جنبش اعتراضی در روزهای آغازین زمستان ۱۳۹۶ است.
خیزش دیماه – آیا قابل پیشبینی نبود؟ مجموعهای ویژه که نشان میدهد تظاهرات اعتراضی بیمقدمه آغاز نشد
برآمد #جنبش_اعتراضی در ایران در اوایل دیماه از جمله به شکل #تظاهرات_خیابانی در شهرهای مختلف بحثهای داغی را برانگیخته است. برخی بحثها رو به آینده دارند، اینکه چه خواهد شد و چه باید کرد. بحثهایی هم وجود دارد در مورد گذشته و سابقه و زمینه اعتراضات. در این رابطه این پرسش مطرح است که آیا خیزش دیماه قابل پیشبینی بود.
به نظر تحریریه زمانه، این خیزش را میشد پیشبینی کرد و ما انتظارش را میکشیدیم. درست پیش از آنکه اعتراضات دیماه آغاز شود، نویسندهای از تهران این مقاله را برای ما تهیه کرد:
«در ایران شعار معترضان خیابانی رادیکالتر میشود»
پیش از آن انبوهی گزارش و مقاله منتشر کرده بودیم درباره اعتصابها و تظاهرات کارگری، تظاهرات مالباختگان، فضای نارضایتی عمومی، و انتظار زلزله سیاسی به دنبال زلزلههای طبیعی که یک کارکردشان رو کردن فقر و درماندگی از یک طرف و فساد و سوءمدیریت حکومتی از طرف دیگر است.
مجموعه کوچکی از عنوانهای گزارشها و مقالات منتشر شده در زمانه را فراهم کردهایم که همه به نوعی از خیزش خبر میدهند...
◄◄◄متن کامل در سایت زمانه
—------
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/375975&rhash=eec6b76cb50965
لینک در سایت زمانه: https://www.radiozamaneh.com/375975
اینستاگرام زمانه: https://instagram.com/radiozamaneh
تلگرام زمانه: @radiozamaneh
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
برآمد #جنبش_اعتراضی در ایران در اوایل دیماه از جمله به شکل #تظاهرات_خیابانی در شهرهای مختلف بحثهای داغی را برانگیخته است. برخی بحثها رو به آینده دارند، اینکه چه خواهد شد و چه باید کرد. بحثهایی هم وجود دارد در مورد گذشته و سابقه و زمینه اعتراضات. در این رابطه این پرسش مطرح است که آیا خیزش دیماه قابل پیشبینی بود.
به نظر تحریریه زمانه، این خیزش را میشد پیشبینی کرد و ما انتظارش را میکشیدیم. درست پیش از آنکه اعتراضات دیماه آغاز شود، نویسندهای از تهران این مقاله را برای ما تهیه کرد:
«در ایران شعار معترضان خیابانی رادیکالتر میشود»
پیش از آن انبوهی گزارش و مقاله منتشر کرده بودیم درباره اعتصابها و تظاهرات کارگری، تظاهرات مالباختگان، فضای نارضایتی عمومی، و انتظار زلزله سیاسی به دنبال زلزلههای طبیعی که یک کارکردشان رو کردن فقر و درماندگی از یک طرف و فساد و سوءمدیریت حکومتی از طرف دیگر است.
مجموعه کوچکی از عنوانهای گزارشها و مقالات منتشر شده در زمانه را فراهم کردهایم که همه به نوعی از خیزش خبر میدهند...
◄◄◄متن کامل در سایت زمانه
—------
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/375975&rhash=eec6b76cb50965
لینک در سایت زمانه: https://www.radiozamaneh.com/375975
اینستاگرام زمانه: https://instagram.com/radiozamaneh
تلگرام زمانه: @radiozamaneh
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
رادیو زمانه
خیزش دیماه – آیا قابل پیشبینی نبود؟
ما انبوهی گزارش و مقاله درباره اعتصابها و تظاهرات کارگری، تظاهرات مالباختگان، و فضای نارضایتی عمومی منتشر کرده بودیم. به نظر تحریریه زمانه، این خیزش را میشد پیشبینی کرد و ما انتظارش را میکشیدیم.
معترضان ایرانی به حمایت بیل کریستول و دیگر #نئوکان ها نیازی ندارند − #تظاهرات_اعتراضی ۱۳۹۶، #جنبش_اعتراضی
نگاه به رخدادهای ایران:
JACOBIN / Iranians Can Do Without Bill Kristol’s Solidarity
سایت ژاکوبن:
ایرانیها سال جدید را با مجموعهای از اعتراضهای سراسری علیه فساد و سیاستهای ریاضتی آغاز کردند. بااینهمه آنها در این تلاششان متحدانی نه چندان شایسته پیدا کردند: همان نومحافظهکاران و نئوکانهایی که چندین دهه گذشته در آمریکا در حال تلاش برای زمینهسازی حمله نظامی به ایران بودند؛ کسانی همچون بیل کریستول، جان بولتون، جنیفر روبین،ماکس بووت، آری فلایش و جان مککین.
باید همیشه به ادعای نئوکانها مبنی بر حمایت از مردم کشوری که میخواهند آن را بمباران کنند با دیده تردید نگاه کنیم.
همه آنها در طی سالهای گذشته به جد تلاش کرده بودند که همین مردمی را اکنون شجاع و قهرمانِ عاشق آزادی تلقی میکنند، یا در حمله رعدآسای نیروهای آمریکایی خاکستر کنند یا از راه تحریمهای فلجکننده، گرسنه و بیمار.
برای بسیاری از ایرانیان با موقعیتهای اجتماعی مختلف - نه تنها دانشجویان و جوانان در شهری مثل تهران، بلکه ساکنان نواحی بیشتر روستایی و محافظهکارتر- این حمایت ناگهانی محافظهکاران ایالات متحده هراسناک بوده است.
با این حال، اینکه مجموعهای از نئوکانها خود را هماهنگ با آرمانهای مردم ایران میدانند، بدین معنا نیست که نباید از نبرد معترضان ایرانی برای آزادی حمایت کنیم. ما باید از همه تلاشهای انسانی برای رهایی از رژیمی اقتدارطلب و قاهر حمایت کنیم...
◄◄◄متن کامل در سایت زمانه
—------
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/376216&rhash=eec6b76cb50965
لینک در سایت زمانه: https://www.radiozamaneh.com/376216
اینستاگرام زمانه: https://instagram.com/radiozamaneh
تلگرام زمانه: @radiozamaneh
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
نگاه به رخدادهای ایران:
JACOBIN / Iranians Can Do Without Bill Kristol’s Solidarity
سایت ژاکوبن:
ایرانیها سال جدید را با مجموعهای از اعتراضهای سراسری علیه فساد و سیاستهای ریاضتی آغاز کردند. بااینهمه آنها در این تلاششان متحدانی نه چندان شایسته پیدا کردند: همان نومحافظهکاران و نئوکانهایی که چندین دهه گذشته در آمریکا در حال تلاش برای زمینهسازی حمله نظامی به ایران بودند؛ کسانی همچون بیل کریستول، جان بولتون، جنیفر روبین،ماکس بووت، آری فلایش و جان مککین.
باید همیشه به ادعای نئوکانها مبنی بر حمایت از مردم کشوری که میخواهند آن را بمباران کنند با دیده تردید نگاه کنیم.
همه آنها در طی سالهای گذشته به جد تلاش کرده بودند که همین مردمی را اکنون شجاع و قهرمانِ عاشق آزادی تلقی میکنند، یا در حمله رعدآسای نیروهای آمریکایی خاکستر کنند یا از راه تحریمهای فلجکننده، گرسنه و بیمار.
برای بسیاری از ایرانیان با موقعیتهای اجتماعی مختلف - نه تنها دانشجویان و جوانان در شهری مثل تهران، بلکه ساکنان نواحی بیشتر روستایی و محافظهکارتر- این حمایت ناگهانی محافظهکاران ایالات متحده هراسناک بوده است.
با این حال، اینکه مجموعهای از نئوکانها خود را هماهنگ با آرمانهای مردم ایران میدانند، بدین معنا نیست که نباید از نبرد معترضان ایرانی برای آزادی حمایت کنیم. ما باید از همه تلاشهای انسانی برای رهایی از رژیمی اقتدارطلب و قاهر حمایت کنیم...
◄◄◄متن کامل در سایت زمانه
—------
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/376216&rhash=eec6b76cb50965
لینک در سایت زمانه: https://www.radiozamaneh.com/376216
اینستاگرام زمانه: https://instagram.com/radiozamaneh
تلگرام زمانه: @radiozamaneh
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
رادیو زمانه
معترضان ایرانی به حمایت بیل کریستول نیازی ندارند
نگاه به ایران / سایت ژاکوبن: ایرانیها در خیزش اعتراضیشان متحدانی نه چندان شایسته پیدا کردند: همان نومحافظهکاران و نئوکانهایی که چندین دهه گذشته در آمریکا در حال تلاش برای زمینهسازی حمله نظامی به ایران بودند. باید همیشه به ادعای نئوکانها مبنی بر حمایت…
اضطرار دائم، اعتراض دائم − بیثباتسازی نیروی کار؛ یا چرا اعتراض ادامه خواهد یافت؟ #جنبش_اعتراضی، #تظاهرات_اعتراضی_۱۳۹۶
بخش دیدگاه زمانه / ساسان صدقی نیا − مقاومت در سطح جامعه با افت و خیزهایی همواره وجود داشته است. در سال ۹۵ بیش از ۱۳۰۰ اعتصاب و تجمع کارگری انجام شده است که در تاریخ معاصر ایران بی نظیر است. در سه ماهه اول سال ۹۶ به ازای هر یک روز حدود ۵.۴ تجمع و اعتراض و اعتصاب کارگری رخ داده است.
دو جنبش اعتراضیِ نوین نیز به قدرت خیابانی حاشیه رانده شدگان افزود: اول جنبش مالباختگان موسسات مالی اعتباری و صندوق های بازنشستگی ورشکسته و دوم حرکتی که در شهرهای کوچک علیه طرح های اقلیمی و آبی حکومت رخ داد. پروژه های سد سازی و طرح هایی مانند آبرسانی های متعدد و خشک شدن رودخانه ها و تالاب ها و نابودی منابع آب زیرزمینی کشور و مسئله ریزگردها همواره بالقوگی خیزش های متعدد در شهرستان ها را نشان داده است.
مقاومت در سطح دانشگاه ها نیز بعد از چند سال دوباره شکل گرفت؛ بویژه طرح کارورزی باعث شد تا دانشجویان حساسیت های سیاسی- اجتماعی را به سطح دانشگاهی منتقل کنند. جوانه های یک سازماندهی مستقل در قالب مقابله با نولیبرالیزه کردن نظام دانشگاهی و مهارت آموزی در قابل طرح کارورزی در دانشگاه ها، بخصوص در شوراهای صنفی را می توان به راحتی مشاهده کرد. متون تالیفی و ترجمه در این رابطه مرتب تولید شده است و دانشجویان چپ نقش مهمی در آن داشته اند.
بی کفایتی دولت و حاکمیت در مورد زلزله اخیر استان کرمانشاه نیز به پتانسیل اعتراضی موجود افزود. هنوز هم حدود پنج هزار خانوار آنجا در چادر و کانکس زندگی می کنند. جنبش اعتراضی اخیر حاصل پیوند تمامی مواردِ مورد اشاره است: نوعی اتصال جمعی و مستقل بدون مرکزیت که هر کدام لحظه ای پیش بینی ناپذیر را برای گفتن یک «نه» قاطع به وضع موجود تصمیم پذیر کردند.
موج بازداشت ها و ربودن فعالان سیاسی را باید در همین راستا ارزیابی کرد. جنبشی که بطور افقی گسترش یافته و برای گریز از بازنمایی، بدون چهره است، قطعاً با سرکوب شکست نخواهد خورد. بسیاری از زندانیان و بازداشتی ها را افراد گمنام در دورافتاده ترین شهرستان های ایران تشکیل می دهند. بیش از ۹۰ دانشجو و دست کم ۳۷۰۰ زندانی دیگر به صورت فله ای بازداشت شدند و آزادشدگان وادار به دادن تعهداتی شده اند که بخشی از روند محاکمات غیرقانونی آنان را شکل می دهد. تعداد بازداشتی ها مدام رو به افزایش بوده و آمار آنها به صورت کنترل شده و برای تسلط بر فضای ملتهب جاری اعلام می شود. آمار کشته ها از ۲۱ تا حتی ۳۰ متغیر است و گفته می شود علاوه بر این ها تا بدین جا دست کم پنج تن در زندان ها جان باخته اند...
نهایتاً، شاید بتوان اعتراضات اخیر را جنبش بی ثبات کاران یا همان پریکاریا، یعنی نیروی کار متزلزل و بی ثبات خواند. اگر فرم بروز این اعتراضات تا حد زیادی مولفه های نوینی همچون عدم وجود رهبری متمرکز را از خود نشان داده است، به دلیل ترکیب بندی جدید صفوف طبقاتی جامعه است. این جنبش جنبش کسانی است که تمام زندگی شان دچار تزلزل و ناامنی مداوم است؛ کسانی که حقوق قانونی ندارند تا به ان استناد کنند؛ کسانی که بی ریخت (دفورم) شده اند تا با همین بی ریخت شدگی بتوانند از پس این اضطرار دائم برآیند. و تا این اضطرار دائم وجود دارد، این معترضان نیز وجود خواهند داشت.
◄◄◄متن کامل در سایت زمانه
—------
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/376763&rhash=eec6b76cb50965
لینک در سایت زمانه: https://www.radiozamaneh.com/376763
اینستاگرام زمانه: https://instagram.com/radiozamaneh
تلگرام زمانه: @radiozamaneh
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
بخش دیدگاه زمانه / ساسان صدقی نیا − مقاومت در سطح جامعه با افت و خیزهایی همواره وجود داشته است. در سال ۹۵ بیش از ۱۳۰۰ اعتصاب و تجمع کارگری انجام شده است که در تاریخ معاصر ایران بی نظیر است. در سه ماهه اول سال ۹۶ به ازای هر یک روز حدود ۵.۴ تجمع و اعتراض و اعتصاب کارگری رخ داده است.
دو جنبش اعتراضیِ نوین نیز به قدرت خیابانی حاشیه رانده شدگان افزود: اول جنبش مالباختگان موسسات مالی اعتباری و صندوق های بازنشستگی ورشکسته و دوم حرکتی که در شهرهای کوچک علیه طرح های اقلیمی و آبی حکومت رخ داد. پروژه های سد سازی و طرح هایی مانند آبرسانی های متعدد و خشک شدن رودخانه ها و تالاب ها و نابودی منابع آب زیرزمینی کشور و مسئله ریزگردها همواره بالقوگی خیزش های متعدد در شهرستان ها را نشان داده است.
مقاومت در سطح دانشگاه ها نیز بعد از چند سال دوباره شکل گرفت؛ بویژه طرح کارورزی باعث شد تا دانشجویان حساسیت های سیاسی- اجتماعی را به سطح دانشگاهی منتقل کنند. جوانه های یک سازماندهی مستقل در قالب مقابله با نولیبرالیزه کردن نظام دانشگاهی و مهارت آموزی در قابل طرح کارورزی در دانشگاه ها، بخصوص در شوراهای صنفی را می توان به راحتی مشاهده کرد. متون تالیفی و ترجمه در این رابطه مرتب تولید شده است و دانشجویان چپ نقش مهمی در آن داشته اند.
بی کفایتی دولت و حاکمیت در مورد زلزله اخیر استان کرمانشاه نیز به پتانسیل اعتراضی موجود افزود. هنوز هم حدود پنج هزار خانوار آنجا در چادر و کانکس زندگی می کنند. جنبش اعتراضی اخیر حاصل پیوند تمامی مواردِ مورد اشاره است: نوعی اتصال جمعی و مستقل بدون مرکزیت که هر کدام لحظه ای پیش بینی ناپذیر را برای گفتن یک «نه» قاطع به وضع موجود تصمیم پذیر کردند.
موج بازداشت ها و ربودن فعالان سیاسی را باید در همین راستا ارزیابی کرد. جنبشی که بطور افقی گسترش یافته و برای گریز از بازنمایی، بدون چهره است، قطعاً با سرکوب شکست نخواهد خورد. بسیاری از زندانیان و بازداشتی ها را افراد گمنام در دورافتاده ترین شهرستان های ایران تشکیل می دهند. بیش از ۹۰ دانشجو و دست کم ۳۷۰۰ زندانی دیگر به صورت فله ای بازداشت شدند و آزادشدگان وادار به دادن تعهداتی شده اند که بخشی از روند محاکمات غیرقانونی آنان را شکل می دهد. تعداد بازداشتی ها مدام رو به افزایش بوده و آمار آنها به صورت کنترل شده و برای تسلط بر فضای ملتهب جاری اعلام می شود. آمار کشته ها از ۲۱ تا حتی ۳۰ متغیر است و گفته می شود علاوه بر این ها تا بدین جا دست کم پنج تن در زندان ها جان باخته اند...
نهایتاً، شاید بتوان اعتراضات اخیر را جنبش بی ثبات کاران یا همان پریکاریا، یعنی نیروی کار متزلزل و بی ثبات خواند. اگر فرم بروز این اعتراضات تا حد زیادی مولفه های نوینی همچون عدم وجود رهبری متمرکز را از خود نشان داده است، به دلیل ترکیب بندی جدید صفوف طبقاتی جامعه است. این جنبش جنبش کسانی است که تمام زندگی شان دچار تزلزل و ناامنی مداوم است؛ کسانی که حقوق قانونی ندارند تا به ان استناد کنند؛ کسانی که بی ریخت (دفورم) شده اند تا با همین بی ریخت شدگی بتوانند از پس این اضطرار دائم برآیند. و تا این اضطرار دائم وجود دارد، این معترضان نیز وجود خواهند داشت.
◄◄◄متن کامل در سایت زمانه
—------
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/376763&rhash=eec6b76cb50965
لینک در سایت زمانه: https://www.radiozamaneh.com/376763
اینستاگرام زمانه: https://instagram.com/radiozamaneh
تلگرام زمانه: @radiozamaneh
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
رادیو زمانه
بیثباتسازی نیروی کار؛ یا چرا اعتراض ادامه خواهد یافت؟
ساسان صدقینیا − زمینههای اعتراضات سراسری اخیر، گرانی، بیکاری، فقر، شکاف طبقاتی، تبعیض و ستم را میتوان به راحتی در راهکارها و سیاستهای کلان حاکمیت جستجو کرد. و بنابراین میتوان نتیجه گرفت که تا وقتی چنین سیاستهایی پابرجاست، نمیتوان از «شکست» اعتراضات…
#علی_افشاری: شباهتها و تفاوتهای #جنبشهای_اعتراضی در ایران در دو دهه گذشته، #تظاهرات_اعتراضی_۱۳۹۶، #جنبش_اعتراضی، #تظاهرات_سرتاسری
بخش دیدگاه زمانه / علی افشاری − اعتراضات سراسریای که ۸۲ شهر را در هم نوردید، عرصه سیاسی ایران دگرگون ساخته است. اگرچه مانایی این حرکت اعتراضی معلوم نیست اما در میان فعالان و ناظران سیاسی کم نیستند کسانی که تصور میکنند این حرکت با توجه به پیش زمینهها و شرایط پدید آورنده آن، قابلیت استمرار و تحول به جنبش اعتراضی توانمند را دارد.
یکی از حوزههای مهم برای گمانه زنی پیرامون آینده این خیزش غافلگیر کننده مردمی مقایسه آنان به جنبشهای اعتراضی در دو دهه اخیر است. ایران تقریبا از دهه هفتاد به بعد هر ۱۰ سال یک بار شاهد شکل گیری جنبش اعتراضی بزرگی بوده که چالشی بزرگ برای جمهوری اسلامی ایجاد کرده و بحران مشروعیت و اقتدار آن را تشدید کرده است. در این راستا اگرچه در نگاه اول به نظر میرسد جا دارد اعتراضات ۹۶ با سالهای ۷۸ و ۸۸ مقایسه شود که به امروز نزدیک تر بوده و در حافظه نیروهای میدانی زنده تر هستند اما واکاوی عمیق تر روشن میسازد چه بسا به لحاظ نوع کنش اعتراضی، ماهیت خواستهها، عناصر محیطی و فضای حرکت شباهتهای بیشتری با انقلاب بهمن ۵۷ دیده میشود. البته در هر صورت باید دقت کرد هر حرکت و جنبش سیاسی فرزند زمانه خویش و پدیدهای خاص و منحصر به فرد است که نباید در تحلیل آن دچار زمان پریشی تاریخی شد. ...
◄◄◄متن کامل در سایت زمانه
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/377052&rhash=eec6b76cb50965
لینک در سایت زمانه: https://www.radiozamaneh.com/377052
اینستاگرام زمانه: https://instagram.com/radiozamaneh
تلگرام زمانه: @radiozamaneh
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
بخش دیدگاه زمانه / علی افشاری − اعتراضات سراسریای که ۸۲ شهر را در هم نوردید، عرصه سیاسی ایران دگرگون ساخته است. اگرچه مانایی این حرکت اعتراضی معلوم نیست اما در میان فعالان و ناظران سیاسی کم نیستند کسانی که تصور میکنند این حرکت با توجه به پیش زمینهها و شرایط پدید آورنده آن، قابلیت استمرار و تحول به جنبش اعتراضی توانمند را دارد.
یکی از حوزههای مهم برای گمانه زنی پیرامون آینده این خیزش غافلگیر کننده مردمی مقایسه آنان به جنبشهای اعتراضی در دو دهه اخیر است. ایران تقریبا از دهه هفتاد به بعد هر ۱۰ سال یک بار شاهد شکل گیری جنبش اعتراضی بزرگی بوده که چالشی بزرگ برای جمهوری اسلامی ایجاد کرده و بحران مشروعیت و اقتدار آن را تشدید کرده است. در این راستا اگرچه در نگاه اول به نظر میرسد جا دارد اعتراضات ۹۶ با سالهای ۷۸ و ۸۸ مقایسه شود که به امروز نزدیک تر بوده و در حافظه نیروهای میدانی زنده تر هستند اما واکاوی عمیق تر روشن میسازد چه بسا به لحاظ نوع کنش اعتراضی، ماهیت خواستهها، عناصر محیطی و فضای حرکت شباهتهای بیشتری با انقلاب بهمن ۵۷ دیده میشود. البته در هر صورت باید دقت کرد هر حرکت و جنبش سیاسی فرزند زمانه خویش و پدیدهای خاص و منحصر به فرد است که نباید در تحلیل آن دچار زمان پریشی تاریخی شد. ...
◄◄◄متن کامل در سایت زمانه
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/377052&rhash=eec6b76cb50965
لینک در سایت زمانه: https://www.radiozamaneh.com/377052
اینستاگرام زمانه: https://instagram.com/radiozamaneh
تلگرام زمانه: @radiozamaneh
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
رادیو زمانه
اعتراضات سراسری ۹۶؛ شباهتها و تفاوتها در دو دهه گذشته
علی افشاری − اعتراضات ۹۶ کاملا ساختار شکن و انقلابی است. از اساس با جمهوری اسلامی مشکل دارد و با ناامیدی از هر دو جناح آن شکل گرفته است.
بحث تغییر نظام و ضرورت تمرکز بر مجلس مؤسسان − بحث #رفراندوم در پی برآمد #جنبش_اعتراضی بالا گرفته است. تأملی در این باره.
بخش دیدگاه زمانه / س. اقبال: ... در روزهای اخیر همراه با خیزش تودههای مردم بیش از هر زمانی بحث رفراندوم و تغییر قانون اساسی بر سر زبانها افتاده است. ولی باید دید که مجری این تغییر و رفراندوم، رهبر و مجموعهی جمهوری اسلامی خواهند بود و یا اینکه مردم تشکیل مجلس مؤسسانی را هدف گرفتهاند که ضمن حفظ استقلال عمل، این مهم را به انجام میرساند. از سویی هر چند زمانِ چنین بحثی خیلی زود مینماید ولی بدون شک مردم از هماکنون باید همراه با حساسسازی عمومی برای اتخاذ چنین تصمیمی آمادگی کامل داشته باشند.
با آنچه که گفته شد پیداست که شهروندان ایرانی در ساختار تشکیلاتی و سیاسی جمهوری اسلامی هرگز مشروعیتی برای برگزاری رفراندوم و یا تغییر قانون اساسی سراغ ندارند. همچنان که سردادن شعارهای "جمهوری ایرانی"، "رهبر خدایی میکند"، "آخوند انگلیسی نمیخوایم نمیخوایم"، گویای شرایط ویژهای است که مردم در آن بیش از هر زمانی فکر براندازی نظام را در سر میپرورانند تا با تشکیل مجلس مؤسسانی مستقل به خواست خود در فردایی نه چندان دور دست یابند. بدون تردید اگر چنین شرایطی در جامعه آماده گردد عدهای هم موضوع تغییر را در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی پیش خواهند کشید. به طور حتم اصلاحطلبان درون حکومت که دوام و بقای خودشان را در دوام و بقای جمهوری اسلامی خلاصه میبینند، از هماکنون چنین آرزوی بیریشهای را در ذهن خود میپرورانند. آنان چنان میپندارند که خواهند توانست در سایهی رعب و وحشتی که حکومت برای سرکوب مردم دنبال میکند، زمینههایی برای اجرای خواست خویش فراهم ببینند...
◄◄◄متن کامل در سایت زمانه
—------
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/377088&rhash=eec6b76cb50965
لینک در سایت زمانه: https://www.radiozamaneh.com/377088
اینستاگرام زمانه: https://instagram.com/radiozamaneh
تلگرام زمانه: @radiozamaneh
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
بخش دیدگاه زمانه / س. اقبال: ... در روزهای اخیر همراه با خیزش تودههای مردم بیش از هر زمانی بحث رفراندوم و تغییر قانون اساسی بر سر زبانها افتاده است. ولی باید دید که مجری این تغییر و رفراندوم، رهبر و مجموعهی جمهوری اسلامی خواهند بود و یا اینکه مردم تشکیل مجلس مؤسسانی را هدف گرفتهاند که ضمن حفظ استقلال عمل، این مهم را به انجام میرساند. از سویی هر چند زمانِ چنین بحثی خیلی زود مینماید ولی بدون شک مردم از هماکنون باید همراه با حساسسازی عمومی برای اتخاذ چنین تصمیمی آمادگی کامل داشته باشند.
با آنچه که گفته شد پیداست که شهروندان ایرانی در ساختار تشکیلاتی و سیاسی جمهوری اسلامی هرگز مشروعیتی برای برگزاری رفراندوم و یا تغییر قانون اساسی سراغ ندارند. همچنان که سردادن شعارهای "جمهوری ایرانی"، "رهبر خدایی میکند"، "آخوند انگلیسی نمیخوایم نمیخوایم"، گویای شرایط ویژهای است که مردم در آن بیش از هر زمانی فکر براندازی نظام را در سر میپرورانند تا با تشکیل مجلس مؤسسانی مستقل به خواست خود در فردایی نه چندان دور دست یابند. بدون تردید اگر چنین شرایطی در جامعه آماده گردد عدهای هم موضوع تغییر را در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی پیش خواهند کشید. به طور حتم اصلاحطلبان درون حکومت که دوام و بقای خودشان را در دوام و بقای جمهوری اسلامی خلاصه میبینند، از هماکنون چنین آرزوی بیریشهای را در ذهن خود میپرورانند. آنان چنان میپندارند که خواهند توانست در سایهی رعب و وحشتی که حکومت برای سرکوب مردم دنبال میکند، زمینههایی برای اجرای خواست خویش فراهم ببینند...
◄◄◄متن کامل در سایت زمانه
—------
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/377088&rhash=eec6b76cb50965
لینک در سایت زمانه: https://www.radiozamaneh.com/377088
اینستاگرام زمانه: https://instagram.com/radiozamaneh
تلگرام زمانه: @radiozamaneh
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
رادیو زمانه
بحث تغییر نظام و ضرورت تمرکز بر مجلس مؤسسان
س. اقبال – بحث رفراندوم در پی برآمد جنبش اعتراضی بالا گرفته است. تأملی در این باره.
#جنبش_اعتراضی − حکومت، خرابکاریهای پلیس را به پای مردم مینویسد − #تظاهرات_اعتراضی_۱۳۹۶
اعتراضات ادامه دارد، نه به شکل حرکت جمعی در خیابانها، بلکه در گفتار مردم. در خیابان از حالت بدن مردم در برابر آخوند و حزب اللهی و پلیس و پوستر مقامات هم میتوان دید که چه در درونشان میگذرد.
در گفتههای مقامات هم تداوم اعتراضات محسوس است. بجا و نابجا در برابر مردم قربان صدقه میروند. میگویند اعتراض بهحق است، اما خشونت نباید کرد؛ به قول امام خمینیشان آزادی خوب است، اما توطئه نباشد. مقامات، از جمله اصلاحطلبان به صورت منادیان صلح و عدم خشونت درآمدهاند، و این در حالی است که برخی از آنها از رو شدن آنچه زندانبانان و بازجویانشان در کهریزکهای جدید مرتکب شدهاند، آشکارا نگراناند و میترسند تمام تبلیغاتشان درباره مدارای دستگاه سرکوب باطل شود.
طبق الگوی ۱۳۸۸ دارند از نیروی انتظامی و لباسشخصیها فرشتگان صلح میسازند. نگاه از نزدیک به این فرشتگان زرهپوش
◄◄◄متن کامل در سایت زمانه
—------
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/377864&rhash=eec6b76cb50965
لینک در سایت زمانه: https://www.radiozamaneh.com/377864
اینستاگرام زمانه: https://instagram.com/radiozamaneh
تلگرام زمانه: @radiozamaneh
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
اعتراضات ادامه دارد، نه به شکل حرکت جمعی در خیابانها، بلکه در گفتار مردم. در خیابان از حالت بدن مردم در برابر آخوند و حزب اللهی و پلیس و پوستر مقامات هم میتوان دید که چه در درونشان میگذرد.
در گفتههای مقامات هم تداوم اعتراضات محسوس است. بجا و نابجا در برابر مردم قربان صدقه میروند. میگویند اعتراض بهحق است، اما خشونت نباید کرد؛ به قول امام خمینیشان آزادی خوب است، اما توطئه نباشد. مقامات، از جمله اصلاحطلبان به صورت منادیان صلح و عدم خشونت درآمدهاند، و این در حالی است که برخی از آنها از رو شدن آنچه زندانبانان و بازجویانشان در کهریزکهای جدید مرتکب شدهاند، آشکارا نگراناند و میترسند تمام تبلیغاتشان درباره مدارای دستگاه سرکوب باطل شود.
طبق الگوی ۱۳۸۸ دارند از نیروی انتظامی و لباسشخصیها فرشتگان صلح میسازند. نگاه از نزدیک به این فرشتگان زرهپوش
◄◄◄متن کامل در سایت زمانه
—------
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/377864&rhash=eec6b76cb50965
لینک در سایت زمانه: https://www.radiozamaneh.com/377864
اینستاگرام زمانه: https://instagram.com/radiozamaneh
تلگرام زمانه: @radiozamaneh
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
رادیو زمانه
حکومت، خرابکاریهای پلیس را به پای مردم مینویسد
سیامک اقبالی − حکومتیان تلاش میورزند تا واکنشهای طبیعی و تدافعی مردم را به عنوان خشونت و تخریب جا بزنند. این پلیس است که هم خود خشونت میورزد و هم آنکه از شگردهای دفاعی مردم، به عنوان تخریب اموال عمومی نام میبرد.
فصلنامه #کارگری ۲۲ زمانه در برگیرنده خبرهایی است تا آستانه برآمد #جنبش_اعتراضی در ایران. جدولهای فهرستکننده اعتراضهای کارگری اخیر در این فصلنامه نشانگر توانی است که در عمق جامعه برای دگرگون کردن وضعیت در جهت عدالت و آزادی وجود دارد.
خواندن این گزارش:
https://www.radiozamaneh.info/u/wp-content/uploads/2022/09/LaborRightsReport-no22-July-September-2022fa.pdf
@RadioZamaneh | رادیو زمانه
خواندن این گزارش:
https://www.radiozamaneh.info/u/wp-content/uploads/2022/09/LaborRightsReport-no22-July-September-2022fa.pdf
@RadioZamaneh | رادیو زمانه