Forwarded from گفتوشنود
دیگری دشمن نیست
پنج مطالعه موردی درباره ایمان، ناباورمندی و هنر همزیستی و رواداری
آدمی فقط به نان زنده نیست؛ با معنا نیز زندگی میکند. یکی معنا را در نیایش میجوید، یکی در خرد، یکی در سنت، یکی در پرسش و شک و دیگری در باور و نگاهی شخصی. جهان انسانی از همین راههای گوناگون ساخته شده است؛ راههایی که گاه از کنار هم میگذرند، گاه به هم میرسند و گاه که خرد و مدارا نباشد، به میدان رنج و ستیز بدل میشوند.
این کتابچه تلاشی است برای یادآوری همین تنوع و یادآوری این حقیقت ساده و دشوار که هیچ جامعهای آزاد نمیشود مگر وقتی انسان، پیش از باورش دیده شود و کرامت او، پیش از نام و نشان دینی یا فکریاش، به رسمیت شناخته شود.
مجموعه حاضر شامل پنج مطالعه موردی است؛ پنج پنجره به تجربههای دور و نزدیک بشر برای ممکنکردن زیستن با دیگری: دیگریای که شاید چون ما نیندیشد و جهان را تفسیر نکند اما همواره در حق زیستن، اندیشیدن، گفتن و محترمماندن با ما برابر است. این پنج جستار ما را با یک پرسش بنیادین روبرو میکند: آیا میتوان تفاوت را نه تهدید، بلکه نقطهای برای به بلوغ رساندن یک جامعه دانست؟
این مجموعه کوتاه دعوتی است به درنگ درباره جهانی که در آن آزادی وجدان حق همگان است. زیرا جامعهای که برای همه جا نداشته باشد، نمیتواند خانه امنی برای انسان باشد.
پنج مطالعه موردی این مجموعه عبارتند است:
– از خشونت مذهبی تا همزیستی: دفاع از آزادی پایدار عقاید، درسهای تطبیقی از پنج جامعه کثرتگرا
– ژاکلین ایزاک: مدافع آزادی دین و باور و راوی رنج بازماندگان آزارهای مذهبی
– خلافت کوردوبا؛ رواداری مذهبی یا یک سراب تاریخی؟
– نیایشگاه لوتوس در دهلی؛ نیایشگاهی برای همگان، الگویی از فضای مشترک دینی
– انسانگرایی، جایگزینی برای دینهای باستانی؛ ساختار و فعالیت سازمانهای انسانگرا و درسهایی برای ایران
کتابچه «دیگری دشمن نیست» را به رایگان دانلود کنید و بخوانید!
https://dialog.tavaana.org/other-not-enemy/
#دیگری #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
پنج مطالعه موردی درباره ایمان، ناباورمندی و هنر همزیستی و رواداری
آدمی فقط به نان زنده نیست؛ با معنا نیز زندگی میکند. یکی معنا را در نیایش میجوید، یکی در خرد، یکی در سنت، یکی در پرسش و شک و دیگری در باور و نگاهی شخصی. جهان انسانی از همین راههای گوناگون ساخته شده است؛ راههایی که گاه از کنار هم میگذرند، گاه به هم میرسند و گاه که خرد و مدارا نباشد، به میدان رنج و ستیز بدل میشوند.
این کتابچه تلاشی است برای یادآوری همین تنوع و یادآوری این حقیقت ساده و دشوار که هیچ جامعهای آزاد نمیشود مگر وقتی انسان، پیش از باورش دیده شود و کرامت او، پیش از نام و نشان دینی یا فکریاش، به رسمیت شناخته شود.
مجموعه حاضر شامل پنج مطالعه موردی است؛ پنج پنجره به تجربههای دور و نزدیک بشر برای ممکنکردن زیستن با دیگری: دیگریای که شاید چون ما نیندیشد و جهان را تفسیر نکند اما همواره در حق زیستن، اندیشیدن، گفتن و محترمماندن با ما برابر است. این پنج جستار ما را با یک پرسش بنیادین روبرو میکند: آیا میتوان تفاوت را نه تهدید، بلکه نقطهای برای به بلوغ رساندن یک جامعه دانست؟
این مجموعه کوتاه دعوتی است به درنگ درباره جهانی که در آن آزادی وجدان حق همگان است. زیرا جامعهای که برای همه جا نداشته باشد، نمیتواند خانه امنی برای انسان باشد.
پنج مطالعه موردی این مجموعه عبارتند است:
– از خشونت مذهبی تا همزیستی: دفاع از آزادی پایدار عقاید، درسهای تطبیقی از پنج جامعه کثرتگرا
– ژاکلین ایزاک: مدافع آزادی دین و باور و راوی رنج بازماندگان آزارهای مذهبی
– خلافت کوردوبا؛ رواداری مذهبی یا یک سراب تاریخی؟
– نیایشگاه لوتوس در دهلی؛ نیایشگاهی برای همگان، الگویی از فضای مشترک دینی
– انسانگرایی، جایگزینی برای دینهای باستانی؛ ساختار و فعالیت سازمانهای انسانگرا و درسهایی برای ایران
کتابچه «دیگری دشمن نیست» را به رایگان دانلود کنید و بخوانید!
https://dialog.tavaana.org/other-not-enemy/
#دیگری #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍8❤4👌1
Forwarded from گفتوشنود
مارتین بوبر
دیالوگ وجودی و پذیرش دیگری به مثابه «تو»
ورق بزنید
مارتین بوبر (۱۸۷۸–۱۹۶۵)، فیلسوف و متکلم اتریشی-اسرائیلی، یکی از پیشگامان فلسفه گفتگو (Dialogical Philosophy) در قرن بیستم است. او بیش از هر چیز به خاطر اثر ماندگارش، کتاب «من و تو» (I and Thou)، شناخته میشود. بوبر با نگاهی پدیدارشناسانه به روابط انسانی، معتقد بود که «بودن» همواره «همراه بودن» است و حقیقت وجود انسان در فضای میان «من» و «دیگری» نهفته است.
نظریه «من و تو»؛
پذیرش به مثابه ملاقات هستیشناسانه
از دیدگاه بوبر، رواداری و پذیرش دیگری تنها یک رفتار اجتماعی نیست، بلکه یک «رخداد وجودی» است. او برای تبیین این پذیرش، دو نوع رابطه را تفکیک میکند:
۱. رابطه «من-آن» (I-It):
در این رابطه، ما دیگری را به مثابه یک ابزار، یک شی یا یک موجود طبقهبندیشده میبینیم. وقتی دیگری را در قالبهایِ پیشفرض (ملیت، دین، یا نقش اجتماعی) میبینیم، او را به «آن» تبدیل کردهایم. اینجاست که رواداری بیمعنا میشود، زیرا ما صرفا با یک ابژه روبرو هستیم.
۲. رابطه «من-تو» (I-Thou):
رواداری حقیقی در این ساحت متولد میشود. در این رابطه، ما با دیگری نه به عنوان یک هدف برای رسیدن به چیزی، بلکه به عنوان یک «موجود زنده و بیهمتا» روبرو میشویم. پذیرش دیگری در نگاه بوبر یعنی حضور کامل من در برابر او؛ بدون قضاوت و بدون واسطه. این پذیرش، دیدن «چهره» و «تفرد» دیگری است.
۳. گفتگو به مثابه فضای میانی (The Between):
بوبر معتقد است که رواداری در «فضای میان دو نفر» شکل میگیرد. در یک گفتگوی اصیل، ما به دنبال غلبه بر دیگری یا تحمیلِ عقیده نیستیم، بلکه به دنبال «ملاقات» هستیم. پذیرش دیگری یعنی گشودن این فضا تا حقیقت بتواند در گفتگو میان ما ظهور کند.
پذیرش در نگاه بوبر، یک کنش فعال و ایثارگرانه است. او معتقد است که ما تنها زمانی انسان کاملی هستیم که بتوانیم به دیگری «سلام کنیم» و او را در تمامیت وجودش بپذیریم. جامعه روادار از منظر بوبر، جامعهای نیست که قوانین سختگیرانه برای مدارا دارد، بلکه جامعهای است که در آن «گفتگوی من و تو» زنده است و افراد، دیگری را نه به عنوان یک «دیگر غریبه»، بلکه به عنوان یک «تو» ارزشمند به رسمیت میشناسند.
#مارتین_بوبر #دیگری #گفتگو #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
دیالوگ وجودی و پذیرش دیگری به مثابه «تو»
ورق بزنید
مارتین بوبر (۱۸۷۸–۱۹۶۵)، فیلسوف و متکلم اتریشی-اسرائیلی، یکی از پیشگامان فلسفه گفتگو (Dialogical Philosophy) در قرن بیستم است. او بیش از هر چیز به خاطر اثر ماندگارش، کتاب «من و تو» (I and Thou)، شناخته میشود. بوبر با نگاهی پدیدارشناسانه به روابط انسانی، معتقد بود که «بودن» همواره «همراه بودن» است و حقیقت وجود انسان در فضای میان «من» و «دیگری» نهفته است.
نظریه «من و تو»؛
پذیرش به مثابه ملاقات هستیشناسانه
از دیدگاه بوبر، رواداری و پذیرش دیگری تنها یک رفتار اجتماعی نیست، بلکه یک «رخداد وجودی» است. او برای تبیین این پذیرش، دو نوع رابطه را تفکیک میکند:
۱. رابطه «من-آن» (I-It):
در این رابطه، ما دیگری را به مثابه یک ابزار، یک شی یا یک موجود طبقهبندیشده میبینیم. وقتی دیگری را در قالبهایِ پیشفرض (ملیت، دین، یا نقش اجتماعی) میبینیم، او را به «آن» تبدیل کردهایم. اینجاست که رواداری بیمعنا میشود، زیرا ما صرفا با یک ابژه روبرو هستیم.
۲. رابطه «من-تو» (I-Thou):
رواداری حقیقی در این ساحت متولد میشود. در این رابطه، ما با دیگری نه به عنوان یک هدف برای رسیدن به چیزی، بلکه به عنوان یک «موجود زنده و بیهمتا» روبرو میشویم. پذیرش دیگری در نگاه بوبر یعنی حضور کامل من در برابر او؛ بدون قضاوت و بدون واسطه. این پذیرش، دیدن «چهره» و «تفرد» دیگری است.
۳. گفتگو به مثابه فضای میانی (The Between):
بوبر معتقد است که رواداری در «فضای میان دو نفر» شکل میگیرد. در یک گفتگوی اصیل، ما به دنبال غلبه بر دیگری یا تحمیلِ عقیده نیستیم، بلکه به دنبال «ملاقات» هستیم. پذیرش دیگری یعنی گشودن این فضا تا حقیقت بتواند در گفتگو میان ما ظهور کند.
پذیرش در نگاه بوبر، یک کنش فعال و ایثارگرانه است. او معتقد است که ما تنها زمانی انسان کاملی هستیم که بتوانیم به دیگری «سلام کنیم» و او را در تمامیت وجودش بپذیریم. جامعه روادار از منظر بوبر، جامعهای نیست که قوانین سختگیرانه برای مدارا دارد، بلکه جامعهای است که در آن «گفتگوی من و تو» زنده است و افراد، دیگری را نه به عنوان یک «دیگر غریبه»، بلکه به عنوان یک «تو» ارزشمند به رسمیت میشناسند.
#مارتین_بوبر #دیگری #گفتگو #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤13👌2💔1
Forwarded from گفتوشنود
ژاک دریدا
واسازی بیگانگی
با نگاهی به مفهوم پذیرش
ژاک دریدا (۱۹۳۰–۲۰۰۴)، فیلسوف فرانسوی و بنیانگذار جریان «واسازی» (Deconstruction)، یکی از بحثبرانگیزترین و تاثیرگذارترین متفکران پستمدرن است. او با به چالش کشیدن تقابلهای دوگانه (مانند خود/دیگری، مرکز/حاشیه)، ساختارهای اندیشه غربی را نقد کرد. دغدغه اصلی دریدا در سالهای پایانی عمر، مفهوم «اخلاق دیگری» و چگونگی مواجهه با «ناشناخته» بود؛ مواجههای که او آن را در قالب میهماننوازی تبیین کرد.
نظریه میهماننوازی؛
پذیرش فراتر از قانون
از دیدگاه دریدا، رواداری سیاسی رایج، همیشه با «شرط و شروط» همراه است (مثلا تحمل دیگری تا زمانی که قانون را رعایت کند). او در مقابل، بر مفهومی رادیکالتر تاکید میکند:
۱. میهماننوازی بیقید و شرط (Unconditional Hospitality):
دریدا معتقد است میهماننوازی حقیقی یعنی استقبال از «دیگری» بدون پرسیدن نام، ملیت یا عقیدهاش. پذیرش در نگاه او، گشودن بیقید و شرط خانه (ذهن و جامعه) به روی کسی است که با من متفاوت است. این یک آرمان ناممکن اما ضروری است که به ما یادآوری میکند همیشه باید به دنبال بازتر کردن مرزهای پذیرش باشیم.
با این حال، دریدا تاکید میکند که میهماننوازی حقیقی همیشه با آپوریا (تناقض حلنشدنی) همراه است: میهماننوازی بیقیدوشرط آرمانی ناممکن است، زیرا خطر ویرانی خانه و هویت میزبان را به همراه دارد، در حالی که میهماننوازی مشروط (قانونی) ضروری اما ناکافی است؛ بنابراین، پذیرش واقعی همواره در مذاکره و تنش دائمی میان این دو قرار دارد.
۲. مواجهه با «دیگری مطلق» (The Wholly Other):
دریدا معتقد است دیگری هرگز به طور کامل برای ما قابل شناخت نیست. رواداری حقیقی یعنی پذیرش این «رازآلودگی دیگری». ما نباید سعی کنیم دیگری را در مفاهیم خود هضم یا تعریف کنیم. پذیرش دریدایی، احترام گذاشتن به آن بخش از دیگری است که همیشه برای ما «ناشناخته» و «تفاوت محض» باقی میماند.
۳. واسازی مرزهای «خودی»:
واسازی به ما میآموزد که مرز میان «خودی» و «غریبه» از پیش تعیین شده نیست. دریدا معتقد است در درون خود ما نیز، همیشه یک «دیگری» وجود دارد. بنابراین، پذیرش دیگری در فضای عمومی، آینهای است که به ما کمک میکند با تفاوتهای درون خودمان نیز مواجهه شویم.
پذیرش در اندیشه دریدا، یک «گشودگی همیشگی» است. او معتقد است که قانون به تنهایی نمیتواند عدالت را برقرار کند؛ بلکه نیاز به «اخلاق میهماننوازی» داریم که فراتر از قوانین خشک عمل کند. جامعه روادار از منظر دریدا، جامعهای نیست که مرزهایش را به روی غریبه میبندد، بلکه جامعهای است که همواره در حال پرسش از این مرزهاست و اجازه میدهد «دیگری»، هویت آن را تغییر دهد و غنیتر کند.
#ژاک_دریدا #پذیرش #دیگری #اخلاق #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
واسازی بیگانگی
با نگاهی به مفهوم پذیرش
ژاک دریدا (۱۹۳۰–۲۰۰۴)، فیلسوف فرانسوی و بنیانگذار جریان «واسازی» (Deconstruction)، یکی از بحثبرانگیزترین و تاثیرگذارترین متفکران پستمدرن است. او با به چالش کشیدن تقابلهای دوگانه (مانند خود/دیگری، مرکز/حاشیه)، ساختارهای اندیشه غربی را نقد کرد. دغدغه اصلی دریدا در سالهای پایانی عمر، مفهوم «اخلاق دیگری» و چگونگی مواجهه با «ناشناخته» بود؛ مواجههای که او آن را در قالب میهماننوازی تبیین کرد.
نظریه میهماننوازی؛
پذیرش فراتر از قانون
از دیدگاه دریدا، رواداری سیاسی رایج، همیشه با «شرط و شروط» همراه است (مثلا تحمل دیگری تا زمانی که قانون را رعایت کند). او در مقابل، بر مفهومی رادیکالتر تاکید میکند:
۱. میهماننوازی بیقید و شرط (Unconditional Hospitality):
دریدا معتقد است میهماننوازی حقیقی یعنی استقبال از «دیگری» بدون پرسیدن نام، ملیت یا عقیدهاش. پذیرش در نگاه او، گشودن بیقید و شرط خانه (ذهن و جامعه) به روی کسی است که با من متفاوت است. این یک آرمان ناممکن اما ضروری است که به ما یادآوری میکند همیشه باید به دنبال بازتر کردن مرزهای پذیرش باشیم.
با این حال، دریدا تاکید میکند که میهماننوازی حقیقی همیشه با آپوریا (تناقض حلنشدنی) همراه است: میهماننوازی بیقیدوشرط آرمانی ناممکن است، زیرا خطر ویرانی خانه و هویت میزبان را به همراه دارد، در حالی که میهماننوازی مشروط (قانونی) ضروری اما ناکافی است؛ بنابراین، پذیرش واقعی همواره در مذاکره و تنش دائمی میان این دو قرار دارد.
۲. مواجهه با «دیگری مطلق» (The Wholly Other):
دریدا معتقد است دیگری هرگز به طور کامل برای ما قابل شناخت نیست. رواداری حقیقی یعنی پذیرش این «رازآلودگی دیگری». ما نباید سعی کنیم دیگری را در مفاهیم خود هضم یا تعریف کنیم. پذیرش دریدایی، احترام گذاشتن به آن بخش از دیگری است که همیشه برای ما «ناشناخته» و «تفاوت محض» باقی میماند.
۳. واسازی مرزهای «خودی»:
واسازی به ما میآموزد که مرز میان «خودی» و «غریبه» از پیش تعیین شده نیست. دریدا معتقد است در درون خود ما نیز، همیشه یک «دیگری» وجود دارد. بنابراین، پذیرش دیگری در فضای عمومی، آینهای است که به ما کمک میکند با تفاوتهای درون خودمان نیز مواجهه شویم.
پذیرش در اندیشه دریدا، یک «گشودگی همیشگی» است. او معتقد است که قانون به تنهایی نمیتواند عدالت را برقرار کند؛ بلکه نیاز به «اخلاق میهماننوازی» داریم که فراتر از قوانین خشک عمل کند. جامعه روادار از منظر دریدا، جامعهای نیست که مرزهایش را به روی غریبه میبندد، بلکه جامعهای است که همواره در حال پرسش از این مرزهاست و اجازه میدهد «دیگری»، هویت آن را تغییر دهد و غنیتر کند.
#ژاک_دریدا #پذیرش #دیگری #اخلاق #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤3👍2👌1
Forwarded from گفتوشنود
دو مرد ۵۷ و ۵۰ ساله در دو حمله جداگانه در محله آپر وست ساید نیویورک زخمی شدند. به گزارش تایمز اسرائیل، یکی از قربانیان یهودی و دیگری آسیاییتبار و غیر یهودی است و هر دو در وضعیت باثبات قرار دارند.
پلیس گفت مهاجم هنگام حمله به مرد یهودی که کیپا بر سر داشت، فریاد «اللهاکبر» سر داده است. رائول مورالس، مظنون ۵۱ ساله، اندکی بعد در نزدیکی محل بازداشت شد.
پلیس نیویورک در حال بررسی انگیزه احتمالی یهودستیزانه و همچنین نقش مشکلات سلامت روان در این حملات است.
مقامهای شهری نیز احتمال وقوع جرم ناشی از نفرت را مطرح کردهاند. این حملات در روز «تیشا بئاو» و در منطقهای با جمعیت قابلتوجه یهودی رخ داد.
بر اساس آمار پلیس، از ابتدای سال تا پایان ماه گذشته ۱۷۸ جرم یهودستیزانه در نیویورک ثبت شده که ۵۵ درصد کل جرایم ناشی از نفرت در این شهر را تشکیل میدهد.
#یهودی_ستیزی #دیگری_ستیزی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
پلیس گفت مهاجم هنگام حمله به مرد یهودی که کیپا بر سر داشت، فریاد «اللهاکبر» سر داده است. رائول مورالس، مظنون ۵۱ ساله، اندکی بعد در نزدیکی محل بازداشت شد.
پلیس نیویورک در حال بررسی انگیزه احتمالی یهودستیزانه و همچنین نقش مشکلات سلامت روان در این حملات است.
مقامهای شهری نیز احتمال وقوع جرم ناشی از نفرت را مطرح کردهاند. این حملات در روز «تیشا بئاو» و در منطقهای با جمعیت قابلتوجه یهودی رخ داد.
بر اساس آمار پلیس، از ابتدای سال تا پایان ماه گذشته ۱۷۸ جرم یهودستیزانه در نیویورک ثبت شده که ۵۵ درصد کل جرایم ناشی از نفرت در این شهر را تشکیل میدهد.
#یهودی_ستیزی #دیگری_ستیزی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤12🕊6👍2