امید سرلک ۲۷ ساله، به گفته پدرش، از دو طرف در یک تونل زیر گذر محاصره شد و به قتل رسید.
این جنایت ساعاتی پس از انتشار ویدیویی در استوری اینستاگرام آقای سرلک رخ داد. ویدیویی که نشان می‌داد او عکس خامنه‌ای را آتش می‌زند. روی ویدیو صدای محمدرضا شاه پهلوی بود.
او همچنین استوری دیگری گذاشته بود، با محتوای اعتراض به فقر و فساد و دعوت مردم به ایستادگی در مقابل جمهوری اسلامی.

#امید_سرلک #نه_به_جمهورى_اسلامى #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

‌
آتش اعتراض و قدسی‌سازی قدرت
درباره قتل امید سرلک و معنای توهین به مقدسات در جمهوری اسلامی
✍️پیام همراهان

قتل امید سرلک، جوانی از الیگودرز، پس از انتشار ویدئویی که در آن تصویر علی خامنه‌ای را به آتش می‌کشید، تنها یک حادثه‌ تلخ شخصی نیست؛ نشانه‌ای است از گسست عمیق میان جامعه‌ای خسته از تحمیل تقدس و حاکمیتی که با قداست‌سازی می‌کوشد خود را از هر پرسش و نقدی مصون کند.

انتشار تصاویر پیکر بی‌جان او در خودرویی در لرستان، موجی از خشم و همدلی را در ایرانیان برانگیخت. صدها نفر در شبکه‌های اجتماعی با سوزاندن تصاویر رهبر جمهوری اسلامی همبستگی خود را اعلام کردند؛ کنشی که در ظاهر ساده، اما در باطن، بیانگر انکار یک تابو است: تابوی نقد امر مقدس.

در نظام‌های دینی ـ ایدئولوژیک، «تقدس» ابزار حکومت است، نه ایمان.

قدسی‌سازی اشخاص و نمادها به حکومت اجازه می‌دهد تا نقد را به جرم، و پرسش را به کفر تبدیل کند.
در چنین سازوکاری، رهبر نه به‌عنوان یک انسان سیاسی، بلکه به‌عنوان تجسمی از «حق مطلق» معرفی می‌شود؛ و هر گونه مخالفت با او، نه از جنس اندیشه، که از جنس گناه تفسیر می‌شود.
این همان جایی است که توهین به مقدسات به حربه‌ای برای سرکوب اندیشه تبدیل می‌گردد.

آتش‌زدن یک تصویر، در چنین فضایی، معنایی فراتر از نماد دارد؛ این کنشی است علیه انحصار معنویت، علیه قدرتی که می‌خواهد حتی شکل اندیشیدن و احساس‌کردن را تعیین کند.
از همین روست که واکنش حکومت به چنین اقداماتی، خشونت‌آمیز، هیستریک و گاه مرگ‌بار است.
در قاموس قدرت قدسی، هر شعله‌ای که بر چهره نمادهایش بیفتد، باید با خون خاموش شود.

اما جامعه دیگر همان جامعه نیست. موج همدلی با امید سرلک، نشانه‌ای از تغییری آرام و ژرف است: فروپاشی هیبت مقدس قدرت.

مردمی که روزی از ترس اتهام «توهین به مقدسات» سکوت می‌کردند، امروز همان تصاویر را می‌سوزانند تا بگویند هیچ‌چیز و هیچ‌کس فراتر از نقد نیست.

اگر در روزگار ما جوانی به خاطر آتش زدن یک تصویر جان می‌بازد، مسئولیت همهٔ ماست که از آتش او چراغی بسازیم برای اندیشه.

قدرتی که خود را در حصار قداست پنهان می‌کند، در حقیقت از فروپاشی در برابر پرسش می‌هراسد.
و شاید بزرگ‌ترین خیانت در برابر حقیقت، آن باشد که ما نیز از ترس توهین به مقدسات، دست از پرسیدن برداریم.

#توهین_به_مقدسات #قدسی_سازی #امید_سرلک #حقیقت #دیکتاتور #تابو #گفتگو_توانا

@Dialigue1402

امید را کشتید که خاموش شویم؟
زهی خیالِ باطل!

پیام همراهان

امید سرلک را کشتند، چون تصویر ضحاک را به آتش کشیده بود.
تصویری از همان دیکتاتوری که سال‌هاست چهره‌اش در همه‌ی قاب‌ها تکرار شده، و در ذهن بسیاری، به نماد قدرتِ بی‌پاسخ بدل گشته است.
اما با مرگ او، نه تنها آتش خاموش نشد، که شعله در دست‌های دیگران افتاد.
اکنون در گوشه‌و‌کنار، هزاران شعله زبانه می‌کشد؛
نه از خشمِ کور، بلکه از رنجی انباشته که می‌خواهد دیده شود.

قدرت شاید پنداشته بود با گلوله می‌تواند خاموشی بیافریند،
اما خونِ امید، به فریاد بدل شد.
هر عکسی که می‌سوزد، اکنون یادآورِ یک حقیقت است:
ترس، در آن‌سوست، نه در میان مردم.
قدرتی که از تصویرِ خود می‌ترسد، در واقع از نگاه مردم می‌هراسد.

آتش زدنِ یک عکس شاید ظاهراً کنشی کوچک باشد،
اما آنچه در دلش می‌سوزد، نارضایتیِ خاموشِ نسلی‌ست که دیگر دروغ را تاب نمی‌آورد.
شعله‌ها نشانه‌ی خشونت نیستند؛ نشانه‌ی فریادی‌اند که شنیده نمی‌شود.

امید را کشتند که سکوت کنیم؛ اما این‌بار، مرگش سکوت نیاورد.
در دل هر انسانی که شاهد این ظلم بود، جرقه‌ای روشن شد:
جرقه‌ی پرسش، جرأت، و آگاهی.
ما تنها سوگوار نیستیم؛ وارثِ مسئولیتی تازه‌ایم.
مسئولیتِ آن‌که رنج را به معنا بدل کند،
و از سوگ، راهی به کنش جمعی بسازد.

زیرا هر بار که یکی از ما را می‌کشند،
در حقیقت، خود را می‌سوزانند،
و امید دوباره در دل مردم زنده می‌شود.


#امید_سرلک #نه_به_جمهوری_اسلامی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

افشای اسناد و تناقض‌ها درباره قتل حکومتی امید سرلک؛ رد شدن سناریوی «خودکشی» با شواهد میدانی

بر اساس اطلاعات، اسناد و شواهد تازه‌ای که در خصوص جان‌باختن امید سرلک به دست رسیده، فرضیه «خودکشی» که از سوی نهادهای رسمی مطرح شده، با تناقض‌های جدی و شواهد میدانی آشکارا در تضاد است و نشانه‌های روشنی از یک قتل حکومتی را نشان می‌دهد.
طبق این اطلاعات، در ساعاتی پیش از وقوع حادثه، یک چوپان محلی مشاهده کرده است که دو خودرو در حال تعقیب یک خودروی پراید نقره‌ای‌رنگ در همان حوالی بوده‌اند؛ موضوعی که با روایت رسمی از «خودکشی» هم‌خوانی ندارد و روایت آن شاهد در تحقیقات پلیس مورد توجه قرار نگرفته است.

در گزارش اولیه نیروی انتظامی که بلافاصله پس از کشف پیکر تنظیم شده، به‌صراحت قید شده است که گلوله از سمت چپ بدن وارد و از سمت راست خارج شده است. این در حالی است که امید سرلک فردی راست‌دست بوده و از نظر فنی و پزشکی، شلیک یک فرد راست‌دست از سمت چپ بدن به سمت راست، عملاً غیرممکن یا بسیار بعید است. همین نکته به‌تنهایی فرضیه خودکشی را به‌طور کامل زیر سؤال می‌برد.
با این حال، نیروی انتظامی در گزارشی که حدود یک ساعت بعد تنظیم و به مراجع بالادستی ارسال کرده، بدون اشاره به گزارش اولیه خود، سناریوی خودکشی را مطرح کرده و عملاً گزارش نخست را نقض کرده است؛ تناقضی آشکار که به‌روشنی نشان می‌دهد فرضیه خودکشی از ابتدا فاقد اعتبار بوده است.
بر اساس گزارش اولیه‌ای که به دست رسیده، جسد امید سرلک خارج از خودرو کشف شده و محل ورود گلوله در جناح چپ و محل خروج آن بالای گوش سمت راست اعلام شده است. اما بعداً گفته شد که پیکر او در داخل خودرو کشف شده!
پیشتر در یک گزارش تحلیلی که منتشر کرده بودیم، شواهدی مبنی بر جابجایی جسد امید سرلک بیان شده بود.

همچنین در این گزارش به وجود یک قبضه کلت کمری «برتا» در صحنه اشاره شده است.
نکته قابل‌توجه آن است که کلت کمری برتا، سلاحی سازمانی و ساخت ایتالیاست که در اختیار بسیاری از نهادهای نظامی و اطلاعاتی قرار دارد و به‌طور مشخص در ایران، وزارت اطلاعات و اطلاعات سپاه پاسداران از این سلاح استفاده می‌کنند. این سلاح به‌دلیل ویژگی‌های فنی و دقت بالا، در بازار آزاد اسلحه بسیار کمیاب است و استفاده از آن معمولاً محدود به نیروهای رسمی است؛ موضوعی که احتمال استفاده از سلاح سازمانی در این پرونده را تقویت می‌کند.
بر اساس شواهد موجود، این احتمال نیز مطرح است که عاملان پس از اجرای عملیات، یکی از سلاح‌های سازمانی خود را در محل رها کرده باشند. مجموعه این قرائن، همراه با تناقض میان گزارش‌های رسمی، نشان‌دهنده نبود هماهنگی آشکار میان دستگاه‌های انتظامی، امنیتی و اطلاعاتی و در عین حال تلاش برای تغییر روایت حادثه است.

در کنار این شواهد، آخرین تماس تلفنی امید سرلک با خانواده‌اش نیز قابل‌تأمل است. بنا بر روایت نزدیکان، مادر امید در آخرین تماس از او می‌خواهد هنگام بازگشت، مرغ تازه‌ای برای شام تهیه کند. امید تنها سه بار می‌گوید «باشه، باشه، باشه»، تماس را به‌سرعت قطع می‌کند و پس از آن، دیگر هیچ تماسی برقرار نمی‌شود.
مجموع این اسناد، مشاهدات عینی، گزارش اولیه نیروی انتظامی و شواهد فنی، به‌روشنی نشان می‌دهد که روایت «خودکشی» نه‌تنها فاقد پشتوانه است، بلکه با داده‌های موجود در تضاد کامل قرار دارد و مرگ امید سرلک، بیش از هر چیز، نشانه‌های یک قتل هدفمند و حکومتی را در خود دارد.

#امید_سرلک #قتل_حکومتی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech