علیرضا دبیر، رئیس فدراسیون کشتی، در واکنش به شیوه‌های سوگواری خانواده‌های جان‌باختگان اعتراضات، در یک کنفرانس مطبوعاتی گفت: «ادعای ناراحتی دارند اما می‌زنند و می‌رقصند!»

این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که در ماه‌های گذشته ویدیوهای متعددی از مراسم یادبود جان‌باختگان منتشر شده است؛ مراسمی که در آن‌ها، به‌جای آیین‌های مرسوم مذهبی، شکل‌های متفاوتی از سوگواری دیده می‌شود.
برای خانواده‌ها، این شیوه‌های تازه نه نشانه بی‌تفاوتی، بلکه تلاشی برای بازپس‌گیری روایت سوگ و اعتراض است؛ راهی برای آن‌که در فضایی آکنده از فشار و محدودیت، اندوه خود را بیان کنند.
رسول خادم اما در استوری اینستاگرامی خود نگاهی متفاوت را بازتاب داد. او نوشت:
«۴۰ روز گذشت.
از آن “واقعه”، که “گذشتن” از آن ناممکن است.
همانگونه که “سوگواری” برای آن ناممکن،
“صیبت” برای توصیف آن کوچک،
و “رنج” در برابر آن بی‌معنی‌ست.

اکنون تنها “رقص”، را چاره‌ای کار است.

آری،
باید رقصید.»

این روایت، فارغ از داوری درباره شکل سوگواری، تلاشی است برای فهم عمق اندوهی که در قالب‌های رسمی نمی‌گنجد.
#نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

جمعی از دانشجویان موسیقی
که پیش‌تر سرودهای ملی،میهنی همچون سوگندنامه، ایران غرق انقلاب است، راه کوچه و... را منتشر کرده بودند، اجرای جدیدی از یکی از سرودهای خود به نام "مرا مادرم اینگونه پرورید" را به مادران داغدار جاویدنامان و‌ جان‌فدایان میهن تقدیم کرده‌اند.

"به راستی هنرمان در این روزگاران در برابر فراوانی داغ و ماتممان بی‌اثر، در برابر این حجم ظلم و بیداد قاصر است.
باشد که این سرود التیامی باشد بر سنگینی داغ مادرانمان"

#نه_به_جمهوری_اسلامی #ایران #هنر_اعتراض #دادخواهی #جاویدنامان

@Tavaana_TavaanaTech

هومن بشکوفه، ۳۶ ساله، روز ۱۸ دی‌ماه در تهران با شلیک گلوله قناسه جان خود را از دست داد. او متأهل و پدر یک پسر پنج‌ساله بود.
هومن در ایران‌خودرو کار می‌کرد و سال‌ها تلاش کرده بود با وجود سختی‌هایی که از کودکی و یتیمی تجربه کرده بود، زندگی آبرومندانه‌ای برای خانواده‌اش بسازد. نزدیکانش می‌گویند او با رنج بزرگ شد، اما همواره کوشید راهی متفاوت برای آینده خود و فرزندش رقم بزند.
اکنون کودکش باید بدون پدر بزرگ شود؛ با زخمی که فقدان پدر در زندگی بر جا می‌گذارد.
پیکر هومن بشکوفه در روستای سرزیارت، در جاده چالوس، به خاک سپرده شد.

#هومن_بشکوفه #جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

تنبیه شکیلا منفرد به خاطر نپوشیدن دمپایی!
دو ماه محروم از ملاقات، یک ماه قطع کارت تلفن و تا یکسال محروم از مرخصی

شکیلا منفرد، زندانی سیاسی که شش سال از جوانیش را در زندان گذرانده است، از طرف زندان با تنبیه انضباطی مواجه شده است.
موضوع از این قرار است که زندانیان را ملزم کرده‌اند تا با پوشیدن دمپایی به سالن ملاقات بروند و کفش نباید بپوشند.
شکیلا منفرد در اعتراض به این اجبار، بدون کفش و دمپایی با پای برهنه و جوراب پوشیده به سالن ملاقات رفته است و حالا او را نبیه کرده‌اند:
دو ماه محروم از ملاقات، یک ماه قطع کارت تلفن و تا یکسال محروم از مرخصی

این در حالیست که خانم منفرد در طی سال‌های حبس خود با محرومیت‌های بسیاری مواجه شده است.

#شکیلا_منفرد

@Tavaana_TavaanaTech

طرح اتهام محاربه علیه دانیال نبازی، نوجوان ۱۸ ساله‌ی اهل شیروان

دانیال نیازی، نوجوان ۱۸ ساله اهل شیروان، پس از گذشت ۳۸ روز از زمان بازداشت با مجموعه‌ای از اتهامات سنگین از جمله؛ محاربه مواجه شده است.

روز ۲۲دی‌ماه ۱۴۰۴، نیروهای امنیتی با یورش به منزل خانوادگی دانیال، وی را با خشونت بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل کردند.

دانیال در ۲۴ ساعت نخست بازداشت تحت فشار شدید جسمی و روانی قرار گرفته و در نتیجه شکنجه‌های شدید، ناچار به اعترافاتی شده است که مبنای طرح اتهامات سنگین علیه او قرار گرفته است.

«شعبه دوم بازپرسی دادسرای عمومی و انقلاب شهرستان شیروان» اتهام «محاربه» را به همراه عناوین دیگری از جمله «مشارکت در شروع به قتل عمدی»، «مشارکت در ایراد ضرب و جرح عمدی»، «عضویت در تجمع بیش از سه نفر علیه امنیت داخلی کشور»، «اخلال در نظم عمومی» و «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به این نوجوان ۱۸ ساله تفهیم کرده است.

طبق ماده ۲۷۹ قانون مجازات اسلامی، تحقق جرم محاربه منوط به «استفاده از سلاح با قصد ایجاد ناامنی و ترساندن مردم» است.

در حالی که نیروهای سرکوبگر هزاران نفر از مردم بی سلاح را به قتل رسانده‌اند، حکومت به مردم معترض اتهاماتی را نسبت داده است تا بتواند ایجاد ترس کند.
اتهام محاربه از جمله اتهاماتی است که می‌تواند مجازات حدی اعدام را در پی داشته باشد.

#دانیال_نبازی #شیروان #از_بازداشتیها_بگو

@Tavaana_TavaanaTech

مهراد حیدری، ۳۱ ساله، شامگاه ۱۸ دی‌ماه حوالی ساعت ۲۰:۳۰ در فلکه پنجم فردیس کرج هدف شلیک مستقیم قرار گرفت. بنا بر اطلاعات دریافتی، گلوله‌ای جنگی از پشت به او اصابت کرد؛ تیر از ناحیه کمر وارد و از شکم خارج شد. او در آغوش همسرش جان باخت.

نزدیکانش می‌گویند برای جلوگیری از انتقال پیکر توسط مأموران، تا صبح پیکر او را در خودرو نگه داشتند. همچنین به خانواده اعلام شده که امکان دفن در بهشت زهرا یا بهشت سکینه وجود ندارد و باید در «بهشت علی» اشتهارد به خاک سپرده شود؛ آرامستانی که گفته می‌شود پیکر برخی دیگر از جان‌باختگان کرج و فردیس نیز در آن دفن شده است.

به گفته خانواده، حتی در انتخاب واژه‌های سنگ مزار نیز با محدودیت مواجه شده‌اند. آن‌ها می‌گویند بر سر استفاده از تعبیر «شهید وطن» مخالفت شده و ناچار روی کلمه «وطن» یک پرنده حکاکی شده است.

#مهرداد_حیدری #جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهورى_اسلامى

@Tavaana_TavaanaTech

صدور حکم اعدام برای آرمین نورمحمدی در پرونده آتش‌سوزی جزئی عابربانک؛ خانواده در انتظار رأی دیوان عالی

امتداد در گفت‌وگو با اروجعلی نورمحمدی، پدر آرمین نورمحمدی، دانشجوی اهل اسلامشهر استان تهران، از صدور حکم اعدام برای این جوان خبر داده است. به گفته پدر آرمین، شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی صلواتی، با عنوان اتهامی «محاربه» حکم اعدام را برای فرزندش صادر کرده و اکنون خانواده در انتظار تعیین وقت رسیدگی در دیوان عالی کشور هستند.

اروجعلی نورمحمدی در این گفت‌وگو توضیح داده که ماجرا به فروردین ۱۴۰۲ بازمی‌گردد؛ زمانی که به گفته او، آرمین به همراه چند تن از دوستانش یک دستگاه عابربانک بانک سپه در اسلامشهر را «به‌صورت جزئی و مختصر» دچار حریق کرده‌اند. او تأکید کرده است که دستگاه به‌طور کامل نسوخته و طبق روایت آرمین، وقتی حدود یک ساعت بعد به محل بازگشته‌اند، تنها بخشی از دکمه‌های دستگاه سوخته و خاموش شده بوده است.

به گفته پدر آرمین، فرزندش متولد ۱۳۷۷ و پیش از بازداشت، دانشجوی رشته معماری بوده و در کنار تحصیل، مدتی در حوزه پارچه نیز با پدرش کار می‌کرده است. او افزوده که روز دهم فروردین ۱۴۰۲ مأموران اطلاعات اسلامشهر به منزلشان مراجعه کرده و آرمین را برای نخستین بار بازداشت کرده‌اند. وی حدود ۲۰ روز در سلول انفرادی و ۲۰ روز در بند ۲۰۹ نگهداری شده و در نهایت ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۲ با وثیقه یک و نیم میلیارد تومانی آزاد شده است.

پدر آرمین گفته است که در تاریخ هشتم دی‌ماه ۱۴۰۳، فرزندش در پی یک ابلاغیه قضایی مراجعه کرده و مجدداً بازداشت و به زندان اوین منتقل شده است. او از همان زمان تاکنون در اوین نگهداری می‌شود. جلسه دادگاه در هشتم دی‌ماه ۱۴۰۴ برگزار شده و در کیفرخواست، اتهام «محاربه» درج شده است. در ۲۸ دی‌ماه نیز شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب این اتهام را با مجازات اعدام تأیید کرده است.

به گفته نورمحمدی، وکیل پرونده، دکتر شریف‌زاده اردکانی، نسبت به حکم صادره اعتراض کرده و درخواست رسیدگی در دیوان عالی کشور ثبت شده است. خانواده اکنون در انتظار تعیین وقت رسیدگی هستند.

او همچنین اشاره کرده که بانک سپه به‌عنوان شاکی خصوصی پرونده، مبلغ ۱۸۴ میلیون تومان خسارت تعیین کرده که این مبلغ از سوی خانواده پرداخت شده است. پدر آرمین با اشاره به مفهوم «رأفت اسلامی» در دین اسلام گفته است که با وجود این موضوع، هیچ تخفیفی در مجازات فرزندش در نظر گرفته نشده و خانواده، به‌ویژه مادر آرمین، در نگرانی شدید به سر می‌برند.

آرمین نورمحمدی سومین فرزند خانواده است و اکنون پرونده او در مرحله رسیدگی در دیوان عالی کشور قرار دارد.

#آرمین_نورمحمدی #نه_به_اعدام #از_بازداشتیها_بگو

@Tavaana_TavaanaTech

مراسم چهلم جاویدنام داوود آبی و رقص اعضای خانواده با لباس سفید

داوود آبی، جوان فوتبالیست و ساکن باغستان غربیِ کرج، در جریان اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴ با شلیک مستقیم گلوله جنگی نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی جان خود را از دست داد. او از دوران کودکی به فوتبال علاقه‌مند بود و در کنار فعالیت ورزشی، برای تأمین معاش در حوزه پخش لباس فعالیت می‌کرد.

بر اساس اطلاعات منتشرشده، داوود آبی هم‌زمان با آغاز اعتراضات گسترده مردمی و در پاسخ به فراخوان‌های اعتراضی، بدون در دست داشتن سلاح و بدون مشارکت در اقدامات خشونت‌آمیز، در تجمعات اعتراضی حضور یافت و خواستار آزادی، کرامت انسانی و پایان حاکمیت جمهوری اسلامی شد.

به گفته شاهدان عینی، روز نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در منطقه شاهین‌کرج و حوالی خیابان دهم، نیروهای امنیتی با شلیک مستقیم گلوله جنگی، داوود آبی را از ناحیه شکم هدف قرار دادند. گزارش‌ها حاکی از آن است که وی تا زمان انتقال به بیمارستان البرز کرج زنده بوده، اما به‌دلیل تعلل و عدم رسیدگی درمانی به‌موقع، بر اثر خون‌ریزی شدید جان باخته است؛ موضوعی که به گفته منابع محلی، می‌توانست قابل پیشگیری باشد.

#داوود_آبی #کرج #جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی #انقلاب_۱۴۰۴

@Tavaana_TavaanaTech

مراسم چهلم جاویدنام پوریا خیری، بر سر مزارش برگزار شد، مادرش کن و شلوار دامادی در دستش گرفته و می‌گوید «عروسی بچه‌ام است»... آرزویی که جمهوری اسلامی مانع تحققش شد.

جاویدنام پوریا خیری؛ جوان ۳۰ ساله‌ای که در شهرک اندیشه با شلیک از پشت توسط نیروهای سرکوبگر کشته شد

پوریا خیری، ۳۰ ساله، مجرد و اپراتور دستگاه CNC، در تاریخ ۱۹ دی‌ماه در محدوده شهرک اندیشه تهران با شلیک گلوله جنگی از پشت به ناحیه کمر جان خود را از دست داد.

بر اساس اطلاعات رسیده، او پس از اصابت گلوله به بیمارستان منتقل شد، اما پیکرش از بیمارستان منتقل و به کهریزک برده شد. خانواده پس از جست‌وجویی دشوار، محل انتقال پیکر را شناسایی کردند و سرانجام پس از حدود یک هفته و تحمل فشارها و پیگیری‌های فراوان، موفق به تحویل پیکر شدند.

پوریا خیری متولد ۲۹ دی‌ماه بود و تنها چند روز تا تولد ۳۰ سالگی‌اش فاصله داشت؛ جوانی که فرصت ادامه زندگی از او گرفته شد.


#پوریا_خیری #جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهورى_اسلامى

@Tavaana_TavaanaTech

مراسم چهلم جاویدنام رامین رئیسی و تولد او همزمان برگزار شد

جاویدنام رامین رئیسی، متولد ۲۹ بهمن ۱۳۷۵، در شب ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ و در پی فراخوان اعتراضی، با هدف تهیه و رساندن لوازم پزشکی به مجروحان در منطقه بهارستان اصفهان حضور داشت. او از همان شب ناپدید شد و هیچ اطلاعی از سرنوشتش در دسترس خانواده قرار نگرفت.
به گفته بستگان، خانواده رامین رئیسی در روزهای بعد برای پیگیری وضعیت او به نهادها و مراکز مختلف مراجعه کردند. در دو روز نخست، روایت‌های متناقض و نادرستی از سوی مراجع غیررسمی ارائه شد؛ از جمله اینکه او به کانون اصلاح و تربیت منتقل شده است. با این حال، هیچ نهاد رسمی مسئولیت بازداشت یا نگهداری او را نپذیرفت.
سرانجام پس از حدود ۱۰ روز بی‌خبری، در ۲۸ دی‌ماه پیکر بی‌جان رامین رئیسی تحت شدیدترین تدابیر امنیتی و همراه با تهدید به خانواده تحویل داده شد. مراسم خاکسپاری او با حضور افرادی ناشناس که بعدها مشخص شد «مامور لباس‌شخصی» بوده‌اند، در باغ رضوان اصفهان برگزار شد. هدف از این حضور امنیتی، تسریع در دفن پیکر و جلوگیری از شکل‌گیری هرگونه تجمع یا اعتراض عنوان شده است.
یک روز پس از خاکسپاری، علیرضا رئیسی، از بستگان نزدیک رامین بازداشت شد. از زمان این بازداشت تاکنون، خانواده در بی‌خبری کامل به‌سر می‌برند و هیچ‌یک از نهادهای مسئول پاسخگوی وضعیت او نبوده‌اند.
رامین رئیسی دو ماه پیش از جان‌باختن، گواهینامه رانندگی جرثقیل دریافت کرده بود و قصد داشت به‌طور رسمی مشغول به کار شود.

#رامین_رئیسی #اصفهان #جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی #انقلاب_۱۴۰۴

@Tavaana_TavaanaTech

«علیرضای من آزاد شد. لحظات آخر به من گفت مامان صدای من باش.»

این بخشی از سخنان مادر داغدار جاویدنام علیرضا رفیعی‌راد در مراسم چهلم او است.

علیرضا رفیعی‌راد، دانشجوی ۲۰ ساله مهندسی الکترونیک، پس از اصابت گلوله در تهران جان باخت

علیرضا رفیعی‌راد، متولد اسفند ۱۳۸۴ و دانشجوی رشته مهندسی الکترونیک دانشگاه آزاد، شامگاه پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی در تهران هدف اصابت گلوله قرار گرفت و پس از انتقال به بیمارستان جان خود را از دست داد.

بر اساس اطلاعات دریافتی، این دانشجوی ۲۰ ساله در محدوده نازی‌آباد تهران از ناحیه پا مورد اصابت گلوله قرار گرفت. به گفته شاهدان، پس از تیراندازی، او به‌مدت حدود سه ساعت از ترس ادامه درگیری‌ها در پارکینگ یک منزل پناه گرفت تا شرایط منطقه آرام شود.

وی در ادامه به بیمارستان امیرالمؤمنین در جوادیه منتقل شد، اما بنا بر اعلام کمبود امکانات، از پذیرش او خودداری شد. پس از آن، علیرضا با آمبولانس به بیمارستان شریعتی انتقال یافت و تحت عمل جراحی قرار گرفت. مادر او، ثریا شمس‌زارع، بازنشسته سازمان بهزیستی، اعلام کرده است که عمل جراحی موفقیت‌آمیز بوده، اما ساعاتی بعد کادر درمان خبر دادند که او به هوش نیامده و جان باخته است.

پیکر علیرضا رفیعی‌راد پس از فوت به پزشکی قانونی کهریزک منتقل شد و خانواده روز شنبه برای تحویل پیکر به آنجا مراجعه کردند. به گفته خانواده، به‌دلیل ازدحام شدید در بهشت زهرا در روز یک‌شنبه، مراسم خاکسپاری با یک روز تأخیر و نهایتاً روز دوشنبه برگزار شد.

علیرضا رفیعی‌راد فرزند خانواده‌ای با پیشینه ایثارگری بود. مادر او خواهر حجت‌الله شمس‌زارع، از جان‌باختگان جنگ ایران و عراق، است.

#علیرضا_رفیعی_راد #جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

مراسم چهلم جاویدنام مسیح شاهوردی برگزار شد

در مراسم چهلم این جوان ورزشکار، دست زدند و قهرمانی‌‌اش را جشن گرفتند.

جاویدنام مسیح شاهوردی، ۱۹ ساله، که تنها دو ماه تا پایان خدمت سربازی او باقی مانده بود، در جریان اعتراضات ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در منطقه خانه اصفهان هدف شلیک مستقیم نیروهای حکومتی قرار گرفت و جان باخت.

بر اساس گزارش‌های دریافتی، مسیح شاهوردی از ناحیه پهلوی راست و کلیه مورد اصابت گلوله قرار گرفت که موجب خون‌ریزی شدید داخلی شد. به‌دلیل شرایط امنیتی حاکم در آن شب و عدم امکان انتقال فوری به مراکز درمانی، دوستان او پس از گذشت چند ساعت، مسیح را با پای پیاده به منزل منتقل کردند. وی حدود ساعت یک بامداد در آغوش برادرش جان سپرد.
خانواده مسیح، با وجود جان‌باختن او، پیکرش را به بیمارستان منتقل کردند، چرا که باور نمی‌کردند او کشته شده باشد. با این حال، طبق اعلام کادر درمان، در زمان انتقال به بیمارستان خون‌ریزی فعال وجود نداشت و مرگ پیش‌تر رخ داده بود.
مراسم خاکسپاری مسیح شاهوردی در ۲۰ دی‌ماه و تحت فشار و اخذ تعهد از سوی نیروهای امنیتی برگزار شد. گزارش‌ها حاکی است که نیروهای امنیتی در جریان این مراسم تلاش کردند با ایجاد تفرقه، از تجمع عزاداران جلوگیری کنند. همچنین در مراسم سوم، افراد لباس‌شخصی اقدام به پایین کشیدن بنرها و تصاویر مسیح کردند.

مسیح شاهوردی از بازیکنان تیم‌های پایه باشگاه سپاهان بود و تا حدود پنج یا شش ماه پیش به‌طور فعال فوتبال بازی می‌کرد.
جان‌باختن مسیح شاهوردی، جوانی ۱۹ ساله و غیرمسلح، نمونه‌ای دیگر از خشونت مرگبار اعمال‌شده علیه شهروندان در اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ است. یاد و نام او در حافظه مردم ایران ماندگار خواهد ماند.

#مسیح_شاهوردی #جنایت_علیه_بشریت #اصفهان #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

خطر تأیید و اجرای شتاب‌زده حکم اعدام ۷ معترض در پرونده «پایگاه بسیج نامجو»

پرونده‌ای که با آتش‌سوزی مشکوک در ۱۸ دی‌ماه در پایگاه بسیج ۱۸۵ شهید کاوه (خیابان نامجو) آغاز شد، اکنون به صدور حکم اعدام برای هفت جوان در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی صلواتی انجامیده و در مرحله فرجام‌خواهی در دیوان عالی کشور قرار دارد؛ مرحله‌ای که با توجه به روند غیرعادی و شتاب‌زده طی‌شده، نگرانی‌های جدی درباره خطر تأیید سریع احکام و اجرای قریب‌الوقوع آن‌ها ایجاد کرده است.

صدور حکم در کمتر از یک ماه

حکم اعدام برای این هفت شهروند، محمدامین بیگلری، شاهین واحدپرست کلور، شهاب زهدی، ابوالفضل صالحی سیاوشانی، امیرحسین حاتمی، یاسر رجایی‌فر و علی فهیم، در تاریخ ۱۸ بهمن، یعنی تنها ۳۰ روز پس از بازداشت، صادر شد.

اتهامات انتسابی شامل «محاربه»، «افساد فی‌الارض»، «تحریق وسایل و امکانات مورد استفاده عمومی» و «اجتماع و تبانی علیه امنیت داخلی و خارجی» اعلام شده است.

۱۹ بهمن حکم صادر شد، ۲۰ بهمن وکلای تسخیری نسبت به آن اعتراض کردند و ۲۱ بهمن پرونده در شعبه ۹ دیوان عالی کشور ثبت شد. این سرعت کم‌سابقه در رسیدگی و ارسال پرونده به دیوان عالی، در کنار نگهداری متهمان در واحد اعدامی‌های زندان قزل‌حصار و ایزوله کامل، نگرانی‌ها درباره احتمال اجرای سریع و بدون اطلاع‌رسانی حکم را افزایش داده است.

مرحله فرجام‌خواهی و خطر پیش‌رو

در مرحله فرجام‌خواهی، دیوان عالی کشور می‌تواند حکم را نقض یا تأیید کند. در صورت تأیید، امکان ثبت اعاده دادرسی وجود دارد و پرونده می‌تواند مجدداً به شعبه‌ای دیگر از دیوان عالی ارجاع شود. این فرآیند در مواردی می‌تواند بیش از یک‌بار تکرار شود.

با این حال، با توجه به انتصاب وکلای تسخیری و شتاب غیرعادی در طی مراحل دادرسی، نگرانی جدی وجود دارد که روند فرجام‌خواهی و حتی اعاده دادرسی نیز با همان تعجیل طی شده و بدون رسیدگی مؤثر به ایرادات شکلی و ماهوی پرونده، حکم اعدام تأیید شود.

ابهامات اساسی در پرونده

در ویدیوی اعترافات اجباری که از صداوسیما (برنامه ۲۰:۳۰) پخش شد، متهمان به نکاتی اشاره کردند که خود حاوی ابهامات جدی است؛ از جمله باز شدن ناگهانی درهای ساختمان، آتش گرفتن ورودی‌ها پس از ورود آنان و بسته شدن مسیر خروج. یکی از متهمان تصریح کرده بود: «انگار عامدانه می‌خواستند ما آنجا گیر بیفتیم تا بسوزیم.»

این اظهارات، به‌جای اثبات اتهام، پرسش‌هایی بنیادین درباره نحوه وقوع حادثه و نقش عوامل دیگر ایجاد می‌کند؛ پرسش‌هایی که در روند رسیدگی قضایی به‌صورت شفاف و علنی مورد بررسی قرار نگرفته‌اند.


صدور حکم اعدام در چنین بازه زمانی کوتاه، عدم دسترسی آزادانه به وکیل انتخابی، نگهداری در بند ایزوله، و نبود شفافیت درباره مستندات پرونده، همگی نشانه‌هایی از نقض معیارهای دادرسی عادلانه است.

اکنون پرونده در دیوان عالی کشور است. هرگونه تأیید شتاب‌زده حکم می‌تواند به صدور دستور اجرای آن منجر شود. با توجه به سوابق اجرای ناگهانی احکام اعدام در پرونده‌های مشابه، خطر فوری و جدی است.

#نه_به_اعدام #از_بازداشتیها_بگو #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech