دوگانه قانون یا فرهنگ در بحث از مدارای مذهبی همیشه مورد بحث بوده است. برخی قانون را بسیار مهم می‌پندارند و برخی مسئله را صرفا به فرهنگ حواله می‌دهند. اما واقعیت این است فرهنگ و قانون می‌توانند در پیوند با یکدیگر باشند و هم‌راستا به تقویت فرهنگ کمک کنند.

یعنی اگر جمهوری اسلامی در ایران کنار برود و حکومتی دموکراتیک جایگزین شود می‌توان وضعیتی را متصور بود که قانون نقش مهمی در بهبود وضعیت مدارای مذهبی و احترام به حقوق اقلیت‌های مذهبی بازی کند. به عنوان نمونه می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

تضمین حمایت از حقوق اقلیت های مذهبی: این قوانین می‌توانند شامل تضمین‌هایی مقابل پدیده‌هایی چون نفرت‌پراکنی ، تبعیض در اشتغال یا آموزش مسائل مذهبی باشد

تعیین مجازات برای کسانی که ناقض آزادی و عدم رواداری مذهبی هستند: قانون می‌تواند برای کسانی که رواداری مذهبی را نقض می‌کنند مجازات تعیین کند.

تضمین ارتقاء آموزش و آگاهی نسبت به فواید مدارای مذهبی: قانون می‌تواند دولت را مجاب کند هر ساله بودجه‌‌ای را به نهادهایی مشخص برای برگزاری برنامه‌های آموزشی و کمپین‌های آگاهی‌بخش اختصاص دهد. کمپین‌هایی که بر اصل احترام به حقوق اقلیت‌های مذهبی و خداناباوران متمرکز است.

تشویق قانونی به گفت‌وگو و آشتی: قانون می‌تواند مشوق‌هایی برای همکاری بین گروه‌های مختلف مذهبی ایجاد کند.

https://tolerance.tavaana.org/fa/Law_culture

#قانون #فرهنگ #مدارا #حقوق_اقلیتها #آزادی_مذهبی #رواداری #آزادی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

جنگ هفتادودو ملت همه را عذر بنه
چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند

گاهی اشتباه انسان در ندیدن حقیقت واقعی جهان 
چنان است که نمیتوانیم عذر تقصیری را برای آن بیاوریم. اشتباه تا زمانی که فردی است و مشکلی برای جامعه ندارد و تاوانش را خود شخص بر دوش میکشد، چشم پوشی کاملا امری اخلاقی است.اما زمانی که ندیدن واقعیت محض توسط شخصی و بیان ان در جمع که باعث انحراف گروهی و توهین و اهانت به گروه دیگر است عذر تقصیر آوردن و چشم پوشی و سکوت در برابر چنین اشخاصی شراکت در جرم و حمایت و همدستی با نادان است و از رذایل اخلاقی به حساب می آید.

حال اینکه ما با کدام چشم به این نادان متظاهر یاوه گو نگاه کنیم منوط به درایت و عقل ماست.
 در آخر اینکه شما با کدامین چشم به این شخص نگاه میکنید؟

خود بینی‌ات پسر، یک اشتباه بود
این مستی از غرور، اوج گناه بود
سوغاتی تو چیست؟ حرّاف بی‌عمل!
سودت برای ما غم بود و آه بود

آغوش این وطن باز است و بی دریغ
بر هر عقیده و هر راه و هر طریق
این خاک، خاک ماست، کُرد و بلوچ و لُر
مفکن در این سرا، ای بی خرد! حریق

تو گیرِِ مذهبی، من در هوای عشق
قدری سکوت کن، بشنو صدای عشق
ما ریشه‌مان یکی است، در خاکِ این وطن
از دشمنی نگو، در سرسرای عشق

بخشید جرم تو آن مفتی عزیز
هان! آبروی خود، زین پس چنین مریز!
از من نه، از حسین بشنو تو این سخن:
آزاده شو، پسر! کمتر بگو مجیز!

علی رضا جعفری(آزادی)

#آزادی_مذهبی #رواداری #دیگرستیزی #گفتگو_توانا

@dialogue1402