برای قهرمانان بی ادعای وطن می‌نویسم که به فراموشی سپرده شده‌ند

نامش فرهاد یگانه است، متولد یک خرداد ۱۳۵۰ زاده تهران!

فرهاد یگانه در روزهای پیش و پس از خرداد ۸۸، با برخی دوستانش در تمامی تجمع‌های جنبش مردمی سبز پیش از انتخابات و راهپیمایی‌های اعتراضات پس از انتخابات حضور داشت اما در تظاهرات خونین عاشورا ۸۸ در تهران زیر پل کالج فرهاد یگانه تیر می‌خورد و به شدت مجروح می‌شود:

فرهاد می‌گوید ما سه نفر بوديم که توسط اسلحه شات گان يگان ويژه نيروی انتظامی از ناحيه سر هدف قرار گرفتيم. البته يکی از لباس شخصی‌ها هم با کلت به مردم تيراندازی مستقيم می‌کرد و ما اصلا فکر نمی‌کرديم پليس هم با سلاح شليک مستقيم کند. اما تا من تيرانداز ضد شورش را ديدم، صورت نفر کناری‌ام متلاشی شد و نفر ديگر را آن طرف سر خيابان خارک زده بود. من که می خواستم به نفر کناری ام کمک کنم، پشت به تيرانداز بودم که به سر من شليک شد و نزديک به ۲۰۰ ساچمه آتشين به سر و بدنم اصابت کرد.

فرهاد می‌گوید پیش از اینکه تیر بخورد سه تن در اطراف او تیر خورده و در لحظه جان باخته‌اند. پس از مجروح شدن او، کسانی که او را به بیمارستان می‌رسانند تصور می‌کنند او نیز مرده است. فرهاد می‌گوید شايد مرگ راحت‌تر و لذت‌بخش‌تر از اين زندگی باشد. آخر قبلا تجربه‌اش کرده‌ام، خيلی هم شيرين بود. نمی دانم خدا چرا مرا برگرداند به اين دنيای پر از ظلم و ستم. شايد قسمت بوده شاهد مظلوميت مردم ايران باشم.

فرهاد یگانه چندین بار تحت عمل جراحی در ایران قرار می‌گیرد و تا حدودی سلامتی خود را به دست می‌آورد. فرهاد برای دوری از اذیت و آزار مأموران امنیتی سرانجام از ایران خارج می‌شود و خود را به سوئد می‌رساند.
فرهاد در بیمارستانی در شهر Karlstad سوئد چندین بار تحت عمل جراحی قرار گرفت و دکتر‌ها چند ساچمه را از گوش او خارج کردند.

فرهاد شجاع و قهرمان برای آزادی کشورش به خیابان رفت و سهم او از آزادی شلیک ۲۰۰ ساچمه شد ، ساچمه های که بعد از گذشت ۱۵ سال در نزدیکی مغزش است دو ساچمه که از جمجه‌اش عبور کرد و وارد بافت مغزش شد که آسیب مغزی شدیدی ایجاد کرد و سمت چپ بدنش مادام‌العمر فلج شد و متاسفانه از کار افتاده شده است.

سکوت و فراموشی ما، زنده به گور کردن همگی ماست.

از صفحه اینستاگرام مسعود علیزاده


#عاشورا_خونین_۸۸
#فرهاد_یگانه
#عاشورای۸۸
#علیه_فراموشی
#یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

برای قهرمانان بی ادعای وطن می‌نویسم که به فراموشی سپرده شده‌ند

نامش فرهاد یگانه است، متولد یک خرداد ۱۳۵۰ زاده تهران!

فرهاد یگانه در روزهای پیش و پس از خرداد ۸۸، با برخی دوستانش در تمامی تجمع‌های جنبش مردمی سبز پیش از انتخابات و راهپیمایی‌های اعتراضات پس از انتخابات حضور داشت اما در تظاهرات خونین عاشورا ۸۸ در تهران زیر پل کالج فرهاد یگانه تیر می‌خورد و به شدت مجروح می‌شود:

فرهاد می‌گوید ما سه نفر بوديم که توسط اسلحه شات گان يگان ويژه نيروی انتظامی از ناحيه سر هدف قرار گرفتيم. البته يکی از لباس شخصی‌ها هم با کلت به مردم تيراندازی مستقيم می‌کرد و ما اصلا فکر نمی‌کرديم پليس هم با سلاح شليک مستقيم کند. اما تا من تيرانداز ضد شورش را ديدم، صورت نفر کناری‌ام متلاشی شد و نفر ديگر را آن طرف سر خيابان خارک زده بود. من که می خواستم به نفر کناری ام کمک کنم، پشت به تيرانداز بودم که به سر من شليک شد و نزديک به ۲۰۰ ساچمه آتشين به سر و بدنم اصابت کرد.

فرهاد می‌گوید پیش از اینکه تیر بخورد سه تن در اطراف او تیر خورده و در لحظه جان باخته‌اند. پس از مجروح شدن او، کسانی که او را به بیمارستان می‌رسانند تصور می‌کنند او نیز مرده است. فرهاد می‌گوید شايد مرگ راحت‌تر و لذت‌بخش‌تر از اين زندگی باشد. آخر قبلا تجربه‌اش کرده‌ام، خيلی هم شيرين بود. نمی دانم خدا چرا مرا برگرداند به اين دنيای پر از ظلم و ستم. شايد قسمت بوده شاهد مظلوميت مردم ايران باشم.

فرهاد یگانه چندین بار تحت عمل جراحی در ایران قرار می‌گیرد و تا حدودی سلامتی خود را به دست می‌آورد. فرهاد برای دوری از اذیت و آزار مأموران امنیتی سرانجام از ایران خارج می‌شود و خود را به سوئد می‌رساند.
فرهاد در بیمارستانی در شهر Karlstad سوئد چندین بار تحت عمل جراحی قرار گرفت و دکتر‌ها چند ساچمه را از گوش او خارج کردند.

فرهاد شجاع و قهرمان برای آزادی کشورش به خیابان رفت و سهم او از آزادی شلیک ۲۰۰ ساچمه شد ، ساچمه های که بعد از گذشت ۱۵ سال در نزدیکی مغزش است دو ساچمه که از جمجه‌اش عبور کرد و وارد بافت مغزش شد که آسیب مغزی شدیدی ایجاد کرد و سمت چپ بدنش مادام‌العمر فلج شد و متاسفانه از کار افتاده شده است.

سکوت و فراموشی ما، زنده به گور کردن همگی ماست.

از صفحه اینستاگرام مسعود علیزاده


#عاشورا_خونین_۸۸
#فرهاد_یگانه
#عاشورای۸۸
#علیه_فراموشی
#یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

بهزاد یزدان‌پناه؛ وقتی اراده از پاها قوی‌تر است

وقتی اراده از پاها قوی‌تر می‌شود و امید از دل هر زخم سر برمی‌آورد نامی به یادمان می‌ماند: بهزاد یزدان‌پناه‌؛ مردی که شانزده سال است گلوله‌ای از ظلم را در نزدیکی قلبش حمل می‌کند، اما هنوز قلبش می‌تپد، نفسش گرم است و اراده‌اش پولادین.

در قاب عکسی که پیش روست مردی نشسته است که جهان را ایستاده نگاه می‌کند. بهزاد، در میان میله‌های باشگاه با لباس ورزشی و عرقی بر پیشانی و بدنی ورزیده می‌درخشد. نوری در چشمانش هست که از ایمان برمی‌خیزد. او بر ویلچر نشسته اما هر حرکت بازوانش هر تلاشش گواه آن است که انسان را نمی‌توان از حرکت بازداشت.

بهزاد در عاشورای ۱۳۸۸ ، زیر پل کالج تنها با آرزوی دیدن طلوع آزادی وطن به میدان آمده بود، اما گلوله‌ای جنگی مزدوران رژیم جمهوری اسلامی در نزدیکی قلبش آرام گرفت و نخاعش را درید.. پزشکان درمانش را غیرممکن دانستند؛ نه از سمت نخاع راهی بود نه از ناحیه‌ی سینه‌اش، زیرا جانش به خطر می‌افتاد. همچنین پزشکان گفتند: او هرگز نخواهد ایستاد.اما شانزده سال است که او هنوز ایستاده است ؛ نه بر پاهایش بلکه بر اراده و ایمانش. بهزاد شجاع و قهرمان به ما آموخت که قدرت در پاها نیست، در دل است. بلکه ایستادن فقط به قامت نیست بلکه به اراده است.

بهزاد یزدان‌پناه، زخمی از تاریخ و نمادی از امید امروز است.
او لبخند می‌زند، تمرین می‌کند، و با هر دم خود می‌گوید:
من را نشاندند، اما نتوانستند از رفتن بازدارند.

برای حمایت از بهزاد یزدان‌پناه، نماد استقامت، ایمان و آزادی ❤️ بگذارید تا بداند در این راه تنها نیست.بهزاد، نامت یادآور ایستادگی در برابر تاریکی است و ما مردم ایران، در کنارت ایستاده‌ایم ، با قلب‌هایی واحد و اراده‌ای شکست‌ناپذیر.به امید روزی که تو را بر سکوی افتخار ببینیم، همان‌گونه که شایسته‌ی قهرمانان حقیقی این سرزمین هستی؛ با مدالی بر گردن و لبخندی از جنس آزادی و پیروزی.

همچنین تو به ما یاد دادی که حتی در بند می‌توان آزاد بود و بر روی  ویلچر می‌توان جهان را تکان داد و ایستاده آزادی را فریاد زد.

✍️مسعود علیزاده

#عاشورا_خونین_۸۸
#بهزاد_یزدان_پناه
#یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

ششم دی‌ماه، شانزدهمین سالگرد عاشورای خونین ۸۸ است

بهزاد یزدان‌پناه، با قلبی پر از امید و اراده‌ای آهنین برای آزادی وطن، قدم به خیابان گذاشت. زیر پل، کالج، بی‌رحمانه هدف مستقیم گلوله‌ی جنگی قرار گرفت و برای همیشه از راه رفتن محروم شد، اما یادش همچنان زنده است… و هر نفس آزادی، جلوه‌ای از اراده‌ی اوست.

بهزاد یزدان‌پناه؛ وقتی اراده از پاها قوی‌تر است:

وقتی اراده از پاها قوی‌تر می‌شود و امید از دل هر زخم سر برمی‌آورد نامی به یادمان می‌ماند: بهزاد یزدان‌پناه‌؛ مردی که شانزده سال است گلوله‌ای از ظلم را در نزدیکی قلبش حمل می‌کند، اما هنوز قلبش می‌تپد، نفسش گرم است و اراده‌اش پولادین.

در قاب عکسی که پیش روست مردی نشسته است که جهان را ایستاده نگاه می‌کند. بهزاد، در میان میله‌های باشگاه با لباس ورزشی و عرقی بر پیشانی و بدنی ورزیده می‌درخشد. نوری در چشمانش هست که از ایمان برمی‌خیزد. او بر ویلچر نشسته اما هر حرکت بازوانش هر تلاشش گواه آن است که انسان را نمی‌توان از حرکت بازداشت.

بهزاد در عاشورای ۱۳۸۸ ، زیر پل کالج تنها با آرزوی دیدن طلوع آزادی وطن به میدان آمده بود، اما گلوله‌ای جنگی مزدوران رژیم جمهوری اسلامی در نزدیکی قلبش آرام گرفت و نخاعش را درید.. پزشکان درمانش را غیرممکن دانستند؛ نه از سمت نخاع راهی بود نه از ناحیه‌ی سینه‌اش، زیرا جانش به خطر می‌افتاد. همچنین پزشکان گفتند: او هرگز نخواهد ایستاد.اما شانزده سال است که او هنوز ایستاده است ؛ نه بر پاهایش بلکه بر اراده و ایمانش. بهزاد شجاع و قهرمان به ما آموخت که قدرت در پاها نیست، در دل است. بلکه ایستادن فقط به قامت نیست بلکه به اراده است.

بهزاد یزدان‌پناه، زخمی از تاریخ و نمادی از امید امروز است.
او لبخند می‌زند، تمرین می‌کند، و با هر دم خود می‌گوید: من را نشاندند، اما نتوانستند از رفتن بازدارند.

بهزاد جان؛  نامت یادآور ایستادگی در برابر تاریکی است و ما مردم ایران، در کنارت ایستاده‌ایم ، با قلب‌هایی واحد و اراده‌ای شکست‌ناپذیر.به امید روزی که تو را بر سکوی افتخار ببینیم، همان‌گونه که شایسته‌ی قهرمانان حقیقی این سرزمین هستی؛ با مدالی بر گردن و لبخندی از جنس آزادی و پیروزی.

همچنین تو به ما یاد دادی که حتی در بند می‌توان آزاد بود و بر روی  ویلچر می‌توان جهان را تکان داد و ایستاده آزادی را فریاد زد.

✍️مسعود علیزاده

#عاشورا_خونین_۸۸
#بهزاد_یزدان_پناه
#یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech