ایران در آستانه تحولی بزرگ ایستاده است
مردم این سرزمین با جان‌فشانی،رنج و خون خود صفحه‌ای تازه در تاریخ گشوده‌اند؛ صفحه‌ای که نوید فردایی بهتر،آزادتر و انسانی‌تر را می‌دهد. اما باید به یاد داشته باشیم که این آغاز راه است. برای رسیدن به مقصد، لازم است همان آینده‌ای که آرزویش را داریم، از همین امروز در رفتار و اندیشه خود زندگی کنیم.

ما ایرانی آزاد می‌خواهیم؛ ایرانی که در آن همه شهروندان، فارغ از زبان، قومیت، باور، مذهب و گرایش فکری، در کنار یکدیگر برای آبادانی میهن و شکوفایی استعدادهای مردمانش تلاش کنند. آینده‌ای که در آن کرامت انسان معیار باشد و هیچ ایرانی به‌دلیل تفاوت‌هایش طرد نشود.
چنین فردایی تنها زمانی ممکن است که همبستگی را نه در شعار، بلکه در عمل بیاموزیم.
ثمردادن خون‌هایی که در راه آزادی و رهایی ایران ریخته شده، در گرو اتحاد همه نیروها و دل‌های دلسوز این سرزمین است. همبستگی با پذیرش و مدارا شکل می‌گیرد، نه با دیگری‌سازی، نفرت‌پراکنی، تهدید و انگ‌ زدن. هر سخن و رفتاری که بذر کینه بیفشاند، راه رسیدن به آزادی را طولانی‌تر می‌کند. امروز بیش از هر زمان دیگر به فرهنگی از گفت‌وگو، احترام متقابل و تحمل تفاوت‌ها نیاز داریم.

زمان آن رسیده است که همه نیروهای سیاسی مخالف جمهوری اسلامی، با هر دیدگاه و سلیقه‌ای، برای شکل‌دادن به جبهه‌ای بزرگ از همبستگی ملی گام بردارند. جبهه‌ای که می‌تواند رنگارنگ باشد، اما بر سر حداقل‌های روشنی چون آزادی، حاکمیت قانون، کرامت انسانی، حفظ تمامیت ارضی، جدایی دین از حکومت، حق انتخاب مردم و نفی هرگونه استبداد توافق کند. به‌رسمیت‌شناختن یکدیگر نخستین گام بلوغ سیاسی ماست. بلوغی که باید به جهان نشان دهد ایرانیان توان همکاری برای ساختن آینده‌ای مشترک را دارند.

همبستگی یعنی همه با هم؛ نه «همه با من»، نه پیروی از یک فرد یا یک تفکر واحد. آینده ایران باید از فردمحوری به سیستم‌محوری گذر کند؛ به سوی نظمی که در آن هیچ‌کس نتواند اراده شخصی خود را بر قانون و بر مردم تحمیل کند. تنها در چنین چارچوبی است که می‌توان امید داشت آزادی پایدار بماند و چرخه استبداد تکرار نشود. جهانیان نیز زمانی بیش از پیش به ما اعتماد خواهند کرد که نشان دهیم به‌جای قهرمان‌پرستی، به نهادها، قانون و مسئولیت جمعی باور داریم.

قدرت ما در همبستگی ماست. جمهوری اسلامی ممکن است سلاح، پول و رسانه داشته باشد؛ اما ما یکدیگر را داریم. ما مردم، امید و حقیقت را داریم و این‌ها سرمایه‌ای است که از هر قدرت مادی ماندگارتر و تعیین‌کننده‌تر است.

تظاهرات ایرانیان در سراسر جهان، این پیام را به ایرانیان داخل که گروگان یک حکومت تبهکار هستند می‌دهد که ما تنها نیستیم. نمایندگانی شایسته در خارج داریم که رنج ما را بیان می‌کنند، نام جاویدنامان را فریاد می‌زنند و از دنیا برای مردم ستم‌دیده ایران طلب یاری می‌کنند.

امروز جمع زیادی از مخالفان حکومت، در زندان هستند. آن‌ها با وجود گرایش‌های فکری‌ متفاوت در کنار یکدیگر ایستاده‌اند و برای لغو اعدام، آزادی عقیده و باور و برقراری عدالت هزینه می‌دهند.
امیدوارم در فردای پس از جمهوری اسلامی، این زندان‌ها و سیاهچال‌ها تغییر کاربری پیدا کنند و هیچ‌کس به‌خاطر عقایدش به زندان نیفتد. امید دارم که ایرانی داشته باشیم که در آن آزادی به معنی واقعی کلمه یعنی آزادی مخالف من به رسمیت شناخته شود.

اگر امروز کنفرانس مونیخ نماینده یا نمایندگانی از اپوزیسیون را به‌جای مسئولان جمهوری اسلامی دعوت می‌کند، این موضوع حاصل جان‌هایی است که در راه آزادی فدا شده‌اند و از این رو شایسته است که در چنین فرصتی، یاد آن عزیزان گرامی داشته شود و اسناد جنایت علیه بشریت که توسط حکومت اعمال شده، به جهانیان ارائه شود.

شاهزاده رضا پهلوی؛ حضور شما در کنفرانس امنیتی مونیخ، در نقطه‌ای که نگاه افکار عمومی جهان به آن دوخته شده و هم‌زمان با برگزاری تظاهرات گسترده ایرانیان در ۱۴ فوریه - روز جهانی اقدام - اهمیتی تاریخی یافته است. این لحظه می‌تواند به فرصتی تعیین‌کننده برای رساندن یک پیام روشن به رهبران جهان بدل شود: دوران مذاکره و مماشات با این رژیم به پایان رسیده و ادامه آن دیگر ممکن و مشروع نیست. جهان باید صدای واقعی ایران را بشنود؛ صدای ملتی که ۴۷ سال در بند بوده اما هرگز تسلیم نشده است. آزادی فوری زندانیان سیاسی، توقف ماشین اعدام، حمایت عملی از خیزش‌های مردمی و انزوای کامل ساختار سرکوب، حداقل اقداماتی است که می‌تواند راه پایان‌دادن به این چرخه رنج را هموار کند.

با ایمان به آینده‌ای روشن برای ایران، دست همبستگی به سوی همه فرزندان این سرزمین دراز می‌کنم. راه آزادی دشوار است، اما با هم می‌توان آن را پیمود. آینده از آنِ ملتی است که کنار یکدیگر می‌ایستند، نه در برابر هم.

زنده باد #همبستگی ملی
زنده باد #آزادی
پاینده ایران

#رضا_محمدحسینی
زندان قزلحصار کرج

#بیانیه

جاویدنامان مهدی پورحاج‌باقر و آرش عسگری، دایی و خواهرزاده‌ای که با گلوله جنگی سرکوبگران در تهران کشته شدند

بر اساس اطلاعات دریافتی، مهدی پورحاج‌باقر، ۴۷ ساله و اهل شهریار، در روز ۱۸ دی‌ماه در تهران بر اثر اصابت گلوله به ناحیه پهلو جان خود را از دست داد.
همچنین آرش عسگری، ۳۷ ساله و اهل تهران، در همان روز در تهران هدف شلیک گلوله جنگی به ناحیه سر قرار گرفت و جان باخت.
گزارش‌ها حاکی است این دو جان‌باخته با یکدیگر نسبت خانوادگی داشته و دایی و خواهرزاده بوده‌اند.

#مهدی_پورحاج‌باقر #آرش_عسگری #جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech