جزئیاتی تازه از یکی از کشته‌شدگان نوزدهم دی‌ماهِ خونین

علی‌اکبر هراتی اردستانی، ۵۸ ساله، مهندس الکترونیک، رزمندهٔ دوران جنگ ایران و عراق؛ مردی که یک عمر با شرافت زندگی کرد، مردی که همیشه لبخند می‌زد تا اندوهِ دیگران کمتر شود، او در روز ۱۹ دی ۱۴۰۴ در تهران، شهرری، خیابان ۲۴ متری، حوالی سازمان آب، با اصابت گلولهٔ جنگی به سمت چپ صورتش، جان خود را در راه آزادی وطن از دست داد.
او پدری بود که برای آزادیِ وطنش و آینده دخترش به خیابان رفت...
اما دیگر هرگز به خانه بازنگشت.
پیکرش را بعدتر در پزشک قانونی کهریزک پیدا کردند.

علی‌اکبر هراتی اردستانی فقط یک پدر نبود.
او تمام زندگیِ تنها فرزندش بود.

دختری که حالا در این دنیا، یکه و تنها مانده است.
دختری که تمام زندگی‌اش را با پدرش دوتایی ساخت.
دختری که هنوز باورش نمی‌شود مردی که هر روز به او می‌گفت:
روحیه‌ات را حفظ کن، شاد باش
حالا زیرِ خاک خوابیده باشد.

علی اکبر اردستانی فقط یک اسم نیست...
نامِ پدری‌ست که تمام دنیای یک دختر بود.
مردی که برای وطنش جنگید، برای خانواده‌اش زندگی کرد و با مهربانی پیر شد،اما حالا سهمِ دخترش از تمام دنیا، عکسی‌ست، خاطره‌ای‌ست و خانه‌ای که بدون صدای پدر، خاموش و سرد مانده است.

اسمش را بلند بخوانید:اگر نامش را تکرار کنیم،
اگر روایتِ زندگی و مرگش را برای یکدیگر بازگو کنیم،
او هرگز از حافظهٔ مردم پاک نخواهد شد،
و حقیقتِ آنچه بر او گذشت، در حافظهٔ این سرزمین باقی خواهد ماند.

پ.ن: این خبر اختصاصی می باشد و از طرف یکی از بستگان این پدر شجاع و قهرمان به دست من رسیده است.

از صفحه مسعود علیزاده

#علی_اکبر_هراتی #علی_اکبر_هراتی_اردستانی

@Tavaana_TavaanaTech

تصاویر و روایات منتشرشده از بیمارستان الغدیر فقط ثبت چند لحظه تلخ از یک بیمارستان نیستند؛ روایتی‌اند از روزهایی که سرکوب تا راهروهای درمان و سردخانه‌ها امتداد پیدا کرد. روایت خانواده‌هایی که میان ترس، بی‌خبری و فشار امنیتی، به دنبال فرزندان و عزیزانشان می‌گشتند و با پیکرهایی روبه‌رو شدند که حتی پس از مرگ نیز از خشونت و تحقیر در امان نمانده بودند.

گزارشی که با پیگیری و هماهنگی فرنوش فرجی، خبرنگار ایران‌اینترنشنال تهیه شده است.
روایت محسن شاه‌محمدی
محسن متولد ۱۳۶۷، بود و در جریان اعتراضات ۱۸ دی‌ در فلکه اول تهرانپارس هدف شلیک نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی قرار گرفت و پس از حدود دو هفته بستری‌بودن در بیمارستان الغدیر، جان خود را از دست داد.
گلوله به ناحیه شکم و کلیه‌های شاه‌محمدی اصابت کرده بود.
او پس از تیراندازی به بیمارستان الغدیر منتقل شد و حدود دو هفته در حالت کما تحت درمان قرار داشت، اما در نهایت به‌دلیل شدت جراحات وارده، سوم بهمن‌ماه ۱۴۰۴ جان باخت.
محسن شاه‌محمدی مجرد بود و به گفته منابع آگاه، از زمان مجروح‌شدن تا زمان مرگ، وضعیت جسمانی او بحرانی گزارش شده بود.
@Tavaana_TavaanaTech

تصاویر و روایت‌های منتشرشده از بیمارستان الغدیر فقط چند قاب از یک فاجعه نیستند؛ روایتی‌اند از روزهایی که سرکوب تا راهروهای بیمارستان، سردخانه‌ها و حتی پیکر جان‌باختگان امتداد پیدا کرد. روایت خانواده‌هایی که میان ترس، بی‌خبری و فشار امنیتی، به دنبال عزیزانشان می‌گشتند؛ عزیزانی که حتی پس از مرگ نیز از خشونت و تحقیر در امان نماندند.

گزارشی که با پیگیری و هماهنگی فرنوش فرجی، خبرنگار ایران‌اینترنشنال تهیه شده، تلاش می‌کند نام و داستان بخشی از جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ را از فراموشی نجات دهد؛ انسان‌هایی با زندگی، خانواده، رویاها و آینده‌ای که در سرکوب جمهوری اسلامی خاموش شد.

روایت حمیدرضا حق‌پرست

حمیدرضا حق‌پرست خناچاه، جوان ۳۶ ساله اهل رشت، همراه خواهر دوقلویش بزرگ شد؛ خواهری که نزدیک‌ترین آدم زندگی‌اش بود و حمیدرضا همیشه تلاش می‌کرد تکیه‌گاه او و فرزندش باشد. خانواده و به‌ویژه خواهرزاده‌اش جای ویژه‌ای در زندگی او داشتند و بسیاری او را انسانی آرام، مهربان و خانواده‌دوست توصیف می‌کنند.

حمیدرضا در جریان اعتراضات ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در تهران با شلیک نیروهای حکومتی کشته شد.
@Tavaana_TavaanaTech

اگر زجر نکشد و نمیرد، مبارز نیست؟
بازاندیشی در «اسطورهٔ قربانی» و معنای مقاومت

پیام همراهان

در بخشی از حافظهٔ فرهنگی و سیاسی ما، هنوز این تصور ریشه‌دار وجود دارد که رنج کشیدن، نشانهٔ اصالت است و مرگ، مهر نهاییِ حقانیت. در بسیاری از روایت‌های تاریخی و اسطوره‌ای ما ــ از سیاوش تا حسین ابن علی ــ قربانی شدن جایگاهی اخلاقی و قدسی پیدا کرده است. این روایت‌ها طی قرن‌ها، از خلال ادبیات، آیین‌های سوگواری و فرهنگ سیاسی، به الگویی برای فهم «مبارزهٔ شریف» تبدیل شده‌اند؛ الگویی که در آن، خون و رنج، سند خلوص‌اند.

اما همین الگو، گاهی به معیاری سخت‌گیرانه برای قضاوتِ مبارزانِ زنده تبدیل می‌شود. انگار اگر کسی زیر فشار نشکند، اگر چهره‌اش همیشه پژمرده و فرسوده نباشد، یا حتی بتواند در دلِ سرکوب لحظه‌ای شادی کند، بخشی از جامعه در اصالتِ مبارزهٔ او تردید می‌کند. گویی رنج باید دائماً قابل مشاهده باشد تا باورپذیر شود.
واکنش‌ها به تصاویر رقص نرگس محمدی در زندان اوین که پیش تر منتشر شده بود، نمونه‌ای گویا از این وضعیت بود. برای بسیاری، زندان همچنان با تصویری از فروپاشیِ کامل روح و جسم گره خورده است؛ بنابراین دیدنِ کسی که در آن شرایط می‌خندد، ورزش می‌کند یا می‌رقصد، با انتظار ذهنی آنان سازگار نیست. در نتیجه، بعضی به این پرسش می‌رسند که: «اگر واقعاً تحت فشار است، چگونه هنوز توانِ شادی دارد؟»

البته همهٔ این واکنش‌ها را نمی‌توان صرفاً به فرهنگِ شهادت یا اسطورهٔ قربانی تقلیل داد. بی‌اعتمادیِ گستردهٔ اجتماعی، تجربهٔ سال‌ها تبلیغات حکومتی و فرسایش اعتماد عمومی نیز در شکل‌گیری چنین قضاوت‌هایی نقش دارند. با این حال، نمی‌توان انکار کرد که در ذهنیتِ فرهنگی ما، هنوز میان «رنجِ آشکار» و «حقانیت اخلاقی» پیوندی نیرومند وجود دارد.

شاید مسئله این باشد که ما مقاومت را بیش از حد با «فروپاشی» تعریف کرده‌ایم. در حالی که مقاومت همیشه در جان باختن یا نابود شدن خلاصه نمی‌شود. گاهی مقاومت، دقیقاً حفظِ کرامت انسانی در وضعیتی است که برای تحقیر و شکستنِ انسان طراحی شده است. خندیدن، ورزش کردن یا رقصیدن در زندان را می‌توان نه نشانهٔ بی‌دردی، بلکه تلاشی برای حفظ عاملیت و تسلیم نشدنِ روان انسان در برابر سرکوب دانست.

این نوع ایستادگی، کمتر حماسی و تراژیک است؛ اما شاید به همان اندازه دشوار باشد. زنده ماندن، فرسوده نشدن، و ادامه دادنِ زندگی در شرایطی که همه‌چیز برای درهم شکستنِ تو مهیا شده، خود می‌تواند شکلی از مقاومت باشد.

شاید وقت آن رسیده باشد که در تصورمان از «مبارز شریف» بازنگری کنیم. مبارزه فقط در تصویرِ بدنِ زخمی و مرگِ قهرمانانه خلاصه نمی‌شود. گاهی ایستادگی، نه در لحظهٔ فرو افتادن، بلکه در توانِ ادامه دادنِ زندگی معنا پیدا می‌کند؛ در این‌که انسان، حتی در محدودترین و تاریک‌ترین موقعیت‌ها، هنوز بتواند بخندد، امید داشته باشد و شأن انسانیِ خود را حفظ کند.

و البته، گفتنِ این‌ها به هیچ‌وجه به معنای کم‌رنگ کردنِ رنج و عظمتِ جان‌باختگانِ راه آزادی نیست. آنان که جان خود را در این مسیر از دست دادند، ستایشگرِ مرگ نبودند؛ عاشقانِ زندگی بودند. اگر ایستادند، برای حقِ نفس کشیدن، خندیدن، رقصیدن، دوست داشتن و آزاد زیستنِ انسان بود، نه برای تقدیسِ اندوه و نیستی. مرگ، انتخابِ آرمانیِ آنان نبود؛ بهایی بود که بر آنان تحمیل شد. یادشان گرامی؛ نه فقط با اشک، که با پاسداری از همان شوقِ زندگی و کرامتی که برایش جنگیدند.

#نرگس_محمدی #زندانیان_سیاسی #حقوق_بشر

@Tavaana_TavaanaTech