عکس روز

مادران و خواهران داغدار ایرانی در سه دهه را در تصویر زیر می بینیم:
.
اکرم نقابی مادر سعید زینالی که در واقعه ۱۸تیر۷۸ بازداشت و ناپدید شد.
حوریه فرج زاده خواهر شهرام فرج زاده از کشته شدگان عاشورای۸۸.
ناهید شیرپیشه مادر پویا بختیاری که در اعتراضات آبان ۹۸ با اصابت گلوله به سرش کشته شد.
.
این تصویر در فضای مجازی مورد توجه کاربران قرار گرفته است:
.
کاربری نوشت: «چقدر درد هست تو این عکس.مخصوصا مادر سعید زینالی که هیچ نشونی از بچه اش نیست.هیچی.حتی یه قبر هم بهش نشون ندادن بگن پسرت رو اینجا دفن کردیم که بالا سر اون قبر بتونه گریه کنه.»
.
اگرچه رسانه جمهوری اسلامی در اختیار کسانی است که اعترافات اجباری و تظاهرات حکومتی را نشان می دهد، اما شبکه های اجتماعی به بلندگویی در دست مردم تبدیل شده است.
.
شهناز اکملی مادر مصطفی کریم بیگی از کشته شدگان ۸۸ به مادر پویا بختیاری: «پرچم دادخواهي چهل سال است كه از مادران خاوران به ما رسيده و اكنون دست مادران ٩٨ هم رسيد»
.
#سعید_زینالی #پویا_بختیاری #شهرام_فرج_زاده #مصطفی_کریم_بیگی #شهناز_اکملی #اکرم_نقابی

@Tavaana_TavaanaTech

اکرم نقابی؛ مادری که می‌پرسد «سعید من کجاست؟»


«بازجو گفت ... مادرت افتاده دنبال دو تا تکه استخوان؟ گفتم او مادر است حق دارد همان دو تا تکه استخوان را مادرم می‌خواهد. استخوان بچه‌اش است. همان دو تا تکه استخوان را نشان مادرم بدهید. اگر مرده، قبرش را نشان‌مان بدهید بگویید که زنده نیست تا ما بدانیم سعید ما کجا ست؟ زنده یا مرده‌اش کجاست؟ اما گفت به مادرت بگو اگر باز دنبال سعید بگردد و پیگیری کند، برای همه اعضای خانواده شما مشکل ایجاد می‌شود و یادت نرود برادر دیگری هم داری.» این بخشی است از روایت الناز، خواهر سعید زینالی، از یکی از جلسات بازجویی پس از بازداشت به اتهام دادخواهی برای برادر مفقود‌شده‌اش.

سعید زینالی، فارغ‌التحصیل رشته کامپیوتر از دانشگاه تهران، فقط ۲۲ سال داشت که در ۲۳ تیر ۱۳۷۸ در منزل پدری‌اش بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل شد؛ درست پنج روز پس از اعتراضات دانشجویان دانشگاه تهران به توقیف روزنامه «سلام» در ۱۸ تیر ۱۳۷۸ و یورش ماموران امنیتی به کوی دانشگاه تهران.
خانواده سعید علی‌رغم جستجوها و پیگیری‌‌هایشان از نهاد‌های امنیتی تا سازمان‌های قضایی جمهوری اسلامی و حتی سازمان‌های حقوق بشری بین‌المللی، تا کنون به نتیجه‌ای نرسیده‌اند و هرگز پاسخی برای این‌که «سعید کجاست؟» یا «اگر کشته شده، پیکر او کجاست؟» دریافت نکرده‌اند. به گفته مادر سعید ماموران فقط گفته بودند که «سعید را برای ۱۰ دقیقه سوال می‌برند».

اما اکرم نقابی، مادر داغدار سعید، هرگز دست از دادخواهی و اعتراض به ناپدیدشدن فرزندش برنداشته است و با وجود تهدید و ارعاب مداوم نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی همچنان صدای دادخواهی‌اش بلند است. او در تمام سال‌های پس از ناپدید‌شدن پسرش همواره با در دست‌داشتن تصویری از او با نوشته «سعید من کجاست؟» همگام با فعالان مدنی و سیاسی در بسیاری از تجمع‌های اعتراضی شرکت کرده است.
او در مصاحبه‌ای در سال ۱۳۹۸ می‌گوید: «امروز سعید برای من یک علامت سوال بزرگ است. نمی‌دانم که آیا واقعا هنوز زنده است؟ اگر نه، پیکرش کجا ست؟ من حتی از این داغ، سنگ ‌قبری ندارم که آرامم کند، اما با اتکا به قدرت مادرانه‌ام علی‌رغم تمام تهدیدها و بازداشت‌ها در این راه قدم گذاشته‌ام و تا احقاق حقم و احقاق حق تمام مادران داغداری که به‌ناحق خون جگرگوشه‌هایشان ریخته شده است، از پا نخواهم نشست.»

بیش‌تر بخوانید:

https://tavaana.org/fa/Akram_Neghabi

#اکرم_نقابی #سعید_زینالی #تیر۷۸

@Tavaana_TavaanaTech

«روزی که با به دنیا آمدنت مادر شده‌ام، نور و روشنایی به خانه من آمد. فکر می‌کردم روشن‌ترین خانه دنیا را دارم، اما بیست‌و‌سه سال بعد که تو را از خانه‌ام ربودند. خانه برایم از شب سیاه‌تر شد.

کفش‌هایم را پوشیدم، به هر جا که می‌توانستم رفتم و‌ سراغ تو را گرفتم. هر چه بیشتر گشتم کمتر یافتمت. اگر توان پاهایم اجازه می‌داد، می‌خواستم تمام خانه‌های دنیا را زنگش را بزنم و بپرسم آیا سعید مرا دیده اید؟
مگر می‌شود کسی در این شهر یکبار چشم‌های تو را دیده باشد و تو را به یاد نیاورد؟ مگر می‌شود من بگویم «من مادر سعیدم» و کسی جوابم ندهد؟

حالا که ناتوانم از رفتن به خانه‌ها. مسببین این روزگار تلخمان، آن‌ها مرا صدا می‌زنند و از من می‌خواهند تو را فراموش کنم.

به هر فرصتی مرا در اطاقی روی یک صندلی می‌نشانند و صدایی با تحکم به من می‌گوید: «چرا فراموش نمیکنی پسری داشتی؟ برای استخوان سعیدت به این در و آن در میزنی؟»

پرسیدند: «فلان جا، فلان استخوان را نشانت می‌دهیم و می‌گوییم سعید است، آرام میشوی؟» با دست راستم به قلبم کوبیدم و‌ گفتم اگر من مادرش هستم از استخوان‌هایش سعیدم را میشناسم!

بله من مادری هستم که پسرم را با استخوانش می‌شناسم و همان پسری که امروز زادروزش است و اگر بود، زیباترین قاب دنیا را با حضورش می‌ساختم.

پسرم تولدت مبارک
۳۱ شهریور ۱۴۰۰
اکرم نقابی»

- آنچه خواندید دل‌نوشته اکرم نقابی به مناسبت زادروز سعید زینالی بود. که اگر زنده بود، ۴۵ ساله شده بود.

سعید زینالی، فارغ‌التحصیل رشته کامپیوتر از دانشگاه تهران، فقط ۲۲ سال داشت که در ۲۳ تیر ۱۳۷۸ در منزل پدری‌اش بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل شد؛ درست پنج روز پس از اعتراضات دانشجویان دانشگاه تهران به توقیف روزنامه «سلام» در ۱۸ تیر ۱۳۷۸ و یورش ماموران امنیتی به کوی دانشگاه تهران.
خانواده سعید علی‌رغم جستجوها و پیگیری‌‌هایشان از نهاد‌های امنیتی تا سازمان‌های قضایی جمهوری اسلامی و حتی سازمان‌های حقوق بشری بین‌المللی، تا کنون به نتیجه‌ای نرسیده‌اند و هرگز پاسخی برای این‌که «سعید کجاست؟» یا «اگر کشته شده، پیکر او کجاست؟» دریافت نکرده‌اند.

مرتبط:
اکرم نقابی؛ مادری که می‌پرسد سعید من کجاست؟
https://tavaana.org/fa/Akram_Neghabi

#اکرم_نقابی #سعید_زینالی #تیر۷۸ #دادخواهی #مادران_داغدار #یاری_مدنی_توانا #یاری_حقوقی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

اندوه سه دهه سرکوب در یک قاب

به ترتیب از چپ: اکرم نقابی مادر سعید زینالی که در واقعه ۱۸تیر۷۸ بازداشت شد و هرگز از او خبری نیامد،

حوریه فرج‌زاده خواهر شهرام فرج‌زاده که در عاشورای اعتراضی ۸۸ کشته شد،

و ناهید شیرپیشه مادر پویا بختیاری که در اعتراضات آبان ۹۸ با اصابت گلوله به سرش جان باخت.

این سه زن همراه با مادران و خواهران و پدران و برادران دیگر عزیزان، بر سر پیمان خود ایستاده‌اند و ندای دادخواهی سر داده‌اند.

در این میان مظلومیت اکرم نقابی بسیار جانسوز است او در ۳۱ شهریورماه جاری در زادروز پسرش گفته بود: «من مادری هستم که پسرم را با استخوانش می‌شناسم و همان پسری که امروز زادروزش است و اگر بود، زیباترین قاب دنیا را با حضورش می‌ساختم.»

شهروندان دیگر چگونه می‌توانند با این عزیزان دادخواه و داغدار ابراز همدلی و همبستگی کنند. مبادا آن‌ها را از یاد ببریم

#اکرم_نقابی #ناهید_شیرپیشه #حوریه_فرجزاده #دادخواهی #مسئولیت_شهروندی #همدلی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

این تصویری از پدر و مادر سعید زینالی است.

سعید زینالی، دانشجویی بود که در جریان اعتراضات دانشجویی پس از حمله به کوی دانشگاه در تیر ۱۳۷۸ توسط نیروهای امنیتی در منزل بازداشت شد و تاکنون خبری از وی به دست نیامده است.

تمام پیگیری‌ای خانواده زینالی بی‌ثمر بود. این خانواده پس از اتفاقات انتخابات ۸۸ این خانواده دست از سکوت برداشتند و ماجرای سعید را خبری کردند.

امیر عبداللهیان و ابراهیم رییسی که مدام به ایرانیان بیرون از کشور وعده می‌دهند اگر به کشور بازگردند از آسیب و گزند و تعقیب قضایی در امان خواهند بود، آیا می‌توانند هیئتی قضایی را در همین تهران نزد این خانواده بفرستند و خبری از وضعیت و سرنوشت فرزند به آنان بدهند؟

وبسایت میخک را برای بازگشت ایرانیان بیرون از کشور تاسیس کرده‌اند؛ یک هئيت قضایی را با چند شاخه گل میخک برای نشان‌دادن صداقت خود نزد این خانواده رنجور بفرستید.

آیا این تقاضای زیادی است؟

آیا همین نمی‌تواند به نوعی راستی‌آزمایی در میزان صداقت امثال امیر عبداللهیان باشد؟

نظر شما مخاطبان چیست؟

#یاری_مدنی_توانا #امیر_عبداللهیان #ابراهیم_رییسی #سعید_زینالی #اکرم_نقابی

@Tavaana_TavaanaTech

سایبری‌ها همه‌ «ورودی سال ۸۸ دانشگاه تهران» بودند!
(ویدئو از توییتر: mhnajmi64)

به این پست‌های دروغین و وقیحانه برای تطهیر جنایات جمهوری اسلامی، تغییر و تاثیرگذاری در فضای مجازی توسط اکانت‌های ناامن توجه کنید:

«من ورودی سال ۸۸ دانشگاه تهرانم. اوج شلوغیا...هیچ وقت، تاکید میکنم هیچ وقت گارد ویژه! داخل دانشگاه نیومد»

کاربری نوشته است:

«اتفاقاً دقیقاً سال ۸۸ گارد ویژه هم وارد پردیس مرکزی دانشگاه تهران شد و هم وارد کوی دانشگاه شد.
منتهی سایبری احمق به این فکر نکرده که ورودی ۸۸ مهرماه میاد دانشگاه و شلوغی ها خرداد و تیر ۸۸ بود.»

کاربری دیگری به کنایه نوشته:

«من ورودی سال ۸۸ دانشگاه تهرانم. اوج شلوغیا... هیچ وقت، تاکید میکنم هیچ وقت گارد ویژه! داخل دانشگاه نیومد. اما بیست‌وپنج سال است که #اکرم_نقابی مادر #سعید_زینالی در جست‌وجوی پسرشه. پیکر پسرش.»

روش کار اکانت‌های ناامن:

"یک متن آماده که به تمامی این اکانت‌ها برای انتشار دیکته می‌شود"

این اکانت‌ها، در قالب شهروند معمولی وارد شبکه‌های اجتماعی می‌شوند به شیوه‌های غیرمعمول مخاطب جذب می‌کنند و در نهایت خطی امنیتی را پیش می‌برند یا در خدمت یک هدف سیاسی خاص و برای تبلیغ یک جریان فعال می‌شوند.

این اکانت‌ها می‌توانند برای مانیپولاسیون( دستکاری، کنترل یا تأثیرگذاری) افکار عمومی از طریق ایجاد تصویری غیر واقعی از میزان حمایت یا مخالفت نسبت به موضوعات خاص استفاده کنند. این کار اغلب از طریق تکنیک‌هایی مانند افزایش مصنوعی تعداد لایک‌ها، اشتراک‌ها، و نظرات انجام می‌شود.
این اکانت‌های ناامن می‌توانند با استفاده از اطلاعات موجود درباره نحوه کارکرد الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی، محتوای خود را به گونه‌ای بهینه‌سازی کنند که شانس بیشتری برای دیده شدن و اشتراک‌گذاری داشته باشد.

یک اکانت ناامن چه مشخصاتی دارد؟

۱- ورود به مباحث و منحرف کردن کاربران از موضوع اصلی

۲- شناسایی هویت کاربران فعال

۳- انتشار مطالب عجیب برای جذب مخاطب

۴- استفاده از تصویر چهره‌های مشهور برای لطمه زدن به فعالیت آن‌ها

۵- ایجاد اختلاف و دو دستگی

۶- حمایت از طرف دیگر اکانت‌های ناامن

#اکانت_ناامن #سایبری #هشدار

@tavaanatech

سی و یکم شهریور؛ تولدی که سه دهه است با دلتنگی گره خورده ، سعید زینالی فرزند گمشده‌ای که مادر هنوز چشم‌به‌راه اوست.

۳۱ شهریور، زادروز سعید زینالی است؛ روزی که باید پر از خنده و شادی باشد، اما بیش از سه دهه است که این روز با اشک و دلتنگی گره خورده است. روزی که مادر، پدر و خانواده‌اش باید در کنار او جشن می‌گرفتند، حالا یادآور نبودنش، سکوت بی‌رحم خانه‌ها و قلب‌هایی است که هنوز جای خالی‌اش را حس می‌کنند.

سعید زینالی، دانشجوی ۲۳ ساله دانشگاه تهران در رشته مهندسی کامپیوتر، با قلبی روشن و آرزوهایی بزرگ برای آینده، در ۲۳ تیر ۱۳۷۸ در جریان اعتراضات دانشجویی موسوم به «کوی دانشگاه» در خانه‌اش بازداشت شد و از آن روز تاکنون هیچ خبری از او در دست نیست. تنها یک تماس کوتاه با خانواده‌اش برقرار شد و پس از آن، سکوتی عمیق جای خنده‌ها و حضورش را گرفت.

مادر مهربان و داغدارش، بانو اکرم نقابی، بیش از ۲۶ سال است که هر روز با اشک و امید، با قلبی پاره و روحی خسته، به دنبال حقیقت و فرزندش می‌گردد. ۲۶ سال انتظار، ۲۶ سال درد و ۲۶ سال نگاه به هر کوچه و هر درگاه که شاید نشانی از او باشد. مادری که حتی خواسته است اگر فرزندش دیگر در میان ما نیست، حداقل محل آرامگاه او را بداند تا بتواند با آرامش، خاطره‌اش را در آغوش گیرد.

امروز، تولد سعید زینالی با خاطره‌ها و امید به عدالت گرامی داشته می‌شود، با قلب‌هایی که هنوز برای او می‌تپند و با یادش که هیچ‌گاه فراموش نمی‌شود. نبودنش زخمی است که هرگز کهنه نمی‌شود، اما یاد و نامش همچنان روشن و جاودانه است.

سعید جان، هر سال که می‌گذرد، نبودت بیشتر حس می‌شود، اما یاد تو، مظلومیتت و دلی که برایت می‌تپد، هرگز خاموش نخواهد شد. تولدت مبارک، ای فرزند گم‌شده‌ای که مادر هنوز به دنبال استخوان‌هایت است، به دنبال هر نشانی از تو، به دنبال حقیقتی که باید روشن شود…

و ما امیدواریم روزی فرا برسد که پس از سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی، سعید زینالی در زندان باشد و دوباره به آغوش مادر و خانواده‌اش بازگردد.

نوشته مسعود علیزاده
masoudalizadeh___✍️

#کوی_دانشگاه_۷۸
#سعید_زینالی_کجاست
#اکرم_نقابی
#زادروز
#نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم
#علیه_فراموشی
#یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

اکرم نقابی، مادر سعید زینالی، دانشجویی که توسط حکومت در تابستان ۱۳۷۸ بازداشت شد و از آن زمان تا کنون هیچ خبری از او در دست نیست، بار دیگر در جستجوی اثری از فرزندش به اداره آگاهی شاپور مراجعه کرد. این اقدام در پی انتساب خبری به یک رسانه داخلی مبنی بر پیدا شدن اجسادی در پشت سد خشک شده کرج، صورت گرفت.

دختر خانم نقابی در صفحه اینستاگرام خود نوشت:

«گاهی یک خبر... فقط یک جمله ...

می‌تواند قلب مادری را دوباره از هم پاره کند.

مادری که سال‌هاست بین امید و ترس زندگی می‌کند مادری که هر بار تلفن زنگ می‌خورد هر بار خبری پخش می‌شود هر بار اسمی از گم‌شده‌ها می‌آید دوباره تمام داغ‌هایش تازه می‌شود.

چند روز پیش گفتند در سد کرج جنازه‌های دست بسته پیدا شده. سد خشک شد، اما داغ دل خیلی‌ها دوباره پر شد. مادرم همان روز بی‌صدا از خانه بیرون رفته... به آگاهی شاپور همان جایی که سال‌ها پیش بعد از بردن سعید پرونده باز کرده بود.

رفته بود شاید شاید نشانی، اسمی، ردی از پسرش پیدا شود.

رفته بود که ببیند نکند یکی از آن جنازه‌ها سعیدش باشد. وقتی گوشی را برداشت گریه‌اش بند نمی‌آمد.

فقط گفت:

ترسیدم بهتون بگم و ناراحتتون کنم .... فقط رفتم ببینم... شاید... نکنه سعیدم بین اون‌ها باشه. سال‌ها گذشته اما دل مادرم هنوز همان جا مانده در لحظه‌ای که پسرش را بردند و گفتند:
چند تا سوال داریم زود بر میگرده...

اما هیچوقت برنگشت و مادرم هنوز بعد از این همه سال دنبال یک نشانی ست... گاهی از خدا می‌خواهد حداقل جسدش را پیدا کند و گاهی در عمق قلبش هنوز امید دارد که پسرش زنده باشد و روزی برگردد.

چقدر دردناکه؛

این که آدم بین مرگ و زندگی عزیزش معلق بماند و هیچ پاسخی نگیرد.»

برگرفته از صفحه الناز زینالی.


سعید زینالی دانشجوی دانشگاه تهران بود که در روز ۲۳ تیر ۱۳۷۸، پس از وقایع مربوط به حمله به کوی دانشگاه تهران، در منزل خود توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی ایران بازداشت شد.

بر اساس گزارش‌های موجود، او دست‌کم تا سال ۱۳۸۱ در زندان اوین نگهداری شده است. سه ماه پس از بازداشت، تنها یک‌بار اجازه یافت با خانواده‌اش تماس تلفنی برقرار کند و از آن زمان تاکنون هیچ اطلاع رسمی یا قابل تأییدی دربارهٔ وضعیت یا سرنوشت او منتشر نشده است.

با وجود پیگیری‌های گسترده خانواده و نهادهای حقوق بشری، مقام‌های امنیتی و مسئولان زندان اوین همواره از ارائه هرگونه اطلاعات دربارهٔ او خودداری کرده‌اند.سعید زینالی فارغ‌التحصیل رشتهٔ مهندسی کامپیوتر بود و اکنون ۲۶ سال است که هیچ خبری از او در دست نیست.

سعید زینالی مصداق بارز یک ناپدید شده قهری است. جوانی که به خواهرش بی‌رحمانه گفتند دنبال چند تا استخوان می‌گردی؟

روزی حقیقت روشن خواهد شد که چه بر سر سعید زینالی و سایر مفقود شدگان آمده است.

هرگز بخشوده نخواهند شد آن‌هابی که فرزندان بسیاری را کشتند تا فرزندان مقامات جمهوری اسلامی در کشورهای غربی، زندگی لاکچری داشته باشند.

#سعید_زینالی
#اکرم_نقابی
#سعید_زینالی_کجاست
#کوی_دانشگاه_۷۸
#یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech