اپیدمی جنبش سرخابی‌ها؛ پادزهر آپارتاید جنسیتی

وقتی زنان موتورسوار ایران قرق‌های قرن را در هم شکستند

✍️مهدی مسکین‌نواز – زندانی سیاسی محبوس در زندان بندر انزلی

روزی که گمنامان سرخابی، با وجود رد تازیانه و سم اسب‌های قادسیه بر بندبند پیکر نیاکانشان، پا در رکاب نهادند و دیوان قرق‌شده‌ی مردانه را به توازن اجتماعی طی کردند، کمتر کسی از ناکسان بی‌کس‌و‌کار دریافت که چرخ آپارتاید جنسیتی کم‌باد شد.

با شکستن نخستین قرق، راکبان سرخابی ــ که شناسنامه‌شان شاهنامه و شهنامه‌شان رودابه و تهمینه بود ــ چه با تغییر چهره و چه فاش و علنی، آن‌قدر به دیوار آپارتاید کوفتند تا سرانجام دوشادوش سیاوشان و سهراب‌ها بر سکوی ورزشگاه‌ها، جشن توازنی دیگر را با نوای «روحت شاد، دختر آبی» دست به دست کردند.

اپیدمی جنبش سرخابی‌ها، که از خاکستر خدایاری‌ها سحر برخاسته از مقاومت منفی را بر قلۀ نافرمانی مدنی قلق‌گیری می‌کرد، زمانی تداعی‌کنند‌ی ققنوس اساطیری گشت که در سوی امین‌ترین مهسای ایران، کلیدی‌ترین بخش آپارتاید پنجاه‌وهفت را در پهنای البرز تا زاگرس، با سور توسری‌سوزان، سوزانید.

جنبش اصیل سرخابی‌ها که در هر قلق‌گیری مدنی سربلند بیرون آمد، در حالی که زوزه‌ی وقایع دردناکِ بازداشت، حبس و اعدام از زودپز استبداد، وجدان هر وجدان‌گرایی را می‌خراشید، با به نمایش گذاشتن قابلیت‌های خود در موتورسواری ــ که این روزها شاهد آن هستیم ــ به آپاراتِ آپارتاید فهماند که وقتی مشغول سپر قرار دادن PS752 به بهای «انتقام سخت»‌شان بودند، مرد_میهن_آبادی به یاری زن_زندگی_آزادی شتافت تا چرخ قرق دیگری را بشکند و چرخ دیگری از آپارتاید جنسیتی را به حرکت درآورد.

خطاب به مجلس و دولت جمهوری اسلامی

با این مقدمه‌ی حماسی، خطاب به مجلس و دولت می‌نویسم:
مشروط بر آن‌که در زاویۀ دیدتان تجدید نظر کنید، خواهید پذیرفت که نیمی از جمعیت کشور (بانوان)، با به خطر انداختن خود در این فضای ملتهب و فروپاشیده، به یاریتان آمده‌اند تا شاید:

۱. آلودگی هوا
۲. ترافیک کلان‌شهرها
۳. میزان مصرف سوخت
۴. هزینه‌های زندگی، به‌ویژه برای زنان سرپرست خانوار
۵. و قیمت خودرو و لوازم یدکی

را تا حد امکان کاهش دهند.

راهی برای توازن اجتماعی

قانونی کردن موتورسواری برای نیمی از جمعیت کشور، نه تنها بازدهی شهری و اداری را بالا می‌برد، بلکه فرهنگ رانندگی پر تخاصم را آن‌چنان ترمیم می‌کند که میزان تصادفات ــ این هیولای خانمان‌سوز که تصادفاً بخش قابل توجهی از آن صحنه‌سازی ترافیک فساد حاصل از شخصیت‌های حقیقی و حقوقی، دولتی و خصوصی است ــ در یک تعامل عاطفی، رفته‌رفته کاهش خواهد یافت.

در اقدامی منطقی و حداقلی، صدور گواهینامه‌ی موتورسیکلت برای نیم دیگر جمعیت کشور (بانوان)، مانع از جعل جنسیت، اجاره‌کردن گواهینامه‌ی آقایان، و افزایش جمعیت زنان در زندان‌ها (راکبان زن) در آینده‌ای نه‌چندان دور خواهد شد.

اگر تسلیم توازن اجتماعی این مطالبه‌ی بحق نشوید؛ اپیدمی جنبش سرخابی‌ها، این پادزهر آپارتاید جنسیتی، در جهشی دیگر چرخ آپاراتی‌تان را برای همیشه چرخ خواهد نمود!

#زن_زندگی_آزادی #آپارتاید_جنسیتی #موتورسواری_زنان #مقاومت_مدنی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

مقاومت مدنی جوان شجاع ایرانی، دستمایه طرح‌های زیادی شده که طراحان و کارتونیست‌های ایرانی در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرده‌اند.

او حالا تبدیل به نماد یک حرکت مدنی اعتراضی شده است.

rashidrahnamastudio
shaheen.sepehrri
shabidesign

#شهامت_مدنی #مقاومت_مدنی #نه_به_جمهورى_اسلامى #اعتراضات_سراسری #فقر_فساد_گرونی

@Tavaana_TavaanaTech

‌
والرز: جنگ عادلانه
اگر جامعه‌ای در معرض کشتار سیستماتیک باشد و راه‌های درونی مسدود شده باشد، کمک خارجی می‌تواند اخلاقاً مجاز باشد

پیام همراهان

نظریه‌ی جنگ عادلانه مایکل والرز تأکید می‌کند که جنگ اخلاقی تنها زمانی مشروع است که برای دفاع از جان انسان‌ها و حفاظت از عدالت انجام شود. در ایران امروز، سرکوب خونین اعتراضات سراسری در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ نمونه‌ای از شرایطی است که دادخواهی داخلی عملاً ناممکن می‌شود. نیروهای امنیتی با استفاده از سلاح گرم، تیراندازی مستقیم و قطع کامل ارتباطات، هر مسیر داوری مستقل و پاسخ‌گویی حکومت را مسدود کردند، و انتشار روایت رنج قربانیان نیز، به‌تنهایی، تأثیری بر خشونت سیستماتیک نداشت.

در چنین وضعیتی، جامعه میان دو گزینه‌ی تراژیک قرار می‌گیرد: انتقام فردی یا پذیرش کمک خارجی. انتقام فردی خشمی بی‌افق است که تنها خشونت را بازتولید می‌کند. در مقابل، کمک خارجی محدود و اخلاقی—شامل فشار دیپلماتیک، تحریم‌های هدفمند، یا حمایت‌های انسان‌دوستانه و امنیتی—می‌تواند به شکستن چرخه خشونت و حفاظت از جان قربانیان کمک کند. این مداخله باید شفاف و با هدف پایان دادن به ظلم و بازسازی عدالت انجام شود تا از تبدیل آن به ابزار سلطه یا ویرانی جلوگیری شود.

در عین حال، حتی در این شرایط، دادخواهی نمادین و شبکه‌های مقاومت مدنی نقش حیاتی دارند: ثبت وقایع، ساخت حافظه جمعی و تقویت همبستگی اجتماعی می‌تواند به شکل‌گیری آینده‌ای عادلانه کمک کند، حتی اگر مسیرهای رسمی بسته باشند.

بنابراین، در چارچوب والرز، جامعه‌ای که تحت کشتار سیستماتیک است و راه‌های درونی مسدود شده‌اند، پذیرش کمک خارجی کنترل‌شده نه تنها اخلاقاً مجاز است، بلکه گاه ضروری است، مشروط بر آنکه با محدودیت، شفافیت و هدف انسانی همراه باشد.

#جنایت_علیه_بشریت #مقاومت_مدنی #دادخواهی

@Tavaana_TavaanaTech

سوگِ مقاوم
روایت خانواده‌های جان‌باختگان که به‌جای عزاداری، آیین شادی و رقص برپا می‌کنند

پیام همراهان

در آیین‌های مرسوم سوگواری فرهنگ ما، مرثیه‌خوانی، قرآن‌خوانی و نوحه، زبان‌های آشنای مواجهه با مرگ‌اند. این زبان‌ها رنج را تسلی می‌دهند، اما اغلب به صبر، سکوت و انفعال فرامی‌خوانند.
با این‌همه، در ماه‌های اخیر، خانواده‌های جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه، دست به ابتکاری تازه زده‌اند: در برخی مراسم خاکسپاری و یادبود، به‌جای مرثیه و نوحه، بر مزار عزیزان‌شان می‌رقصند.
این رقص، نه انکار فقدان است و نه سبک‌انگاری مرگ. آنچه دیده می‌شود، کنشی نمادین، سنگین و آمیخته با اندوه است. می‌توان آن را نوعی «سوگِ مقاوم» نامید؛ سوگی که از قالب‌های مرسوم ناله و آه فراتر می‌رود و می‌کوشد عاملیت بازماندگان را حفظ کند.
در فرهنگی که رنج اغلب تقدیس شده و انتظار می‌رود بازماندگان فقط بسوزند و سکوت کنند، این امتناع از مرثیه خود پیام دارد. رقص بر مزار، به‌مثابه یک اعتراض بی‌کلام است: نه از مسیر فریاد و خشونت، بلکه از مسیر بدن، حرکت و حضور در زندگی.
سوگِ مقاوم، مرگ را انکار نمی‌کند، اما اجازه نمی‌دهد مرگ، معنای نهایی را تعیین کند. در این شیوه، رنج قدسی نمی‌شود و خشم به ناله فروکاسته نمی‌گردد. آنچه برجسته می‌شود، ایستادگی و حفظ کرامت انسانی است: ایستادگی در برابر حذف، فراموشی و عادت‌دادن جامعه به مرثیه‌های بی‌اثر.
شاید این ابتکار تازه، نشانه‌ی تغییری عمیق‌تر باشد؛ تلاشی جمعی برای یافتن زبان تازه‌ای که سوگ فقط گریه نباشد، بلکه شکلی از مقاومت و حضور فعال نیز باشد.

#دادخواهی #همبستگی #سوگواری #مقاومت_مدنی #نه_به_جمهوری_اسلامی #ایستادگی

@Tavaana_TavaanaTech