‌
جمشید برزگر، روزنامه‌نگار، ضمن انتشار این ویدیو نوشت:

«ویدیویی که همین حالا از شعار مردم تهران در شامگاه پنج‌شنبه ۲۵ دی ۱۴۰۴ به دستم رسید.

نه قتل عام وحشیانه مردم ایران، نه قطع اینترنت و ارتباط آنان با جهان، نه هم‌دستی بی‌شرمانه همه آنهایی که در برابر بزرگ‌ترین کشتار و جنایت تاریخ ایران سکوت کرده‌اند یا در صدد توجیه آن هستند و نه سنگ‌اندازی‌های خارجی باعث سکوت مردم ایران نشده است و نخواهد شد. بساط جمهوری نکبت اسلامی باید برای همیشه از جغرافیای ایران و زندگی ایرانیان پاک شود و خاطره تلخ و خونبارش، راهنمای همیشگی ما برای ساخت ایرانی آزاد و آباد شود که در آن هیچ نشانی از هیچ نوع تبعیضی، چه فردی و چه جمعی، جایی نداشته باشد.
پاینده ایران و ایرانیان»

مردم داغدار ایران، بسیار خشمگین هستند. مردمی که گروگان یک حکومت جنایتکار هستند و تنها مانده‌اند.....

#نه_به_جمهورى_اسلامى #ایران #انقلاب_۱۴۰۴

@Tavaana_TavaanaTech

سیاست ایالات متحده در قبال ایران وارد مرحله‌ای شده که اگر درست فهمیده نشود، می‌تواند دوباره اپوزیسیون را به خطای محاسباتی بکشاند. پیام‌هایی که از نزدیک‌ترین حلقه فکری ترامپ، از جمله تام باراک، منتقل شده روشن است: آمریکا نه به دنبال جنگ است، نه به دنبال براندازی مستقیم، و نه به دنبال مهندسی آینده ایران از بیرون. پروژه «تغییر رژیم خارجی» از نگاه آن‌ها شکست‌خورده است. آنچه دنبال می‌شود «تغییر رفتار» از مسیر فشار هوشمند و فرسایش ساختار قدرت از درون است.

فشار حداکثریِ هوشمند یعنی فشار اقتصادی، سیاسی و منطقه‌ای، به شکلی که هزینه ادامه وضعیت موجود برای جمهوری اسلامی هر روز سنگین‌تر شود و همزمان امکان وقت‌کشی و خرید زمان از بین برود. آمریکا می‌گوید توافق واقعی می‌خواهد، نه توافق نمایشی. سه شرط روشن هم دارد:
کنترل جدی غنی‌سازی، قطع حمایت از نیروهای نیابتی، و تغییر رفتار منطقه‌ای.
اما پیام کلیدی‌تر این است: ایران بازی بلندمدت می‌کند، آمریکا بازی کوتاه‌مدت. اگر جمهوری اسلامی بتواند زمان بخرد، برنده است. اگر وارد فاز دوم فشار شود، فشار اجتماعی و داخلی افزایش می‌یابد. و آن نقطه‌ای است که تغییر واقعی نه از بیرون، بلکه از داخل رقم می‌خورد.

ترجمه سیاسی این پیام برای ما روشن است:
هیچ قدرت خارجی قرار نیست جمهوری اسلامی را برای ما سرنگون کند.
هیچ نیروی خارجی قرار نیست جای مردم ایران تصمیم بگیرد.
و هیچ پروژه نجات‌بخشی از بیرون در کار نیست.

در چنین شرایطی، اپوزیسیون ایران فقط یک انتخاب دارد: همگرایی و همبستگی.
نه به عنوان شعار احساسی، بلکه به عنوان یک ضرورت استراتژیک.

همبستگی به معنی صدا زدن یک نام خاص، یک چهره خاص یا یک جریان خاص نیست.
همبستگی یعنی توافق جمعی بر اصول پایه:

سرنگونی جمهوری اسلامی

استقرار یک نظام سکولار

تضمین حقوق بشر

حفظ تمامیت ارضی ایران

حق انتخاب آزاد مردم

رد هرگونه حذف، انحصارطلبی و دیگری‌سازی

همبستگی یعنی هیچ گروهی خود را «صاحب انقلاب» نداند.
هیچ جریانی دیگری را «مانع پیروزی» معرفی نکند.
هیچ پرچمی به ابزار حذف پرچم دیگر تبدیل نشود.
یعنی گروه‌های اپوزیسیون که مخالف هم هستند، دست‌کم برای مدتی، مخالفت را کنار بگذارند و برای یک هدف مشترک، گرد هم آیند و با هم توافق کنند.

اگر آمریکا استراتژی فرسایش از درون را دنبال می‌کند،
نیروی اصلی این فرسایش باید از دل جامعه ایران و از دل اپوزیسیون متحد بیرون بیاید.

اپوزیسیون پراکنده، همان چیزی است که جمهوری اسلامی برای بقا به آن نیاز دارد.
اپوزیسیون متحد، همان چیزی است که می‌تواند فشار خارجی را به تغییر داخلی تبدیل کند.

به همین دلیل شعارها، گفتمان‌ها و نمادهای مبارزه باید فراگیر باشند؛
شعارهایی که نه سلطنت‌طلب را حذف کند،
نه جمهوری‌خواه را،
نه چپ را،
نه لیبرال را،
نه ملی‌گرا را،
نه قومیت‌ها را،
نه زنان را،
نه اقلیت‌ها را.

شعار باید حول «ایران آزاد» شکل بگیرد، نه حول «ایران من».

امروز دیگر مسئله این نیست که چه کسی بعد از جمهوری اسلامی می‌آید.
مسئله این است که آیا ما می‌توانیم با هم جمهوری اسلامی را ببریم یا نه.

و پاسخ صریح است:
بدون همبستگی، نه.
با همبستگی، بله.


#همبستگی #نه_به_جمهوری_اسلامی #ایران

@Tavaana_TavaanaTech