‌
«برای زادروز غزاله ی عزیز
.
با پیراهن سفید و موهای رها
جهانی را به نترسیدن واداشته ای
عجیب این زن یاداور دماوند است»
_nazanin_nasr

ویدیو از صفحه سپهر زند وکیلی
sepehr.zandevakili

آخرین کلامش پیش از جاودانه شدن این بود: «نترسید، نترسید»

در روز ۳۰ شهریور ۱۴۰۱، در حالی که در خیابان فیلم می‌گرفت، ناگهان، گلوله‌ای به سمت غزاله چلابی شلیک شد و بر زمین افتاد. تلفنش هنوز در دستش بود و در حال ضبط تصویر مردمی که بهت‌زده و حیران بالای سر غزاله جمع شده بودند و فریاد می‌زدند: «یکی رو کشتند.»

غزاله چلابی، ۳۳ ساله، فارغ‌التحصیل رشته‌ «امور بانکی» و حسابدار یک شرکت خصوصی بود. او عاشق سفر‌های هیچهایکی و طبیعت‌گردی بود و همیشه رمان‌های تازه را دنبال می‌کرد، با همه مهربان بود و برای شنیدن حرف‌های آدم‌های اطرافش گوشی شنوا داشت. غزاله از سگ‌های بیمار و گرسنه‌ خیابانی حمایت می‌کرد و چند سالی بود که هر جمعه ساعت چهار صبح راهی یکی از کوه‌های اطراف آمل می‌شد. علَم‌کوه و دماوند و خیلی از قله‌های معروف ایران را فتح کرده بود و هر روز می‌دوید که برای کوهنوردی آماده باشد. غزاله یکی از همان زن‌هایی بود که در سال‌های اخیر هرجا که می‌توانست روسری‌اش را برمی‌داشت.

غزاله پس از اصابت تیر، پنج روز در کما بود. چنانکه خاله‌اش می‌گوید یک گلوله جنگی به پیشانی‌‌اش شلیک شده بود، پیشانی‌اش را سوراخ کرده بود و به حالت انفجار از سرش بیرون رفته بود. طوری که پشت سرش به اندازه یک نارنگی سوراخ شده بود. دکترهایش گفته بودند بصل‌‌النخاعش آسیب ندیده بود و برای همین با اینکه دچار مرگ مغزی شده بود اما حرکات غیرارادی بدنش مثل تپش قلب و عملکرد شُش‌ها ادامه داشت. غزاله می‌خواست که در صورت مرگ مغزی اعضای بدنش اهدا شود. دوبار هم در سال‌های گذشته کارت‌های اهدای عضو را پر کرده بود. وقتی که دکترها اعلام کردند راهی برای زنده نگه‌داشتنش نیست، هنوز ۹ عضو بدنش سالم بود و می‌شد که برای پیوند به دیگران اهدا شود. ولی مأموران امنیتی به خانواده‌اش اجازه‌ی این کار را ندادند و گفتند که «با این کار از غزاله اسطوره‌سازی می‌شود.»

اما او اسطوره شد، چون دماوند سرفراز و استوار.

#نترسید_نترسید_ما_همه_باهم_هستیم
#فراموش_نمیکنیم
#غزاله_چلابی #غزاله_چلاوی #زن_زندگی_آزادی
#مهسا_امینی #نیکا_شاکرمی #هنر_اعتراض #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

‌
امروز سالگرد جان‌باختن غزاله چلابی است.

آخرین کلامش پیش از جاودانه شدن این بود: «نترسید، نترسید»

در روز ۳۰ شهریور ۱۴۰۱، در حالی که در خیابان فیلم می‌گرفت، ناگهان، گلوله‌ای به سمت غزاله چلابی شلیک شد و بر زمین افتاد. تلفنش هنوز در دستش بود و در حال ضبط تصویر مردمی که بهت‌زده و حیران بالای سر غزاله جمع شده بودند و فریاد می‌زدند: «یکی رو کشتند.»

غزاله چلابی، ۳۳ ساله، فارغ‌التحصیل رشته‌ «امور بانکی» و حسابدار یک شرکت خصوصی بود. او عاشق سفر‌های هیچهایکی و طبیعت‌گردی بود و همیشه رمان‌های تازه را دنبال می‌کرد، با همه مهربان بود و برای شنیدن حرف‌های آدم‌های اطرافش گوشی شنوا داشت. غزاله از سگ‌های بیمار و گرسنه‌ خیابانی حمایت می‌کرد و چند سالی بود که هر جمعه ساعت چهار صبح راهی یکی از کوه‌های اطراف آمل می‌شد. علَم‌کوه و دماوند و خیلی از قله‌های معروف ایران را فتح کرده بود و هر روز می‌دوید که برای کوهنوردی آماده باشد. غزاله یکی از همان زن‌هایی بود که در سال‌های اخیر هرجا که می‌توانست روسری‌اش را برمی‌داشت.

غزاله پس از اصابت تیر، پنج روز در کما بود. چنانکه خاله‌اش می‌گوید یک گلوله جنگی به پیشانی‌‌اش شلیک شده بود، پیشانی‌اش را سوراخ کرده بود و به حالت انفجار از سرش بیرون رفته بود. طوری که پشت سرش به اندازه یک نارنگی سوراخ شده بود. دکترهایش گفته بودند بصل‌‌النخاعش آسیب ندیده بود و برای همین با اینکه دچار مرگ مغزی شده بود اما حرکات غیرارادی بدنش مثل تپش قلب و عملکرد شُش‌ها ادامه داشت. غزاله می‌خواست که در صورت مرگ مغزی اعضای بدنش اهدا شود. دوبار هم در سال‌های گذشته کارت‌های اهدای عضو را پر کرده بود. وقتی که دکترها اعلام کردند راهی برای زنده نگه‌داشتنش نیست، هنوز ۹ عضو بدنش سالم بود و می‌شد که برای پیوند به دیگران اهدا شود. ولی مأموران امنیتی به خانواده‌اش اجازه‌ی این کار را ندادند و گفتند که «با این کار از غزاله اسطوره‌سازی می‌شود.

اما او اسطوره شد، چون دماوند سرفراز و استوار.

طرح از روشی روزبهانی
roshi_rouzbehani

امروز حتما به صفحه مادر غزاله سر بزنید:
fateme.mojtabaei.2113

#نترسید_نترسید_ما_همه_باهم_هستیم
#فراموش_نمیکنیم
#غزاله_چلابی #غزاله_چلاوی #زن_زندگی_آزادی
#مهسا_امینی #نیکا_شاکرمی #هنر_اعتراض #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

فاطمه مجتبایی، مادر جاویدنام غزاله چلابی، این ویدیو را منتشر کرد و نوشت:

«هشتم مارس روز جهانی زن ✌️✌️۱۴۰۳/۱۲/۱۷

من هم بدست عوامل زن ستیز جمهوری اسلامی کشته شدم.»


روز جهانی زن، روز زنان آزاده و مبارز ایران است که نترسیدند و با شهامت جلوی سرکوبگران ایستادند. روز مادران دادخواه ایران است، روز مادر غزاله چلابی و همه مادران شجاع این مرز و بوم و فرزندانی شجاع را پروراندند.

#نه_به_جمهوری_اسلامی
#نترسید_نترسید_ما_همه_با_هم_هستیم
#شجاعت_را_تکثیر_کنیم
#اتحاد_رمز_پیروزی
#زن_زندگی_آزادی
#زنده_باد_آزادی
#زنده_باد_ایران
#غزاله_چلابی
#روز_جهانی_زن
#یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

مادر جاویدنام غزاله چلابی، این ویدیو را روز گذشته به مناسبت روز ملی کوهنوردی منتشر کرد.

او همچنین نوشت:
۱۴۰۴/۷/۲۹
روز ملی کوهنوردی
ننگ و نفرین ابدی به قاتلینت
ننگ و نفرین به آمرین قتل تو
ننگ و نفرین به جمهوری اسلامی
حکومتی که بر پایه قتل فرزندان میهن روزگار سپری می‌کند
من صابرم و صبوری می‌کنم تا شما قاتلان را در روز آزادی ایران
پشت میز محاکمه ببینم
هر روز که می‌گذرد شما به پرتگاه سقوط نزدیکتر می‌شوید
این خون‌هایی که بی‌گناه بر سنگ‌فرش‌های خیابان جاری کردید
دامان ناپاک شما را خواهد گرفت
جان مادر، اگر چه قلبم برایت تکه تکه شده ،اماااااا،ثمره خون تو و
دیگر جانباختگان، بساط این ظالمین را در هم خواهد پیچید ۰
ما عجله‌ای نداریم چرخ گردون راه خود را خوب می‌داند.»

fateme.mojtabaei.2113


ـ قطعا با همبستگی مردم ایران زمین، وضعیت کشور دگرگون خواهد شد و روزی خواهد رسید که در کتاب‌های تاریخ از دوران سیاه جمهوری اسلامی بنویسند برای عبرت نسل‌های بعدی ....
#نه_به_جمهوری_اسلامی
# کوهنورد
# دماوند
#شجاعت_را_تکثیر_کنیم
#نترسید_نترسید_ما_همه_با_هم_هستیم
#زنده_باد_آزادی
#زن_زندگی_آزادی
#غزاله_چلابی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech