ادامه اعتصاب غذای زندانیان واحد دو قزلحصار در ششمین روز متوالی / درخواست لغو احکام اعدام

امروز شنبه ۲۶ مهرماه ۱۴۰۴، ویدئوهای دریافتی از داخل زندان قزلحصار کرج نشان می‌دهد که زندانیان واحد دو این زندان در ششمین روز متوالی از اعتصاب غذای خود، همچنان بر ادامه اعتراضشان نسبت به صدور و اجرای احکام اعدام پافشاری می‌کنند.

در این ویدئو، تعدادی از زندانیان با در دست داشتن پلاکاردهایی با مضمون «نه به اعدام» و دهان‌های دوخته‌شده دیده می‌شوند. آنان در پیام خود تأکید کرده‌اند که هدفشان «لغو مجازات اعدام و تبدیل آن به احکام سبک‌تر» است و از مردم ایران خواسته‌اند صدای آنان باشند.

لازم به ذکر است اکثر این زندانیان با اتهامات مرتبط با مواد مخدر در زندان قزلحصار نگهداری می‌شوند. اعتصاب غذای آنان از روز ۲۱ مهرماه آغاز شده، پس از آنکه دست‌کم ۱۶ زندانی محکوم به اعدام برای اجرای حکم به قرنطینه منتقل شدند.

وضعیت جسمی بسیاری از زندانیان به دلیل گرسنگی طولانی و عدم رسیدگی پزشکی رو به وخامت گذاشته و حال چند نفر از آنان وخیم گزارش شده است. با این حال، هیچ‌گونه اقدامی از سوی مسئولان قضایی و زندان برای پاسخ به مطالبات معترضان صورت نگرفته است.

در روزهای گذشته نیز زندانیان اعلام کرده بودند که دستگاه جَمر برای قطع ارتباط تلفنی و اینترنتی در زندان فعال شده تا ارتباط آنان با بیرون و رسانه‌ها مسدود شود.

#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

خانواده‌های زندانیان زیر اعدام امروز مقابل مجلس تجمع کردند و با شعارهای «نه به اعدام» و «اعدام نکنید» خواستار توقف فوری حکم‌های مرگ و رعایت حقوق انسانی شدند.
اما این اعتراض مسالمت‌آمیز با حمله نیروهای انتظامی و استفاده از باتوم مواجه شد، نشان‌دهنده بی‌اعتنایی سیستم به صدای انسان‌ها و خانواده‌های دردمند است.

زندانیان زیر حکم اعدام در واحد ۲ زندان قزلحصار، یک هفته است که در اعتصاب غذا به سر می‌برند و از این طریق صدایشان را به گوش مردم ایران و جهان رسانده‌اند.

روز گذشته متنی با عنوان «وصیت نامه زندانیان قزل‌حصار» در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد و از این طریق از مردم دعوت شد تا از زندانیان حمایت کنند.

«به نام خدا

مردم عزیز کشورم دوستان، آشنایان اکنون که ما داریم این وصیت نامه را تنظیم می‌کنیم زنده‌ایم اما در انتظار مردن، الآن همه ما نفس می‌کشیم و روح در جانمان است.

اما امروز به شما نیاز داریم نه آن روز که برای فاتحه سر مزارمان بیایید اگر مراسمی برای ما قراره باشه حضور شما در تاریخ تعیین شده جلوی مجلس است.

ما نمی‌خواهیم به خاک سپاریمان بیایید تا زنده‌ایم به یاریمان بیایید.»

این زندانیان امیدشان به مردم و رسانه‌ها است. زندانیانی که غالبا از اقشار محروم جامعه هستند و در اثر فقر و بی‌عدالتی در مسیری قرار گرفتند... اما جزای آن‌ها نباید مرگ باشد. آن‌ها باید فرصت زندگی داشته باشند و فرصت برابر با اقشار برخوردار جامعه.

#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا


@Tavaana_TavaanaTech

«نه به اعدام» چرا مجرمانه‌ترین شعار و نفسِ جنایت است؟
در حمایت از زندانیان اعتصابی بند ۲ قزل‌حصار
✍️سعید ماسوری

سعید ماسوری، زندانی سیاسی در زندان قزل‌حصار، در یادداشتی با عنوان «چرا مجرمانه‌ترین شعار و نفسِ جنایت است؟» از داخل زندان، به ممنوعیت شعار «نه به اعدام» پرداخته و آن را نشانه‌ای از ترسِ حکومت از فریادِ حقِ حیات دانسته است. او می‌نویسد که در نظام استبدادی، مخالفت با اعدام نه فقط یک اعتراض انسانی، بلکه تهدیدی برای تمامی سازوکار سرکوب است؛ چراکه «نه به اعدام» به‌معنای آغازِ گفتنِ «نه»‌های بزرگ‌تر به تبعیض، فقر، بی‌عدالتی و دیکتاتوری  است.

متن این بیانیه به شرح زیر است:

ممنوعیت و مجرمانه بودن شعار «نه به اعدام» بدین‌خاطر است که این شعار، روی دیگرِ آن حقِ حیات است!!
ولی از نگاه حکومت استبدادی، از کجا معلوم که کسی که امروز به اعدام «نه» می‌گوید و آن را فریاد می‌زند، با به‌دست آوردن آن، «نه به تبعیض»، «نه به بی‌عدالتی»، «نه به گرانی و فقر»، «نه به فساد و رانت‌خواری» و «نه به دیکتاتوری» را هم سر ندهد؟؟
حکومت با این شعار که «چون صد آید، نود هم پیش ماست» بر این باور است که اگر اجازه‌ی مبارزه حتی برای «حقِ حیات» را به کسی ندهد، هیچ حقِ دیگری به‌طور جدی قابلِ مطالبه نیست و می‌تواند نادیده گرفته و سرکوب کند.
در زندان‌های این حکومتِ اعدامی، وقتی احکام اعدام صادر می‌گردد و مردمان گروه‌گروه در صف و نوبت اعدام قرار می‌گیرند، جلو و عقب انداختن تاریخ اجرای حکم فقط و فقط به دلخواه و میلِ حکومت و قوه‌ی قضائیه‌ی آن است و با همین حربه، زندانیان و خانواده‌های آنان را تهدید می‌کنند تا دست از پا خطا نکنند. بدین‌صورت، فرصتِ هر روز زنده‌ماندن و زندگیِ یک زندانی را دستمایه‌ی «اقتدار» خود قرار داده، نمرودگونه و فرعون‌وار لافِ «أناالحق» می‌زنند؛ چرا که می‌توانند چند روز زنده‌بودن را به کسی بدهند و از کسی سلب کنند!!!
اینکه روزانه گروه‌گروه زندانیان را به پای چوبه‌های دار می‌برند، برخی را می‌کشند و برخی را برمی‌گردانند (به اسم مهلت‌دادن)، دقیقاً همان «توهمِ خدایی‌داشتن» است و لابد مردمان را هم بردگان و قربانیانی می‌دانند که حیات و زندگیشان در دستانِ آن‌هاست!
هم‌وطنانِ شریفِ ایران!!
حال شما قضاوت کنید!
آیا فریاد «نه به اعدام» از سوی زندانیانی که همه در صفِ اعدام هستند، و کمترین اعتراض و اعتصاب، مصداقِ تخلف در زندان بوده و نتیجه‌اش تسریعِ «اعدام» و به‌دارکشیده‌شدن خواهد بود، آیا چیزی غیر از جسارت و قهرمانی است؟؟؟
اینان «زندگی» و «زیستنِ شرافتمندانه» را چنان عاشق‌اند که حاضرند برای آن بمیرند — تا شاید این حقِ زندگی را، اگر نه برای خودشان، حداقل برای «دیگرانی» بعد از خود، تبدیل به حقِ مسلم و در دسترس کنند و کسی نتواند از آن‌ها بگیرد.
ولی از سوی دیگر، این پاسدارانِ شقاوت و سنگ‌دلی به اعدام‌های دست‌جمعی و گروه‌گروه روی آورده‌اند تا هم این قهرمانانِ سرشار از زندگی را بکشند، و هم با ایجادِ ترسِ ناشی از این کشتار و اعدام‌ها، شهامتِ مطالبه‌ی هر حقِ دیگری را هم در دلِ هر کسِ دیگر پیشاپیش بمیرانند.
فلذا بر ما و بر هر ایرانیِ منصف و شرافتمندی است که، حتی برای امکانِ مطالبه‌ی هر حقی (حتی برای خودمان)، با همه‌ی توان و هر وسیله‌ای که در اختیار داریم، به جنبشِ «نه به اعدام» پیوسته و از زندانیانِ محکوم به اعدامی که با شعارِ نه به اعدام، طناب‌های داری را که دیر یا زود بر گردنِ تک‌تکِ ما خواهد بود ولی آن‌ها بر گردنِ خود محکم کرده‌اند، حمایت کنیم!
و خوشا به حال مردمانی که به‌اصطلاح «مجرمان و گناهکارانشان» هم از این تبارند.
«نه به اعدام»
درود بر حامیانِ نه به اعدام
زنده‌باد آزادی
سعید ماسوری – زندانِ قزل‌حصار
مهرماه ۱۴۰۴

سعید ماسوری، از قدیمی‌ترین زندانیان سیاسی است که در حال‌گذراندن بیست و پنجمین سال حبس خود است. او در طی این دوران، شاهد اعدام‌های بسیاری بوده است. آقای ماسوری از اعضای کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام است.

#سعید_ماسوری #نه_به_اعدام #بیانیه #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

تصاویری دیگر از راهپیمایی خانواده‌های زندانیان زیر حکم اعدام در برابر مجلس شورای اسلامی

خانواده‌های زندانیان زیر اعدام امروز مقابل مجلس تجمع کردند و با شعارهای «نه به اعدام» و «اعدام نکنید» خواستار توقف فوری حکم‌های مرگ و رعایت حقوق انسانی شدند.
اما این اعتراض مسالمت‌آمیز با حمله نیروهای انتظامی و استفاده از باتوم مواجه شد، نشان‌دهنده بی‌اعتنایی سیستم به صدای انسان‌ها و خانواده‌های دردمند است.

زندانیان زیر حکم اعدام در واحد ۲ زندان قزلحصار، یک هفته است که در اعتصاب غذا به سر می‌برند و از این طریق صدایشان را به گوش مردم ایران و جهان رسانده‌اند.

روز گذشته متنی با عنوان «وصیت نامه زندانیان قزل‌حصار» در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد و از این طریق از مردم دعوت شد تا از زندانیان حمایت کنند.

«به نام خدا

مردم عزیز کشورم دوستان، آشنایان اکنون که ما داریم این وصیت نامه را تنظیم می‌کنیم زنده‌ایم اما در انتظار مردن، الآن همه ما نفس می‌کشیم و روح در جانمان است.

اما امروز به شما نیاز داریم نه آن روز که برای فاتحه سر مزارمان بیایید اگر مراسمی برای ما قراره باشه حضور شما در تاریخ تعیین شده جلوی مجلس است.

ما نمی‌خواهیم به خاک سپاریمان بیایید تا زنده‌ایم به یاریمان بیایید.»

این زندانیان امیدشان به مردم و رسانه‌ها است. زندانیانی که غالبا از اقشار محروم جامعه هستند و در اثر فقر و بی‌عدالتی در مسیری قرار گرفتند... اما جزای آن‌ها نباید مرگ باشد. آن‌ها باید فرصت زندگی داشته باشند و فرصت برابر با اقشار برخوردار جامعه.

#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا


@Tavaana_TavaanaTech

تصاویری دیگر از راهپیمایی خانواده‌های زندانیان زیر حکم اعدام در برابر مجلس شورای اسلامی

خانواده‌های زندانیان زیر اعدام امروز مقابل مجلس تجمع کردند و با شعارهای «نه به اعدام» و «اعدام نکنید» خواستار توقف فوری حکم‌های مرگ و رعایت حقوق انسانی شدند.
اما این اعتراض مسالمت‌آمیز با حمله نیروهای انتظامی و استفاده از باتوم مواجه شد، نشان‌دهنده بی‌اعتنایی سیستم به صدای انسان‌ها و خانواده‌های دردمند است.

زندانیان زیر حکم اعدام در واحد ۲ زندان قزلحصار، یک هفته است که در اعتصاب غذا به سر می‌برند و از این طریق صدایشان را به گوش مردم ایران و جهان رسانده‌اند.

روز گذشته متنی با عنوان «وصیت نامه زندانیان قزل‌حصار» در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد و از این طریق از مردم دعوت شد تا از زندانیان حمایت کنند.

«به نام خدا

مردم عزیز کشورم دوستان، آشنایان اکنون که ما داریم این وصیت نامه را تنظیم می‌کنیم زنده‌ایم اما در انتظار مردن، الآن همه ما نفس می‌کشیم و روح در جانمان است.

اما امروز به شما نیاز داریم نه آن روز که برای فاتحه سر مزارمان بیایید اگر مراسمی برای ما قراره باشه حضور شما در تاریخ تعیین شده جلوی مجلس است.

ما نمی‌خواهیم به خاک سپاریمان بیایید تا زنده‌ایم به یاریمان بیایید.»

این زندانیان امیدشان به مردم و رسانه‌ها است. زندانیانی که غالبا از اقشار محروم جامعه هستند و در اثر فقر و بی‌عدالتی در مسیری قرار گرفتند... اما جزای آن‌ها نباید مرگ باشد. آن‌ها باید فرصت زندگی داشته باشند و فرصت برابر با اقشار برخوردار جامعه.

#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا


@Tavaana_TavaanaTech

عدالت با مرگ برقرار نمی‌شود

✍️ مریم یحیوی

افزایش نگران‌کننده‌ی صدور و اجرای احکام اعدام، به‌خصوص در زندان قزل‌حصار، بار دیگر نگاه‌ها را متوجه پیوند میان خشونت ساختاری، فقر و سیاست کیفری در ایران کرده است. در این ساختار، اعدام نه صرفاً یک مجازات قضایی، بلکه بخشی از سازوکار کنترل اجتماعی و حفظ نظم موجود است؛ نظمی که بر پایه‌ی سرکوب، تبعیض و ترس بنا شده است.

بخش عمده‌ای از محکومان به اعدام از میان طبقات فرودست و حاشیه‌نشین جامعه هستند؛ کسانی که بیشتر قربانی شرایط نابرابر اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی‌اند تا عامل آن. در چنین بسترهایی، «جرم» اغلب حاصل انتخاب آگاهانه‌ی فردی نیست، بلکه پیامد اجتناب‌ناپذیر فقر، تبعیض و فقدان فرصت‌های برابر است. از این‌رو، مجازات مرگ نه عادلانه است و نه بازدارنده؛ تنها تکرار همان چرخه‌ی خشونت و نابرابری‌ست که آن جرم را زاده است.

اعتصاب غذای ۱۵۰۰ زندانی غیرسیاسی در واحد ۲ زندان قزل‌حصار و تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» — که اکنون بیش از ۹۰ هفته در ۵۲ زندان کشور جریان دارد و از دل زندان قزل‌حصار شکل گرفت — یادآور این واقعیت است که مخالفت با اعدام، واکنشی صرفاً انسانی نیست، بلکه پاسخی آگاهانه به سیاست‌هایی‌ست که حذف انسان را جایگزین اصلاح اجتماعی کرده است.

در نگرش عدالت‌محور، مجازات باید فرصتی برای ترمیم رابطه‌ی فرد و جامعه باشد، نه پایانی بر آن. عدالت واقعی زمانی معنا دارد که به انسان امکان جبران، رشد و بازگشت داده شود. اعدام این امکان را به‌کلی نابود می‌کند و خود در تضاد کامل با مفهوم عدالت قرار می‌گیرد.

اصرار بر مجازات مرگ، به‌ویژه در ابعاد گسترده، بیش از هر چیز گواه ناتوانی یک ساختار در مواجهه با ریشه‌های جرم است. جامعه‌ای که مسیر اصلاح را کنار گذاشته و تنها به حذف متوسل می‌شود، خشونت را از سطح فردی به سطح نهادی ارتقا می‌دهد.

صدایی که از دل زندان قزل‌حصار برخاسته، صدای هشدار است؛ هشداری علیه روندی ضدانسانی که نباید نادیده گرفته شود. وظیفه‌ی اخلاقی، انسانی و مدنی تمامی وجدان‌های بیدار است که در برابر این خشونت سازمان‌یافته سکوت نکرده و خواست لغو احکام اعدام را به مطالبه‌ای جدی و ضروری در سطح جامعه بدل سازند.

نه به اعدام، آری به زندگی
نه به خشونت ساختاری، آری به عدالت ترمیمی


#مریم_یحیوی
#نه_به_اعدام
#از_قزلحصار_بگو
#زندان_قزلحصار
#سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_استبداد
#نه_به_دیکتاتوری
#نه_به_خشونت #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

حمایت بیش از ۸۰۰ چهره هنری، فرهنگی، سیاسی از خواست زندانیان اعتصابی قزلحصار و در اعتراض به گسترش اعدام در ایران


«اعدام پایان عدالت است

در روزهایی که جامعه ایران درگیر عمیق‌ترین بحران‌های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی است، جمهوری اسلامی به‌جای پاسخ‌گویی به ریشه‌های این بحران‌ها، سیاست اعدام را با شدتی بی‌سابقه به ابزار کنترل و سرکوب بدل کرده است.
موج گسترده‌ی اجرای احکام مرگ، به‌ویژه در زندان قزلحصار، نشانه‌ی فروپاشی اخلاقی و حقوقی نظام قضایی و بی‌اعتنایی آشکار به کرامت انسانی است.

بیش از یک سال است که کارزار مدنی و شجاعانه‌ی «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» از درون قزلحصار آغاز شده؛ حرکتی خودجوش از زندانیان سیاسی که هر هفته با اعتصاب غذا علیه فرهنگ مرگ اعتراض می‌کنند. در واکنش به موج تازه‌ی اعدام‌ها، گروهی از زندانیان بند دو قزلحصار (زندانیان غیرسیاسی) با دوختن لب‌های خود و اعتصاب غذا، صدای اعتراض‌شان را به جامعه ایران و جهان رساندند. گزارش‌ها از وخامت حال تعدادی از آنان و انتقال به بهداری زندان حکایت داشت.
اکنون آنها در ازای وعده مقامات قضائی در خصوص تعلیق شش ماهه اجرای حکم اعدام، اعتصاب غذای‌شان را به صورت موقت و مشروط متوقف کرده‌اند. 

ما اعلام می‌کنیم: مسئولیت کامل جان، سلامت و امنیت این زندانیان بر عهده جمهوری اسلامی ایران است.
سیاست اعدام نه اجرای عدالت، که تداوم خشونت سازمان‌یافته و اعترافی به ناتوانی در اصلاح اجتماعی است. در جامعه‌ای گرفتار فقر، تبعیض و فساد، گسترش احکام مرگ نشانه‌ی اقتدار نیست، بلکه اعتراف به شکست قانون و اخلاق است.

اعدام در ذات خود نفی کرامت انسانی و انکار حق حیات است. هیچ نظامی، حتی با استناد به دین یا قانون، حق ندارد جان انسان‌ها را به ابزار سیاست و کنترل اجتماعی بدل کند. در حالی که بسیاری از کشورهای جهان با تکیه بر حقوق بشر اعدام را لغو کرده‌اند، تداوم آن در ایران نشانه‌ی انزوا و درماندگی نظامی است که از گفت‌وگو با جامعه خود عاجز مانده است.

ما از مردم ایران، اندیشمندان، وکلا، هنرمندان و کنشگران مدنی در داخل و خارج کشور می‌خواهیم در برابر این روند ضدانسانی سکوت نکنند. اکنون وظیفه اخلاقی و مدنی ماست که با هر ابزار مسالمت‌آمیز برای توقف و لغو مجازات اعدام در ایران بکوشیم.

همچنین از تمام نهادهای بین المللی حقوق بشری، آزادیخواهان و عدالت طلبان جهان می‌خواهیم در برابر گسترش اعدام‌ها در ایران واکنشی قاطع نشان دهند.

جمهوری اسلامی باید بداند که ادامه‌ی این خشونت دولتی نه مشروعیتی می‌آفریند و نه امنیتی پایدار؛ بلکه نفرت، خشم و گسست اجتماعی را ژرف‌تر می‌کند و اعتماد عمومی را نابود می‌سازد.

ما، به نام وجدان انسانی، اعلام می‌کنیم:
اعدام با عدالت مناسبتی ندارد. اعدام پایان عدالت است. نه به اعدام.
زندگی را پاس بداریم؛ صدای زندانیان قزلحصار باشیم.»

ابوالفضل قدیانی، ترانه علیدوستی، نرگس محمدی، آسیه امینی، آتنا دائمی، آرش صادقی، مهدی محمودیان، کیوان صمیمی، جعفر پناهی، اسفندیار منفردزاده، خشایار سفیدی، پرستو فروهر، هانا کامکار، شهریار آهی، علی افشاری، مصطفی تاجزاده، سعید مدنی، ویدا ربانی، عبدالله مومنی و عالیه مطلب‌زاده از جمله امضاکنندگان این بیانیه هستند.


ـ لازم به ذکر است، اعتصاب زندانیان با وعده شفاهی توقف شش ماهه اعدام‌ها موقتا به پایان رسیده است، زندانیان در تماس با ما گفته‌اند که به وعده مقامات جمهوری اسلامی اعتماد چندانی ندارند و در صورت از سر گیری اعدام‌ها، آن‌ها دوباره به اعتراض خود ادامه خواهند داد.

#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #بیانیه #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

مرگ یک زندانی قزل‌حصار بر اثر اهمال در رسیدگی درمانی

به‌گزارش یک منبع مطلع از داخل زندان قزل‌حصار، «حسن صحرایی»، زندانی حدود ۵۴ ساله و از محکومان مواد مخدر در واحد چهار، بند ۲۰، سالن ۱ این زندان، پس از چند روز بی‌حالی و کاهش شدید وزن، جان خود را از دست داده است.
به گفته‌ی این منبع، صحرایی هفته گذشته در حالی به بهداری منتقل شد که توان راه رفتن نداشت و دستگاه فشار خون، عددی برای فشار او نشان نمی‌داد. چند روز پیش‌تر نیز هنگام مراجعه به بهداری، فشار خون او «شش روی چهار» ثبت شده بود و پزشک زندان برایش سرم و آزمایش ساده‌ای تجویز کرده بود.
با وجود این، در آزمایش اولیه مورد خاصی مشاهده نشد. بنا بر این گزارش آقای صحرایی، او طی چند روز حدود ۲۰ کیلوگرم از وزنش را از دست داده بود. (آنقدر نحیف شده بود که وزنش به چهل و چند کیلو رسیده بود)
در نهایت هفته گذشته پس از وخامت حالش، به بیمارستانی در کرج اعزام شد اما چند روز بعد خبر رسید که در همان بیمارستان جان باخته است.
این منبع تأکید کرد که مسئولیت مرگ حسن صحرایی متوجه مسئولان زندان قزل‌حصار، سازمان زندان‌ها و قوه قضاییه است.
او افزود مسولان جان زندانیان اتهاماتی همچون مواد مخدر و سایر جرایم عمومی را نادیده می‌گیرند چون این انسان‌ها برای آن‌ها فاقد اهمیت هستند. آن‌ها غالبا از اقشار ضعیف و محروم جامعه بوده‌اند که این محرومیت در زندان هم تداوم یافته است.


#از_قزلحصار_بگو #حسن_صحرایی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

قطع زودهنگام تلفن‌های زندان قزل‌حصار و اعتراض زندانیان


به گزارش منابع داخل زندان قزل‌حصار، چند وقتی است که تلفن‌های این زندان هر شب رأس ساعت ۸ شب به بهانه «ساعت خاموشی» قطع می‌شود؛ اقدامی که برخلاف رویه معمول در دیگر زندان‌های کشور است و باعث اعتراض گسترده زندانیان شده است.

در حالی که در سایر زندان‌های ایران تلفن‌ها معمولاً تا ساعت ۲۱ (۹ شب) فعال هستند و پس از آن قطع می‌شوند، در زندان قزل‌حصار یک ساعت زودتر ارتباط‌ها قطع می‌شود. این تصمیم به‌ویژه در واحد چهار قزل‌حصار که محل نگهداری زندانیان کارگری است، مشکلات فراوانی ایجاد کرده است. بسیاری از زندانیان این واحد تا حوالی ساعت چهار بعدازظهر در محل کار حضور دارند و تنها فرصت تماس آنان با خانواده‌ها در ساعات شب است. با توجه به تعداد زیاد زندانیان در هر سالن (حدود ۵۰۰ نفر) و محدود بودن تلفن‌ها، بسیاری از آنان حتی به نوبت تماس خود نمی‌رسند.

علاوه بر آن، خانواده‌های زندانیان که اغلب در طول روز مشغول کار هستند، تنها در ساعات شب امکان پاسخ‌گویی به تماس عزیزانشان را دارند. قطع زودهنگام تلفن‌ها عملاً این تنها راه ارتباطی را از بین برده است.

بنابر گزارش‌ها، مسئول فنی تلفن‌های زندان (از شرکت آسیاتک) روز سه‌شنبه ۲۲ مهرماه علت این اقدام را «دستور از بالا» اعلام کرده و گفته است که این تصمیم مستقیماً از سوی مسئولان بالادستی ابلاغ شده است.

به گفته زندانیان، این تصمیم نه به‌دلیل مشکل فنی، بلکه اقدامی عامدانه برای محدودسازی ارتباط زندانیان با بیرون از زندان تلقی می‌شود. آنان خواستار بازگرداندن زمان تماس‌ها به روال سابق، یعنی تا ساعت ۹ شب، شده‌اند.

#از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

مرگ یک زندانی به نام بهمن کرملو در زندان قزلحصار بر اثر بی‌توجهی مسئولان زندان

به گزارش منابع مطلع، بهمن کرملو، زندانی ۵۰ ساله متهم به جرایم مرتبط با مواد مخدر، روز شنبه ۱۰ آبان در زندان قزلحصار، واحد چهار بند ۲۰ سالن ۱، بر اثر ایست قلبی جان خود را از دست داد.

این زندانی از مدتی پیش از مشکلات قلبی رنج می‌برد. وی در کارخانجات داخل زندان قزلحصار مشغول به کار بود، اما با وجود آن‌که پزشک زندان او را برای ویزیت احضار کرده بود، به دلیل محدودیت‌های اعمال‌شده از سوی مسئول کارخانجات، نتوانست به بهداری مراجعه کند.

بر اساس گزارش‌ها، مسئول کارخانجات به زندانیان هشدار داده بود که در صورت غیبت از محل کار حتی برای مراجعه به پزشک، مجوز کار آن‌ها لغو شده و به واحدهای فاقد کارخانجات منتقل خواهند شد. این موضوع موجب می‌شد زندانیان برای تأمین هزینه‌های خود و خانواده‌هایشان از مراجعه به پزشک خودداری کنند.

بهمن کرملو در روزهای گذشته چندین بار در نوبت عصر به بهداری مراجعه کرده و پس از انجام نوار قلب توسط پرستار، جهت ویزیت در ساعات اداری به پزشک ارجاع داده شده بود. اما محدودیت‌های اعمال‌شده از سوی مسئول کارخانجات، مانع از مراجعه او در زمان تعیین‌شده شد و سرانجام بر اثر ایست قلبی جان باخت.

منابع مطلع تأکید می‌کنند که مسئولیت مرگ این زندانی متوجه مدیر زندان قزلحصار، معاون سلامت، مدیر داخلی و مدیر بند ۲۰ است که نسبت به وضعیت جسمی زندانیان، به‌ویژه زندانیان با اتهامات مواد مخدر، بی‌تفاوتی و تبعیض آشکار نشان می‌دهند.

در بسیاری از زندان‌های کشور از جمله قزلحصار، زندانیان به اجبار یا تحت فشار اقتصادی به کار(بیگاری) در کارگاه‌ها و کارخانه‌های وابسته به نهادهای امنیتی و نظامی، به‌ویژه سپاه پاسداران، گمارده می‌شوند. این زندانیان در ازای دستمزدی ناچیز و گاه کمتر از هزینه یک وعده غذا، به کارهای سنگین، صنعتی و طاقت‌فرسا وادار می‌شوند.

زندانیانی که برای تأمین حداقل نیاز خود به «سالن کارگری» منتقل می‌شوند. این ساختار استثماری به‌گونه‌ای طراحی شده که زندانی میان دو انتخاب ناگزیر قرار گیرد: کار طاقت‌فرسا با دستمزدی اندک، یا محرومیت از ابتدایی‌ترین امکانات برای زنده‌ماندن!

کرم‌لو که بیش از ۱۴ سال را در زندان سپری کرده بود، به گفته هم‌بندی‌هایش، تا آخرین روزهای عمرش برای تأمین نیازهای ابتدایی خود کار می‌کرد.

این حادثه در حالی رخ می‌دهد که قزلحصار در سال‌های اخیر شاهد مرگ‌های مکرر زندانیان بر اثر بی‌توجهی پزشکی و شرایط غیرانسانی بوده است. فعالان حقوق بشر خواستار پاسخ‌گویی قوه قضاییه و سازمان زندان‌ها در قبال این مرگ‌های قابل پیشگیری شده‌اند.

#بهمن_کرملو #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

تهدید به مرگ زندانیان سیاسی واحد ۴ زندان قزلحصار، توسط زندانیان جرایم قتل سالن ۱۹ واحد ۴

خبر رسیده به آموزشکده توانا حاکی از این است که فردی به نام میراحمد نیازی (معروف به ملا)، وکیل بند سالن ۱۹ واحد ۴ زندان قزل‌حصار، زندانیان سیاسی واحد ۴ قزلحصار را به مرگ تهدید کرده است.
زندانیان جرایم قتل سالن ۱۹، غالبا زندانیانی هستند که چیزی برای از دست دادن ندارند، در قبال دریافت پول یا تامین مواد مخدر ممکن است دست به هر کاری بزنند.
خبرهایی از داخل همان واحد ۱۹ مبنی بر پول دادن به چند نفر از زندانیان برای قتل زندانیان سیاسی رسیده است که بسیار نگران‌کننده است.

چرا این افراد خطرناک باید در مجاورت سالن زندانیان سیاسی باشند؟ زندانیان سیاسی حتی برای رفت‌وآمد به بهداری زندان، احساس امنیت نمی‌کنند. تهدید به قتل زندانیان سیاسی بدون هماهنگی یا دستور مسئولان زندان اتفاق نمی‌افتد و هر اتفاقی برای زندانیان سیاسی بیفتد، مسئولان زندان قزلحصار باید پاسخگوی آن باشند.

ما پیش‌تر نیز شاهد فاجعه‌ی تلخ قتل علیرضا شیرمحمدعلی بودیم که مسئولان زندان اوین او را در سالن زندانیان خطرناک قرار داده بودند و به شکل فجیعی توسط یک زندانی شرور به قتل رسید.

با توجه به کینه‌ای که مسئولان زندان و نهادهای اطلاعاتی از زندانیان سیاسی دارند، بعید نیست که باز نقشه قتل زندانیان سیاسی را در سر داشته باشند.

این خبر هشداری جدی است به مسئولان زندان قزلحصار است. هر اتفاقی برای زندانیان سیاسی بیفتد، فعالان حقوق بشر از چشم مسئولان قزل‌حصار خواهند دید و پرونده آن‌ها نزد مردم آزادی‌خواه ایران، سنگین‌تر خواهد شد.

#از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech