مرگ وجدان خطرناک‌تر است یا طناب دار؟
چرا قتل حکومتی در جمهوری اسلامی عادی شده؟
پیام همراهان
هر روز در گوشه‌ای از ایران، انسانی بی‌صدا اعدام می‌شود؛ بدون محاکمه‌ی عادلانه، بدون دفاع، و اغلب بی‌نام. خبر کوتاه است: «سحرگاه امروز چند زندانی در فلان زندان اعدام شدند.» همین. گویی جان انسان، دیگر ارزشی ندارد.
طبق گزارش سازمان عفو بین‌الملل در سال ۲۰۲۵، شمار اعدام‌ها در ایران از مرز هزار نفر گذشته است؛ بسیاری از قربانیان معترضان، فعالان مدنی، و اقلیت‌های قومی و مذهبی‌اند. اعدام دیگر ابزار عدالت نیست؛ ابزار ترساندن است.
طناب دار، ابزار حکومت است، اما خطرناک‌تر از آن، مرگ وجدان جامعه است. وقتی هر بار خبر مرگ را می‌خوانیم و خاموش می‌مانیم، عادت می‌کنیم، و وجدان‌مان آرام آرام فرو می‌پاشد. حکومت‌هایی که از صدای مردم می‌ترسند، عدالت را در دار می‌جویند و قدرت را در حذف مخالف می‌بینند.
فاجعه تنها در کشتن نیست؛ در عادت کردن ماست. اعدام تن را می‌کشد، اما سکوت، روح جامعه را. اگر امروز چشم بر این جنایت ببندیم، فردا ممکن است هر کسی که صدای اعتراضش را بلند کند، قربانی همان سکوت شود. هر بار که بی‌تفاوت می‌گذریم، حکومت پیام خود را تثبیت می‌کند: «ساکت بمان، وگرنه نوبت تو هم خواهد رسید.»
اما هنوز می‌توان این چرخه را شکست: با نوشتن، بازنشر نام قربانیان، امضای طومارهای بین‌المللی، و آموزش نسل جوان درباره حق زندگی. هر صدا، شکافی است در دیوار ترس.
کشتن انسان‌ها در جمهوری اسلامی نباید عادی شود.
هر طناب دار، نه فقط حلقه‌ای بر گردن یک انسان، که زنگ هشداری است بر وجدان همه‌ی ما.
بیایید پژواک صدای زندانیان قزلحصار باشیم و نگذاریم طناب دار، صدای این اعتراض‌ها را خاموش کند.
#اعدام_عادی_نشود
#زندگی_حق_است
#حق_حیات #نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
چرا قتل حکومتی در جمهوری اسلامی عادی شده؟
پیام همراهان
هر روز در گوشه‌ای از ایران، انسانی بی‌صدا اعدام می‌شود؛ بدون محاکمه‌ی عادلانه، بدون دفاع، و اغلب بی‌نام. خبر کوتاه است: «سحرگاه امروز چند زندانی در فلان زندان اعدام شدند.» همین. گویی جان انسان، دیگر ارزشی ندارد.
طبق گزارش سازمان عفو بین‌الملل در سال ۲۰۲۵، شمار اعدام‌ها در ایران از مرز هزار نفر گذشته است؛ بسیاری از قربانیان معترضان، فعالان مدنی، و اقلیت‌های قومی و مذهبی‌اند. اعدام دیگر ابزار عدالت نیست؛ ابزار ترساندن است.
طناب دار، ابزار حکومت است، اما خطرناک‌تر از آن، مرگ وجدان جامعه است. وقتی هر بار خبر مرگ را می‌خوانیم و خاموش می‌مانیم، عادت می‌کنیم، و وجدان‌مان آرام آرام فرو می‌پاشد. حکومت‌هایی که از صدای مردم می‌ترسند، عدالت را در دار می‌جویند و قدرت را در حذف مخالف می‌بینند.
فاجعه تنها در کشتن نیست؛ در عادت کردن ماست. اعدام تن را می‌کشد، اما سکوت، روح جامعه را. اگر امروز چشم بر این جنایت ببندیم، فردا ممکن است هر کسی که صدای اعتراضش را بلند کند، قربانی همان سکوت شود. هر بار که بی‌تفاوت می‌گذریم، حکومت پیام خود را تثبیت می‌کند: «ساکت بمان، وگرنه نوبت تو هم خواهد رسید.»
اما هنوز می‌توان این چرخه را شکست: با نوشتن، بازنشر نام قربانیان، امضای طومارهای بین‌المللی، و آموزش نسل جوان درباره حق زندگی. هر صدا، شکافی است در دیوار ترس.
کشتن انسان‌ها در جمهوری اسلامی نباید عادی شود.
هر طناب دار، نه فقط حلقه‌ای بر گردن یک انسان، که زنگ هشداری است بر وجدان همه‌ی ما.
بیایید پژواک صدای زندانیان قزلحصار باشیم و نگذاریم طناب دار، صدای این اعتراض‌ها را خاموش کند.
#اعدام_عادی_نشود
#زندگی_حق_است
#حق_حیات #نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
❤15👍7💔1
تصاویر دیگری از ادامه اعتصاب غذای زندانیان در قزلحصار؛ پنجمین روز اعتراض و درخواست لغو احکام اعدام
امروز جمعه ۲۵ مهرماه ۱۴۰۴، زندانیان واحد ۲ زندان قزلحصار کرج در پنجمین روز اعتصاب غذای خود به سر می‌برند. این زندانیان که از روز ۲۱ مهرماه دست به اعتصاب زده‌اند، خواستار لغو مجازات اعدام یا دست‌کم تبدیل احکام به یک درجه تخفیف شده‌اند و وضعیت جسمی‌شان رو به وخامت گزارش شده است.
این زندانیان که اکثراً در پرونده‌های مرتبط با مواد مخدر محکوم به احکام شدید از جمله اعدام شده‌اند، اعلام کرده‌اند که اعتصاب را در اعتراض به تلاش برای اجرای قریب‌الوقوع دست‌کم ۱۶ حکم اعدام آغاز کرده‌اند.
از روز گذشته مسئولان زندان اقدام به فعال‌سازی دستگاه‌های «جمر» (ایجاد اختلال در امواج ارتباطی) کرده‌اند تا ارتباط زندانیان با خانواده‌ها و رسانه‌ها قطع یا محدود شود. زندانیان و خانواده‌ها هشدار داده‌اند که ادامه اعتصاب و قطع ارتباط می‌تواند به بروز بحران انسانی و فقدان مراقبت‌های پزشکی منجر شود.
لازم به ذکر است، روز گذشته معاون دادستان تهران، حسین‌زاده، در جلسه با نمایندگان بندهای واحد ۲، ضمن تهدید آنها به پرونده‌سازی و آزار و اذیت، گفت اگر به اعتصاب خاتمه دهید، تا یه ماه اجرای احکام را متوقف می‌کنیم و بعد از آن ماهی دو بار و هر بار سی نفر را اعدام می‌کنیم!!
زندانیان واحد ۲ غالبا از سر فقر و مشکلات معیشتی سراغ کار غیرقانونی رفتند. اعدام مجازاتی بازدارنده نیست و منجر به کاهش نرخ ارتکاب جرایم نیست. حکومت به جای حل مسائل اصلی از جمله فقر و بی‌عدالتی، صورت مسأله را پاک می‌کند!
#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
امروز جمعه ۲۵ مهرماه ۱۴۰۴، زندانیان واحد ۲ زندان قزلحصار کرج در پنجمین روز اعتصاب غذای خود به سر می‌برند. این زندانیان که از روز ۲۱ مهرماه دست به اعتصاب زده‌اند، خواستار لغو مجازات اعدام یا دست‌کم تبدیل احکام به یک درجه تخفیف شده‌اند و وضعیت جسمی‌شان رو به وخامت گزارش شده است.
این زندانیان که اکثراً در پرونده‌های مرتبط با مواد مخدر محکوم به احکام شدید از جمله اعدام شده‌اند، اعلام کرده‌اند که اعتصاب را در اعتراض به تلاش برای اجرای قریب‌الوقوع دست‌کم ۱۶ حکم اعدام آغاز کرده‌اند.
از روز گذشته مسئولان زندان اقدام به فعال‌سازی دستگاه‌های «جمر» (ایجاد اختلال در امواج ارتباطی) کرده‌اند تا ارتباط زندانیان با خانواده‌ها و رسانه‌ها قطع یا محدود شود. زندانیان و خانواده‌ها هشدار داده‌اند که ادامه اعتصاب و قطع ارتباط می‌تواند به بروز بحران انسانی و فقدان مراقبت‌های پزشکی منجر شود.
لازم به ذکر است، روز گذشته معاون دادستان تهران، حسین‌زاده، در جلسه با نمایندگان بندهای واحد ۲، ضمن تهدید آنها به پرونده‌سازی و آزار و اذیت، گفت اگر به اعتصاب خاتمه دهید، تا یه ماه اجرای احکام را متوقف می‌کنیم و بعد از آن ماهی دو بار و هر بار سی نفر را اعدام می‌کنیم!!
زندانیان واحد ۲ غالبا از سر فقر و مشکلات معیشتی سراغ کار غیرقانونی رفتند. اعدام مجازاتی بازدارنده نیست و منجر به کاهش نرخ ارتکاب جرایم نیست. حکومت به جای حل مسائل اصلی از جمله فقر و بی‌عدالتی، صورت مسأله را پاک می‌کند!
#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
❤25💔4🕊3
Forwarded from گفت‌وشنود
عکسی از اعتصاب غذای زندانیان واحد ۲ قزلحصار
🔹️روی برگه‌ای ترجمه سوره‌ای از قرآن نوشته شده است:
هر مسلمانی که شاهد ظلمی باشد و ساکت بماند، گناهش از ظلم کننده سنگین‌تر است.
آیا دیدن ظلمی که به زندانیان می‌شود، برای مؤمنان مسئولیتی ایجاد نمی‌کند که سکوتشان را بشکنند؟
چرا مراجع و سخنرانان دینی که نسبت به موضوع حجاب حساسیت به خرج می‌دهند در خصوص سلب حق حیات واکنشی نشان نمی‌دهند؟!
🔹️در روزهای اخیر، اعتصاب غذای جمعی زندانیان زندان قزلحصار در اعتراض به موج گسترده‌ی اعدام‌ها، به یکی از صداهای خفه‌شده اما عمیق جامعه ایران بدل شده است.
این زندانیان، که بسیاری‌شان با اتهامات مرتبط با فقر، اعتیاد یا جرائم اجتماعی در بند هستند، با بدن‌های گرسنه و جان‌های فرسوده، در برابر سیاست مرگ ایستاده‌اند.
هرچند حکومت آنان را «مجرم» می‌خواند، اما آنان پیش از هر چیز انسان‌اند؛ انسان‌هایی که کرامت ذاتی‌شان با هیچ حکم قضایی از میان نمی‌رود.
در حقیقت، نظامی که فقر، تبعیض، و نابرابری ساختاری را بازتولید می‌کند، خود بستر شکل‌گیری بسیاری از آن جرائمی است که بعدها بهانه اعدام می‌شود.
رفتار جمهوری اسلامی در استفاده بی‌محابا از مجازات مرگ، نه اجرای عدالت، بلکه تداوم سیاستی است که انسان‌های به حاشیه‌‌رانده شده را «بدن‌های قابل حذف» می‌بیند؛ سیاستی که می‌کوشد با حذف فیزیکی آسیب‌دیدگان اجتماعی، چهره بحران‌زده جامعه را پنهان کند، اما در واقع، تنها بر زخم عدالت و انسانیت، خون تازه می‌ریزد.
#از_قزلحصار_بگو #نه_به_اعدام #کرامت_انسانی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
عکسی از اعتصاب غذای زندانیان واحد ۲ قزلحصار
🔹️روی برگه‌ای ترجمه سوره‌ای از قرآن نوشته شده است:
هر مسلمانی که شاهد ظلمی باشد و ساکت بماند، گناهش از ظلم کننده سنگین‌تر است.
آیا دیدن ظلمی که به زندانیان می‌شود، برای مؤمنان مسئولیتی ایجاد نمی‌کند که سکوتشان را بشکنند؟
چرا مراجع و سخنرانان دینی که نسبت به موضوع حجاب حساسیت به خرج می‌دهند در خصوص سلب حق حیات واکنشی نشان نمی‌دهند؟!
🔹️در روزهای اخیر، اعتصاب غذای جمعی زندانیان زندان قزلحصار در اعتراض به موج گسترده‌ی اعدام‌ها، به یکی از صداهای خفه‌شده اما عمیق جامعه ایران بدل شده است.
این زندانیان، که بسیاری‌شان با اتهامات مرتبط با فقر، اعتیاد یا جرائم اجتماعی در بند هستند، با بدن‌های گرسنه و جان‌های فرسوده، در برابر سیاست مرگ ایستاده‌اند.
هرچند حکومت آنان را «مجرم» می‌خواند، اما آنان پیش از هر چیز انسان‌اند؛ انسان‌هایی که کرامت ذاتی‌شان با هیچ حکم قضایی از میان نمی‌رود.
در حقیقت، نظامی که فقر، تبعیض، و نابرابری ساختاری را بازتولید می‌کند، خود بستر شکل‌گیری بسیاری از آن جرائمی است که بعدها بهانه اعدام می‌شود.
رفتار جمهوری اسلامی در استفاده بی‌محابا از مجازات مرگ، نه اجرای عدالت، بلکه تداوم سیاستی است که انسان‌های به حاشیه‌‌رانده شده را «بدن‌های قابل حذف» می‌بیند؛ سیاستی که می‌کوشد با حذف فیزیکی آسیب‌دیدگان اجتماعی، چهره بحران‌زده جامعه را پنهان کند، اما در واقع، تنها بر زخم عدالت و انسانیت، خون تازه می‌ریزد.
#از_قزلحصار_بگو #نه_به_اعدام #کرامت_انسانی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💔24👍4❤1
حمایت از زندانیان اعتصابیِ زندانِ قزلحصار
تلاش برای استیفای حقوق هر ایرانی
بیانیه جمعی از زندانیان سیاسی قزلحصار
مهر ماه امسال تا کنون با حدود ۲۰۰ اعدام، خونین‌ترین ماه برای محکومان به اعدام بوده است. بی‌جهت نیست که زندانیان واحد ۲ قزلحصار در برابر این موج اعدام‌ها دست به اعتراض و اعتصاب غذا زده‌اند؛ چرا که روزانه گروه‌گروه دوستان‌شان را به مسلخ برده و به چوبه‌دار می‌سپارند، و در چنین فضایی هر روز نوبت خود را بی‌هیچ سخنی انتظار می‌کشیدند؛ اکنون، بدین انتظار مرگ اعتراض کردند و جهانی را به همراهی خود فرا می‌خوانند.
حکومت از قضا بیشترین اعدام‌ها را درست در روز جهانی «نه به اعدام» مرتکب شد؛ این امر نشان می‌دهد که کمترین ارزشی هم برای میثاق‌های بین‌المللی قائل نبوده و هیچ نگرانی نسبت به واکنش‌های مجامع جهانی ندارد. این مهم برای ما زندانیان اهمیت ویژه‌ای دارد، چرا که می‌دانیم جز چشم‌انتظاری، امید و یاری از سایر زندانیان و هموطنان‌مان اتکا دیگری نداریم.
این اعدام‌ها و سرکوب‌ها پس از شکست‌های پی‌درپی حکومت و از دست‌دادن «عمق استراتژیک» در منطقه که پیش‌تر می‌گفتند در صورت از دست‌دادن آن باید در شهرها و خیابان‌های ایران بجنگیم، اکنون این صف‌آرایی را به داخل زندان‌ها کشانده و به قتل‌عام زندانیان پرداخته و اینگونه با سرکوب و اعدام در زندان‌ها خط بسته تا به خیابان‌ها کشیده نشود، لذا وقتی راهکار و پاسخی برای اعتراضات به‌حق مردم ندارند، تنها راه را در قربانی‌کردن زندانیان بی‌گناه می‌بینند تا آنها را مایه‌ی وحشت و عبرت عامه کنند و به این وسیله مانع هر اعتراض و شورشی در خیابان‌ها شوند.
مردم ایران نیز خوب می‌دانند که این اعدام‌ها تنها محکومان و زندانیان را هدف نگرفته بلکه کل جامعه ایران را نشانه رفته است؛ به‌گونه‌ای که هموطنان در اقشار مختلف — معلم و کارگر، پرستار و بازنشسته — در اعتراضات صنفی خود نیز با شعارها و پلاکاردهای «نه به اعدام» آشکارا اعلام می‌کنند: «ما را با اعدام زندانیان در برابر چشمان‌مان نترسانید». این آمار وحشیانه‌ی اعدام به‌روشنی نشان می‌دهد که اعدام‌ها بیان‌گر ناتوانی حکومت در پاسخ به مطالبات مردم است و همزمان اهرمی برای جلوگیری از گسترش اعتراضات صنفی و دیگر اعتراضات و تبدیل‌شدن آنها به قیام‌های سراسری. بنابراین مخالفت با اعدام باید در صدر خواسته‌های مردم قرار گیرد.
ما جمعی از زندانیان سیاسیِ زندانِ قزلحصار، ضمن حمایت و ستایش شجاعت زندانیان اعتصابی قزلحصار و خانواده‌های ایشان، چشم‌امید به مردم و خانواده‌ها دوخته‌ایم که با هر وسیله ممکن پژواک تظلم‌خواهی آنها باشند.
#بیانیه #از_قزلحصار_بگو #نه_به_اعدام #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
تلاش برای استیفای حقوق هر ایرانی
بیانیه جمعی از زندانیان سیاسی قزلحصار
مهر ماه امسال تا کنون با حدود ۲۰۰ اعدام، خونین‌ترین ماه برای محکومان به اعدام بوده است. بی‌جهت نیست که زندانیان واحد ۲ قزلحصار در برابر این موج اعدام‌ها دست به اعتراض و اعتصاب غذا زده‌اند؛ چرا که روزانه گروه‌گروه دوستان‌شان را به مسلخ برده و به چوبه‌دار می‌سپارند، و در چنین فضایی هر روز نوبت خود را بی‌هیچ سخنی انتظار می‌کشیدند؛ اکنون، بدین انتظار مرگ اعتراض کردند و جهانی را به همراهی خود فرا می‌خوانند.
حکومت از قضا بیشترین اعدام‌ها را درست در روز جهانی «نه به اعدام» مرتکب شد؛ این امر نشان می‌دهد که کمترین ارزشی هم برای میثاق‌های بین‌المللی قائل نبوده و هیچ نگرانی نسبت به واکنش‌های مجامع جهانی ندارد. این مهم برای ما زندانیان اهمیت ویژه‌ای دارد، چرا که می‌دانیم جز چشم‌انتظاری، امید و یاری از سایر زندانیان و هموطنان‌مان اتکا دیگری نداریم.
این اعدام‌ها و سرکوب‌ها پس از شکست‌های پی‌درپی حکومت و از دست‌دادن «عمق استراتژیک» در منطقه که پیش‌تر می‌گفتند در صورت از دست‌دادن آن باید در شهرها و خیابان‌های ایران بجنگیم، اکنون این صف‌آرایی را به داخل زندان‌ها کشانده و به قتل‌عام زندانیان پرداخته و اینگونه با سرکوب و اعدام در زندان‌ها خط بسته تا به خیابان‌ها کشیده نشود، لذا وقتی راهکار و پاسخی برای اعتراضات به‌حق مردم ندارند، تنها راه را در قربانی‌کردن زندانیان بی‌گناه می‌بینند تا آنها را مایه‌ی وحشت و عبرت عامه کنند و به این وسیله مانع هر اعتراض و شورشی در خیابان‌ها شوند.
مردم ایران نیز خوب می‌دانند که این اعدام‌ها تنها محکومان و زندانیان را هدف نگرفته بلکه کل جامعه ایران را نشانه رفته است؛ به‌گونه‌ای که هموطنان در اقشار مختلف — معلم و کارگر، پرستار و بازنشسته — در اعتراضات صنفی خود نیز با شعارها و پلاکاردهای «نه به اعدام» آشکارا اعلام می‌کنند: «ما را با اعدام زندانیان در برابر چشمان‌مان نترسانید». این آمار وحشیانه‌ی اعدام به‌روشنی نشان می‌دهد که اعدام‌ها بیان‌گر ناتوانی حکومت در پاسخ به مطالبات مردم است و همزمان اهرمی برای جلوگیری از گسترش اعتراضات صنفی و دیگر اعتراضات و تبدیل‌شدن آنها به قیام‌های سراسری. بنابراین مخالفت با اعدام باید در صدر خواسته‌های مردم قرار گیرد.
ما جمعی از زندانیان سیاسیِ زندانِ قزلحصار، ضمن حمایت و ستایش شجاعت زندانیان اعتصابی قزلحصار و خانواده‌های ایشان، چشم‌امید به مردم و خانواده‌ها دوخته‌ایم که با هر وسیله ممکن پژواک تظلم‌خواهی آنها باشند.
#بیانیه #از_قزلحصار_بگو #نه_به_اعدام #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
❤25🕊6
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ادامه اعتصاب غذای زندانیان واحد دو قزلحصار در ششمین روز متوالی / درخواست لغو احکام اعدام
امروز شنبه ۲۶ مهرماه ۱۴۰۴، ویدئوهای دریافتی از داخل زندان قزلحصار کرج نشان می‌دهد که زندانیان واحد دو این زندان در ششمین روز متوالی از اعتصاب غذای خود، همچنان بر ادامه اعتراضشان نسبت به صدور و اجرای احکام اعدام پافشاری می‌کنند.
در این ویدئو، تعدادی از زندانیان با در دست داشتن پلاکاردهایی با مضمون «نه به اعدام» و دهان‌های دوخته‌شده دیده می‌شوند. آنان در پیام خود تأکید کرده‌اند که هدفشان «لغو مجازات اعدام و تبدیل آن به احکام سبک‌تر» است و از مردم ایران خواسته‌اند صدای آنان باشند.
لازم به ذکر است اکثر این زندانیان با اتهامات مرتبط با مواد مخدر در زندان قزلحصار نگهداری می‌شوند. اعتصاب غذای آنان از روز ۲۱ مهرماه آغاز شده، پس از آنکه دست‌کم ۱۶ زندانی محکوم به اعدام برای اجرای حکم به قرنطینه منتقل شدند.
وضعیت جسمی بسیاری از زندانیان به دلیل گرسنگی طولانی و عدم رسیدگی پزشکی رو به وخامت گذاشته و حال چند نفر از آنان وخیم گزارش شده است. با این حال، هیچ‌گونه اقدامی از سوی مسئولان قضایی و زندان برای پاسخ به مطالبات معترضان صورت نگرفته است.
در روزهای گذشته نیز زندانیان اعلام کرده بودند که دستگاه جَمر برای قطع ارتباط تلفنی و اینترنتی در زندان فعال شده تا ارتباط آنان با بیرون و رسانه‌ها مسدود شود.
#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
امروز شنبه ۲۶ مهرماه ۱۴۰۴، ویدئوهای دریافتی از داخل زندان قزلحصار کرج نشان می‌دهد که زندانیان واحد دو این زندان در ششمین روز متوالی از اعتصاب غذای خود، همچنان بر ادامه اعتراضشان نسبت به صدور و اجرای احکام اعدام پافشاری می‌کنند.
در این ویدئو، تعدادی از زندانیان با در دست داشتن پلاکاردهایی با مضمون «نه به اعدام» و دهان‌های دوخته‌شده دیده می‌شوند. آنان در پیام خود تأکید کرده‌اند که هدفشان «لغو مجازات اعدام و تبدیل آن به احکام سبک‌تر» است و از مردم ایران خواسته‌اند صدای آنان باشند.
لازم به ذکر است اکثر این زندانیان با اتهامات مرتبط با مواد مخدر در زندان قزلحصار نگهداری می‌شوند. اعتصاب غذای آنان از روز ۲۱ مهرماه آغاز شده، پس از آنکه دست‌کم ۱۶ زندانی محکوم به اعدام برای اجرای حکم به قرنطینه منتقل شدند.
وضعیت جسمی بسیاری از زندانیان به دلیل گرسنگی طولانی و عدم رسیدگی پزشکی رو به وخامت گذاشته و حال چند نفر از آنان وخیم گزارش شده است. با این حال، هیچ‌گونه اقدامی از سوی مسئولان قضایی و زندان برای پاسخ به مطالبات معترضان صورت نگرفته است.
در روزهای گذشته نیز زندانیان اعلام کرده بودند که دستگاه جَمر برای قطع ارتباط تلفنی و اینترنتی در زندان فعال شده تا ارتباط آنان با بیرون و رسانه‌ها مسدود شود.
#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
💔17👍9🕊4
«بیست و شش مهر ماه ۱۴۰۴، روز ششم اعتصابات. زندان قزلحصار واحد دو. برای نه به اعدام. برای آزادی. برای سفره‌های خالی. برای بیکاری. برای فقر. برای رفاه فرزندانمان. برای حق مسلممان. برای لقمه‌ای نان. برای یک درجه تخفیف. برای آزادی. برای آزادی. برای آزادی.»
امروز ششمین روز اعتصاب زندانیان در واحد ۲ قزلحصار در حالی سپری شد که تعدادی از زندانیان لب‌های خود را دوخته‌اند. تلاش مسئولان زندان برای خارج کردن این زندانیان از واحد ۲ با مقاومت همبندی‌های آنها ناکام ماند.
زندانیان به یکی از مقام‌های قضایی شهریار گفتند چطور فرد مفسدی که به همه ملت ایران آسیب بزرگ اقتصادی زده آزاد می‌شود، دوباره فعالیت اقتصادی خود را از سر می‌گیرد ولی ما که از اقشار محروم و فقیر جامعه بودیم، به اعدام محکوم می‌شویم؟
آن مقام قضایی، می‌گوید «من بی‌تقصیرم، دستور از بالا است!»
امروز در ششمین روز اعتصاب، در ویدیویی وضعیت آب قزلحصار را مشاهده می‌کنید. آبی که تقریبا قطع شده یا آلوده است.
صدای این زندانیان باشیم. آنها هم یکی از ما هستند. داستان ما یکی است، همه قربانی یک حکومت فاسد و تبهکار و مافیایی هستیم که جان انسان برایش ارزشی ندارد.
#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
امروز ششمین روز اعتصاب زندانیان در واحد ۲ قزلحصار در حالی سپری شد که تعدادی از زندانیان لب‌های خود را دوخته‌اند. تلاش مسئولان زندان برای خارج کردن این زندانیان از واحد ۲ با مقاومت همبندی‌های آنها ناکام ماند.
زندانیان به یکی از مقام‌های قضایی شهریار گفتند چطور فرد مفسدی که به همه ملت ایران آسیب بزرگ اقتصادی زده آزاد می‌شود، دوباره فعالیت اقتصادی خود را از سر می‌گیرد ولی ما که از اقشار محروم و فقیر جامعه بودیم، به اعدام محکوم می‌شویم؟
آن مقام قضایی، می‌گوید «من بی‌تقصیرم، دستور از بالا است!»
امروز در ششمین روز اعتصاب، در ویدیویی وضعیت آب قزلحصار را مشاهده می‌کنید. آبی که تقریبا قطع شده یا آلوده است.
صدای این زندانیان باشیم. آنها هم یکی از ما هستند. داستان ما یکی است، همه قربانی یک حکومت فاسد و تبهکار و مافیایی هستیم که جان انسان برایش ارزشی ندارد.
#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
👍26🕊6❤4
تصاویری دیگر از ششمین روز اعتصاب زندانیان واحد ۲ قزلحصار به احکام اعدام
زندانیانی که قربانی فقر و فساد سیستماتیک یک حکومت فاسد هستند. حکومتی که رهبرش با یک فرمان جلوی واردات واکسن کووید را گرفت و باعث مرگ ده‌ها هزار ایرانی شد و به کسی هم پاسخگو نیست.
حکومتی که زندانیانی که از سر فقر و بی‌عدالتی درگیر فعالیت غیر قانونی شدند به اعدام محکوم شده‌اند، ولی مفسدان کلان و غارتگران اموال مردم، آزاد هستند.
بیایید کنار این زندانیان بایستیم و صدایشان باشیم.
نگذاریم خانواده‌های بیشتری داغدار شوند. اعدام حکمی قرون وسطایی است و در ۱۴۰ کشور جهان لغو شده و در بسیاری از کشورها هم که لغو نشده به ندرت انجام می‌شود.
اعدام مجازاتی بازدارنده نیست و باعث کاهش نرخ جرایم نمی‌شود.
#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
زندانیانی که قربانی فقر و فساد سیستماتیک یک حکومت فاسد هستند. حکومتی که رهبرش با یک فرمان جلوی واردات واکسن کووید را گرفت و باعث مرگ ده‌ها هزار ایرانی شد و به کسی هم پاسخگو نیست.
حکومتی که زندانیانی که از سر فقر و بی‌عدالتی درگیر فعالیت غیر قانونی شدند به اعدام محکوم شده‌اند، ولی مفسدان کلان و غارتگران اموال مردم، آزاد هستند.
بیایید کنار این زندانیان بایستیم و صدایشان باشیم.
نگذاریم خانواده‌های بیشتری داغدار شوند. اعدام حکمی قرون وسطایی است و در ۱۴۰ کشور جهان لغو شده و در بسیاری از کشورها هم که لغو نشده به ندرت انجام می‌شود.
اعدام مجازاتی بازدارنده نیست و باعث کاهش نرخ جرایم نمی‌شود.
#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
❤29🕊5💔2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
خانواده‌های زندانیان زیر اعدام امروز مقابل مجلس تجمع کردند و با شعارهای «نه به اعدام» و «اعدام نکنید» خواستار توقف فوری حکم‌های مرگ و رعایت حقوق انسانی شدند.
اما این اعتراض مسالمت‌آمیز با حمله نیروهای انتظامی و استفاده از باتوم مواجه شد، نشان‌دهنده بی‌اعتنایی سیستم به صدای انسان‌ها و خانواده‌های دردمند است.
زندانیان زیر حکم اعدام در واحد ۲ زندان قزلحصار، یک هفته است که در اعتصاب غذا به سر می‌برند و از این طریق صدایشان را به گوش مردم ایران و جهان رسانده‌اند.
روز گذشته متنی با عنوان «وصیت نامه زندانیان قزلحصار» در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد و از این طریق از مردم دعوت شد تا از زندانیان حمایت کنند.
«به نام خدا
مردم عزیز کشورم دوستان، آشنایان اکنون که ما داریم این وصیت نامه را تنظیم می‌کنیم زنده‌ایم اما در انتظار مردن، الآن همه ما نفس می‌کشیم و روح در جانمان است.
اما امروز به شما نیاز داریم نه آن روز که برای فاتحه سر مزارمان بیایید اگر مراسمی برای ما قراره باشه حضور شما در تاریخ تعیین شده جلوی مجلس است.
ما نمی‌خواهیم به خاک سپاریمان بیایید تا زنده‌ایم به یاریمان بیایید.»
این زندانیان امیدشان به مردم و رسانه‌ها است. زندانیانی که غالبا از اقشار محروم جامعه هستند و در اثر فقر و بی‌عدالتی در مسیری قرار گرفتند... اما جزای آنها نباید مرگ باشد. آنها باید فرصت زندگی داشته باشند و فرصت برابر با اقشار برخوردار جامعه.
#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
اما این اعتراض مسالمت‌آمیز با حمله نیروهای انتظامی و استفاده از باتوم مواجه شد، نشان‌دهنده بی‌اعتنایی سیستم به صدای انسان‌ها و خانواده‌های دردمند است.
زندانیان زیر حکم اعدام در واحد ۲ زندان قزلحصار، یک هفته است که در اعتصاب غذا به سر می‌برند و از این طریق صدایشان را به گوش مردم ایران و جهان رسانده‌اند.
روز گذشته متنی با عنوان «وصیت نامه زندانیان قزلحصار» در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد و از این طریق از مردم دعوت شد تا از زندانیان حمایت کنند.
«به نام خدا
مردم عزیز کشورم دوستان، آشنایان اکنون که ما داریم این وصیت نامه را تنظیم می‌کنیم زنده‌ایم اما در انتظار مردن، الآن همه ما نفس می‌کشیم و روح در جانمان است.
اما امروز به شما نیاز داریم نه آن روز که برای فاتحه سر مزارمان بیایید اگر مراسمی برای ما قراره باشه حضور شما در تاریخ تعیین شده جلوی مجلس است.
ما نمی‌خواهیم به خاک سپاریمان بیایید تا زنده‌ایم به یاریمان بیایید.»
این زندانیان امیدشان به مردم و رسانه‌ها است. زندانیانی که غالبا از اقشار محروم جامعه هستند و در اثر فقر و بی‌عدالتی در مسیری قرار گرفتند... اما جزای آنها نباید مرگ باشد. آنها باید فرصت زندگی داشته باشند و فرصت برابر با اقشار برخوردار جامعه.
#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
❤17👍5🕊5
«نه به اعدام» چرا مجرمانه‌ترین شعار و نفسِ جنایت است؟
در حمایت از زندانیان اعتصابی بند ۲ قزلحصار
✍️سعید ماسوری
سعید ماسوری، زندانی سیاسی در زندان قزلحصار، در یادداشتی با عنوان «چرا مجرمانه‌ترین شعار و نفسِ جنایت است؟» از داخل زندان، به ممنوعیت شعار «نه به اعدام» پرداخته و آن را نشانه‌ای از ترسِ حکومت از فریادِ حقِ حیات دانسته است. او می‌نویسد که در نظام استبدادی، مخالفت با اعدام نه فقط یک اعتراض انسانی، بلکه تهدیدی برای تمامی سازوکار سرکوب است؛ چراکه «نه به اعدام» به‌معنای آغازِ گفتنِ «نه»های بزرگ‌تر به تبعیض، فقر، بی‌عدالتی و دیکتاتوری است.
متن این بیانیه به شرح زیر است:
ممنوعیت و مجرمانه بودن شعار «نه به اعدام» بدین‌خاطر است که این شعار، روی دیگرِ آن حقِ حیات است!!
ولی از نگاه حکومت استبدادی، از کجا معلوم که کسی که امروز به اعدام «نه» می‌گوید و آن را فریاد می‌زند، با به‌دست آوردن آن، «نه به تبعیض»، «نه به بی‌عدالتی»، «نه به گرانی و فقر»، «نه به فساد و رانت‌خواری» و «نه به دیکتاتوری» را هم سر ندهد؟؟
حکومت با این شعار که «چون صد آید، نود هم پیش ماست» بر این باور است که اگر اجازه‌ی مبارزه حتی برای «حقِ حیات» را به کسی ندهد، هیچ حقِ دیگری به‌طور جدی قابلِ مطالبه نیست و می‌تواند نادیده گرفته و سرکوب کند.
در زندان‌های این حکومتِ اعدامی، وقتی احکام اعدام صادر می‌گردد و مردمان گروه‌گروه در صف و نوبت اعدام قرار می‌گیرند، جلو و عقب انداختن تاریخ اجرای حکم فقط و فقط به دلخواه و میلِ حکومت و قوه‌ی قضائیه‌ی آن است و با همین حربه، زندانیان و خانواده‌های آنان را تهدید می‌کنند تا دست از پا خطا نکنند. بدین‌صورت، فرصتِ هر روز زنده‌ماندن و زندگیِ یک زندانی را دستمایه‌ی «اقتدار» خود قرار داده، نمرودگونه و فرعون‌وار لافِ «أناالحق» می‌زنند؛ چرا که می‌توانند چند روز زنده‌بودن را به کسی بدهند و از کسی سلب کنند!!!
اینکه روزانه گروه‌گروه زندانیان را به پای چوبه‌های دار می‌برند، برخی را می‌کشند و برخی را برمی‌گردانند (به اسم مهلت‌دادن)، دقیقاً همان «توهمِ خدایی‌داشتن» است و لابد مردمان را هم بردگان و قربانیانی می‌دانند که حیات و زندگیشان در دستانِ آن‌هاست!
هم‌وطنانِ شریفِ ایران!!
حال شما قضاوت کنید!
آیا فریاد «نه به اعدام» از سوی زندانیانی که همه در صفِ اعدام هستند، و کمترین اعتراض و اعتصاب، مصداقِ تخلف در زندان بوده و نتیجه‌اش تسریعِ «اعدام» و به‌دارکشیده‌شدن خواهد بود، آیا چیزی غیر از جسارت و قهرمانی است؟؟؟
اینان «زندگی» و «زیستنِ شرافتمندانه» را چنان عاشق‌اند که حاضرند برای آن بمیرند — تا شاید این حقِ زندگی را، اگر نه برای خودشان، حداقل برای «دیگرانی» بعد از خود، تبدیل به حقِ مسلم و در دسترس کنند و کسی نتواند از آنها بگیرد.
ولی از سوی دیگر، این پاسدارانِ شقاوت و سنگ‌دلی به اعدام‌های دست‌جمعی و گروه‌گروه روی آورده‌اند تا هم این قهرمانانِ سرشار از زندگی را بکشند، و هم با ایجادِ ترسِ ناشی از این کشتار و اعدام‌ها، شهامتِ مطالبه‌ی هر حقِ دیگری را هم در دلِ هر کسِ دیگر پیشاپیش بمیرانند.
فلذا بر ما و بر هر ایرانیِ منصف و شرافتمندی است که، حتی برای امکانِ مطالبه‌ی هر حقی (حتی برای خودمان)، با همه‌ی توان و هر وسیله‌ای که در اختیار داریم، به جنبشِ «نه به اعدام» پیوسته و از زندانیانِ محکوم به اعدامی که با شعارِ نه به اعدام، طناب‌های داری را که دیر یا زود بر گردنِ تک‌تکِ ما خواهد بود ولی آنها بر گردنِ خود محکم کرده‌اند، حمایت کنیم!
و خوشا به حال مردمانی که به‌اصطلاح «مجرمان و گناهکارانشان» هم از این تبارند.
«نه به اعدام»
درود بر حامیانِ نه به اعدام
زنده‌باد آزادی
سعید ماسوری – زندانِ قزلحصار
مهرماه ۱۴۰۴
سعید ماسوری، از قدیمی‌ترین زندانیان سیاسی است که در حال‌گذراندن بیست و پنجمین سال حبس خود است. او در طی این دوران، شاهد اعدام‌های بسیاری بوده است. آقای ماسوری از اعضای کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام است.
#سعید_ماسوری #نه_به_اعدام #بیانیه #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
در حمایت از زندانیان اعتصابی بند ۲ قزلحصار
✍️سعید ماسوری
سعید ماسوری، زندانی سیاسی در زندان قزلحصار، در یادداشتی با عنوان «چرا مجرمانه‌ترین شعار و نفسِ جنایت است؟» از داخل زندان، به ممنوعیت شعار «نه به اعدام» پرداخته و آن را نشانه‌ای از ترسِ حکومت از فریادِ حقِ حیات دانسته است. او می‌نویسد که در نظام استبدادی، مخالفت با اعدام نه فقط یک اعتراض انسانی، بلکه تهدیدی برای تمامی سازوکار سرکوب است؛ چراکه «نه به اعدام» به‌معنای آغازِ گفتنِ «نه»های بزرگ‌تر به تبعیض، فقر، بی‌عدالتی و دیکتاتوری است.
متن این بیانیه به شرح زیر است:
ممنوعیت و مجرمانه بودن شعار «نه به اعدام» بدین‌خاطر است که این شعار، روی دیگرِ آن حقِ حیات است!!
ولی از نگاه حکومت استبدادی، از کجا معلوم که کسی که امروز به اعدام «نه» می‌گوید و آن را فریاد می‌زند، با به‌دست آوردن آن، «نه به تبعیض»، «نه به بی‌عدالتی»، «نه به گرانی و فقر»، «نه به فساد و رانت‌خواری» و «نه به دیکتاتوری» را هم سر ندهد؟؟
حکومت با این شعار که «چون صد آید، نود هم پیش ماست» بر این باور است که اگر اجازه‌ی مبارزه حتی برای «حقِ حیات» را به کسی ندهد، هیچ حقِ دیگری به‌طور جدی قابلِ مطالبه نیست و می‌تواند نادیده گرفته و سرکوب کند.
در زندان‌های این حکومتِ اعدامی، وقتی احکام اعدام صادر می‌گردد و مردمان گروه‌گروه در صف و نوبت اعدام قرار می‌گیرند، جلو و عقب انداختن تاریخ اجرای حکم فقط و فقط به دلخواه و میلِ حکومت و قوه‌ی قضائیه‌ی آن است و با همین حربه، زندانیان و خانواده‌های آنان را تهدید می‌کنند تا دست از پا خطا نکنند. بدین‌صورت، فرصتِ هر روز زنده‌ماندن و زندگیِ یک زندانی را دستمایه‌ی «اقتدار» خود قرار داده، نمرودگونه و فرعون‌وار لافِ «أناالحق» می‌زنند؛ چرا که می‌توانند چند روز زنده‌بودن را به کسی بدهند و از کسی سلب کنند!!!
اینکه روزانه گروه‌گروه زندانیان را به پای چوبه‌های دار می‌برند، برخی را می‌کشند و برخی را برمی‌گردانند (به اسم مهلت‌دادن)، دقیقاً همان «توهمِ خدایی‌داشتن» است و لابد مردمان را هم بردگان و قربانیانی می‌دانند که حیات و زندگیشان در دستانِ آن‌هاست!
هم‌وطنانِ شریفِ ایران!!
حال شما قضاوت کنید!
آیا فریاد «نه به اعدام» از سوی زندانیانی که همه در صفِ اعدام هستند، و کمترین اعتراض و اعتصاب، مصداقِ تخلف در زندان بوده و نتیجه‌اش تسریعِ «اعدام» و به‌دارکشیده‌شدن خواهد بود، آیا چیزی غیر از جسارت و قهرمانی است؟؟؟
اینان «زندگی» و «زیستنِ شرافتمندانه» را چنان عاشق‌اند که حاضرند برای آن بمیرند — تا شاید این حقِ زندگی را، اگر نه برای خودشان، حداقل برای «دیگرانی» بعد از خود، تبدیل به حقِ مسلم و در دسترس کنند و کسی نتواند از آنها بگیرد.
ولی از سوی دیگر، این پاسدارانِ شقاوت و سنگ‌دلی به اعدام‌های دست‌جمعی و گروه‌گروه روی آورده‌اند تا هم این قهرمانانِ سرشار از زندگی را بکشند، و هم با ایجادِ ترسِ ناشی از این کشتار و اعدام‌ها، شهامتِ مطالبه‌ی هر حقِ دیگری را هم در دلِ هر کسِ دیگر پیشاپیش بمیرانند.
فلذا بر ما و بر هر ایرانیِ منصف و شرافتمندی است که، حتی برای امکانِ مطالبه‌ی هر حقی (حتی برای خودمان)، با همه‌ی توان و هر وسیله‌ای که در اختیار داریم، به جنبشِ «نه به اعدام» پیوسته و از زندانیانِ محکوم به اعدامی که با شعارِ نه به اعدام، طناب‌های داری را که دیر یا زود بر گردنِ تک‌تکِ ما خواهد بود ولی آنها بر گردنِ خود محکم کرده‌اند، حمایت کنیم!
و خوشا به حال مردمانی که به‌اصطلاح «مجرمان و گناهکارانشان» هم از این تبارند.
«نه به اعدام»
درود بر حامیانِ نه به اعدام
زنده‌باد آزادی
سعید ماسوری – زندانِ قزلحصار
مهرماه ۱۴۰۴
سعید ماسوری، از قدیمی‌ترین زندانیان سیاسی است که در حال‌گذراندن بیست و پنجمین سال حبس خود است. او در طی این دوران، شاهد اعدام‌های بسیاری بوده است. آقای ماسوری از اعضای کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام است.
#سعید_ماسوری #نه_به_اعدام #بیانیه #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
🕊18❤7💯2
آموزشکده توانا
خانواده‌های زندانیان زیر اعدام امروز مقابل مجلس تجمع کردند و با شعارهای «نه به اعدام» و «اعدام نکنید» خواستار توقف فوری حکم‌های مرگ و رعایت حقوق انسانی شدند. اما این اعتراض مسالمت‌آمیز با حمله نیروهای انتظامی و استفاده از باتوم مواجه شد، نشان‌دهنده بی‌اعتنایی…
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
تصاویری دیگر از راهپیمایی خانواده‌های زندانیان زیر حکم اعدام در برابر مجلس شورای اسلامی
خانواده‌های زندانیان زیر اعدام امروز مقابل مجلس تجمع کردند و با شعارهای «نه به اعدام» و «اعدام نکنید» خواستار توقف فوری حکم‌های مرگ و رعایت حقوق انسانی شدند.
اما این اعتراض مسالمت‌آمیز با حمله نیروهای انتظامی و استفاده از باتوم مواجه شد، نشان‌دهنده بی‌اعتنایی سیستم به صدای انسان‌ها و خانواده‌های دردمند است.
زندانیان زیر حکم اعدام در واحد ۲ زندان قزلحصار، یک هفته است که در اعتصاب غذا به سر می‌برند و از این طریق صدایشان را به گوش مردم ایران و جهان رسانده‌اند.
روز گذشته متنی با عنوان «وصیت نامه زندانیان قزلحصار» در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد و از این طریق از مردم دعوت شد تا از زندانیان حمایت کنند.
«به نام خدا
مردم عزیز کشورم دوستان، آشنایان اکنون که ما داریم این وصیت نامه را تنظیم می‌کنیم زنده‌ایم اما در انتظار مردن، الآن همه ما نفس می‌کشیم و روح در جانمان است.
اما امروز به شما نیاز داریم نه آن روز که برای فاتحه سر مزارمان بیایید اگر مراسمی برای ما قراره باشه حضور شما در تاریخ تعیین شده جلوی مجلس است.
ما نمی‌خواهیم به خاک سپاریمان بیایید تا زنده‌ایم به یاریمان بیایید.»
این زندانیان امیدشان به مردم و رسانه‌ها است. زندانیانی که غالبا از اقشار محروم جامعه هستند و در اثر فقر و بی‌عدالتی در مسیری قرار گرفتند... اما جزای آنها نباید مرگ باشد. آنها باید فرصت زندگی داشته باشند و فرصت برابر با اقشار برخوردار جامعه.
#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
خانواده‌های زندانیان زیر اعدام امروز مقابل مجلس تجمع کردند و با شعارهای «نه به اعدام» و «اعدام نکنید» خواستار توقف فوری حکم‌های مرگ و رعایت حقوق انسانی شدند.
اما این اعتراض مسالمت‌آمیز با حمله نیروهای انتظامی و استفاده از باتوم مواجه شد، نشان‌دهنده بی‌اعتنایی سیستم به صدای انسان‌ها و خانواده‌های دردمند است.
زندانیان زیر حکم اعدام در واحد ۲ زندان قزلحصار، یک هفته است که در اعتصاب غذا به سر می‌برند و از این طریق صدایشان را به گوش مردم ایران و جهان رسانده‌اند.
روز گذشته متنی با عنوان «وصیت نامه زندانیان قزلحصار» در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد و از این طریق از مردم دعوت شد تا از زندانیان حمایت کنند.
«به نام خدا
مردم عزیز کشورم دوستان، آشنایان اکنون که ما داریم این وصیت نامه را تنظیم می‌کنیم زنده‌ایم اما در انتظار مردن، الآن همه ما نفس می‌کشیم و روح در جانمان است.
اما امروز به شما نیاز داریم نه آن روز که برای فاتحه سر مزارمان بیایید اگر مراسمی برای ما قراره باشه حضور شما در تاریخ تعیین شده جلوی مجلس است.
ما نمی‌خواهیم به خاک سپاریمان بیایید تا زنده‌ایم به یاریمان بیایید.»
این زندانیان امیدشان به مردم و رسانه‌ها است. زندانیانی که غالبا از اقشار محروم جامعه هستند و در اثر فقر و بی‌عدالتی در مسیری قرار گرفتند... اما جزای آنها نباید مرگ باشد. آنها باید فرصت زندگی داشته باشند و فرصت برابر با اقشار برخوردار جامعه.
#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
🕊19❤4💯1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
تصاویری دیگر از راهپیمایی خانواده‌های زندانیان زیر حکم اعدام در برابر مجلس شورای اسلامی
خانواده‌های زندانیان زیر اعدام امروز مقابل مجلس تجمع کردند و با شعارهای «نه به اعدام» و «اعدام نکنید» خواستار توقف فوری حکم‌های مرگ و رعایت حقوق انسانی شدند.
اما این اعتراض مسالمت‌آمیز با حمله نیروهای انتظامی و استفاده از باتوم مواجه شد، نشان‌دهنده بی‌اعتنایی سیستم به صدای انسان‌ها و خانواده‌های دردمند است.
زندانیان زیر حکم اعدام در واحد ۲ زندان قزلحصار، یک هفته است که در اعتصاب غذا به سر می‌برند و از این طریق صدایشان را به گوش مردم ایران و جهان رسانده‌اند.
روز گذشته متنی با عنوان «وصیت نامه زندانیان قزلحصار» در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد و از این طریق از مردم دعوت شد تا از زندانیان حمایت کنند.
«به نام خدا
مردم عزیز کشورم دوستان، آشنایان اکنون که ما داریم این وصیت نامه را تنظیم می‌کنیم زنده‌ایم اما در انتظار مردن، الآن همه ما نفس می‌کشیم و روح در جانمان است.
اما امروز به شما نیاز داریم نه آن روز که برای فاتحه سر مزارمان بیایید اگر مراسمی برای ما قراره باشه حضور شما در تاریخ تعیین شده جلوی مجلس است.
ما نمی‌خواهیم به خاک سپاریمان بیایید تا زنده‌ایم به یاریمان بیایید.»
این زندانیان امیدشان به مردم و رسانه‌ها است. زندانیانی که غالبا از اقشار محروم جامعه هستند و در اثر فقر و بی‌عدالتی در مسیری قرار گرفتند... اما جزای آنها نباید مرگ باشد. آنها باید فرصت زندگی داشته باشند و فرصت برابر با اقشار برخوردار جامعه.
#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
خانواده‌های زندانیان زیر اعدام امروز مقابل مجلس تجمع کردند و با شعارهای «نه به اعدام» و «اعدام نکنید» خواستار توقف فوری حکم‌های مرگ و رعایت حقوق انسانی شدند.
اما این اعتراض مسالمت‌آمیز با حمله نیروهای انتظامی و استفاده از باتوم مواجه شد، نشان‌دهنده بی‌اعتنایی سیستم به صدای انسان‌ها و خانواده‌های دردمند است.
زندانیان زیر حکم اعدام در واحد ۲ زندان قزلحصار، یک هفته است که در اعتصاب غذا به سر می‌برند و از این طریق صدایشان را به گوش مردم ایران و جهان رسانده‌اند.
روز گذشته متنی با عنوان «وصیت نامه زندانیان قزلحصار» در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد و از این طریق از مردم دعوت شد تا از زندانیان حمایت کنند.
«به نام خدا
مردم عزیز کشورم دوستان، آشنایان اکنون که ما داریم این وصیت نامه را تنظیم می‌کنیم زنده‌ایم اما در انتظار مردن، الآن همه ما نفس می‌کشیم و روح در جانمان است.
اما امروز به شما نیاز داریم نه آن روز که برای فاتحه سر مزارمان بیایید اگر مراسمی برای ما قراره باشه حضور شما در تاریخ تعیین شده جلوی مجلس است.
ما نمی‌خواهیم به خاک سپاریمان بیایید تا زنده‌ایم به یاریمان بیایید.»
این زندانیان امیدشان به مردم و رسانه‌ها است. زندانیانی که غالبا از اقشار محروم جامعه هستند و در اثر فقر و بی‌عدالتی در مسیری قرار گرفتند... اما جزای آنها نباید مرگ باشد. آنها باید فرصت زندگی داشته باشند و فرصت برابر با اقشار برخوردار جامعه.
#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
❤25💔3👍1🕊1
عدالت با مرگ برقرار نمی‌شود
✍️ مریم یحیوی
افزایش نگران‌کننده‌ی صدور و اجرای احکام اعدام، به‌خصوص در زندان قزلحصار، بار دیگر نگاه‌ها را متوجه پیوند میان خشونت ساختاری، فقر و سیاست کیفری در ایران کرده است. در این ساختار، اعدام نه صرفاً یک مجازات قضایی، بلکه بخشی از سازوکار کنترل اجتماعی و حفظ نظم موجود است؛ نظمی که بر پایه‌ی سرکوب، تبعیض و ترس بنا شده است.
بخش عمده‌ای از محکومان به اعدام از میان طبقات فرودست و حاشیه‌نشین جامعه هستند؛ کسانی که بیشتر قربانی شرایط نابرابر اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی‌اند تا عامل آن. در چنین بسترهایی، «جرم» اغلب حاصل انتخاب آگاهانه‌ی فردی نیست، بلکه پیامد اجتناب‌ناپذیر فقر، تبعیض و فقدان فرصت‌های برابر است. از این‌رو، مجازات مرگ نه عادلانه است و نه بازدارنده؛ تنها تکرار همان چرخه‌ی خشونت و نابرابری‌ست که آن جرم را زاده است.
اعتصاب غذای ۱۵۰۰ زندانی غیرسیاسی در واحد ۲ زندان قزلحصار و تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» — که اکنون بیش از ۹۰ هفته در ۵۲ زندان کشور جریان دارد و از دل زندان قزلحصار شکل گرفت — یادآور این واقعیت است که مخالفت با اعدام، واکنشی صرفاً انسانی نیست، بلکه پاسخی آگاهانه به سیاست‌هایی‌ست که حذف انسان را جایگزین اصلاح اجتماعی کرده است.
در نگرش عدالت‌محور، مجازات باید فرصتی برای ترمیم رابطه‌ی فرد و جامعه باشد، نه پایانی بر آن. عدالت واقعی زمانی معنا دارد که به انسان امکان جبران، رشد و بازگشت داده شود. اعدام این امکان را به‌کلی نابود می‌کند و خود در تضاد کامل با مفهوم عدالت قرار می‌گیرد.
اصرار بر مجازات مرگ، به‌ویژه در ابعاد گسترده، بیش از هر چیز گواه ناتوانی یک ساختار در مواجهه با ریشه‌های جرم است. جامعه‌ای که مسیر اصلاح را کنار گذاشته و تنها به حذف متوسل می‌شود، خشونت را از سطح فردی به سطح نهادی ارتقا می‌دهد.
صدایی که از دل زندان قزلحصار برخاسته، صدای هشدار است؛ هشداری علیه روندی ضدانسانی که نباید نادیده گرفته شود. وظیفه‌ی اخلاقی، انسانی و مدنی تمامی وجدان‌های بیدار است که در برابر این خشونت سازمان‌یافته سکوت نکرده و خواست لغو احکام اعدام را به مطالبه‌ای جدی و ضروری در سطح جامعه بدل سازند.
نه به اعدام، آری به زندگی
نه به خشونت ساختاری، آری به عدالت ترمیمی
#مریم_یحیوی
#نه_به_اعدام
#از_قزلحصار_بگو
#زندان_قزلحصار
#سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_استبداد
#نه_به_دیکتاتوری
#نه_به_خشونت #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
✍️ مریم یحیوی
افزایش نگران‌کننده‌ی صدور و اجرای احکام اعدام، به‌خصوص در زندان قزلحصار، بار دیگر نگاه‌ها را متوجه پیوند میان خشونت ساختاری، فقر و سیاست کیفری در ایران کرده است. در این ساختار، اعدام نه صرفاً یک مجازات قضایی، بلکه بخشی از سازوکار کنترل اجتماعی و حفظ نظم موجود است؛ نظمی که بر پایه‌ی سرکوب، تبعیض و ترس بنا شده است.
بخش عمده‌ای از محکومان به اعدام از میان طبقات فرودست و حاشیه‌نشین جامعه هستند؛ کسانی که بیشتر قربانی شرایط نابرابر اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی‌اند تا عامل آن. در چنین بسترهایی، «جرم» اغلب حاصل انتخاب آگاهانه‌ی فردی نیست، بلکه پیامد اجتناب‌ناپذیر فقر، تبعیض و فقدان فرصت‌های برابر است. از این‌رو، مجازات مرگ نه عادلانه است و نه بازدارنده؛ تنها تکرار همان چرخه‌ی خشونت و نابرابری‌ست که آن جرم را زاده است.
اعتصاب غذای ۱۵۰۰ زندانی غیرسیاسی در واحد ۲ زندان قزلحصار و تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» — که اکنون بیش از ۹۰ هفته در ۵۲ زندان کشور جریان دارد و از دل زندان قزلحصار شکل گرفت — یادآور این واقعیت است که مخالفت با اعدام، واکنشی صرفاً انسانی نیست، بلکه پاسخی آگاهانه به سیاست‌هایی‌ست که حذف انسان را جایگزین اصلاح اجتماعی کرده است.
در نگرش عدالت‌محور، مجازات باید فرصتی برای ترمیم رابطه‌ی فرد و جامعه باشد، نه پایانی بر آن. عدالت واقعی زمانی معنا دارد که به انسان امکان جبران، رشد و بازگشت داده شود. اعدام این امکان را به‌کلی نابود می‌کند و خود در تضاد کامل با مفهوم عدالت قرار می‌گیرد.
اصرار بر مجازات مرگ، به‌ویژه در ابعاد گسترده، بیش از هر چیز گواه ناتوانی یک ساختار در مواجهه با ریشه‌های جرم است. جامعه‌ای که مسیر اصلاح را کنار گذاشته و تنها به حذف متوسل می‌شود، خشونت را از سطح فردی به سطح نهادی ارتقا می‌دهد.
صدایی که از دل زندان قزلحصار برخاسته، صدای هشدار است؛ هشداری علیه روندی ضدانسانی که نباید نادیده گرفته شود. وظیفه‌ی اخلاقی، انسانی و مدنی تمامی وجدان‌های بیدار است که در برابر این خشونت سازمان‌یافته سکوت نکرده و خواست لغو احکام اعدام را به مطالبه‌ای جدی و ضروری در سطح جامعه بدل سازند.
نه به اعدام، آری به زندگی
نه به خشونت ساختاری، آری به عدالت ترمیمی
#مریم_یحیوی
#نه_به_اعدام
#از_قزلحصار_بگو
#زندان_قزلحصار
#سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_استبداد
#نه_به_دیکتاتوری
#نه_به_خشونت #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
🕊22💔9❤4👍2
حمایت بیش از ۸۰۰ چهره هنری، فرهنگی، سیاسی از خواست زندانیان اعتصابی قزلحصار و در اعتراض به گسترش اعدام در ایران
«اعدام پایان عدالت است
در روزهایی که جامعه ایران درگیر عمیق‌ترین بحران‌های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی است، جمهوری اسلامی به‌جای پاسخ‌گویی به ریشه‌های این بحران‌ها، سیاست اعدام را با شدتی بی‌سابقه به ابزار کنترل و سرکوب بدل کرده است.
موج گسترده‌ی اجرای احکام مرگ، به‌ویژه در زندان قزلحصار، نشانه‌ی فروپاشی اخلاقی و حقوقی نظام قضایی و بی‌اعتنایی آشکار به کرامت انسانی است.
بیش از یک سال است که کارزار مدنی و شجاعانه‌ی «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» از درون قزلحصار آغاز شده؛ حرکتی خودجوش از زندانیان سیاسی که هر هفته با اعتصاب غذا علیه فرهنگ مرگ اعتراض می‌کنند. در واکنش به موج تازه‌ی اعدام‌ها، گروهی از زندانیان بند دو قزلحصار (زندانیان غیرسیاسی) با دوختن لب‌های خود و اعتصاب غذا، صدای اعتراضشان را به جامعه ایران و جهان رساندند. گزارش‌ها از وخامت حال تعدادی از آنان و انتقال به بهداری زندان حکایت داشت.
اکنون آنها در ازای وعده مقامات قضائی در خصوص تعلیق شش ماهه اجرای حکم اعدام، اعتصاب غذای‌شان را به صورت موقت و مشروط متوقف کرده‌اند.
ما اعلام می‌کنیم: مسئولیت کامل جان، سلامت و امنیت این زندانیان بر عهده جمهوری اسلامی ایران است.
سیاست اعدام نه اجرای عدالت، که تداوم خشونت سازمان‌یافته و اعترافی به ناتوانی در اصلاح اجتماعی است. در جامعه‌ای گرفتار فقر، تبعیض و فساد، گسترش احکام مرگ نشانه‌ی اقتدار نیست، بلکه اعتراف به شکست قانون و اخلاق است.
اعدام در ذات خود نفی کرامت انسانی و انکار حق حیات است. هیچ نظامی، حتی با استناد به دین یا قانون، حق ندارد جان انسان‌ها را به ابزار سیاست و کنترل اجتماعی بدل کند. در حالی که بسیاری از کشورهای جهان با تکیه بر حقوق بشر اعدام را لغو کرده‌اند، تداوم آن در ایران نشانه‌ی انزوا و درماندگی نظامی است که از گفت‌وگو با جامعه خود عاجز مانده است.
ما از مردم ایران، اندیشمندان، وکلا، هنرمندان و کنشگران مدنی در داخل و خارج کشور می‌خواهیم در برابر این روند ضدانسانی سکوت نکنند. اکنون وظیفه اخلاقی و مدنی ماست که با هر ابزار مسالمت‌آمیز برای توقف و لغو مجازات اعدام در ایران بکوشیم.
همچنین از تمام نهادهای بین المللی حقوق بشری، آزادیخواهان و عدالت طلبان جهان می‌خواهیم در برابر گسترش اعدام‌ها در ایران واکنشی قاطع نشان دهند.
جمهوری اسلامی باید بداند که ادامه‌ی این خشونت دولتی نه مشروعیتی می‌آفریند و نه امنیتی پایدار؛ بلکه نفرت، خشم و گسست اجتماعی را ژرف‌تر می‌کند و اعتماد عمومی را نابود می‌سازد.
ما، به نام وجدان انسانی، اعلام می‌کنیم:
اعدام با عدالت مناسبتی ندارد. اعدام پایان عدالت است. نه به اعدام.
زندگی را پاس بداریم؛ صدای زندانیان قزلحصار باشیم.»
ابوالفضل قدیانی، ترانه علیدوستی، نرگس محمدی، آسیه امینی، آتنا دائمی، آرش صادقی، مهدی محمودیان، کیوان صمیمی، جعفر پناهی، اسفندیار منفردزاده، خشایار سفیدی، پرستو فروهر، هانا کامکار، شهریار آهی، علی افشاری، مصطفی تاجزاده، سعید مدنی، ویدا ربانی، عبدالله مومنی و عالیه مطلب‌زاده از جمله امضاکنندگان این بیانیه هستند.
ـ لازم به ذکر است، اعتصاب زندانیان با وعده شفاهی توقف شش ماهه اعدام‌ها موقتا به پایان رسیده است، زندانیان در تماس با ما گفته‌اند که به وعده مقامات جمهوری اسلامی اعتماد چندانی ندارند و در صورت از سر گیری اعدام‌ها، آنها دوباره به اعتراض خود ادامه خواهند داد.
#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #بیانیه #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
«اعدام پایان عدالت است
در روزهایی که جامعه ایران درگیر عمیق‌ترین بحران‌های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی است، جمهوری اسلامی به‌جای پاسخ‌گویی به ریشه‌های این بحران‌ها، سیاست اعدام را با شدتی بی‌سابقه به ابزار کنترل و سرکوب بدل کرده است.
موج گسترده‌ی اجرای احکام مرگ، به‌ویژه در زندان قزلحصار، نشانه‌ی فروپاشی اخلاقی و حقوقی نظام قضایی و بی‌اعتنایی آشکار به کرامت انسانی است.
بیش از یک سال است که کارزار مدنی و شجاعانه‌ی «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» از درون قزلحصار آغاز شده؛ حرکتی خودجوش از زندانیان سیاسی که هر هفته با اعتصاب غذا علیه فرهنگ مرگ اعتراض می‌کنند. در واکنش به موج تازه‌ی اعدام‌ها، گروهی از زندانیان بند دو قزلحصار (زندانیان غیرسیاسی) با دوختن لب‌های خود و اعتصاب غذا، صدای اعتراضشان را به جامعه ایران و جهان رساندند. گزارش‌ها از وخامت حال تعدادی از آنان و انتقال به بهداری زندان حکایت داشت.
اکنون آنها در ازای وعده مقامات قضائی در خصوص تعلیق شش ماهه اجرای حکم اعدام، اعتصاب غذای‌شان را به صورت موقت و مشروط متوقف کرده‌اند.
ما اعلام می‌کنیم: مسئولیت کامل جان، سلامت و امنیت این زندانیان بر عهده جمهوری اسلامی ایران است.
سیاست اعدام نه اجرای عدالت، که تداوم خشونت سازمان‌یافته و اعترافی به ناتوانی در اصلاح اجتماعی است. در جامعه‌ای گرفتار فقر، تبعیض و فساد، گسترش احکام مرگ نشانه‌ی اقتدار نیست، بلکه اعتراف به شکست قانون و اخلاق است.
اعدام در ذات خود نفی کرامت انسانی و انکار حق حیات است. هیچ نظامی، حتی با استناد به دین یا قانون، حق ندارد جان انسان‌ها را به ابزار سیاست و کنترل اجتماعی بدل کند. در حالی که بسیاری از کشورهای جهان با تکیه بر حقوق بشر اعدام را لغو کرده‌اند، تداوم آن در ایران نشانه‌ی انزوا و درماندگی نظامی است که از گفت‌وگو با جامعه خود عاجز مانده است.
ما از مردم ایران، اندیشمندان، وکلا، هنرمندان و کنشگران مدنی در داخل و خارج کشور می‌خواهیم در برابر این روند ضدانسانی سکوت نکنند. اکنون وظیفه اخلاقی و مدنی ماست که با هر ابزار مسالمت‌آمیز برای توقف و لغو مجازات اعدام در ایران بکوشیم.
همچنین از تمام نهادهای بین المللی حقوق بشری، آزادیخواهان و عدالت طلبان جهان می‌خواهیم در برابر گسترش اعدام‌ها در ایران واکنشی قاطع نشان دهند.
جمهوری اسلامی باید بداند که ادامه‌ی این خشونت دولتی نه مشروعیتی می‌آفریند و نه امنیتی پایدار؛ بلکه نفرت، خشم و گسست اجتماعی را ژرف‌تر می‌کند و اعتماد عمومی را نابود می‌سازد.
ما، به نام وجدان انسانی، اعلام می‌کنیم:
اعدام با عدالت مناسبتی ندارد. اعدام پایان عدالت است. نه به اعدام.
زندگی را پاس بداریم؛ صدای زندانیان قزلحصار باشیم.»
ابوالفضل قدیانی، ترانه علیدوستی، نرگس محمدی، آسیه امینی، آتنا دائمی، آرش صادقی، مهدی محمودیان، کیوان صمیمی، جعفر پناهی، اسفندیار منفردزاده، خشایار سفیدی، پرستو فروهر، هانا کامکار، شهریار آهی، علی افشاری، مصطفی تاجزاده، سعید مدنی، ویدا ربانی، عبدالله مومنی و عالیه مطلب‌زاده از جمله امضاکنندگان این بیانیه هستند.
ـ لازم به ذکر است، اعتصاب زندانیان با وعده شفاهی توقف شش ماهه اعدام‌ها موقتا به پایان رسیده است، زندانیان در تماس با ما گفته‌اند که به وعده مقامات جمهوری اسلامی اعتماد چندانی ندارند و در صورت از سر گیری اعدام‌ها، آنها دوباره به اعتراض خود ادامه خواهند داد.
#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #بیانیه #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
👍26🕊4❤2
مرگ یک زندانی قزلحصار بر اثر اهمال در رسیدگی درمانی
به‌گزارش یک منبع مطلع از داخل زندان قزلحصار، «حسن صحرایی»، زندانی حدود ۵۴ ساله و از محکومان مواد مخدر در واحد چهار، بند ۲۰، سالن ۱ این زندان، پس از چند روز بی‌حالی و کاهش شدید وزن، جان خود را از دست داده است.
به گفته‌ی این منبع، صحرایی هفته گذشته در حالی به بهداری منتقل شد که توان راه رفتن نداشت و دستگاه فشار خون، عددی برای فشار او نشان نمی‌داد. چند روز پیش‌تر نیز هنگام مراجعه به بهداری، فشار خون او «شش روی چهار» ثبت شده بود و پزشک زندان برایش سرم و آزمایش ساده‌ای تجویز کرده بود.
با وجود این، در آزمایش اولیه مورد خاصی مشاهده نشد. بنا بر این گزارش آقای صحرایی، او طی چند روز حدود ۲۰ کیلوگرم از وزنش را از دست داده بود. (آنقدر نحیف شده بود که وزنش به چهل و چند کیلو رسیده بود)
در نهایت هفته گذشته پس از وخامت حالش، به بیمارستانی در کرج اعزام شد اما چند روز بعد خبر رسید که در همان بیمارستان جان باخته است.
این منبع تأکید کرد که مسئولیت مرگ حسن صحرایی متوجه مسئولان زندان قزلحصار، سازمان زندان‌ها و قوه قضاییه است.
او افزود مسولان جان زندانیان اتهاماتی همچون مواد مخدر و سایر جرایم عمومی را نادیده می‌گیرند چون این انسان‌ها برای آنها فاقد اهمیت هستند. آنها غالبا از اقشار ضعیف و محروم جامعه بوده‌اند که این محرومیت در زندان هم تداوم یافته است.
#از_قزلحصار_بگو #حسن_صحرایی #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
به‌گزارش یک منبع مطلع از داخل زندان قزلحصار، «حسن صحرایی»، زندانی حدود ۵۴ ساله و از محکومان مواد مخدر در واحد چهار، بند ۲۰، سالن ۱ این زندان، پس از چند روز بی‌حالی و کاهش شدید وزن، جان خود را از دست داده است.
به گفته‌ی این منبع، صحرایی هفته گذشته در حالی به بهداری منتقل شد که توان راه رفتن نداشت و دستگاه فشار خون، عددی برای فشار او نشان نمی‌داد. چند روز پیش‌تر نیز هنگام مراجعه به بهداری، فشار خون او «شش روی چهار» ثبت شده بود و پزشک زندان برایش سرم و آزمایش ساده‌ای تجویز کرده بود.
با وجود این، در آزمایش اولیه مورد خاصی مشاهده نشد. بنا بر این گزارش آقای صحرایی، او طی چند روز حدود ۲۰ کیلوگرم از وزنش را از دست داده بود. (آنقدر نحیف شده بود که وزنش به چهل و چند کیلو رسیده بود)
در نهایت هفته گذشته پس از وخامت حالش، به بیمارستانی در کرج اعزام شد اما چند روز بعد خبر رسید که در همان بیمارستان جان باخته است.
این منبع تأکید کرد که مسئولیت مرگ حسن صحرایی متوجه مسئولان زندان قزلحصار، سازمان زندان‌ها و قوه قضاییه است.
او افزود مسولان جان زندانیان اتهاماتی همچون مواد مخدر و سایر جرایم عمومی را نادیده می‌گیرند چون این انسان‌ها برای آنها فاقد اهمیت هستند. آنها غالبا از اقشار ضعیف و محروم جامعه بوده‌اند که این محرومیت در زندان هم تداوم یافته است.
#از_قزلحصار_بگو #حسن_صحرایی #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
💔35❤6
قطع زودهنگام تلفن‌های زندان قزلحصار و اعتراض زندانیان
به گزارش منابع داخل زندان قزلحصار، چند وقتی است که تلفن‌های این زندان هر شب رأس ساعت ۸ شب به بهانه «ساعت خاموشی» قطع می‌شود؛ اقدامی که برخلاف رویه معمول در دیگر زندان‌های کشور است و باعث اعتراض گسترده زندانیان شده است.
در حالی که در سایر زندان‌های ایران تلفن‌ها معمولاً تا ساعت ۲۱ (۹ شب) فعال هستند و پس از آن قطع می‌شوند، در زندان قزلحصار یک ساعت زودتر ارتباط‌ها قطع می‌شود. این تصمیم به‌ویژه در واحد چهار قزلحصار که محل نگهداری زندانیان کارگری است، مشکلات فراوانی ایجاد کرده است. بسیاری از زندانیان این واحد تا حوالی ساعت چهار بعدازظهر در محل کار حضور دارند و تنها فرصت تماس آنان با خانواده‌ها در ساعات شب است. با توجه به تعداد زیاد زندانیان در هر سالن (حدود ۵۰۰ نفر) و محدود بودن تلفن‌ها، بسیاری از آنان حتی به نوبت تماس خود نمی‌رسند.
علاوه بر آن، خانواده‌های زندانیان که اغلب در طول روز مشغول کار هستند، تنها در ساعات شب امکان پاسخ‌گویی به تماس عزیزانشان را دارند. قطع زودهنگام تلفن‌ها عملاً این تنها راه ارتباطی را از بین برده است.
بنابر گزارش‌ها، مسئول فنی تلفن‌های زندان (از شرکت آسیاتک) روز سه‌شنبه ۲۲ مهرماه علت این اقدام را «دستور از بالا» اعلام کرده و گفته است که این تصمیم مستقیماً از سوی مسئولان بالادستی ابلاغ شده است.
به گفته زندانیان، این تصمیم نه به‌دلیل مشکل فنی، بلکه اقدامی عامدانه برای محدودسازی ارتباط زندانیان با بیرون از زندان تلقی می‌شود. آنان خواستار بازگرداندن زمان تماس‌ها به روال سابق، یعنی تا ساعت ۹ شب، شده‌اند.
#از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
به گزارش منابع داخل زندان قزلحصار، چند وقتی است که تلفن‌های این زندان هر شب رأس ساعت ۸ شب به بهانه «ساعت خاموشی» قطع می‌شود؛ اقدامی که برخلاف رویه معمول در دیگر زندان‌های کشور است و باعث اعتراض گسترده زندانیان شده است.
در حالی که در سایر زندان‌های ایران تلفن‌ها معمولاً تا ساعت ۲۱ (۹ شب) فعال هستند و پس از آن قطع می‌شوند، در زندان قزلحصار یک ساعت زودتر ارتباط‌ها قطع می‌شود. این تصمیم به‌ویژه در واحد چهار قزلحصار که محل نگهداری زندانیان کارگری است، مشکلات فراوانی ایجاد کرده است. بسیاری از زندانیان این واحد تا حوالی ساعت چهار بعدازظهر در محل کار حضور دارند و تنها فرصت تماس آنان با خانواده‌ها در ساعات شب است. با توجه به تعداد زیاد زندانیان در هر سالن (حدود ۵۰۰ نفر) و محدود بودن تلفن‌ها، بسیاری از آنان حتی به نوبت تماس خود نمی‌رسند.
علاوه بر آن، خانواده‌های زندانیان که اغلب در طول روز مشغول کار هستند، تنها در ساعات شب امکان پاسخ‌گویی به تماس عزیزانشان را دارند. قطع زودهنگام تلفن‌ها عملاً این تنها راه ارتباطی را از بین برده است.
بنابر گزارش‌ها، مسئول فنی تلفن‌های زندان (از شرکت آسیاتک) روز سه‌شنبه ۲۲ مهرماه علت این اقدام را «دستور از بالا» اعلام کرده و گفته است که این تصمیم مستقیماً از سوی مسئولان بالادستی ابلاغ شده است.
به گفته زندانیان، این تصمیم نه به‌دلیل مشکل فنی، بلکه اقدامی عامدانه برای محدودسازی ارتباط زندانیان با بیرون از زندان تلقی می‌شود. آنان خواستار بازگرداندن زمان تماس‌ها به روال سابق، یعنی تا ساعت ۹ شب، شده‌اند.
#از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
💔14🕊4❤2
مرگ یک زندانی به نام بهمن کرملو در زندان قزلحصار بر اثر بی‌توجهی مسئولان زندان
به گزارش منابع مطلع، بهمن کرملو، زندانی ۵۰ ساله متهم به جرایم مرتبط با مواد مخدر، روز شنبه ۱۰ آبان در زندان قزلحصار، واحد چهار بند ۲۰ سالن ۱، بر اثر ایست قلبی جان خود را از دست داد.
این زندانی از مدتی پیش از مشکلات قلبی رنج می‌برد. وی در کارخانجات داخل زندان قزلحصار مشغول به کار بود، اما با وجود آنکه پزشک زندان او را برای ویزیت احضار کرده بود، به دلیل محدودیت‌های اعمال‌شده از سوی مسئول کارخانجات، نتوانست به بهداری مراجعه کند.
بر اساس گزارش‌ها، مسئول کارخانجات به زندانیان هشدار داده بود که در صورت غیبت از محل کار حتی برای مراجعه به پزشک، مجوز کار آنها لغو شده و به واحدهای فاقد کارخانجات منتقل خواهند شد. این موضوع موجب می‌شد زندانیان برای تأمین هزینه‌های خود و خانواده‌هایشان از مراجعه به پزشک خودداری کنند.
بهمن کرملو در روزهای گذشته چندین بار در نوبت عصر به بهداری مراجعه کرده و پس از انجام نوار قلب توسط پرستار، جهت ویزیت در ساعات اداری به پزشک ارجاع داده شده بود. اما محدودیت‌های اعمال‌شده از سوی مسئول کارخانجات، مانع از مراجعه او در زمان تعیین‌شده شد و سرانجام بر اثر ایست قلبی جان باخت.
منابع مطلع تأکید می‌کنند که مسئولیت مرگ این زندانی متوجه مدیر زندان قزلحصار، معاون سلامت، مدیر داخلی و مدیر بند ۲۰ است که نسبت به وضعیت جسمی زندانیان، به‌ویژه زندانیان با اتهامات مواد مخدر، بی‌تفاوتی و تبعیض آشکار نشان می‌دهند.
در بسیاری از زندان‌های کشور از جمله قزلحصار، زندانیان به اجبار یا تحت فشار اقتصادی به کار(بیگاری) در کارگاه‌ها و کارخانه‌های وابسته به نهادهای امنیتی و نظامی، به‌ویژه سپاه پاسداران، گمارده می‌شوند. این زندانیان در ازای دستمزدی ناچیز و گاه کمتر از هزینه یک وعده غذا، به کارهای سنگین، صنعتی و طاقت‌فرسا وادار می‌شوند.
زندانیانی که برای تأمین حداقل نیاز خود به «سالن کارگری» منتقل می‌شوند. این ساختار استثماری به‌گونه‌ای طراحی شده که زندانی میان دو انتخاب ناگزیر قرار گیرد: کار طاقت‌فرسا با دستمزدی اندک، یا محرومیت از ابتدایی‌ترین امکانات برای زنده‌ماندن!
کرملو که بیش از ۱۴ سال را در زندان سپری کرده بود، به گفته هم‌بندی‌هایش، تا آخرین روزهای عمرش برای تأمین نیازهای ابتدایی خود کار می‌کرد.
این حادثه در حالی رخ می‌دهد که قزلحصار در سال‌های اخیر شاهد مرگ‌های مکرر زندانیان بر اثر بی‌توجهی پزشکی و شرایط غیرانسانی بوده است. فعالان حقوق بشر خواستار پاسخ‌گویی قوه قضاییه و سازمان زندان‌ها در قبال این مرگ‌های قابل پیشگیری شده‌اند.
#بهمن_کرملو #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
به گزارش منابع مطلع، بهمن کرملو، زندانی ۵۰ ساله متهم به جرایم مرتبط با مواد مخدر، روز شنبه ۱۰ آبان در زندان قزلحصار، واحد چهار بند ۲۰ سالن ۱، بر اثر ایست قلبی جان خود را از دست داد.
این زندانی از مدتی پیش از مشکلات قلبی رنج می‌برد. وی در کارخانجات داخل زندان قزلحصار مشغول به کار بود، اما با وجود آنکه پزشک زندان او را برای ویزیت احضار کرده بود، به دلیل محدودیت‌های اعمال‌شده از سوی مسئول کارخانجات، نتوانست به بهداری مراجعه کند.
بر اساس گزارش‌ها، مسئول کارخانجات به زندانیان هشدار داده بود که در صورت غیبت از محل کار حتی برای مراجعه به پزشک، مجوز کار آنها لغو شده و به واحدهای فاقد کارخانجات منتقل خواهند شد. این موضوع موجب می‌شد زندانیان برای تأمین هزینه‌های خود و خانواده‌هایشان از مراجعه به پزشک خودداری کنند.
بهمن کرملو در روزهای گذشته چندین بار در نوبت عصر به بهداری مراجعه کرده و پس از انجام نوار قلب توسط پرستار، جهت ویزیت در ساعات اداری به پزشک ارجاع داده شده بود. اما محدودیت‌های اعمال‌شده از سوی مسئول کارخانجات، مانع از مراجعه او در زمان تعیین‌شده شد و سرانجام بر اثر ایست قلبی جان باخت.
منابع مطلع تأکید می‌کنند که مسئولیت مرگ این زندانی متوجه مدیر زندان قزلحصار، معاون سلامت، مدیر داخلی و مدیر بند ۲۰ است که نسبت به وضعیت جسمی زندانیان، به‌ویژه زندانیان با اتهامات مواد مخدر، بی‌تفاوتی و تبعیض آشکار نشان می‌دهند.
در بسیاری از زندان‌های کشور از جمله قزلحصار، زندانیان به اجبار یا تحت فشار اقتصادی به کار(بیگاری) در کارگاه‌ها و کارخانه‌های وابسته به نهادهای امنیتی و نظامی، به‌ویژه سپاه پاسداران، گمارده می‌شوند. این زندانیان در ازای دستمزدی ناچیز و گاه کمتر از هزینه یک وعده غذا، به کارهای سنگین، صنعتی و طاقت‌فرسا وادار می‌شوند.
زندانیانی که برای تأمین حداقل نیاز خود به «سالن کارگری» منتقل می‌شوند. این ساختار استثماری به‌گونه‌ای طراحی شده که زندانی میان دو انتخاب ناگزیر قرار گیرد: کار طاقت‌فرسا با دستمزدی اندک، یا محرومیت از ابتدایی‌ترین امکانات برای زنده‌ماندن!
کرملو که بیش از ۱۴ سال را در زندان سپری کرده بود، به گفته هم‌بندی‌هایش، تا آخرین روزهای عمرش برای تأمین نیازهای ابتدایی خود کار می‌کرد.
این حادثه در حالی رخ می‌دهد که قزلحصار در سال‌های اخیر شاهد مرگ‌های مکرر زندانیان بر اثر بی‌توجهی پزشکی و شرایط غیرانسانی بوده است. فعالان حقوق بشر خواستار پاسخ‌گویی قوه قضاییه و سازمان زندان‌ها در قبال این مرگ‌های قابل پیشگیری شده‌اند.
#بهمن_کرملو #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
💔22❤6🕊2
تهدید به مرگ زندانیان سیاسی واحد ۴ زندان قزلحصار، توسط زندانیان جرایم قتل سالن ۱۹ واحد ۴
خبر رسیده به آموزشکده توانا حاکی از این است که فردی به نام میراحمد نیازی (معروف به ملا)، وکیل بند سالن ۱۹ واحد ۴ زندان قزلحصار، زندانیان سیاسی واحد ۴ قزلحصار را به مرگ تهدید کرده است.
زندانیان جرایم قتل سالن ۱۹، غالبا زندانیانی هستند که چیزی برای از دست دادن ندارند، در قبال دریافت پول یا تامین مواد مخدر ممکن است دست به هر کاری بزنند.
خبرهایی از داخل همان واحد ۱۹ مبنی بر پول دادن به چند نفر از زندانیان برای قتل زندانیان سیاسی رسیده است که بسیار نگران‌کننده است.
چرا این افراد خطرناک باید در مجاورت سالن زندانیان سیاسی باشند؟ زندانیان سیاسی حتی برای رفت‌وآمد به بهداری زندان، احساس امنیت نمی‌کنند. تهدید به قتل زندانیان سیاسی بدون هماهنگی یا دستور مسئولان زندان اتفاق نمی‌افتد و هر اتفاقی برای زندانیان سیاسی بیفتد، مسئولان زندان قزلحصار باید پاسخگوی آن باشند.
ما پیش‌تر نیز شاهد فاجعه‌ی تلخ قتل علیرضا شیرمحمدعلی بودیم که مسئولان زندان اوین او را در سالن زندانیان خطرناک قرار داده بودند و به شکل فجیعی توسط یک زندانی شرور به قتل رسید.
با توجه به کینه‌ای که مسئولان زندان و نهادهای اطلاعاتی از زندانیان سیاسی دارند، بعید نیست که باز نقشه قتل زندانیان سیاسی را در سر داشته باشند.
این خبر هشداری جدی است به مسئولان زندان قزلحصار است. هر اتفاقی برای زندانیان سیاسی بیفتد، فعالان حقوق بشر از چشم مسئولان قزلحصار خواهند دید و پرونده آنها نزد مردم آزادی‌خواه ایران، سنگین‌تر خواهد شد.
#از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
خبر رسیده به آموزشکده توانا حاکی از این است که فردی به نام میراحمد نیازی (معروف به ملا)، وکیل بند سالن ۱۹ واحد ۴ زندان قزلحصار، زندانیان سیاسی واحد ۴ قزلحصار را به مرگ تهدید کرده است.
زندانیان جرایم قتل سالن ۱۹، غالبا زندانیانی هستند که چیزی برای از دست دادن ندارند، در قبال دریافت پول یا تامین مواد مخدر ممکن است دست به هر کاری بزنند.
خبرهایی از داخل همان واحد ۱۹ مبنی بر پول دادن به چند نفر از زندانیان برای قتل زندانیان سیاسی رسیده است که بسیار نگران‌کننده است.
چرا این افراد خطرناک باید در مجاورت سالن زندانیان سیاسی باشند؟ زندانیان سیاسی حتی برای رفت‌وآمد به بهداری زندان، احساس امنیت نمی‌کنند. تهدید به قتل زندانیان سیاسی بدون هماهنگی یا دستور مسئولان زندان اتفاق نمی‌افتد و هر اتفاقی برای زندانیان سیاسی بیفتد، مسئولان زندان قزلحصار باید پاسخگوی آن باشند.
ما پیش‌تر نیز شاهد فاجعه‌ی تلخ قتل علیرضا شیرمحمدعلی بودیم که مسئولان زندان اوین او را در سالن زندانیان خطرناک قرار داده بودند و به شکل فجیعی توسط یک زندانی شرور به قتل رسید.
با توجه به کینه‌ای که مسئولان زندان و نهادهای اطلاعاتی از زندانیان سیاسی دارند، بعید نیست که باز نقشه قتل زندانیان سیاسی را در سر داشته باشند.
این خبر هشداری جدی است به مسئولان زندان قزلحصار است. هر اتفاقی برای زندانیان سیاسی بیفتد، فعالان حقوق بشر از چشم مسئولان قزلحصار خواهند دید و پرونده آنها نزد مردم آزادی‌خواه ایران، سنگین‌تر خواهد شد.
#از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
❤13💔11🕊8
یورش شبانه به بند ۴ زندان قزلحصار؛ انتقال دست‌کم ۲۲ زندانی سیاسی به مکان نامعلوم و بی‌خبری خانواده‌ها
رضا یونسی، برادر زندانی سیاسی علی یونسی، نوشت:
«در آخرین ساعات یکشنبه شب، نیروهای گارد زندان قزلحصار به زندانیان سیاسی حمله کرده و حداقل ۲۲ زندانی را با ضرب و شتم از بند ۴ خارج کردند. این اقدام همزمان با انتقال اکبر دانشورکار و محمد تقوی سنگ‌دهی برای اجرای حکم اعدام انجام شد. خانواده‌های این زندانیان هیچ خبری از وضعیت عزیزانشان ندارند، و تنها از طریق چند زندانی که جابجا نشده‌اند، از اتفاقات یکشنبه شب خبردار شدند. علی جزو زندانیان جابجا شده است و بر خلاف روزهای گذشته، امروز دوشنبه هیچ تماس تلفنی با مادرم نداشت و از وضعیتش اطلاعی نداریم. از جمله زندانیانی که به مکان نامعلوم منتقل شدند و وضعیتشان از دیشب نامشخص است: بابک علیپور، وحید بنی‌عامریان، پویا قبادی، ابوالحسن منتظر، سعید ماسوری، احمدرضا حائری، افشین بایمانی، حمزه سواری، علی یونسی، سپهر امام‌جمعه، رضا محمدحسینی، اکبر باقری، علی معزی، میثم دهبان‌زاده، لقمان امین‌پور، آرشام رضایی و مصطفی رمضانی.»
ـ لازم به ذکر است، طبق اطلاعاتی که به آموزشکده توانا رسیده، تا روز یکشنبه خبر خاصی در زندان نبود و کسی فکرش را نمی‌کرد که بخواهند دو نفر را برای اعدام ببرند. اعدام محمد تقوی و اکبر دانشورکار، بدون ملاقات آخر و بدون اطلاع و ناگهانی انجام شد.
هنوز اطلاع دقیقی از آنچه شب گذشته در قزلحصار اتفاق افتاده نداریم و بسیار نگران زندانیان، به خصوص چهار فرد دیگر محکوم به اعدام هستیم.
#نه_به_جمهوری_اسلامی #نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو
@Tavaana_TavaanaTech
رضا یونسی، برادر زندانی سیاسی علی یونسی، نوشت:
«در آخرین ساعات یکشنبه شب، نیروهای گارد زندان قزلحصار به زندانیان سیاسی حمله کرده و حداقل ۲۲ زندانی را با ضرب و شتم از بند ۴ خارج کردند. این اقدام همزمان با انتقال اکبر دانشورکار و محمد تقوی سنگ‌دهی برای اجرای حکم اعدام انجام شد. خانواده‌های این زندانیان هیچ خبری از وضعیت عزیزانشان ندارند، و تنها از طریق چند زندانی که جابجا نشده‌اند، از اتفاقات یکشنبه شب خبردار شدند. علی جزو زندانیان جابجا شده است و بر خلاف روزهای گذشته، امروز دوشنبه هیچ تماس تلفنی با مادرم نداشت و از وضعیتش اطلاعی نداریم. از جمله زندانیانی که به مکان نامعلوم منتقل شدند و وضعیتشان از دیشب نامشخص است: بابک علیپور، وحید بنی‌عامریان، پویا قبادی، ابوالحسن منتظر، سعید ماسوری، احمدرضا حائری، افشین بایمانی، حمزه سواری، علی یونسی، سپهر امام‌جمعه، رضا محمدحسینی، اکبر باقری، علی معزی، میثم دهبان‌زاده، لقمان امین‌پور، آرشام رضایی و مصطفی رمضانی.»
ـ لازم به ذکر است، طبق اطلاعاتی که به آموزشکده توانا رسیده، تا روز یکشنبه خبر خاصی در زندان نبود و کسی فکرش را نمی‌کرد که بخواهند دو نفر را برای اعدام ببرند. اعدام محمد تقوی و اکبر دانشورکار، بدون ملاقات آخر و بدون اطلاع و ناگهانی انجام شد.
هنوز اطلاع دقیقی از آنچه شب گذشته در قزلحصار اتفاق افتاده نداریم و بسیار نگران زندانیان، به خصوص چهار فرد دیگر محکوم به اعدام هستیم.
#نه_به_جمهوری_اسلامی #نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو
@Tavaana_TavaanaTech
💔14🕊6❤1
🔴 روایت یورش شبانه به بند سیاسی قزلحصار؛ انتقال محکومان به اعدام و اعمال خشونت گسترده در واحد ۴
یک منبع موثق، جهت ثبت در تاریخ، بخشی از روایت یکشنبه ۹ فروردین ۱۴۰۵ در واحد ۴ زندان قزلحصار کرج را بیان می‌کند:
از حدود ساعت ۲۱ شب گذشته بود که ناگهان مشاهده کردیم چندین نفر با نقاب، به همراه اکثر مسئولان زندان، به سالن زندانیان سیاسی واحد چهار یورش بردند. تعدادی از زندانیان را به سمت بیرون درِ سالن هدایت کردند و سپس به آنها دستبند زدند. از داخل سالن متوجه شدیم که قصد دارند زندانیان محکوم به اعدام را خارج کنند.
با اعمال زور و در مواجهه با مقاومت، یکی‌یکی همه را خارج کردند. هر کسی در مقابل خروج از سالن یا زدن دستبند مقاومت می‌کرد، با خشونت زندانبان‌ها مواجه می‌شد. وحید روی زمین نشست و گفت «دستبند نمی‌زنم»، اما به زور به او دستبند زدند. اکبر (شاهرخ) دانشورکار با خشونت به بیرون سالن برده شد. سعید ماسوری فریاد زد: «همه ما را باید بکشید» و مورد حمله زندانبان قرار گرفت. پویا قبادی نیز با اعمال خشونت به بیرون منتقل شد.
در بیرون سالن، هر کسی که به زندانبان‌ها اعتراض می‌کرد یا درباره رژیم سخنی می‌گفت، مورد حمله قرار می‌گرفت؛ به‌ویژه محکومان به اعدام. بابک علیپور، با وجود آسیب‌دیدگی رباط پایش، در جریان مقاومتش به زور از سالن خارج شد. علی یونسی گفت «دستبند نمی‌زنم»، اما قاسم صحرایی با مشت به زیر چشم او زد که منجر به کبودی شد و سپس به او دستبند زد.
نقاب‌دارها در بیرون سالن نیز با محکومان به اعدام اعمال خشونت می‌کردند و صدای شوکر برقی (برای ایجاد رعب) شنیده می‌شد. میثم دهبان‌زاده نیز به دلیل مقاومت، مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت. سپس تلاش کردیم فضا را آرام کنیم و فریاد زدیم «کسی را نزنید» و تا حد ممکن زندانیان را از نقاب‌دارها دور کردیم.
در این عملیات، افرادی از جمله قاسم صحرایی، حقی و خدایی (افسر جانشین)، حسن قبادی (معاون زندان)، وحید اشرف‌آبادی (پرسنل حفاظت اطلاعات)، مجتبی کمره‌ای (رئیس حفاظت اطلاعات)، سجاد لروند (مسئول گارد زندان)، اشکان کمالی (رئیس سابق زندان قزلحصار و نماینده سازمان زندان‌ها) و رضا غلام‌پور سیگارودی (معاون قضایی زندان قزلحصار) حضور داشتند. در پاسخ به اعتراض‌ها، اعلام شد که این اقدام «به دستور اطلاعات» انجام شده است.
پس از آنکه شش زندانی محکوم به اعدام (ابوالحسن منتظر، پویا قبادی، وحید بنی‌عامریان، بابک علیپور، محمد تقوی و اکبر (شاهرخ) دانشورکار) را جدا کردند، مشخص شد که این اقدام برای اجرای حکم اعدام است.
همه را به زیر هشت واحد ۴ بردند و آن شش نفر را یکی‌یکی جدا کردند. لحظات بسیار سنگین و شکنجه‌آور بود. زندانیان تلاش می‌کردند آنها را در آغوش بگیرند و خداحافظی کنند، اما زندانبان‌ها اجازه آخرین دیدار نمی‌دادند و با ممانعت از تجمع، آنها را یکی‌یکی از واحد خارج کردند.
اکبر (شاهرخ) دانشورکار دستش را بالا برد و گفت: «برای اجرای ما آمده‌اند، بچه‌ها ناراحت نباشید» و از دور خداحافظی کرد؛ در حالی که نشانی از ترس در چهره‌اش دیده نمی‌شد. محمد تقوی نیز آرام و خونسرد بود. سپس هر شش نفر را جدا کرده و بردند.
بر اساس این روایت، این زندانیان بدون اطلاع قبلی و به‌طور ناگهانی برای اجرای حکم منتقل شدند و از حق آخرین ملاقات با خانواده یا وکیل خود محروم ماندند. همچنین تا لحظه تنظیم این گزارش، پیکرهای آنان به خانواده‌ها تحویل داده نشده و هیچ اطلاع شفافی درباره محل دفن آنها منتشر نشده است؛ مشخص نیست که آیا دفن شده‌اند یا در صورت دفن، در کجا.
پس از این وقایع، تعدادی از زندانیان شعارهای اعتراضی سر دادند و در پی آن، جمعی از آنها به انفرادی واحد ۳ (موسوم به «سوئیت») منتقل شدند. در هر سلول حدود ۴ تا ۵ نفر نگهداری می‌شدند، در حالی‌که این سلول‌ها حدود ۱۰ متر مربع مساحت داشتند. شرایط بهداشتی و انسانی بسیار نامناسب بود؛ دستشویی و حمام داخل سلول، زیر دوربین و بدون درب، در برابر چند نفر دیگر قرار داشت و وضعیت شکنجه‌آوری ایجاد کرده بود. زندانیان از هواخوری و تماس تلفنی نیز محروم بودند و حدود یک هفته در این شرایط نگهداری شدند.
پس از آن، معاون زندان اعلام کرد که ۱۲ نفر به سالن بازگردانده می‌شوند، اما با شرایطی محدودتر و با «هماهنگی بالا» (اشاره به نهادهای امنیتی) و دستور مدیرکل زندان‌های استان تهران. تماس تلفنی به روزانه دو ساعت (۱۴ تا ۱۶) محدود شد و تردد نیز تحت کنترل شدید قرار گرفت.
۱۲ نفر به سالن بازگشتند و ۴ نفر، سعید ماسوری، لقمان امین‌پور، سپهر امام‌جمعه و میثم دهبان‌زاده، به‌دلیل آنچه «تحریک سایر زندانیان» عنوان شد، برای چند روز بیشتر در انفرادی نگهداری شدند.
ادامه گزارش در لینک زیر:
https://tinyurl.com/GhezEd
#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو
@Tavaana_TavaanaTech
یک منبع موثق، جهت ثبت در تاریخ، بخشی از روایت یکشنبه ۹ فروردین ۱۴۰۵ در واحد ۴ زندان قزلحصار کرج را بیان می‌کند:
از حدود ساعت ۲۱ شب گذشته بود که ناگهان مشاهده کردیم چندین نفر با نقاب، به همراه اکثر مسئولان زندان، به سالن زندانیان سیاسی واحد چهار یورش بردند. تعدادی از زندانیان را به سمت بیرون درِ سالن هدایت کردند و سپس به آنها دستبند زدند. از داخل سالن متوجه شدیم که قصد دارند زندانیان محکوم به اعدام را خارج کنند.
با اعمال زور و در مواجهه با مقاومت، یکی‌یکی همه را خارج کردند. هر کسی در مقابل خروج از سالن یا زدن دستبند مقاومت می‌کرد، با خشونت زندانبان‌ها مواجه می‌شد. وحید روی زمین نشست و گفت «دستبند نمی‌زنم»، اما به زور به او دستبند زدند. اکبر (شاهرخ) دانشورکار با خشونت به بیرون سالن برده شد. سعید ماسوری فریاد زد: «همه ما را باید بکشید» و مورد حمله زندانبان قرار گرفت. پویا قبادی نیز با اعمال خشونت به بیرون منتقل شد.
در بیرون سالن، هر کسی که به زندانبان‌ها اعتراض می‌کرد یا درباره رژیم سخنی می‌گفت، مورد حمله قرار می‌گرفت؛ به‌ویژه محکومان به اعدام. بابک علیپور، با وجود آسیب‌دیدگی رباط پایش، در جریان مقاومتش به زور از سالن خارج شد. علی یونسی گفت «دستبند نمی‌زنم»، اما قاسم صحرایی با مشت به زیر چشم او زد که منجر به کبودی شد و سپس به او دستبند زد.
نقاب‌دارها در بیرون سالن نیز با محکومان به اعدام اعمال خشونت می‌کردند و صدای شوکر برقی (برای ایجاد رعب) شنیده می‌شد. میثم دهبان‌زاده نیز به دلیل مقاومت، مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت. سپس تلاش کردیم فضا را آرام کنیم و فریاد زدیم «کسی را نزنید» و تا حد ممکن زندانیان را از نقاب‌دارها دور کردیم.
در این عملیات، افرادی از جمله قاسم صحرایی، حقی و خدایی (افسر جانشین)، حسن قبادی (معاون زندان)، وحید اشرف‌آبادی (پرسنل حفاظت اطلاعات)، مجتبی کمره‌ای (رئیس حفاظت اطلاعات)، سجاد لروند (مسئول گارد زندان)، اشکان کمالی (رئیس سابق زندان قزلحصار و نماینده سازمان زندان‌ها) و رضا غلام‌پور سیگارودی (معاون قضایی زندان قزلحصار) حضور داشتند. در پاسخ به اعتراض‌ها، اعلام شد که این اقدام «به دستور اطلاعات» انجام شده است.
پس از آنکه شش زندانی محکوم به اعدام (ابوالحسن منتظر، پویا قبادی، وحید بنی‌عامریان، بابک علیپور، محمد تقوی و اکبر (شاهرخ) دانشورکار) را جدا کردند، مشخص شد که این اقدام برای اجرای حکم اعدام است.
همه را به زیر هشت واحد ۴ بردند و آن شش نفر را یکی‌یکی جدا کردند. لحظات بسیار سنگین و شکنجه‌آور بود. زندانیان تلاش می‌کردند آنها را در آغوش بگیرند و خداحافظی کنند، اما زندانبان‌ها اجازه آخرین دیدار نمی‌دادند و با ممانعت از تجمع، آنها را یکی‌یکی از واحد خارج کردند.
اکبر (شاهرخ) دانشورکار دستش را بالا برد و گفت: «برای اجرای ما آمده‌اند، بچه‌ها ناراحت نباشید» و از دور خداحافظی کرد؛ در حالی که نشانی از ترس در چهره‌اش دیده نمی‌شد. محمد تقوی نیز آرام و خونسرد بود. سپس هر شش نفر را جدا کرده و بردند.
بر اساس این روایت، این زندانیان بدون اطلاع قبلی و به‌طور ناگهانی برای اجرای حکم منتقل شدند و از حق آخرین ملاقات با خانواده یا وکیل خود محروم ماندند. همچنین تا لحظه تنظیم این گزارش، پیکرهای آنان به خانواده‌ها تحویل داده نشده و هیچ اطلاع شفافی درباره محل دفن آنها منتشر نشده است؛ مشخص نیست که آیا دفن شده‌اند یا در صورت دفن، در کجا.
پس از این وقایع، تعدادی از زندانیان شعارهای اعتراضی سر دادند و در پی آن، جمعی از آنها به انفرادی واحد ۳ (موسوم به «سوئیت») منتقل شدند. در هر سلول حدود ۴ تا ۵ نفر نگهداری می‌شدند، در حالی‌که این سلول‌ها حدود ۱۰ متر مربع مساحت داشتند. شرایط بهداشتی و انسانی بسیار نامناسب بود؛ دستشویی و حمام داخل سلول، زیر دوربین و بدون درب، در برابر چند نفر دیگر قرار داشت و وضعیت شکنجه‌آوری ایجاد کرده بود. زندانیان از هواخوری و تماس تلفنی نیز محروم بودند و حدود یک هفته در این شرایط نگهداری شدند.
پس از آن، معاون زندان اعلام کرد که ۱۲ نفر به سالن بازگردانده می‌شوند، اما با شرایطی محدودتر و با «هماهنگی بالا» (اشاره به نهادهای امنیتی) و دستور مدیرکل زندان‌های استان تهران. تماس تلفنی به روزانه دو ساعت (۱۴ تا ۱۶) محدود شد و تردد نیز تحت کنترل شدید قرار گرفت.
۱۲ نفر به سالن بازگشتند و ۴ نفر، سعید ماسوری، لقمان امین‌پور، سپهر امام‌جمعه و میثم دهبان‌زاده، به‌دلیل آنچه «تحریک سایر زندانیان» عنوان شد، برای چند روز بیشتر در انفرادی نگهداری شدند.
ادامه گزارش در لینک زیر:
https://tinyurl.com/GhezEd
#نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو
@Tavaana_TavaanaTech
💔1
گزارش جعلی صداوسیمای جمهوری اسلامی از زندان قزلحصار؛ روایت رسمی در تضاد با مشاهدات زندانیان
در حالی که صدا و سیمای جمهوری اسلامی در گزارشی که شامگاه گذشته از زندان قزلحصار پخش شد، تلاش داشت تصویری عادی و کنترل‌شده از وضعیت این زندان ارائه دهد و با نمایش کارگاه‌ها و بخش دوچرخه‌سازی، شرایط را مطلوب جلوه دهد، گزارش‌های رسیده و مشاهدات زندانیان، روایت دیگری از وضعیت این زندان ارائه می‌کنند؛ روایتی از خشونت، بیگاری، محرومیت درمانی و فشار بر زندانیان سیاسی و معترضان.
بر اساس اطلاعات دریافتی، زندانیانی که در کارگاه‌های زندان مشغول به کار هستند، در عمل با دستمزدی ناچیز و در شرایطی شبیه به بیگاری به کار گرفته می‌شوند و حقوق ماهانه بسیاری از آنها حدود سه میلیون تومان است.
همزمان، گزارش‌هایی از خشونت شدید علیه زندانیان در واحد ۳ زندان قزلحصار، موسوم به «سوییت» که محل نگهداری برخی زندانیان محکوم به اعدام و زندانیان منتقل‌شده از اوین است، منتشر شده است. طبق این گزارش‌ها، شماری از زندانیان به دلیل مقاومت در برابر تراشیدن اجباری موی سر، با لوله مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. در جریان این برخوردها، «محسن پیرایش» و «وحید سرخ‌گل» از جمله زندانیانی بودند که با لوله مورد خشونت قرار گرفتند و محسن پیرایش از ناحیه زانو آسیب دید و به بهداری منتقل شد.
همچنین، بنا بر اطلاعات دریافتی، «سهیل عربی» نیز پس از اعتراض و سر دادن شعار «مرگ بر دیکتاتور» علیه حکومت، به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود؛ به‌گونه‌ای که آثار کبودی بر بدن او مشهود بوده و پس از انتقال به بیمارستان، بلافاصله دوباره به زندان بازگردانده شده است.
در گزارشی دیگر، برخی منابع از ضرب و شتم شدید یک زندانی افغانستانی با ضربات لوله خبر داده‌اند. این واقعه پس از درگیری دو زندانی افغانستانی و کنده شدن بخشی از گوش یک زندانی رخ داد. به گفته این منبع، فرد مهاجم پیش‌تر نیز رفتارهای خشونت‌آمیز داشته و بارها به دیگر زندانیان آسیب رسانده است، اما او باید به بیمارستان اعصاب و روان منتقل می‌شد، نه اینکه با لوله مورد ضرب و شتم قرار گیرد.
ادعاهای مطرح‌شده در گزارش صدا و سیما درباره امکانات درمانی زندان نیز از سوی زندانیان رد شده است. «دکتر معصومعلی احمدی»، رئیس بهداری زندان قزلحصار، در این گزارش مدعی شده بود که در تمام اندرزگاه‌ها به صورت ۲۴ ساعته پزشک عمومی و روانشناس حضور دارند؛ اما طبق گزارش دریافتی، در واحد ۴ پزشک عمومی و روانشناس تنها در ساعات اداری در دسترس هستند.
بر اساس گزارش‌های رسیده، دکتر معصومعلی احمدی با استفاده از رانت و پارتی‌بازی، پسر خود را نیز در بهداری زندان مشغول به کار کرده است. منابع مطلع همچنین او را فردی حکومتی و متعصب به رهبر جمهوری اسلامی توصیف می‌کنند.
در همین رابطه، زندانی افغانستانی‌ای به نام «نظر محمد» در بند ۱۹ واحد ۴ که با اتهام «تبلیغ علیه نظام» زندانی است و از بیماری‌های مختلف رنج می‌برد، پس از تجویز اعزام به بیمارستان از سوی پزشک زندان، به دلیل ناتوانی در پرداخت هزینه‌های درمان و به بهانه نبود تخت خالی، بدون دریافت خدمات درمانی به زندان بازگردانده شد. همچنین درخواست پرداخت هزینه درمان او که قرار بود پس از تأیید رئیس بهداری به مددکاری ارجاع شود، با عنوان «عدم فوریت» متوقف شده است.
بر اساس گزارش‌ها و مستندات پیشین، چندین زندانی، به‌ویژه زندانیان عادی، به دلیل نبود امکانات درمانی کافی، تأخیر در انتقال به بیمارستان، کمبود آمبولانس و فرسودگی خودروهای امدادی، جان خود را از دست داده‌اند. برخی گزارش‌ها همچنین از عوارض ناشی از مصرف متادون و عدم رسیدگی مناسب پزشکی حکایت دارد.
منابع مطلع می‌گویند مواد مخدر موسوم به «دونه‌ای» به‌راحتی در زندان قزلحصار در دسترس زندانیان قرار می‌گیرد و مصرف آن در برخی بندها به شکل گسترده رواج دارد.
همچنین گزارش شده که به دلیل تراکم شدید جمعیت و کمبود فضا، پدیده‌هایی چون «حسینیه‌خواب»، «کف‌خواب» و «راهروخواب» در زندان قزلحصار به امری عادی تبدیل شده و بسیاری از زندانیان در شرایطی غیرانسانی شب را در راهروها و فضاهای عمومی سپری می‌کنند.
در سالن سیاسی واحد ۴ نیز سلول‌های انفرادی کوچکی وجود دارد که زندانیان از آنها با عنوان «گور دخمه» یاد می‌کنند؛ سلول‌هایی حدود دو متر در یک و نیم متر که شرایط نگهداری در آنها بسیار سخت توصیف شده است. همچنین بنا بر گزارش‌های دریافتی، نیروهای سرکوبگر نقاب‌دار تاکنون دو بار برای اجرای احکام اعدام به این سالن یورش برده‌اند.
ادامه گزارش در لینک زیر یا در اسلایدها:
https://tinyurl.com/GhezIR
#از_قزلحصار_بگو #زندان
@Tavaana_TavaanaTech
در حالی که صدا و سیمای جمهوری اسلامی در گزارشی که شامگاه گذشته از زندان قزلحصار پخش شد، تلاش داشت تصویری عادی و کنترل‌شده از وضعیت این زندان ارائه دهد و با نمایش کارگاه‌ها و بخش دوچرخه‌سازی، شرایط را مطلوب جلوه دهد، گزارش‌های رسیده و مشاهدات زندانیان، روایت دیگری از وضعیت این زندان ارائه می‌کنند؛ روایتی از خشونت، بیگاری، محرومیت درمانی و فشار بر زندانیان سیاسی و معترضان.
بر اساس اطلاعات دریافتی، زندانیانی که در کارگاه‌های زندان مشغول به کار هستند، در عمل با دستمزدی ناچیز و در شرایطی شبیه به بیگاری به کار گرفته می‌شوند و حقوق ماهانه بسیاری از آنها حدود سه میلیون تومان است.
همزمان، گزارش‌هایی از خشونت شدید علیه زندانیان در واحد ۳ زندان قزلحصار، موسوم به «سوییت» که محل نگهداری برخی زندانیان محکوم به اعدام و زندانیان منتقل‌شده از اوین است، منتشر شده است. طبق این گزارش‌ها، شماری از زندانیان به دلیل مقاومت در برابر تراشیدن اجباری موی سر، با لوله مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. در جریان این برخوردها، «محسن پیرایش» و «وحید سرخ‌گل» از جمله زندانیانی بودند که با لوله مورد خشونت قرار گرفتند و محسن پیرایش از ناحیه زانو آسیب دید و به بهداری منتقل شد.
همچنین، بنا بر اطلاعات دریافتی، «سهیل عربی» نیز پس از اعتراض و سر دادن شعار «مرگ بر دیکتاتور» علیه حکومت، به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود؛ به‌گونه‌ای که آثار کبودی بر بدن او مشهود بوده و پس از انتقال به بیمارستان، بلافاصله دوباره به زندان بازگردانده شده است.
در گزارشی دیگر، برخی منابع از ضرب و شتم شدید یک زندانی افغانستانی با ضربات لوله خبر داده‌اند. این واقعه پس از درگیری دو زندانی افغانستانی و کنده شدن بخشی از گوش یک زندانی رخ داد. به گفته این منبع، فرد مهاجم پیش‌تر نیز رفتارهای خشونت‌آمیز داشته و بارها به دیگر زندانیان آسیب رسانده است، اما او باید به بیمارستان اعصاب و روان منتقل می‌شد، نه اینکه با لوله مورد ضرب و شتم قرار گیرد.
ادعاهای مطرح‌شده در گزارش صدا و سیما درباره امکانات درمانی زندان نیز از سوی زندانیان رد شده است. «دکتر معصومعلی احمدی»، رئیس بهداری زندان قزلحصار، در این گزارش مدعی شده بود که در تمام اندرزگاه‌ها به صورت ۲۴ ساعته پزشک عمومی و روانشناس حضور دارند؛ اما طبق گزارش دریافتی، در واحد ۴ پزشک عمومی و روانشناس تنها در ساعات اداری در دسترس هستند.
بر اساس گزارش‌های رسیده، دکتر معصومعلی احمدی با استفاده از رانت و پارتی‌بازی، پسر خود را نیز در بهداری زندان مشغول به کار کرده است. منابع مطلع همچنین او را فردی حکومتی و متعصب به رهبر جمهوری اسلامی توصیف می‌کنند.
در همین رابطه، زندانی افغانستانی‌ای به نام «نظر محمد» در بند ۱۹ واحد ۴ که با اتهام «تبلیغ علیه نظام» زندانی است و از بیماری‌های مختلف رنج می‌برد، پس از تجویز اعزام به بیمارستان از سوی پزشک زندان، به دلیل ناتوانی در پرداخت هزینه‌های درمان و به بهانه نبود تخت خالی، بدون دریافت خدمات درمانی به زندان بازگردانده شد. همچنین درخواست پرداخت هزینه درمان او که قرار بود پس از تأیید رئیس بهداری به مددکاری ارجاع شود، با عنوان «عدم فوریت» متوقف شده است.
بر اساس گزارش‌ها و مستندات پیشین، چندین زندانی، به‌ویژه زندانیان عادی، به دلیل نبود امکانات درمانی کافی، تأخیر در انتقال به بیمارستان، کمبود آمبولانس و فرسودگی خودروهای امدادی، جان خود را از دست داده‌اند. برخی گزارش‌ها همچنین از عوارض ناشی از مصرف متادون و عدم رسیدگی مناسب پزشکی حکایت دارد.
منابع مطلع می‌گویند مواد مخدر موسوم به «دونه‌ای» به‌راحتی در زندان قزلحصار در دسترس زندانیان قرار می‌گیرد و مصرف آن در برخی بندها به شکل گسترده رواج دارد.
همچنین گزارش شده که به دلیل تراکم شدید جمعیت و کمبود فضا، پدیده‌هایی چون «حسینیه‌خواب»، «کف‌خواب» و «راهروخواب» در زندان قزلحصار به امری عادی تبدیل شده و بسیاری از زندانیان در شرایطی غیرانسانی شب را در راهروها و فضاهای عمومی سپری می‌کنند.
در سالن سیاسی واحد ۴ نیز سلول‌های انفرادی کوچکی وجود دارد که زندانیان از آنها با عنوان «گور دخمه» یاد می‌کنند؛ سلول‌هایی حدود دو متر در یک و نیم متر که شرایط نگهداری در آنها بسیار سخت توصیف شده است. همچنین بنا بر گزارش‌های دریافتی، نیروهای سرکوبگر نقاب‌دار تاکنون دو بار برای اجرای احکام اعدام به این سالن یورش برده‌اند.
ادامه گزارش در لینک زیر یا در اسلایدها:
https://tinyurl.com/GhezIR
#از_قزلحصار_بگو #زندان
@Tavaana_TavaanaTech
❤4💔3