راینر فورست و تبارشناسی رواداری
چگونه رواداری را از یک لطف به یک حق ساختاری تبدیل کنیم؟

راینر فورست (Rainer Forst)، فیلسوف و نظریه‌پرداز سیاسی برجسته آلمانی (متولد ۱۹۶۴)، از کلیدی‌ترین اندیشمندان نسل چهارم مکتب انتقادی فرانکفورت است. او که از شاگردان مستقیم یورگن هابرماس و جان رالز بوده، در حال حاضر به عنوان استاد تئوری سیاسی و فلسفه در دانشگاه گوته فرانکفورت فعالیت می‌کند. فورست به خاطر پژوهش‌های ژرف و منحصربه‌فردش در زمینه مفهوم «رواداری» (Toleration) و «عدالت توجیهی» شهرت جهانی دارد و آثار او از مهم‌ترین منابع معاصر در این حوزه به شمار می‌روند.

نظریه فورست؛ از ساختار رواداری تا حق بنیادین توجیه
از دیدگاه فورست، رواداری مفهومی بسیار پیچیده و تناقض‌آمیز است که اغلب در جوامع مدرن به درستی فهمیده نمی‌شود. او رواداری را از یک ابزار سیاسی مصلحت‌جویانه برای حفظ صلح، به یک فضیلت اخلاقی و اصولی ارتقا می‌دهد. اندیشه او بر سه محور کلیدی استوار است:
۱. مولفه‌های سه‌گانه رواداری: فورست معتقد است رواداری واقعی سه بخش دارد: «مخالفت» (ما باید با عقیده یا رفتار دیگری به طور جدی مخالف باشیم، وگرنه مدارا بی‌معناست)، «پذیرش» (باید دلایلی عقلانی و اخلاقی داشته باشیم که چرا نباید جلوی آن عقیده مخالف را بگیریم) و «محدودیت» (باید مرزهای مشخصی برای آنچه غیرقابل‌تحمل و آسیب‌رسان است، وجود داشته باشد).
۲. الگوی احترام به جای الگوی اجازه: فورست چهار مدل رواداری را در تاریخ شناسایی می‌کند، اما معتقد است جوامع دموکراتیک امروز باید بر «الگوی احترام» (Respect Conception) بنا شوند. در این الگو، رواداری یک رابطه بالا به پایین (که در آن قدرتمندان به اقلیت‌ها «اجازه» بقا می‌دهند) نیست، بلکه شهروندان با وجود اختلافات عمیق مذهبی یا فرهنگی، یکدیگر را به عنوان اعضای برابر و قانونی جامعه می‌پذیرند و به رسمیت می‌شناسند.
۳. حق توجیه (The Right to Justification): مهم‌ترین نوآوری فورست این است که بالاترین حق اخلاقی انسان را «حق توجیه» می‌داند. یعنی هیچ قانون، هنجار یا قدرت سیاسی نباید به شهروندان تحمیل شود، مگر اینکه دلایل آن برای همه افراد متاثر از آن جامعه (حتی مخالفان) به صورت عقلانی قابل توجیه و دفاع باشد. رواداری حقیقی یعنی احترام به دیگری به عنوان یک موجود عاقل که حق دارد برای هر محدودیتی، توجیه منطقی بخواهد.

از منظر فورست، رواداری و پذیرش واقعی، موضعی ترحم‌آمیز یا از روی ناچاری نیست، بلکه عمیقا با عدالت گره خورده است. جامعه روادار جامعه‌ای نیست که تفاوت‌ها را صرفا تحمل کند تا جنگی درنگیرد، بلکه ساختاری است که در آن هنجارهای جمعی بر پایه دلایلی مشترک و قابل‌قبول برای همگان استوار شده‌اند. پذیرش دیگری در نگاه فورست، یعنی پذیرفتن این اصل که هیچ گروهی حق انحصار حقیقت را ندارد.
#راینر_فورست #رواداری #فلسفه #اخلاق #گفتگو_توانا


@Dialogue1402

Exclusive: Systematic Discrimination and Denial of Furlough for Female Political and Ideological Prisoners in Isfahan's Dowlatabad Prison

While reports indicate that temporary release (furlough) extensions are regularly granted to various non-political inmates across Iranian prisons, political and ideological prisoners remain systematically deprived of this basic right. According to an exclusive report obtained by Tavaana, this discriminatory policy is being heavily enforced against female political and religious detainees at Dowlatabad Prison in Isfahan, compounding the psychological pressure on both the prisoners and their families.

Targeted Exclusion of Baha'i Detainees
Since February 28, 2026, numerous non-political convicts who were able to post bail have been granted monthly renewable furloughs. In stark contrast, this process has entirely excluded political and ideological prisoners.
Among those denied are ten Baha'i women currently held in the financial crimes ward of Dowlatabad Prison:
• Neda Badakhsh
• Arezoo Sobhanian
• Parastoo Hakim
• Mojgan Shahrezaei
• Yeganeh Rouhbakhsh
• Bahareh Lotfi
• Shana Shoghifar
• Negin Khademi
• Neda Emadi
• Parva Behdad
According to an informed source, these ten women were only permitted a brief, mandatory three-day furlough approximately two weeks ago, with no further extensions allowed.

Heavy Sentences for Protesters and Dissidents
Dowlatabad Prison also houses several women arrested in connection with the recent 12-day war and its subsequent protests. Many of these individuals are serving severe sentences or are being held under prolonged, indefinite detention:
• Zahra Kabiri: A mother of two children, sentenced to 10 years in prison by Judge Hemmatnejad.
• Masoumeh Sarebanzadeh & Tara Sarebanzadeh: The mother and daughter are serving sentences of five years and six months, respectively.
• Yalda Emamdoost, Samira Layeghi, & Maryam Javadi: Each sentenced to seven and a half years in prison on charges of membership in the People's Mojahedin Organization of Iran (MEK).
• Azadeh Jafari: Serving a one-year prison sentence.
• Zahra Khayati: Facing a two-year prison term.
Additionally, Shamim Baharzadeh and Mahshad Keshani remain imprisoned under a 2023 case. Both were sentenced to six months of active imprisonment and a four-and-a-half-year suspended sentence. Keshani also faces a separate, open judicial case regarding her participation in the January protests.

Deliberate Placement in Violent Wards
The source further revealed to Tavaana that many of these political and religious dissidents are intentionally held in wards designated for high-risk and violent crimes. These wards suffer from severe overcrowding, forcing many political prisoners to sleep on the floor (kaf-khab). This environment is entirely inappropriate and dangerous for prisoners of conscience, presenting continuous safety and health risks.

The Psychological Toll on Families
The systematic denial of furloughs, combined with sub-standard living conditions and prolonged legal limbo, forms a calculated campaign of state pressure. This retaliatory treatment extends beyond the prison walls, inflicting severe emotional attrition and chronic anxiety on the families who are left waiting for months and often years for any sign of judicial fairness.

#HumanRights
#DowlatabadPrison
#PoliticalPrisoners
#BahaiRights

@Tavaana_TavaanaTech

آریا شیخی‌نسب، فعال سیاسی و رسانه‌ای ۲۹ ساله و مجری برنامه «آکادمی» در استودیو پات، بیش از چهار ماه است که در زندان شیبان اهواز نگهداری می‌شود؛ همچنین گزارش‌های منتشرشده از اعمال خشونت و شکنجه علیه او نگرانی‌های گسترده‌ای ایجاد کرده است.

بر اساس گزارش منابع حقوق بشری، آریا شیخی‌نسب روز ۵ بهمن‌ماه در منزل پدرش در مسجدسلیمان بازداشت شد. گفته می‌شود نیروهای امنیتی هنگام بازداشت او را به‌شدت مورد ضرب‌وشتم قرار داده‌اند. او چند روز بعد به زندان سپیدار اهواز و سپس به زندان شیبان منتقل شد؛
منابع مطلع می‌گویند این فعال مدنی در دوران بازجویی تحت فشار شدید جسمی و روانی قرار گرفته و هدف بازجویان، گرفتن اعترافات اجباری علیه او و افراد مرتبط با استودیو پات بوده است. بنا بر این گزارش‌ها، در بخشی از روند بازجویی، او را به برانکارد بسته، پتوی خیس روی بدنش انداخته و با کابل مورد ضرب‌وشتم قرار داده‌اند.
او پیش‌تر نیز در سال‌های ۱۳۹۸ و ۱۴۰۱ بازداشت شده بود و پس از بازداشت در اعتراضات سال ۱۳۹۸، از ادامه تحصیل در دانشگاه محروم شده بود.

@Tavaana_TavaanaTech

‏وحید شریعت، رئیس انجمن روان‌پزشکان ایران، در گفت‌وگو با «ایلنا» از تشدید کمبود داروهای روان‌پزشکی خبر داده و گفته است که بحران دارویی در این حوزه، نسبت به ماه‌های گذشته و به‌ویژه پس از جنگ، به شکل قابل‌توجهی وخیم‌تر شده است. او اختلال در تولید، کمبود مواد اولیه، محدودیت در توزیع و حتی ذخیره‌سازی دارو از سوی برخی افراد به دلیل ترس و ناامنی را از عوامل این وضعیت عنوان کرده است.

‏این بحران بخشی از فرسایش گسترده سلامت روان جامعه‌ای است که سال‌ها زیر فشار سرکوب، ناامنی، بحران اقتصادی، سانسور، جنگ، اعدام، بازداشت و قطع مکرر اینترنت زندگی کرده است. میلیون‌ها ایرانی در سال‌های اخیر بارها تجربه «تعلیق زندگی» را پشت سر گذاشته‌اند؛ وضعیتی که در آن ارتباط با جهان بیرون، کار، درمان، تماس با عزیزان و حتی دسترسی به اطلاعات ناگهان قطع می‌شود و جامعه در بی‌خبری و اضطراب رها می‌شود.

‏
@Tavaana_TavaanaTech

سوگِ بی‌پایان خانواده‌های دادخواه؛
نام جمیله شفیعی را فراموش نکنیم

زهرا ملوکی، دختر جاویدنام جمیله شفیعی، از کشته‌شدگان خیزش دی‌ماه ۱۴۰۴، با انتشار تصویری از پدر ۷۰ ساله‌اش در شبکه اجتماعی ایکس (توییتر سابق)، از رنج و فرسودگی خانواده‌ای نوشت که هنوز زیر بار فقدان و داغ عزیزشان ایستاده‌اند.

او در بخشی از نوشته‌اش گفته است:
«این حال بابای عزیز ۷۰ سالهٔ منه بعد از کشته شدن مامانم… اما این پایان قصهٔ ما نیست. ما واقعاً اجازه نداریم اینجا تسلیم بشیم.»

زهرا ملوکی همچنین درباره شب کشته‌شدن مادرش نوشته است:
«مامانم راهشو انتخاب کرده بود… فکر می‌کنم اول با آزادی چشم تو چشم شده بود و بعد با قساوت قاتلش.»
او تأکید کرده: «اگر از اینترنت فقط یک سوراخ باقی بماند، تا عمر دارم اسمش را فریاد می‌زنم.»

جمیله شفیعی، ۶۶ ساله، روز ۲۰ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی اراک با شلیک گلوله نیروهای حکومتی کشته شد. بر اساس گزارش‌ها، او در لحظه تیراندازی تلاش می‌کرد میان نیروهای سرکوبگر و جوانان معترض بایستد و از آنان محافظت کند.
⁩
@Tavaana_TavaanaTech

«تو به من توهین کردی!»: آیا می‌توان به روشی سازنده انتقاد کرد؟

برای بسیاری از افرادی که خود را در چارچوب باورهای متعارف و متداول مذهب‌های رایج تعریف نمی‌کنند، مانند ندانم‌گرایان و افرادی که به خدا باوری ندارند یا کسانی که به خدا اعتقاد دارند اما دینی را پیروی نمی‌کنند، این پرسش مطرح است که چگونه می‌توان با مومنان مذهبی به بهترین شکل ارتباط برقرار کرد؛ به‌ویژه وقتی پای صحبت درباره خود دین مطرح است. به نظر می‌رسد بخشی از مردم جهان قانع شده‌اند که وقتی کار به مسائل علمی، اقتصادی، ورزشی یا هنری می‌رسد می‌توان تا حد زیادی مذهب را از گفت‌وگو کنار گذاشت. در زمینه سیاست، هنوز بخش‌های بزرگی از جهان به دیدگاه‌های مذهبی سیاست‌مداران و حاکمان توجهی ویژه نشان می‌دهند اما باز هم در بعضی کشورها این احتمال وجود دارد که بتوان در بحث سیاسی تا حدی پای مذهب را به میان نیاورد. متاسفانه در بعضی کشورها، چنین چیزی ممکن نیست. در کشوری مانند ایران، به نظر می‌رسد نهاد و مراجع مذهبی چنان نفوذ و سلطه خود را در تمامی نهادهای دیگر افزایش داده‌اند که حتی اشاره به چیزهایی مانند هنر و علم بدون اشاره مستقیم به مذهب دشوار شده است. اما بحث درباره خود مذهب چطور؟ چگونه می‌توان بدون ایجاد تنش یا ناراحتی شدید درباره مذهب حرف زد؟

این یادداشت را در وبسایت گفت‌وشنود بخوانید
https://dialog.tavaana.org/insult-criticism/

#توهین #انتقاد #گفتگو_توانا


@Dialogue1402

امیر رحیمی، معلم با سابقه، به چهار سال حبس محکوم شد؛ مخالفت با آزادی با وجود تأیید پزشکی و معلولیت

بر اساس گزارش‌ شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان، حکم دادگاه تجدیدنظر امیر رحیمی، فرهنگی آموزش و پرورش، مدیر-آموزگار شهرستان ازنا و دارای ۳۴ سال سابقه خدمت، بدون حضور او و بدون اطلاع‌رسانی به خانواده و وکیلش برگزار شده است. نتیجه این دادگاه روز شنبه ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۵ به وکیل وی ابلاغ شد و بر اساس حکم صادرشده، مجازات او به چهار سال حبس تعزیری تغییر یافته است.

امیر رحیمی روز ۱۲ دی‌ماه ۱۴۰۴، یک روز پس از اعتراضات در شهرستان ازنا، در حالی بازداشت شد که بنا به گزارش‌ها برای حمایت از یکی از دانش‌آموزان خود اقدام کرده بود. او در جریان بازداشت توسط نیروهای یگان ویژه مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت، خودروی شخصی‌اش نیز آسیب دید و سپس به زندان دورود منتقل شد.

این معلم باسابقه از معلولیت شدید در هر دو پا رنج می‌برد. بنا بر گزارش‌ها، پزشک زندان تاکنون چهار نوبت درباره وضعیت جسمانی او گزارش پزشکی صادر کرده و قاضی ناظر زندان نیز تأیید کرده است که وی توان تحمل شرایط حبس و انجام امور شخصی روزمره را ندارد.

با وجود این تأییدهای پزشکی و قضایی، مقام‌های مسئول همچنان با آزادی او از طریق تودیع وثیقه مخالفت می‌کنند.

#امیر_رحیمی #ازنا

@Tavaana_TavaanaTech

گزارش دریافتی از یک بازداشت‌شده اخیر؛ ادعاهایی درباره استفاده امنیتی از مدارس، نفوذ در زندان‌ها و ردیابی دیجیتال

آموزشکده توانا دریافته که بر اساس روایت ارسالی یکی از بازداشت‌شدگان ماه‌های اخیر که به‌تازگی آزاد شده، نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی در جریان سرکوب‌های اخیر، از روش‌ها و سازوکارهایی استفاده کرده‌اند که بخشی از آن‌ها کمتر رسانه‌ای شده است. این فرد که مدتی را در بازداشت و زندان گذرانده، از استفاده گسترده از مدارس، ابزارهای دیجیتال و نفوذ در میان زندانیان سخن گفته است.

او در بخشی از روایت خود می‌گوید که دلیل اصلی تعطیلی برخی مدارس در ایران، صرفاً مسائل آموزشی یا امنیت عمومی نبوده، بلکه نیروهای امنیتی در قالب هسته‌های دو یا سه نفره در مدارس مستقر شده‌اند و از برخی ساختمان‌های آموزشی برای بازجویی و اعمال فشار بر بازداشت‌شدگان استفاده می‌شود.

این منبع می‌گوید خود او نیز توسط نیروهای اطلاعات سپاه در یک مدرسه مورد بازجویی و ضرب‌وشتم قرار گرفته و معتقد است انجام چنین اقداماتی بدون اطلاع برخی مدیران و مسئولان آموزش‌وپرورش ممکن نیست.

او همچنین از شیوه‌ای سخن گفته که به ادعای وی، برای شناسایی و بازداشت شهروندان با اتهام «همکاری با موساد» مورد استفاده قرار می‌گیرد. به گفته این فرد، نهادهای امنیتی سایتی جعلی طراحی کرده‌اند که تبلیغات آن از طریق برخی فیلترشکن‌ها به کاربران نمایش داده می‌شود. این منبع مدعی است افرادی که وارد این سایت می‌شوند، حتی بدون ثبت‌نام، ممکن است تحت رصد قرار گیرند و در صورت ثبت اطلاعات شخصی، با خطر بازداشت مواجه شوند.

این بازداشت‌شده سابق همچنین هشدار داده که تلفن‌های همراهی که پس از بازداشت دوباره به صاحبانشان بازگردانده می‌شود، ممکن است به بدافزار آلوده شده باشند و از طریق آن‌ها فعالیت‌های کاربران تحت نظارت قرار گیرد.

او در ادامه گفت که پس از انتقال از سلول انفرادی به بند عمومی، متوجه حضور افرادی در میان زندانیان شده که در پوشش زندانیان متهم به جاسوسی یا محکومان امنیتی، نقش نفوذی را ایفا می‌کرده‌اند. این فرد مدعی است یکی از این افراد را از روز دوم حضورش در زندان شناسایی کرده بود، افرادی که از تهیه اسلحه و ... حرف می‌زدند و تلاش می‌کردند سر صحبت را باز کنند، ولی در روزهای بعد معلوم می‌شد که همکار دستگاه امنیتی هستند.

در بخش دیگری از این روایت، این منبع مدعی شده که برخی تجهیزات و نیروهای امنیتی از مراکز رسمی مانند کلانتری‌ها به مکان‌های پراکنده، از جمله مدارس، منتقل شده‌اند تا در صورت حمله یا اعتراض به مراکز اصلی، نیروها و امکانات در نقاط مختلف توزیع شده باشند.

او همچنین نسبت به استفاده از تلفن‌های همراهی که روی آن‌ها نرم‌افزارهای ایرانی نصب شده هشدار داده و آن‌ها را «خطرناک‌ترین بستر ارتباطی» برای کاربران داخل ایران توصیف کرده است.
این فرد در پایان با اشاره به شیوه‌های ردیابی امنیتی گفته است که صرف تعویض سیم‌کارت یا استفاده از سیم‌کارت به نام افراد دیگر، لزوماً امنیت ایجاد نمی‌کند؛ چرا که به گفته او، نهادهای امنیتی می‌توانند از طریق شماره‌های پیشین و کد شناسایی دستگاه تلفن همراه (IMEI)، ارتباط میان کاربران و گوشی‌ها را شناسایی و ردیابی کنند.

#نه_به_جمهورى_اسلامى

@Tavaana_TavaanaTech

امیرعباس مزروعی، جوان ۲۱ ساله و ساکن محله مارچین اصفهان، روز جمعه ۱۹ دی‌ماه در جریان اعتراضات «خانه اصفهان» با شلیک گلوله کشته شد. بنا بر گزارش‌های دریافتی، او هنگام خرید دارو هدف تیراندازی قرار گرفت. امیرعباس به‌تازگی دوره سربازی خود را به پایان رسانده بود.

به گفته نزدیکان خانواده، نهادهای امنیتی پس از کشته‌شدن او، خانواده‌اش را تحت فشار قرار دادند تا اعلام کنند امیرعباس از معترضان نبوده است. همچنین به خانواده اجازه برگزاری مراسم عزاداری داده نشد.

پیکر امیرعباس مزروعی در قبرستان مارچین اصفهان به خاک سپرده شد. او تنها حدود یک ماه مانده به تولد ۲۲ سالگی‌اش کشته شد؛ جوانی که آینده و آرزوهایش، همچون امیدهای خانواده‌اش، در سایه سرکوب جمهوری اسلامی ناتمام ماند.

با این حال، یاد امیرعباس مزروعی در حافظه جمعی مردم و در دل پویندگان راه آزادی زنده خواهد ماند.

#امیرعباس_مزروعی #اصفهان #نه_به_جمهوری_اسلامی #جنایت_علیه_بشریت

@Tavaana_TavaanaTech

غلامرضا خانی شکرآب، زندانی محکوم به اعدام با اتهام جاسوسی، از زندان اوین به زندان قزلحصار منتقل شد

روز گذشته، غلامرضا خانی شکرآب، زندانی محکوم به اعدام که با اتهام جاسوسی این حکم برایش صادر شده، به زندان قزلحصار منتقل شد.
از جزئیات پرونده او، تاریخ بازداشت، شعبه صادرکننده رای و سایر موارد اطلاعی در دست نیست.

در طی دو ماه گذشته حکم تعداد زیادی از زندانیان محکوم به اعدام، اجرا شد و در تهران، اجرای اعدام در زندان قزلحصار انجام می‌شود.

انتقال آقای خانی، نگرانی در خصوص اجرای حکم او را افزایش داده است.


در پوستر اشتباه نوشته شده، علیرضا ... غلامرضا خانی صحیح است.

#غلامرضا_خانی_شکرآب #غلامرضا_خانی #نه_به‌_اعدام

@Tavaana_TavaanaTech

جواد علیکردی، برادر خسرو علیکردی، به ۱۰ سال زندان محکوم شد

جواد علیکردی، شهروند اهل سبزوار و برادر خسرو علیکردی، وکیل دادگستری جان‌باخته، توسط یکی از شعب دادگاه انقلاب مشهد به ۱۰ سال حبس تعزیری محکوم شده است.

بر اساس اطلاعات منتشر شده، این شهروند اخیراً در دادگاه انقلاب مشهد محاکمه و حکم یادشده به او ابلاغ شده است. با این حال، جزئیات مربوط به اتهامات مطرح‌شده علیه وی تاکنون به‌طور رسمی اعلام نشده است. جواد علیکردی هم‌اکنون در زندان وکیل‌آباد مشهد در بازداشت به‌سر می‌برد.

بازداشت او شامگاه ۲۱ آذرماه ۱۴۰۴ و پس از انتشار ویدیویی صورت گرفت که در آن نسبت به بازداشت گسترده سوگواران در مراسم هفتم برادرش اعتراض کرده بود. وی همچنین در این ویدیو اعلام کرده بود اسناد محرمانه‌ای درباره مرگ مشکوک برادرش در اختیار دارد.

خسرو علیکردی، وکیل دادگستری، روز ۱۴ آذرماه ۱۴۰۴ در دفتر کار خود به‌طرزی مشکوک جان باخت. مقام‌های حکومتی علت مرگ او را «ایست قلبی» عنوان کردند، اما خانواده علیکردی با اشاره به نشانه‌هایی از جمله خونریزی غیرعادی، روایت رسمی را رد کرده و خواستار روشن‌شدن ابعاد این پرونده شدند؛ پیگیری‌هایی که در ادامه با فشارهای امنیتی علیه اعضای خانواده، بر هم زدن مراسم هفتم و بازداشت جواد علیکردی همراه شد.

#مشهد #جواد_علیکردی #از_بازداشتیها_بگو

@Tavaana_TavaanaTech

روز جهانی همزیستی مسالمت‌آمیز؛ گامی به سوی جهانی بدون تعصب

۱۶ مه (۲۶ اردیبهشت)، فرصتی است تا بار دیگر به یاد آوریم که تفاوت‌های ما نباید به دیوارهایی برای جدایی، بلکه باید به پل‌هایی برای پیوند تبدیل شوند. این روز با عنوان روز جهانی همزیستی مسالمت‌آمیز (International Day of Living Together in Peace) نام‌گذاری شده تا یادآور ضرورت صلح، درک متقابل و دوستی در جهان امروز باشد.

▪️این روز چگونه و توسط چه نهادی شکل گرفت؟

مجمع عمومی سازمان ملل متحد در دسامبر سال ۲۰۱۷، با تصویب قطعنامه ۷۲/۱۳۰، روز ۱۶ مه را رسماً به عنوان «روز جهانی همزیستی مسالمت‌آمیز» اعلام کرد. این نام‌گذاری که با پیشنهاد و تلاش‌های اولیه کشور الجزایر کلید خورد، برای نخستین بار در سال ۲۰۱۸ در سراسر جهان گرامی داشته شد. سازمان ملل با این اقدام تلاش کرد تا چارچوبی رسمی برای تشویق جوامع به پذیرش تنوع و تلاش برای برقراری صلح پایدار از طریق گفت‌وگو ایجاد کند.

▪️اهداف اصلی نام‌گذاری این روز
سازمان ملل متحد با تعیین این روز، اهداف کلیدی زیر را دنبال می‌کند:
• ترویج فرهنگ صلح و مدارا: یادآوری اینکه تفاوت‌های فرهنگی، نژادی و دینی نباید مانع زندگی آرام در کنار یکدیگر شوند.
• پذیرش و احترام به تفاوت‌ها: تشویق ملت‌ها و افراد به گفت‌وگو، همدلی و ساختن جهانی عاری از خشونت و تعصب.
• همبستگی جهانی: تقویت روحیه بخشش، شفقت و همبستگی میان مردم برای کاهش چالش‌ها و مناقشات محلی و بین‌المللی.

▪️چرا امروز بیش از هر زمانی به همزیستی مسالمت‌آمیز نیاز داریم؟
در دنیای امروز که با بحران‌های پیچیده، جنگ‌ها، افراط‌گرایی و دوقطبی‌شدن شدید جوامع روبه‌رو است، همزیستی مسالمت‌آمیز دیگر یک انتخاب فانتزی نیست، بلکه یک ضرورت حیاتی برای بقای بشریت است.
هیچ توسعه پایدار، رفاه اقتصادی یا آرامش روانی در سایه جنگ و تبعیض شکل نمی‌گیرد. برای حل بحران‌های بزرگی مانند دگرگونی‌های اقلیمی، فقر یا بیماری‌های همه‌گیر، انسان‌ها ابتدا باید یاد بگیرند که چگونه تفاوت‌های یکدیگر را بپذیرند و به جای تقابل، مسیر تعامل و همکاری را انتخاب کنند. صلح واقعی زمانی رخ می‌دهد که یاد بگیریم با وجود تفاوت‌هایمان، در کنار هم زندگی کنیم.

#زندگی_مسالمت_آمیز #رواداری #مدارا #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

بری روزن: جمهوری اسلامی از اعدام برای ارعاب جامعه استفاده می‌کند

بری روزن، گروگان پیشین سفارت آمریکا در ایران، در شبکه اجتماعی ایکس با اشاره به افزایش موج اعدام‌ها در ایران نوشت که جمهوری اسلامی همزمان با آتش‌بس میان ایران و آمریکا، سرکوب داخلی را تشدید کرده و از مجازات اعدام به‌عنوان ابزاری برای خاموش‌کردن اعتراضات و ایجاد رعب در جامعه استفاده می‌کند.

ترجمه بخشی از متن منتشرشده:
«همزمان با شکل‌گیری آتش‌بس میان آمریکا و ایران، افزایش سریع و نگران‌کننده اعدام‌ها در ایران نشان‌دهنده یک راهبرد حساب‌شده برای سرکوب هرگونه مخالفت است.
سازمان عفو بین‌الملل گزارش داده که حکومت با سرعتی بی‌سابقه از مجازات اعدام به‌عنوان سلاح استفاده می‌کند.
نیویورک‌تایمز نوشته: “مقام‌ها تلاش می‌کنند ایرانیان را از بازگشت به خیابان‌ها بترسانند.” »
بری روزن از کارکنان سفارت آمریکا در تهران بود که پس از اشغال سفارت در سال ۱۳۵۸، به مدت ۴۴۴ روز در اسارت جمهوری اسلامی قرار داشت. او در سال‌های اخیر بارها درباره نقض حقوق بشر، سرکوب معترضان و موج اعدام‌ها در ایران هشدار داده است.
⁩
@Tavaana_TavaanaTech‏⁧